Więc jak to tam wygląda?
Czyste szaleństwo.
Rano przyniósł mi wiersz, który dla mnie napisał.
Tak jak on, był bardzo słodki.
Ale trochę nietrafiony.
Niesamowicie pompatyczny.
Kazał go wygrawerować w srebrze.
Wszystko się rymowało.
Chyba „miłuję” z „całuję”.
Jasne.
Może nawet „przypływy” i „troskliwy”.
O rety.
Był w Los Angeles. Musiał zerwać zaręczyny.
Zrobiło się nieprzyjemnie.
Wiem. Wszędzie o tym mówią.
Najwyraźniej go pozwała.
Prasa ciągle depcze nam po piętach. Ani chwili spokoju.
A mimo to ciągle jest taki kochany.
Dba, żeby wszystko było idealnie. Troszczy się o mnie.
Rozumiem, jakie to musi być odurzające,
ale czy w ten sposób dbasz o siebie tak, jak o tym rozmawiałyśmy?
Pracowałyśmy nad twoim uzależnieniem od skandali.
Cześć, tato.
Wiem.
Jak tam gość honorowy?
Chyba jest szczęśliwa. Opala się.
To dobrze.
Teraz musisz dobić targu. Kup jej pierścionek.
Poczekaj trochę. Jeszcze na to za wcześnie.
Wyłożę ci, o co toczy się gra.
Jeśli się z nią ożenisz,
z dnia na dzień stałbyś się tytanem.
Miałbyś fortunę i wpływy, jakich sobie nie wyobrażasz.
I w końcu byś mi dorównał.
Dorównał?
Naprawdę?
Niby jak?
Zostałbyś moim wspólnikiem. We wszystkim.
Firma byłaby nasza.
Nigdy wcześniej mi tego nie oferowałeś.
Nigdy wcześniej na to nie zasługiwałeś.
Spójrzmy prawdzie w oczy. To kolejny skandal.
Skacze ci od nich adrenalina. Uzależniają.
Pod wieloma względami to przeciwieństwo dojrzałego zachowania.
A biorąc pod uwagę, co mówiłaś o Al Fayedach,
Dodi może i jest słodki...
Tak. Jest bardzo słodki.
Ale i zagubiony.
Uwięziony w niezdrowej relacji z ojcem.
Zdecydowanie.
Czy powinnaś zbliżać się do tych ludzi?
Czy w ogóle powinnaś ich znać?
Ryzykujesz to,
że przywykniesz do nienaturalnego stanu rzeczy
i przyzwyczaisz się do tego szaleństwa.
Wtedy będzie naprawdę źle.
Wiem.
Poślubienie jej przyćmi wszystkie moje dokonania.
Ritza w Paryżu. Harrodsa. Wszystko.
Każdy syn chce przebić dokonania ojca.
To twoja okazja. Nie zmarnuj jej.
Sekretarz zarezerwuje mi lot najszybciej, jak się da.
Dobrze.
- Wróć do domu, gdzie twoje miejsce. - Diano!
Cześć.
Diano!
Zakupy?
I lody?
Serio?
No chodź! To Monte Carlo.
- Będzie fajnie. - Wcale nie.
Będą fotografowie i tłumy.
Zostańmy tu, tu jest przytulnie.
Muszę ci coś powiedzieć.
Ja też muszę ci coś powiedzieć.
Możemy porozmawiać nad stracciatellą. Chodź.
Proszę uważać.
Dzięki.
- To już wszyscy? - Ruszajmy.
Będzie dobrze.
Właśnie o to mi chodziło.
Jakie chcecie lody?
- Waniliowe. - Dobra.
- Pistacjowe. - Wanilia. Pistacja.
Co takiego?
- Co? - Co takiego?
Nie zostaniemy tu długo.
- Tutaj. - Na pewno?
Serio? Wygrałaś?
Są dwie rzeczy, za które chciałem przeprosić.
To tutaj.
Po pierwsze, za tę sytuację z Kelly.
Nie przypuszczałem, że będzie taka...
Uwierz mi, można się zdenerwować,
kiedy twój ukochany czuje coś do innej.
Nie wiedziałam, że można kogoś pozwać, gdy przestaje cię kochać.
To coś nowego.
Rzecz w tym, że poprosiłem ją, żeby przestała pracować.
Więc...
przeze mnie sporo nie zarobiła.
Chciałem też...
przeprosić...
jeśli zachowywałem się dziwnie.
- Tak było? - Stresowałeś się.
Jestem nieśmiały.
Cenię prywatność.
Nienawidzę tego, że gazety piszą o moim życiu.
Nie wspominając o obelgach i uprzedzeniach.
„Rzuć tego śliskiego gacha”?
„Czemu Di nie znajdzie sobie miłego Anglika?”
Przykro mi.
Moja sytuacja też się pogorszyła.
Udają, że są twoimi przyjaciółmi, a potem piszą te oszczerstwa.
Chciałabym wyjechać.
Zacząć życie od nowa.
Zamieszkać w innym kraju. Może...
W Kalifornii.
Właśnie.
- O Boże! - Byle daleko od Anglii.
Gdzieś, gdzie miałabym swobodę.
Żeby siedzieć pod drzewem
z miłym chłopakiem i jeść lody.
- Możemy zrobić sobie z tobą zdjęcie? - Jedno?
- Boże, zaczyna się. - Chodźmy.
- Przywitaj się, Diano. - Proszę się cofnąć.
Cofnąć się.
- Kochamy cię! Proszę! - Cofnąć się!
- Chodźmy. - Cofnąć się!
Idziemy!
- Diano! - Diano!
- Otwarte? - Idziemy!
Schowajmy się tu.
Za Trevorem.
- Nikomu nic nie jest? - Wszystko w porządku?
- Musimy zamknąć drzwi. - Frédéric.
- Wszystko w porządku? - Tak.
- Przeczekamy tu. - To zaszczyt.
Musimy iść.
Oczywiście. Mamy drzwi z tyłu. Poszukamy klucza.
Może pan otworzyć?
Trevor, co się dzieje?
- Musimy tu zaczekać. - Zaraz się popłaczę.
Są gorsze miejsca, w których można tak utknąć.
- Zgubiliśmy ich? - Na razie.
Jest tu coś, co ci się podoba? Cokolwiek?
Dokąd one prowadzą?
Niczego nie potrzebuję.
Ale coś ci się podoba.
Ten jest ładny.
Ten?
Diana!
- Chodźmy. - Musimy iść. Chodźmy.
Diano!
- Dodi. - Dodi.
Panie Dodi. Musimy iść.
Panie Dodi, natychmiast!
Już, proszę pana!
Tędy. Tu niedaleko.
To Diana.
- Dobra. Masz. - Dzięki.
- Możemy się pospieszyć? - Tak.
Ruszajmy.
- Diano! - Diano!
Dobra, ruszamy.
Diano!
Dajcie spokój.
Diano, proszę!
Diano!
Trzymasz się?
- Proszę. - Dziękuję.
Fajnie było.
- Przepraszam. - Nie.
To moja wina.
Mogliśmy lepiej spędzić nasz ostatni wieczór.
Co?
Właśnie to próbowałam ci powiedzieć.
Muszę jutro wrócić do domu.
Muszę się przygotować do pracy, no i chłopcy wracają.
Sekretarz zarezerwował mi przelot British Airways.
Nie możesz wrócić normalnym samolotem. Polecisz naszym odrzutowcem.
Nie przeszkadza mi normalny lot.
Daj spokój.
Nie ma mowy.
Muszę tylko spytać tatę.
Wraca do domu? Tak szybko? Czemu?
Co się stało?
Ma pracę.
Wszystko w porządku?
Lepiej niż w porządku. Zabrałem ją na zakupy.
Wybrała pierścionek.
Jaki pierścionek?
- Ze złotą gwiazdką. - Tak.
Pokryty diamentami.
Tak.
Z kolekcji Dis-moi oui.
Dobry Boże!
Strzał na bramkę i gol!
- Zaręczynowy! - Nie wiem.
Oczywiście, że tak!
Dis-moi oui znaczy „powiedz tak”.
Synu, wiesz, jak postawić na swoim!
Jesteś Fayedem!
Założyła ten pierścionek?
Zrób zdjęcie.
Jeszcze go nie mam.
Zadzwoniłem do sklepu, gdy wróciliśmy.
Nie mieli go na stanie.
Mają go w paryskim oddziale.
To weź ją do Paryża.
Zrobiłbym to, ale ona chce wrócić do domu.
Nie.
Zabierz ją do Paryża i daj jej ten pierścionek.
To najlepszy dzień mojego życia!
Wiedziałem, że ci się uda.
Mój syn!
Mój syn Fayed!
Na razie.
Zgodził się.
Użyjemy odrzutowca.
Ale może najpierw zatrzymamy się w Paryżu?
Co? Czemu?
Muszę coś zrobić.
Tylko na jedną noc.
Dobrze.
Ale muszę zadzwonić do chłopców.
- Oczywiście. - Tęsknię za nimi.
Jasne.
Wyobrażam sobie.
Moim zdaniem postąpił niedorzecznie.
Kto za to zapłacił?
Nie ja. Reszta mnie nie obchodzi.
Małgorzato!
Co powiecie na piknik? W Glen Muick.
Świetny pomysł.
Myślisz, że coś mu dolega?
Wydaje się osowiały.
Też bym taka była,
gdyby gazety pisały o życiu prywatnym mojej matki.
Na tym polega różnica między twoją matką a jego matką.
Powinniśmy wyciągnąć go z zamku. Żeby tak się nie zamartwiał.
Może...?
Pomyśl o tym.
Karol miał 13 lat przy swoim pierwszym, a ja 14?
A William ma już 15.
Może tego mu trzeba.
Możesz podać sól?
Zaczynamy podejście do lądowania na lotnisku Le Bourget.
Ekipa z lotniska informuje,
że fotografowie czekają na miejscu,
ale szybko przeprowadzą państwa przez kontrolę.
Wylądujemy za 20 minut, zgodnie z planem.
Dziękuję.
Chcesz coś nadać?
Nie.
Diano!
Wiedziałaś, że Dodi jest zaręczony, kiedy się całowaliście?
Popatrz tutaj, Diano!
Co myślą William i Harry?
Hej, Diano!
A co z pozwem Kelly?
- Dzień dobry. - Witam. Proszę pani.
Chodźmy.
Diano!
Prosto do mieszkania.
Mam rozkazy od pana Mohameda.
Najpierw willa Windsor.
Księżna jest umówiona na rozmowę telefoniczną z synami.
Prosto do mieszkania.
Pan Mohamed kazał zawieźć państwa do willi Windsor.
Cofnąć się.
O co chodzi?
Nic takiego.
Wszystko w porządku.
TEREN PRYWATNY NIE WCHODZIĆ
Co to? Co robimy?
Wiem. Przykro mi. Ojciec nalegał.
Za 45 minut mam telefon.
Po drodze zatrzymamy się w Ritzu.
Tam będziesz mogła zadzwonić.
Cześć, tato.
- Witamy w willi Windsor. - Dziękuję.
- Gdyby miała pani pytania... - Nie, dziękuję.
To nie był dobry pomysł.
Spokojnie. Daj ją do telefonu.
To zły moment. Zaufaj mi. Ten objazd ją zirytował.
Daj ją do telefonu!
Chce z tobą porozmawiać.
Nie chcę z nim rozmawiać.
Powiedz mu, że nie mogę.
Tylko chwilę.
Halo.
- Jak się ma mój honorowy gość? - Dobrze.
- Ale... - Jak ci się podoba willa?
Jest piękna, Mou Mou...
To prezent od rady miasta.
Od samego Jacquesa Chiraca.
Książę i księżna Windsoru spędzili w niej wiele szczęśliwych lat.
To idealny domek, który czeka na idealną parę.
Nic nie sprawiłoby mi takiej przyjemności,
jak to, żebyś z Dodim wypełniła to miejsce miłością i szczęściem.
Miło, że tak mówisz.
Jesteś romantykiem.
Z radością tu wrócę, ale teraz muszę iść, mam rozmowę z chłopcami.
Właśnie. Na razie.
Na razie.
Przestań się wtrącać.
Wszystko szło dobrze.
Próbuję tylko pomóc.
Nie pomagasz. Jest zestresowana.
No to ją uspokój.
Proszę, zostaw to mnie.
Wiem, jakie to dla ciebie ważne. Wiem, co robię.
Dobra, mądralo. Na razie.
Na razie.
Zgub ich.
No już. Szybciej.
- Rety! - Uważaj! Potrącisz któregoś!
Czemu, kurwa, pojechałeś tędy? Omówiliśmy to.
- O Boże. - Boże!
Philippe.
- Co za bałagan. - Wiem, ale nic na to nie poradzę.
Spróbuj coś zrobić!
Diano, popatrz tutaj!
Diano!
Nic ci nie jest?
Tak mi przykro.
Trevor.
Nic nie poradzę.
Odsunąć się! Ruchy!
Odsuń się! Cofnij się!
Szaleństwo.
Ruchy!
Nie. Z drogi.
Odsuńcie się.
Diano, proszę!
No, Diano, proszę!
Zamek Balmoral.
Diana. Dzwonię do chłopców.
Właśnie wyszli, proszę pani.
Czekali na pani telefon, ale już wyszli na dwór.
Tak mi przykro.
Może w porze kolacji?
Dobrze, dziękuję.
Dziękuję pani. Do widzenia.
To nie potrwa długo.
Powodzenia!
WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO, HARRY KOCHAM CIĘ, MAMA
Tam jest.
Dobre oko.
Tylko spokojnie.
Dobrze?
Gdy będzie pan gotowy, proszę odbezpieczyć broń.
Proszę strzelać.
- Jest pan gotowy? - Tak.
- Gratulacje. - Dziękuję.
Dobra robota.
- Cześć. - Cześć.
Co tam u chłopców?
Nie złapałam ich.
- O nie. - Wyszli.
Wysłałam kogoś,
żeby kupił prezent, o który błagał Harry.
Poprawiłam sobie humor, układając włosy.
W moim mieszkaniu wszystko będzie dobrze.
Obiecuję.
- Diano! - Odsuńcie się, proszę.
Cofnijcie się.
Jezu! Daj spokój.
- Cześć, mamo. - Kochanie. Wreszcie was złapałam.
Przepraszam, nie mamy dużo czasu. Kolacja.
Wiem. Mów szybko, jak Szkocja?
Dobrze.
Mokro, zimno i pełno meszek?
Tak.
- Tak właśnie lubisz? - Wiesz co?
Co?
- Ustrzeliłem dziś pierwszego jelenia. - Nie.
Tak.
Ale chyba nie smarowali cię krwią?
Smarowali.
Nie zniosę tego.
Zmyłeś ją natychmiast?
- Większość. - Większość?
A jak Harry?
- Chce z tobą porozmawiać. - Cześć.
Cześć, kochanie.
Kiedy wracasz do domu?
Wracam jutro. Zobaczymy się jutro wieczorem.
Gdzie teraz jesteś? Wciąż na tym luksusowym jachcie?
Nie, w Paryżu.
Z tym pozerem?
Nieładnie tak mówić.
Nadal nosi mokasyny?
- Może. - Cały czas gada przez telefon?
Z ludźmi z Los Angeles?
Ale przedstawi nam Jamesa Bonda?
Róże na stole.
- Róże, tak. - Dużo róż. To bardzo ważne.
Oczywiście.
Pokazać ci pierścionek?
- Patrz. - No tak. Piękny.
Niczego sobie.
Mamo, Harry chce cię o coś zapytać.
- Mamo. - Tak, kochanie?
Kiedy wrócisz?
Jutro. Jeszcze jedna noc i się zobaczymy.
Nie o to miałeś pytać.
Mamo.
Wyjdziesz za Dodiego?
Nie.
Czemu pytasz?
W gazetach piszą, że za niego wyjdziesz.
Wiesz, że nie można wierzyć gazetom.
Zdecydowanie nie mam zamiaru za niego wychodzić.
Nie mogę się doczekać, aż wrócę.
Wszystko gra?
Wszystko gra.
Mam tu straszny cyrk.
Nie wiem, jak się tu znalazłam.
Daj mi posłuchać.
Czekaj.
Mama musi coś zmienić w swoim życiu, i tyle.
Ty się tym nie martw. To mój problem.
Jasne.
Pozdrów wszystkich.
Zobaczymy się jutro wieczorem. Tylko we trójkę.
Dobrze. Kocham cię.
Ja ciebie też, kochanie.
Kocham cię.
Kocham cię, wombatku.
Kocham cię.
Diano!
Gotowa?
Proszę się cofnąć!
Z drogi!
Ruszajmy.
Dokąd jedziemy?
Chez Benoit. To restauracja.
Skręć w prawo.
Są przed nami.
- Skręć w prawo! - Tu nie można.
Nie, to jakiś koszmar!
Trzeba było zostać w Ritzu.
Philippe, zmiana planu.
Jedź do Ritza.
Przepraszam.
Tędy, proszę.
Proszę pani.
Menu.
Dziękuję.
Proszę pana.
Wasza Wysokość.
Proszę pana, to zaszczyt.
Zmiana planu.
Zjemy na górze.
Chodźmy stąd.
Przepraszam.
Za wieczny chaos, który mi towarzyszy.
Właściwie...
to ja powinienem cię przeprosić.
Chciałaś wrócić do Londynu,
ale był powód, żeby zatrzymać się w Paryżu.
To moja wina.
Co to?
Twój ulubieniec.
Julio Iglesias.
Tak.
Co robisz?
To pierścionek,
który spodobał ci się w Monte Carlo.
Z konkretnym przesłaniem.
Dis-moi oui.
Chcę ci zadać pytanie
i mam nadzieję, że faktycznie powiesz „tak”.
Nie.
Przestań. To szaleństwo.
Proszę, wstań.
Dobrze.
Musimy porozmawiać.
Natychmiast.
Chodź. Usiądź.
No dobrze.
Świetnie się bawiłam w to lato.
Nie tylko bawiłam. To było zbawienie.
Byłeś niesamowity.
Cały świat się zastanawia, czy się pobierzemy.
Ale to nie powód, żeby to robić.
Nie jestem gotowa na kolejne małżeństwo.
A ty dopiero co rozstałeś się z poprzednią narzeczoną.
Wiem, że jesteś zdenerwowany i...
Wiem, że chcesz wszystkich zadowolić.
To urocze.
Ale to małżeństwo ucieszy tylko jedną osobę.
Kogo?
Nie mogę sprawić, że ojciec cię pokocha, zostając twoją żoną.
Właściwie to możesz.
Ale nie zrobię tego.
Małżeństwo to poważna i bolesna sprawa.
A nas łączy radość. Ukojenie.
Lekkość.
Co to?
Jedzenie.
Mam ich odesłać?
Nie. Zjedzmy coś. Umieram z głodu.
To nam obojgu pomoże.
Co zrobisz z pierścionkiem?
Zwrócę go.
Może być początkiem nowej kolekcji.
„Powiedz »nie«”.
Kiedy ojciec się dowie,
pomyśli, że miał co do mnie rację.
Nie ma dla mnie nadziei.
Odetnie mnie.
Nie odważy się.
Nawet jeśli, czy to byłoby takie złe?
Nie zaznasz szczęścia, póki się od niego nie uwolnisz.
I nie zamieszkasz daleko stąd.
- Mówiłeś, że w Kalifornii jest inaczej. - Tak.
Przestań robić to, co on chce, i rób to, czego ty chcesz.
Kręć filmy. Mieszkaj tam, gdzie ci się podoba.
Tak jest.
Z mojego punktu widzenia twoje problemy mają oczywiste rozwiązania.
Nigdy nie widzimy jasno własnych problemów.
Potrzebujemy zaufanego przyjaciela.
Twoja kolej.
Powiedz, co ze mną nie tak.
I co mam z tym zrobić.
Dobrze.
Ale najpierw potrzebuję dolewki.
Po pierwsze...
zwolnij.
Zobacz, ile osiągnęłaś przez rok od rozwodu.
Globalna kampania przeciw minom,
miliony zebrane na cele charytatywne.
A jednak wciąż nie jesteś zadowolona.
Przestań tak się śpieszyć,
żeby znaleźć to, czego szukasz.
To chyba historia całego mojego życia.
Miotam się.
I gubię się w tym miotaniu.
Ostatnio wszystko stanęło na głowie.
Szczerze mówiąc,
to macierzyństwo daje mi najwięcej szczęścia.
Kiedy kładę się spać, myślę o chłopcach.
Nie o mężczyźnie, mojej roli ani pracy.
O chłopcach.
Muszę spędzać z nimi więcej czasu.
A ty mniej czasu ze swoim wścibskim tatusiem.
Skoro o tatusiu mowa...
Odbierz.
Poważnie?
Powiedz mu, co ustaliliśmy.
Dasz radę.
Cześć.
I jak,
zrobiłeś to?
Oświadczyłeś się?
Spełniłeś moje marzenia?
Tak.
Cieszę się, że dzwonisz.
Bo mam dobre wieści.
Ekscytujące.
Tak?
Słucham.
Rzeczywiście doszło dziś do porozumienia między dwojgiem ludzi.
Halo?
Jesteś tam?
Nie będzie zaręczyn ani ślubu.
Księżna i ja pozostaniemy przyjaciółmi, i tyle.
Jeśli chcesz mnie odciąć, bo cię rozczarowałem, zawiodłem,
czy jak chcesz to ująć, zrób to.
Odetnij mnie. Wyświadczysz mi przysługę. Ale posłuchaj.
Kocham cię.
Ale umieram w środku, próbując być kimś,
kogo sobie wyobrażasz, żebyś się lepiej poczuł.
Jeśli nie akceptujesz mnie takiego, jaki jestem,
lepiej, żebyśmy się nie widywali.
Żegnaj.
Patrz.
Trzęsę się.
Jesteś wyjątkowy.
Mam nadzieję, że to wiesz.
A zatem...
gdzie chcesz spędzić tę noc?
Tutaj?
Czy u mnie?
U ciebie.
Tam są moje rzeczy.
Dobrze.
Trevor,
postanowiliśmy wrócić do mnie.
- Odradzałbym to. - Rób, co mówię.
- Przed hotelem wrze. - Rób, co mówię, proszę.
Wiedzą, którymi autami przyjechaliśmy.
Te auta odjadą spod głównego wejścia.
A my pojedziemy trzecim autem. Wyjdziemy tyłem.
Zajmij się fotografami.
Kierownik załatwi nam auto.
Jutro do Londynu?
Tak.
Cieszysz się na spotkanie z mamą?
No dobrze.
Gotowe.
- Dziękuję. - Dobranoc.
Proszę.
Mam panicza spakować?
Już to zrobiłem.
No to zaraz stracę pracę.
Dobranoc, Williamie. Jeszcze raz gratuluję polowania.
Dziękuję, Milly.
Palisz to czy...?
Nie, tylko pilnuję.
Rozumiem.
- Cygara są modne. - Chcesz?
Nie, rzuciłem palenie.
- Posmakowałoby ci. - Tak.
Może za tydzień.
Henri, plany się zmieniły.
Pan Dodi potrzebuje kierowcy.
Natychmiast.
Jasne.
Dopisz mi do rachunku.
Za dziesięć minut.
Wyjdą za dziesięć minut.
Szaleństwo.
Kompletne.
Tak.
W porządku?
Tak.
Muszę ci coś wyznać.
Telefon do ojca.
To, co powiedziałem.
Nie usłyszał ani słowa.
Wiem.
Wiesz?
Wkrótce powiesz mu to naprawdę.
Zrobię to.
- Naprawdę. - Wiem.
- Wszystko gra, Henri? - Tak.
Philippe i Jean-François robią to, o co prosiłem?
Tak, odwracają uwagę od frontu.
Dobrze.
Nikt nas nie zobaczy.
Proszę mi wierzyć.
Dobrze.
- Co powiedział? - Wszystko gra.
Dobra. Chodźmy.
Nie śledźcie nas. Nie złapiecie nas.
Odwalcie się.
Spójrz na nas! No już!
Diano, jedno zdjęcie!
Wszystko gra?
Tak.
- Dobrze. Jedźmy. - Tak.
No już. Zabierajmy się stąd.
Napisy: Krzysiek Ceran