E, orada hayat nasıl gidiyor?
Açıkçası biraz tuhaf.
Bu sabah bana yazdığı bir şiirle çıkageldi.
Kendi gibi şiir de çok tatlıydı.
Ama dozu tutturamamış.
Fazla abartılıydı. Hatta gümüş plakete bastırmış.
Her dize uyaklıydı.
"Gönül" ve "bülbül" vardı.
Peki.
- Hatta "derya" ve "sevda" da. - Eyvahlar olsun.
Nişanının iptali sonrasında Los Angeles'a gitmişti
ama işler oldukça tatsızlaşmış.
- Biliyorum, tüm haberlerde o var. - Kadın dava açacakmış.
Basın sürekli ensemizde soluyor. Bir rahat nefes aldırmıyorlar.
Ama tüm bunlara rağmen bana karşı çok tatlı.
Her şeyi mükemmel kılmaya çalışıyor, beni gözetiyor.
Bunun ne kadar cazip gelebileceğini anlıyorum
ama peki ya sen konuştuğumuz anlamda kendini gözetmiş oluyor musun?
Seni dram bağımlılığından kurtarmaya çalışıyoruz.
Merhaba baba.
- Evet, haklısın. - Konuğumuz nasıl?
- Mutlu görünüyor. Güvertede güneşleniyor. - Güzel.
Sırada parmağına yüzüğü takıp bu işi tamamına erdirmek var.
Bir dur baba, onun için çok erken.
O zaman sana bu işin ciddiyetini anlatayım.
Bu kızla evlenecek olursan
bir gecede bir dev hâline gelir, nüfuz sahibi biri olursun.
Hayallerinde bile göremeyeceğin paraya ve güce kavuşursun.
- Nihayet benim dengim olursun. - Dengin mi?
Gerçekten mi?
- O nasıl olacak? - Seni her alanda ortağım yaparım.
Hem de tüm şirketin.
- Bunu daha önce hiç teklif etmemiştin. - Çünkü daha önce hiç hak etmemiştin.
Kabul edelim, yine bir dram buldun.
Dram adrenalin salgılatır, bağımlılık yapar.
Birçok açıdan olgun yaklaşımın tam zıddıdır.
Al Fayed'lerle ilgili söylediklerinden sonra...
- Tamam, Dodi tatlıymış ama... - Gerçekten öyle, çok tatlı biri.
Ama belli ki kafası karışık.
Babasıyla sağlıksız bir dinamiğe saplanıp kalmış.
Kesinlikle.
Böyle insanları yakınında tutman, hatta onlarla münasebet kurman doğru mu?
Asıl tehlike şu.
Anormali normal bellediğimizde o deliliğin içinde yaşamayı kanıksarız.
- Sonra da işler çığırından çıkar. - Biliyorum.
Eğer onunla evlenirsen tüm başarılarımı gölgede bırakmış olursun.
Paris'teki Ritz'i, Harrods'ı, her şeyi.
Tüm oğulların hayali babalarını gölgede bırakmak değil midir?
Bir fırsat yakaladın, heba etme.
Özel kalemime en kısa sürede dönüş bileti ayarlatacağım.
- Güzel. Evine, ait olduğun yere dön. - Diana!
Görüşürüz, hoşça kal.
- Diana! - Diana!
Alışveriş?
Dondurma da yeriz.
- Ciddi misin? - Hadi ama, Monte Carlo'dayız.
- Eğleniriz. - Hayır, eğlenmeyiz.
Etraf insan ve fotoğrafçı kaynayacak. Burada rahat rahat takılsak?
- Sana söylemem gereken bir şey var. - Benim de sana.
Bunu stracciatella yerken konuşuruz, hadi.
KANARYA ADALARI
Buyurun, dikkat.
- Teşekkürler. - Nereye?
- Herkes bindi mi? - Evet, hadi.
İyi geçecek.
İşte, burayı düşünüyordum.
Neli dondurma istersiniz?
- Vanilya. - Vanilya mı?
- Fıstıklı. - Vanilyalı, fıstıklı.
- Efendim? - Ne?
- Ne dedin? - Burada çok uzun kalmayacağız.
- Şu. - Bu mu? Emin misin?
Yok artık! Cidden kazandın mı?
İki konuda özür dilemek istiyorum.
Şöyle buyurun.
İlk olarak Kelly konusu.
Böyle davranacağını hiç tahmin etmezdim.
Sevdiğin adamın başkasına ilgi duyması oldukça acıdır, iyi bilirim.
Ama birinin sana aşkı bitti diye dava açabileceğini bilmiyordum.
Öğrenmiş oldum.
Hakkını yemeyeyim, işi bırakmasını ben söylemiştim.
Yani...
Gelirini kaybetmiş oldu.
Özür dilemek istediğim
diğer konu da...
Tuhaf davrandıysam özür dilerim.
- Davrandım mı? - Biraz stresli gibiydin.
Ben mahremiyetine düşkün, çekingen bir insanım.
Hayatımın manşet olması hoşuma gitmedi.
Edilen hakaretlere ve önyargıya girmiyorum bile.
"O çöl çapkınından ayrıl."
"Di iyi bir İngiliz erkeği bulsa olmaz mıydı?"
Çok üzgünüm.
Benim için de işler iyice zorlaştı.
Dostunmuş gibi davranıp hakaret üstüne hakaret yağdırıyorlar.
Kaçıp gidesim, sıfırdan başlayasım geliyor.
- Belki başka bir ülkeye. Mesela... - Kaliforniya'ya.
Aynen öyle.
Yok artık!
İngiltere'den uzakta olsun da. Özgür olabileceğim bir yer.
Küçük bir ağacın altında oturup hoşlandığım adamla dondurma yiyebileyim.
- Diana, bir fotoğraf çeksek? - Bir tanecik.
- Yine başladık. - Gidelim.
- Bir öpücük versene Diana. - Lütfen geri çekilin.
Herkes geri çekilsin.
- Seni seviyoruz, lütfen! - Geri çekilin!
- Hadi! - Herkes geri çekilsin!
- Hadi! - Diana!
- Diana!
- Açık mısınız? - Evet mösyö.
- Tamam, girelim. - Trevor'ın peşinden.
- İyi akşamlar. - Bonsoir.
Herkes iyi mi?
- Her şey yolunda mı? - Kusura bakmayın.
- Kapıyı kilitlesek? - Frédéric, kapı.
- İyi misiniz? - Evet.
- Burada dursak? - Hoş geldiniz.
- Buyurun. - Çıkış lazım.
- Tabii, arka kapı var. Anahtarı bulalım. - İnanılmaz.
Orayı açabilir misiniz?
- Trevor, neler oluyor? - Biraz burada kalacağız.
Ağlamak üzereyim.
Mahsur kalmak için kuyumcudan kötü yerler de var.
- Atlattık mı? - Şimdilik.
Gözüne ilişen bir şey var mı? Ne olursa.
- Nereye çıkıyor? - Tamam...
- Hayır, bir eksiğim yok. - Beğendiğin bir şey vardır.
Şu güzelmiş.
Bu mu?
- Diana! - Diana!
- Gidelim, hadi. - Çıkmamız lazım, hadi.
- Diana! - Diana!
- Dodi. - Dodi.
Dodi Bey, gitmemiz gerek.
Dodi Bey, hemen!
Hemen efendim!
Bu taraftan. Şöyle buyurun.
Diana bu.
- Getirdim. Seninki. - Sağ ol.
- Acele edebilir miyiz? - Evet.
Gidelim.
- Diana! - Diana!
Tamam, hadi.
Diana!
Hadi ama...
Diana, lütfen!
- Diana! - Diana!
İyi misin?
- Buyur. - Teşekkürler.
Amma eğlendik.
- Özür dilerim. - Yok.
Benim hatamdı.
Son gecemizi böyle geçirmemiz yazık oldu.
Ne?
Sana onu söylemeye çalışıyordum.
Yarın eve dönmem lazım.
İşe hazırlık yapmam gerek. Hem çocuklar da Londra'ya dönecek.
Özel kalemim sabahki British Airways uçuşuna yer aldı.
Normal uçakla gidemezsin. Bizim jetle dönmen lazım.
Normal uçakla gitsem de olur.
Hadi ama, hayatta kabul etmem.
Ama babama sormam lazım.
Şimdiden eve mi dönüyor? Neden?
- Ne oldu? - Çalışması lazımmış.
- Her şey yolunda mı? - Yolunda olmanın da ötesinde.
Alışverişe çıktık.
- Bir yüzük beğendi. - Nasıl bir yüzük?
Altın bir yıldız var.
Elmas kaplı.
Dis-Moi Oui diye bir koleksiyondan.
Vay be!
Attın ve gol oldu desene!
- Nişan yüzüğü işte. - Bilmem ki.
Tabii ki nişan yüzüğü. Dis-Moi Oui "Bana evet de" demek.
Oğlum işini biliyor. Tam bir Fayed'sin.
Yüzüğü taktı mı peki? Fotoğrafını istiyorum.
Daha satın almadım.
Dönünce mağazayı aradım ama stokta yokmuş.
- Paris şubesinde varmış. - O zaman Paris'e gidin.
- Gidelim ama eve dönmek istiyor. - Hayır, olmaz.
Paris'e götürüp o yüzüğü parmağına takacaksın.
Bugün hayatımın en güzel günü. Zaten yapabileceğini biliyordum.
Oğlum benim! Fayed oğlum benim.
Tamam, görüşürüz.
Görüşürüz.
Tamam dedi, jeti alabilirmişiz. Ama sakıncası yoksa Paris'e uğrayacağız.
- Ne? Neden? - Yapmam gereken bir şey var.
Sadece bir gece.
Peki.
- Ama vakit bulup çocukları aramam lazım. - Tabii.
- Onları çok özledim. - Elbette.
Özlemişsindir.
Böyle bir şey söyleyip yapmasına hayret ettim.
- Parasını kim vermiş? - Ben vermedim ya, bana ne?
Ah be Margot!
- Bugün Glen Muick'te piknik mi yapsak? - Ne güzel bir fikir.
Bir derdi mi var dersin?
Biraz moralsiz gördüm.
Gerçi annemin özel hayatı manşet olsa ben de moralsiz olurdum.
Senin annenle onun annesi arasındaki fark bu.
Biraz dışarı mı çıkarsak? Düşüncelerinde hapsolup kalmasın.
Ne dersin?
Bir düşün.
Charles ilkinde 13'ündeydi. Ben 14'ümdeydim.
William 15 yaşında, geç bile kaldı.
Hem belki çözüm olur.
Tuzu uzatır mısın?
Paris-Le Bourget'ye doğru alçalmaya başladık.
Havaalanındaki ekip fotoğrafçıların beklediğini söyledi
ama sizi hızla çıkarmaya çalışacaklar.
Planladığımız gibi 20 dakika içinde ineceğiz.
Teşekkürler.
- Önden göndermek istediğin bir şey? - Yok, hayır.
- Diana! - Diana!
Dodi'yle öpüşürken nişanlı olduğunu biliyor muydun?
- Diana, bu tarafa! - Diana, bu tarafa bak!
William ve Harry ne diyor?
- Diana! - Kelly'nin açtığı dava ne olacak?
- Günaydın. - Günaydın. Günaydın efendim.
Hadi.
Diana!
Doğrudan benim eve.
Mösyö Mohamed'in talimatı var. Önce Villa Windsor, sonra ev.
Prenses'in çocuklarını araması lazım. Doğrudan eve gidiyoruz.
Mösyö Mohamed sizi Villa Windsor'a götürmemi istedi.
Herkes geri çekilsin!
Geri çekilin!
- Ne oldu? - Hiç.
Her şey yolunda.
ÖZEL MÜLK İZİNSİZ GİRİLMEZ
- Ne oluyor? Ne yapıyoruz? - Biliyorum, özür dilerim.
- Babam ısrar etti. - 45 dakikaya telefon görüşmem var.
Bana geçmeden Ritz'e uğrarız. Orada rahat rahat konuşursun.
Alo, baba?
- Villa Windsor'a hoş geldiniz. - Hoş bulduk.
- Bir sorunuz olursa... - Yok, teşekkürler.
- Bu iyi bir fikir değildi. - Sakin ol, telefonu ver bakayım.
İyi bir zaman değil. Planın değişmesi hoşuna gitmedi.
Telefonu ver dedim!
- Seninle konuşmak istiyor. - Şu an babanla konuşmak istemiyorum.
- Müsait olmadığımı söyle. - Kısacık bir konuş.
- Alo? - Özel konuğum nasılmış bakalım?
- İyiyim ama... - Villayı beğendin mi?
- Çok güzel Mou Mou ama... - Bana Paris Belediyesi verdi.
Bizzat Jacques Chirac tarafından.
Windsor Dükü ve Düşesi orada yıllarca mutlu mesut yaşamış.
Mükemmel bir çifti bekleyen mükemmel bir ev.
Beni bu dünyada en mutlu edecek şey
Dodi'yle birlikte o evi sevgi ve neşeyle doldurmanız olur.
Çok tatlısın. Çok romantik bir adamsın.
Başka zaman seve seve gelirim ama çocuklarla telefon görüşmem var.
Pekâlâ, görüşürüz. Hoşça kal.
Lütfen burnunu sokmayı kes. Her şey iyi gidiyordu.
- Yardım etmeye çalışıyorum. - Ama etmiyorsun, iyice gerildi.
O zaman git de yatıştır.
- Diana! - Lütfen bu işi bana bırak.
Bu senin için önemli, farkındayım ama ben ne yaptığımı biliyorum.
Öyle olsun Bay Çokbilmiş.
- Görüşürüz. - Görüşürüz.
Şunları atlatamaz mıyız? Hadi, gaza bas.
Dikkat, birine çarpacaksın!
Niye bu taraftan geldik? Bunu konuşmuştuk.
- Tanrım. - Tanrım!
- Philippe, bu hiç iyi değil. - Evet mösyö ama elim kolum bağlı.
Ama bir şey yapman lazım!
Diana, buraya bak!
- Diana! - Diana!
İyi misin?
Çok özür dilerim.
- Trevor. - Elim kolum bağlı.
Çekilin! Yürüyün! Hadi!
Çekil! Yürü hadi!
İnanılır gibi değil.
Çekilin!
Hayır, çekilin.
- Diana! - Diana!
Yolu açın.
- Diana, buraya! - Hadi ama Diana!
- Balmoral Şatosu. - Ben Diana, çocukları aramıştım.
Maalesef kaçırdınız efendim. Sizi beklediler ama sonra dışarı çıktılar.
Çok üzgünüm efendim.
Yemek saatinde arasanız?
- Peki, sağ ol. - Siz sağ olun efendim. Hoşça kalın.
Hemen dönerim.
- Mösyö Fayed, hoş geldiniz. Nasılsınız? - Sağ olun, iyiyim.
Bol şans!
Dis-Moi Oui modeli.
Tabii, Dis-Moi Oui. Elimizde var.
MUTLU YILLAR HARRY SEVGİLER, ANNEN
- İşte. - Gözleriniz keskinmiş.
- Voilà! - Buyurun.
Evet, bu.
- Güzelce tutun. - Tamam.
Hazır olduğunuzda emniyet kilidini açın.
Tetiği çekin.
- Hazır mısınız? - Evet.
- Tebrikler efendim. - Teşekkürler.
Tebrik ederim.
- Selam. - Selam.
- Çocuklarla konuşman nasıl geçti? - Yakalayamadım.
- Olamaz. - Dışarı çıkmışlardı.
Harry'nin yaş gününde istediği hediyeyi almaya birini gönderdim.
Sonra da kendimi fönle avuttum.
Evime geçtiğimizde her şey yoluna girecek.
Söz veriyorum.
- Diana! - Herkes geri çekilsin!
Tamam, açılın.
Hadi ama!
- Alo, anne? - Alo, tatlım? Nihayet konuşabileceğiz.
Kusura bakma, çok vaktimiz yok. Yemek saati.
- Biliyorum, kısa keseriz. İskoçya nasıl? - Güzel.
Soğuk, yağışlı ve sinek dolu mu?
- Evet. - Tam sevdiğiniz gibi.
- Bil bakalım ne oldu. - Ne?
- Bugün ilk geyiğimi vurdum. - Yok canım!
Evet.
- Suratına kan da mı sürdüler yoksa? - Sürmüş olabilirler.
Düşüncesi bile feci.
Hemen yıkadın mı?
- Büyük ölçüde. - Büyük ölçüde mi?
- Harry nasıl? - İyi, konuşmak için bekliyor.
- Alo, anne? - Alo, canım.
Ne zaman dönüyorsun?
Yarın dönüyorum. Akşam kavuşuyoruz.
Şu an neredesin peki? Hâlâ o lüks yatta mısın?
- Hayır, Paris'teyim. - O özenti tiple mi?
Ayıp oluyor.
- Hâlâ mokasen mi giyiyor? - Mümkündür.
Sürekli telefonda Los Angeles'la mı konuşuyor?
Bizi James Bond'la tanıştıracak mı?
- Masaya gül koyun. - Gül, tabii.
- Demet demet. Çok önemli. - Başüstüne.
- Yüzüğü görmek ister misin? - İsterim.
- İşte. - Çok güzelmiş.
- Hiç fena değil. - Evet.
Anne, Harry sana bir şey soracakmış.
- Anne? - Efendim canım?
Ne zaman dönüyorsun?
Yarın dönüyorum. Uyuyup uyanacağız, oradayım.
Soru bu değildi ki.
Anne...
Dodi'yle evlenecek misin?
- Hayır, neden? - Tüm gazeteler evleneceğinizi yazıyor.
Gazetelere güven olmaz, biliyorsun.
Dodi'yle kesinlikle evlenmeyeceğim.
Hatta eve dönmeye can atıyorum.
Sen iyi misin?
İyiyim.
Ama burası biraz karışık.
Burada ne işim var, bilmem.
- William, ben de dinleyeyim. - Dur.
Annenin hayatında bazı değişiklikler yapması lazım.
Ama bu benim sorunum, sizin değil.
Peki.
Herkese selam söyleyin.
Yarın akşam birlikteyiz. Üçümüz baş başa.
- Tamam, seni seviyorum anne. - Ben de seni canım. Seni seviyorum.
- Seni seviyorum anne. - Ben de seni seviyorum vombatım.
Diana!
Hazır mısın?
Çekilin lütfen!
Açılın!
Hadi, gidiyoruz.
- Nereye gidiyoruz? - Chez Benoit'ya. Restoran.
Sağa dön.
Önümüze geçtiler.
- Hadi, sağa! - Dönüş yok efendim.
Olamaz, bu bir kâbus.
Ritz'e gitsek daha iyi.
Philippe, plan değişti. Bizi Ritz'e götür.
Özür dilerim.
Şöyle buyurun.
Hanımefendi.
- Menü. - Teşekkürler.
Beyefendi.
Prenses Hazretleri, beyefendi. Büyük onur duyduk.
Plan değişti, yukarıda yiyeceğiz.
Hadi, gidelim.
Özür dilerim.
Benimle olmanın bitmeyen hengâmesi işte.
Aslında...
Özür dilemesi gereken benim.
Londra'ya dönmek istiyordun
ama Paris'e uğramamızı gerektiren bir sebep vardı.
Bu da benim suçum.
- Bu ne? - En sevdiğin.
Julio Iglesias.
Peki.
Ne yapıyorsun?
Monte Carlo'dayken beğendiğini söylediğin yüzük.
Çok özel bir adı var.
Dis-Moi Oui.
Sana sormak istediğim bir soru var.
Senin de evet demeni umuyorum.
Hayır, hayır.
Dur, olmaz. Bu delilik.
Lütfen kalk.
Tamam.
Konuşmamız lazım. Hem de hemen.
Gel, otur.
Tamam.
Bu yaz çok eğlenceliydi.
Onun da ötesinde, ihtiyacım olan şeydi. Sen de harikaydın.
Tüm dünya evlenip evlenmeyeceğimizi merak ediyor.
Ama bu yüzden evlenilmez.
Yeni bir evliliğe kesinlikle hazır değilim.
Sense son teklif ettiğin insandan daha yeni ayrılıyorsun.
Üzüldüğünü biliyorum.
Sürekli herkesi mutlu etmeye çalışıyorsun
ve bu çok hoş.
Ama bu evlilik yalnızca tek kişiyi mutlu edecek.
Kimi?
Seninle evlenerek babanın seni daha çok sevmesini sağlayamam.
- Aslında sağlayabilirsin. - Ama sağlamayacağım.
Evlilik çok ciddi ve sancılı bir iş.
Aramızdakiyse bize neşe veren, şifa olan, bizi hafifleten bir şey.
O kim?
Yemek.
- Geri göndereyim mi? - Hayır, yiyelim. Midem kazınıyor.
İkimize de iyi gelir.
- Bonsoir. - Bonsoir.
- Şöyle bırakabilirsin. - Başüstüne.
Mersi.
Yüzüğü ne yapacaksın?
İade edeceğim.
Belki yeni bir koleksiyon yaratırım. "Bana Hayır De."
Babam bunu öğrendiğinde
hakkımdaki düşüncesi iyice pekişecek.
Umutsuz bir vaka olduğum.
- Beni silip atacak. - Buna cüret edemez.
Ayrıca etse o kadar kötü mü olur?
Ondan kurtulana, uzaklara taşınana kadar mutlu olamayacağından korkuyorum.
- Kaliforniya'da mutluymuşsun. - Öyleyim.
O zaman babanın isteklerini bırak, kendi isteklerine bak.
Film çek, kafana estiği gibi yaşa.
Başüstüne.
Benim baktığım yerden sorunlarının çözümleri çok bariz.
Ama insan kendi sorununu net göremiyor, güvenilir bir dostun rehberliği gerekiyor.
Sıra sende.
Benim sorunum ne ve ne yapmam lazım, onu söyle.
- Peki. - Ama biraz ikmal yapsak iyi olacak.
Öncelikle...
Yavaşla.
Boşandığın bir yılda neler başardığına dönüp bir bak.
Küresel çapta mayın karşıtı bir kampanya, hayır işi için topladığın milyonlar...
Ama yine de sana yetmiyor.
Aradığın şey her neyse bulmak için bu kadar acele etme.
Sanırım hayatım hep böyle geçti.
Hep bir koşuşturmayla ve o süreçte kendimi unutmakla.
Son zamanlar iyice zordu.
Açıkçası beni istisnasız her zaman mutlu eden tek şey annelik.
Yatağa her yattığımda aklımda çocuklar var.
Bir erkek, bir görev, bir iş değil.
Çocuklar.
Onlarla daha çok vakit geçirmem lazım. Senin de o işgüzar babanla daha az.
Babam demişken...
- Aç hadi. - Gerçekten mi?
Vardığımız kararı söyle.
Yapabilirsin.
Alo?
E, yaptın mı?
Teklif ettin mi? Hayallerimi gerçekleştirdin mi?
Evet.
İyi ki aradın.
Çünkü sana iyi haberlerim var.
- Heyecan verici haberler. - Öyle mi?
Anlat bakalım.
Bu akşam ikimiz bir anlaşmaya vardık.
Alo? Orada mısın?
Ne nişan ne düğün olacak.
Prenses'le arkadaş kalacağız, ötesi olmayacak.
Seni hüsrana uğrattığım ya da başarısız olduğum için
beni silip atacaksan buyur.
Sil gitsin, iyi bile olur. Ama şunu söyleyeyim.
Seni seviyorum.
Ama sen kendini iyi hissedeceksin diye senin istediğin kişi olmak beni öldürüyor.
Eğer beni olduğum gibi kabul edemeyeceksen
ilişkimizi kessek daha iyi.
Hoşça kal.
Baksana.
Titriyorum.
Sen özel birisin.
Umarım biliyorsundur.
Şimdi...
Bu gece nerede kalalım?
Burada mı, benim evde mi?
Ev daha iyi.
Eşyalarım orada.
Tamam.
Trevor.
Benim eve gitmeye karar verdik.
- Tavsiye etmem. Dışarısı tam bir keşmekeş. - Dediğimi yap. Lütfen dediğimi yap.
Geldiğimiz arabaları biliyorlar.
O araçları ön kapıdan gönder,
Prenses'le üçüncü bir araçla arka kapıdan çıkacağız.
Sen fotoğrafçıları hallet, ben gece müdüründen araç isteyeyim.
- Yarın Londra'ya dönüyorsunuz ha? - Evet.
Anneni özledin mi?
- Tamam, her şey hazır. - Teşekkürler.
İyi geceler.
Gir.
- Valizini hazırlayayım mı? - Ben hazırladım, sağ ol.
İşimden oldum desene.
İyi geceler William. Bugün için bir kez daha tebrikler.
Teşekkürler Milly.
- İçecek misin? - Hayır, sadece tutuyorum.
- Peki. Puro bu aralar çok moda. - İster misin?
Almayayım, bıraktım.
- Ama eminim seversin. - Evet...
Belki haftaya.
Henri, plan değişti. Dodi Bey onları bırakmanı istiyor.
- Derhâl. - Tamam.
- Hesabıma yazarsın. - Tamamdır.
10 dakika.
10 dakikaya çıkacaklar.
- Bu delilik. - Evet.
- Kesinlikle. - Evet.
İyi misin?
Evet.
Bir şey itiraf etmem lazım.
Hani babama telefonda söylediklerim var ya?
Hiçbirini duymadı.
Biliyorum.
Biliyor musun?
Yakında o cesareti bulacaksın.
Bulacağım.
- Gerçekten. - Biliyorum.
- Her şey yolunda mı Henri? - Evet.
Philippe ve Jean-François istediğim şeyi yaptılar mı?
Evet, önde dikkat dağıtıyorlar.
Tamam.
- Kimsenin ruhu duymayacak, bana güvenin. - Güzel.
- Ne dedi? - Sorun yokmuş.
Hadi bakalım.
- Tamam mıyız? - Evet, sağ ol.
Tamam, gidelim.
Boşa takip etmeyin, yakalayamazsınız.
Yürüyün hadi.
Hadi, buraya bak! Hadi ama!
Diana, bir fotoğraf!
- İyi misin? - Evet, iyiyim.
- Hazırız, gidelim. - Tamam, hadi.
Hadi, gidelim buradan.
Alt yazı çevirmeni: Doğa Uludağ