Salamat.
Gusto mo ng muesli?
Masarap ito.
Gusto ko 'to.
Di mo ba gusto?
Sigurado kang kaya mo na?
Nakausap ko ang housemaster mo
at sinabi ko na maging day pupil ka muna.
Bakit?
Hanggang sa maging okay lang ang lahat.
Sa Highgrove ka muna kasama ko.
Okay lang ako.
O kay Lola sa Windsor.
Oo, desisyon mo ito. Gusto ko lang... Gusto ko lang gawin mo ang kaya mo.
Kaya ko ito.
Gusto kong bumalik kaagad sa normal lahat.
Sir.
Kumusta, William?
Buti dumating ka.
- Masaya kaming nakabalik ka na. - Salamat, sir.
Hello?
Kumusta?
Ang bait mo.
Hindi gaano komportable, sa totoo lang.
Na parang may galit siya sa 'kin.
Gano'n talaga,
- hayaan mo muna. - Sinabi ko nga 'yan.
Maiintindihan ng lahat, pero...
di puwedeng pumasok na uli siya at lumayo sa 'kin agad.
- Sabi mo gusto niya ang housemaster niya. - Oo, Dr. Gailey.
Mabuti naman.
Siguradong magaling na sila humawak ng ganitong sitwasyon.
Sana. Kung no'ng panahon ko, ayokong pumasok siya sa Gordonstoun.
Malamang cold shower ang grief counseling nila
at mahaba-habang lakaran.
Ano'ng mali ro'n?
Tama 'yon kaysa gumawa ng gulo at itratong parang bata.
Oo. Magkaiba tayo riyan.
May kaibigan ba siya ro'n?
Siyempre. Grabe naman 'yang tanong mo.
Bakit? Wala ka nga, e.
Totoo naman.
Mas makabubuting kasama niya sila.
Babantayan nila siya.
Minsan, bilang magulang,
dapat tayong tumanggap ng pagkatalo.
- Sige na. Sa susunod na lang ulit. - Sige.
May dalawang padala sa 'yo. Galing ito sa school.
Mahigit 600 na lalaki ang gustong makiramay sa 'yo.
Ang bait nila.
At ito naman, mga sulat na galing sa buong mundo.
Karamihan galing yata sa mga dalaga ito.
Kung may kailangan ka, alam mo na kung nasaan ako.
Dear William, hindi tayo magkakilala.
Mas matanda ako sa 'yo at iba ang bahay ko,
pero sumulat ako para makiramay sa 'yo.
Hindi ko lubos maisip ang pinagdadaanan mo.
Makakaasa ka na suportado ka naming lahat sa B block.
Andrew Hartley Potts.
Dear Wills,
nakikiramay kami sa 'yo.
Nandito lang ang ALHG para sa 'yo
kung may kailangan ka,
kahit mauna ka pang gumamit ng PlayStation at walang sawang tsaa.
Dear William, iniisip ka ng buong grupo ng water polo
at hihintayin naming makabalik ka pag handa ka na.
Sana mas maaga,
kasi mahina ang Kindersley pag wala ka.
Dear William,
nalulungkot ako sa pagkawala niya.
Gustong-gusto ng mama ko ang royal family,
lalo na si Princess Diana.
Sabi niya anghel siya, at alam kong gano'n ka rin.
Naglagay ako ng litrato ko. Maganda raw ako sabi ng mga kaibigan ko...
Dear William,
ang cute mo pag nakasuot ng amerikana.
Siguradong napaka-hot mo pag naging hari ka na't kinoronahan.
Siguradong maganda ang katawan mo kasi ang dami mong sports.
Pinadala ko ang paborito kong teddy.
Gaya ko, masarap din 'yan yakapin.
Yakapin mo siya kapag matutulog ka na
at isipin mo ako. Sana magbigay ito ng kapanatagan...
Dear William, napakatapang mo sa paglakad sa likod ng kabaong ng mama mo.
Palagi ko itong naiisip.
Namatay ang mama ko noong isang taon dahil sa cancer,
at maya't maya ko siyang naiisip.
Alam ko ang nararamdaman mo.
Hindi ka nag-iisa.
Naghihintay ang mga taong ito
sa huling pagdaan ng prinsesa ng taong-bayan.
At nasa gate na ng Buckingham Palace ang royal family,
naghihintay rin sila.
- Ayos, pare. - Magaling.
Sige pa, pare!
Wales, pinapatawag ka ni Dr. Gailey sa study niya.
Okay. Kunin mo ito.
Matagal na ring sa tingin ko
tinatanong lang ng lahat ang nararamdaman mo.
Pero, bilang housemaster mo,
trabaho ko ito.
Ayos lang ako.
- Sigurado ka? - Opo, sir.
Tinanong ko lang kasi hiniling sa school
ang pagpunta mo sa isang official event.
Nagdiriwang ang Reyna at Duke ng Edinburgh
ng golden wedding anniversary ngayong taon.
Gaya ng iniisip mo, may napakaraming commemorative event.
Sinabi kong bigyan ka ng karapatang tumanggi.
At siniguro sa aking
mauunawaan ng lahat pag tumanggi ka.
Hindi, ayos lang. Gagawin ko.
Talaga?
Ang magandang balita, kalahating araw ka lang kakailanganin,
simula sa
official photograph sa Buckingham Palace,
na susundan ng thanksgiving service sa Westminster Abbey,
at tanghalian sa Royal Naval College sa Greenwich.
Alam mo, nag-usap kami ng tutor mo.
Pinipilit mo raw masyado ang sarili mo.
Nagtatagal ka sa library.
Maraming society meeting.
Nakakatulong maging abala.
Noon, nakatanggap ng masamang balita ang asawa ko. Na...
Na-diagnose siya ng leukemia.
Okay na siya ngayon.
Pero dati,
wala sa 'min ang huminto,
at naglaan ng oras para
magdahan-dahan
at iproseso ang nangyayari.
May sasabihin ka pa po ba sa 'kin, sir?
Wala na.
Three, two, one.
Salamat.
Three, two, one.
Sir, salamat. Three, two, one.
William, ngumiti ka lang, darling.
Three, two, one.
- Ang saya nito. - Kaya nga.
Heto.
- Hindi na, salamat. - Champagne 'yan.
Sige na, gusto mo rin ito.
Di natatapos ang araw ko nang walang mint mula noong 1978. Grabe!
Walang katulad ang peppermint fondant cream...
Kumusta sa school?
Nakakainis.
Pareho tayo.
- Lahat na lang sila... - Weird.
"Mabait" sana ang sasabihin ko.
'Yon ang weird do'n.
Kung gaano kabait lahat.
Gusto ko nang bumalik ang lahat sa normal.
Naku. Ayan na si Papa.
Okay. Tara na?
May ilang mga pangalan at mukha
na kunwaring naaalala n'yo pag nilapitan kayo.
Jean, Grand Duke ng Luxembourg,
late seventies, puting bigote.
Albert II, Hari ng Belgians,
malaki ang salamin, mukhang manager sa bangko.
Ang asawa niya, si Queen Paola, blond, Italian,
at sigurado akong nakasuot siya ng napakalaki at makulay na sombrero.
At si King Harald ng Norway.
Kalbo siya at hugis itlog ang ulo niya.
Royal Troop!
Tanghal, ta!
Nababaliw ang lahat. Na parang may dumating na pop star.
Hindi na ako nagulat.
Napakaguwapong bata niya.
Mukhang di alam ng pamilya ko ang gagawin dito.
Parang dejà vu ang pakiramdam ng buong pangyayari.
Kay Diana ba?
Kamukhang-kamukha niya ang mama niya.
Kaya nga.
At ang sakit nito tingnan
kasi di katulad ni Diana, mahiyain si Will,
di siya sanay sa gano'ng atensiyon.
Sino ba ang sanay?
Kailangan niya ng suporta mo.
Sinusubukan ko naman, pero pinahihirapan niya ako.
Isang salita lang siya sumagot, at medyo masungit siya.
Hindi 'to tungkol sa nakukuha mo sa kaniya.
Wala naman akong magandang halimbawang susundan.
Di magaling kumausap o mapagmahal na ama
ang Duke ng Edinburgh sa 'kin.
Di nakakagulat dahil sa palpak na pagpapalaki ng papa niya.
Parang di kami magagaling na ama at anak sa pamilyang ito.
At alam mo ang opinyon ko riyan.
Di dahilan 'yon.
Hindi talaga.
Ngayon ka nila mas kailangan.
At kung okay sabihin...
Sige lang.
Kailangan mo rin sila.
Anong klaseng tao ang kayang manalamin kung alam niyang palpak siyang ama?
Puwede ka makausap?
Tinanong ng opisina ng Prinsipe ng Wales kung puwede bumisita ang papa mo.
Dito?
Sabi ko puwedeng sa opisina ko.
Valentine's Day.
Oo.
Gusto mo...
gusto mong itapon ko 'yan?
Salamat.
May susunod pang taon.
Sir.
Sana hindi kita naaabala sa kung anuman.
Gusto ko lang alamin
kung kumusta ka.
Okay.
Sa school?
Okay.
Mga kaibigan?
Okay.
Nga pala, narinig kong nahigitan mo 'yong record sa paglangoy nang 50 metro.
'Yong junior record.
Ang galing mo.
Nakausap ko si Harry kahapon, at...
sinabihan ko siya na magandang bisitahin natin
ang puntod ni Mama.
Mag-alay ng bulaklak.
Baka masyado pang maaga para do'n.
May sasabihin pa pala ako.
Gusto kong samahan n'yo akong dalawa na bumisita sa Canada sa Easter.
Pagsasamahin natin ang ilang official engagement
na may apat na araw na skiing holiday sa Whistler.
- Tayong tatlo lang. - Magkikita kami ng mga kaibigan ko.
Naisip kong makabubuti ito sa 'tin.
Bilang pamilya.
At para sa 'yo.
At kay Harry.
Napakahirap nito.
- At least sinubukan mo. - Oo, at tinanggihan niya lang ako.
Karapatan niya 'yon.
Isipin mo kung gano'n ko kausapin si Papa.
Magkaibang henerasyon.
Sa totoo lang, nasasaktan ako.
Parte 'yan ng pagiging ama,
na para sa 'kin, ang pinakamahalagang trabaho mo.
Alam ko.
Hindi mo alam.
Akala mo alam mo pero halatang di mo alam. Sasabihan kita pag alam mo na.
Tama ka!
Grabe, miss na miss na kita.
Kailan kita makikita?
Wag muna.
- Oo. - Masyado pang maaga.
Kaya nga.
Bilanggo tayo ng opinyon ng publiko.
Kumusta ka sa mga nangyayari? Okay ka lang?
Wag mo na muna akong alalahanin.
Napakamatiisin mo.
Napakatapang.
Kung paano ka nagdusa sa mga ito, kawawa.
Hay, kawawa naman ako.
Di naman natin inaasahan ito.
Okay lang ako.
Bukas na lang ulit.
Okay, mukhang maganda 'yan.
Oo, makikita mo sa mga dokumento, sa mga gagawin
na may ilang sandali ka na pahinga.
Sino 'yong Italyanong lalaki?
- Massimo Bueno. - Ngumanga ka.
- Nakilala namin siya sa Highgrove noon... - Sige.
Magaling siya, di ba?
Para sa 'kin, napakatalino niya, at nagpaplano yata sila...
na magbigay ng trabaho...
sa abroad...
sa mga mahihirap na kabataan.
Gusto nilang maging lead partner ang Prince's Trust.
Nakakakatuwa 'yan. Aling...
aling mga bansa ang naiisip nila?
Sa pagtutulungan ito ng Italy at Sweden, kaya sa tingin ko...
MAHAL KA NI DIANA! AT IPINAGMAMALAKI KA NIYA!
MINAMAHAL NG CANADA
- Masaya akong makita ka, Kamahalan. - Salamat.
- Salamat, Kamahalan. - Salamat.
- Welcome. - Maraming salamat.
- Ano ang mga ito? - Sorry, hindi ko alam.
- Alam mo ba ito? - Hindi, sir.
Nasa Vancouver na sina Prince Charles, William at Harry
para sa anim na araw nilang pagbisita sa British Columbia.
Magpapakita ang tatlo sa publiko sa susunod na dalawang araw
bago pumunta sa Whistler para sa ski holiday.
Nagbabalita, Colin Gray ng CTV.
G at T o whiskey?
Beer na lang.
I-welcome natin ang mga manlalaro...
- Kumusta kayo? - Hello.
- Salamat sa pagpunta. - Hi.
Wendy Goodson, ipinanganak sa Peru.
At bahagi ng air force ng limang taon. Ano'ng trabaho mo ro'n?
- Air force. Nagpapadala ng kargamento. - Oo.
At nagsilbi ka sa Desert Storm.
Welcome sa show. Kasama mo rito si Matt Sutherland, kakakasal lang...
Para kay Mama.
- Sa high school sweetheart? - Oo.
Di na siya high school ngayon.
Para kay Mama.
Alam mong naghanda siya ng mga pupuntahan bukas?
- Sino? - Si Pa.
Oo, narinig ko. Sa school for the deaf sa umaga.
At tour sa space center sa hapon.
Siniguro niyang isasara nila 'yong lugar.
Para walang mga babae.
-"Pakasalan mo ako, William! Mahal kita!" - Tumigil ka nga.
Naiinggit lang ako.
Sa kasaysayan, wala pang humiyaw para sa taong may pulang buhok.
May bagong binatang heartthrob sa lungsod.
Matangkad, blond, at biniyayaan ng ganda ng nanay niya,
sikat na ngayon si Prince William.
Nababalot na ng Willsmania ang mundo.
Sa pag-blush at mahinhing ngiti,
minsan parang nahihiya pa ang binatang prinsipe sa publiko.
Pero para sa mga babaeng humahanga sa kaniya,
nakadagdag lang ito sa kaguwapuhan niya.
- Nag-iisang Prince Charming! - Mahal ko siya.
Nag-hi siya at kinamayan niya ako.
Kinamayan ko siya!
Nananatili ang buwan sa orbit dahil sa puwersa ng gravity,
na ibig sabihin, konektado ito sa Earth.
Pero di dapat balewalain ang relasyong ito
kasi sa katunayan, ang buwan,
ay parang may sariling...
MAHAL KA NI DIANA!
Naisip kong magsimula tayo sa madaling lakarin na Mathew's Traverse,
at bumaba tayo sa Saddle rito, na medyo mahirap,
o kung sinuwerte tayo, may Couloir Extreme,
na tinatawag na "2,500 talampakang hahamon sa inyong mga hita."
Yehey!
Couloir nga.
At sinabi ko sa lahat na sa mga susunod na araw, wala munang aabala.
Tayong tatlo lang muna sa family holiday natin.
Pero may isang...
mabilis na bagay na kailangan muna nating tapusin.
Photo-call sa ilang imbitadong press.
Ayoko.
At makakaalis na tayo.
Willy, gano'n talaga.
- Papaboran natin sila para hayaan tayo. - Alam mong ayoko nito.
- Maliit na bagay lang ito. - Sobra na ito sa sinang-ayunan ko.
Sinubukan kitang protektahan mula rito,
pero ito 'yong bagay na kailangan nating makasanayan.
Pero ayoko nito.
Ayoko sa press. Ayoko sa mga tao. Bakit mo sasabihing aalis tayo,
pero ihaharap mo kami sa mga taong ayaw namin?
Oo, di mo ito matiis, pero
di ka magugustuhan ng mga tao kung galit at ayaw mo magpakita sa kanila.
Di ko na kailangan 'yon. Di naman sila sa 'kin galit.
Grabe 'yong sinabi mo.
Lagi niyang sinasabi na isasabay ang official duties natin sa holiday.
Wala akong pake.
Totoo 'yon. Kaya dapat niyang marinig.
Dito, William!
Ngumiti ka, sir!
- William! - Dito po, Kamahalan!
- William! - Dito, William!
Prince William!
William!
'Yan ang sinabi niya? "Ayaw"?
Paulit-ulit.
Naiintindihan ko ang galit niya sa press.
Dahil sa nangyari sa mama niya, di natin siya masisisi.
Pero 'yong gano'ng ugali sa publiko...
Hindi tama para sa tagapagmana ng trono.
Alam n'yo, dapat nating tandaan na binatilyo pa lang siya.
Oo, pero binatang nag-aral kaagad pagkatapos ng libing
at nahihirapang ipakita ang nararamdaman sa pagkamatay ng nanay niya.
Di mo 'yan puwedeng ipilit.
Pero puwedeng ihikayat.
Pero ang nakakatakot, baka tuluyang
maging mailap na siya
at may masasamang epekto 'yon sa susunod.
Hindi karaniwan sa pamilyang ito ang umiyak at maawa sa sarili.
Pero di naman ito awa sa sarili, di ba? Pagluluksa ito.
At para sa kapakanan niya, dapat niyang ilabas 'yon.
Kausapin mo kaya siya?
Minsan mas madali pag di galing sa magulang.
Alam mong gusto ka niya.
Pero di ba rito mismo mas kailangan ang magulang?
PAPA
- Pahingi ng may bell pepper. - Sige.
Heto na.
Ano'ng gusto mo?
May tumawag sa 'kin.
Gusto kang makita ng Reyna at Duke ng Edinburgh sa Linggo.
- Sige. Salamat, sir. - Patatas?
Ano'ng gusto mo?
Sir.
Prince William, Kamahalan.
Sina Lola at Lolo?
Nagpasya silang hayaan tayo.
O dapat siguro, sinabi nila sa 'king bahala na tayo.
At sang-ayon ako ro'n.
Bakit?
- Kasi kailangan nating mag-usap. - Tungkol saan?
Galit ka sa 'kin.
Hindi ako galit sa 'yo.
Halata naman. Nararamdaman ko.
'Yong sa press at itong bagong atensiyon na hindi mo gusto,
baka inis ka rito,
pero ang totoo, ako 'yong dahilan ng inis mo.
Nakakapagtaka ba?
Para sa 'kin, oo.
Ang totoo, naguguluhan ako.
Wag kang ngumisi.
Ipaintindi mo sa 'kin.
Una sa lahat,
di mo siya binabanggit. Di natin siya pinag-uusapan.
Dapat nga natin siyang madalas na pag-usapan.
Ang buhay niya,
mga alaala natin sa kaniya.
Ba't naisip mong ayoko no'n?
Malamang dahil ayaw mong maalala kung paano tayo umabot dito.
Di mo ba naiisip na baka may koneksiyon sa nangyari ngayon at sa ginawa mo?
Sana di 'yan tungkol sa naiisip ko.
Linawin natin.
Malagim na trahedya ang nangyari sa mama mo,
na ginawa ng isang lasing na iresponsableng lalaki,
tapos nagmaneho't nagpatakbo nang mabilis
para takasan ang mga paparazzi.
Na alam nating madalas niyang hinihikayat.
At ba't siya nasa Paris?
- Pinili niya. - Kasama ang mga taong 'yon?
- Pinili niya 'yon. - Nang walang royal protection!
Di ko kasalanan 'yon. Lagi kong sinasabi na kailangan niya ng mga pulis.
Pero di na dapat siya mapapalapit sa mga Fayed!
Ligtas na sana siya rito. Kaya kasalanan mong napahamak siya.
Oo, di ikaw 'yong nagmaneho,
pero dinala mo siya sa mga taong gumawa no'n.
Kasi sobra mo siyang pinalungkot.
Dahil nagmahal ka ng iba.
Kung gusto mong paniwalaang
ganiyan nga...
karapatan mo 'yan, pero...
sumama ang loob ko riyan, at
masyadong hindi patas.
Matagal nang tapos ang responsibilidad ko kay Mama bago pa siya pumunta sa Paris.
Hindi ko kasalanan ang aksidenteng 'yon sa anumang paraan.
At napakasamang sabihin mo 'yan.
Talaga ba?
Oo.
Galit ako sa paratang mo.
Ngayong ganito na, galit ka na sa 'kin?
Hindi ko alam ang sinasabi mo. Ipinagmamalaki pa nga kita.
Ipinagmamalaki ko ang narating mo, ang paglaki mo,
ang kasikatan mo.
Kailan ka pa natuwa sa kasikatan ng iba?
- Alam nating gusto mong mapansin. - Kalokohan.
Totoo 'yon.
'Yong kompetisyon sa pagitan n'yong dalawa ni Mama.
Mga kuwento sa press. Pagnanakaw ng headline ng isa't isa.
- Lagi kayong naglalamangan. - Walang nakatalo sa mama mo.
Iniisip mong pareho kami.
At galit ka dahil do'n.
William, inaamin kong...
Na nakakagulat ito.
Siguro nakakatakot na makita ang pagkakatulad n'yo.
Kung paano
kumonekta ang mga tao sa 'yo,
hangaan ka, kung paano mo maapektuhan ang damdamin nila.
At, oo, sige na,
sinasanay ko pa ang sarili ko kasi...
nakikita ko siya sa 'yo.
Pero di naman masama 'yon. Ang totoo, nakakatuwa pa nga.
At natural lang ito
sa mag-ina.
Alam kong
di ako perpektong magulang.
Sino ba? Sana lang meron ako ng kalahati ng emotional intelligence ng mama mo.
At sorry kung di ko maibigay
ang kailangan mo
sa sitwasyong ito, pero
di naiintindihan ng mga tao na nagluluksa rin ako.
Talaga?
Pagluluksa mo. Sasabihan mo ako tungkol sa pagluluksa mo?
Oo, siyempre.
Ano? Sa tingin mo, di ako nasaktan dito?
Nagkaayos na kami ng nanay mo. Nag...
Nagkaayos na kayo?
Nasaang planeta ka ba?
Mahal ka pa niya
at gusto niya lang pumunta sa South of France
para wala siya no'ng nagpa-party ka sa birthday ng isa.
Sana okay lang sa 'yo. Pinapasok ako ni Dr. Gailey.
Sorry.
Wala kang dapat ikahiya. May pangalan ba sila?
Sina Claudia Schiffer, Cindy Crawford, at Naomi Campbell.
Sa panahon ko, sina Rita Hayworth, Betty Grable, at Lana Turner.
Kilala mo ba sila?
- Hindi po. - Siyempre hindi.
Hindi ka nag-iisip.
Tumira ka na parang sira-ulong Viking.
- Inulit mo na naman. - Lintik.
Bunganga mo.
Isa pa?
Hindi na.
Di muna ngayong ganito ka pa.
Di dapat naglalaro ng chess gamit ang emosyon.
Ano'ng meron?
Sa pamilya.
Ah, sa pamilya.
Nahahati ang mga psychologist
sa mga naniniwalang dapat hindi ihiwalay ang mga bata sa pamilya nila
at sa mga naniniwalang mas mabuti kung mas maaga itong ilayo sa pamilya.
Hindi naman lahat sa pamilya.
Kilala n'yo na.
Oo, buweno,
bago natin pag-usapan ang papa mo...
Ipagpapalagay kong siya.
May gusto muna akong sabihin sa 'yo.
Back pain.
- Ano po? - Nagkakaroon ako no'n minsan.
At kapag nangyari 'yon, mas madali sa 'kin na tawagin sa kung ano agad 'to.
Back pain o neck pain o shoulder pain.
Kaysa sa kung ano mismo ang sanhi nito.
Hindi maintindihang galit.
Nakokonsiyensiya.
O sama ng loob.
Wala akong sama ng loob.
Baka siya.
Naku, mukhang hindi totoo 'yan.
Pero baka galit ka sa tatay mo
kasi mas madaling tanggapin ito kaysa aminin
kung kanino ka talaga galit.
Naisip ko ito noong pinapanood kita sa Greenwich kasama 'yong mga babae.
Tapos sa Toronto.
Sa Vancouver.
Bigla ka na lang naging public figure. Pag-aari ng publiko.
At di 'yon madali.
Ayoko no'n.
Lahat ng sigawan at hiyawan at lahat ng atensiyon.
Kasi naiisip nila na dahil
kamukha ko siya, pareho na kami.
Di mo siya kapareho.
Alam ko 'yon.
Kaya, posible bang galit ka sa kaniya kasi hindi kayo magkapareho?
Komportable sa atensiyon.
Hindi nahihiya sa harap ng maraming tao,
na sa palagay mong kailangan mo na maging.
At kinaiinisan.
At posible bang galit ka sa kaniya kasi,
iniwan ka niya?
At iniwan ka para sundan ang yapak niya?
Maliban sa,
anong klaseng anak ang magagalit sa ina niya?
Lalo na kung nagluluksa ito para sa kaniya
at sobra na siyang nami-miss.
Kaya ibinubuntong mo sa iba.
At sinisisi mo ang papa mo sa katotohanang wala na ang mama mo.
Sa paratang na siguradong ilang beses niyang ibinato sa sarili niya.
Gaya nating lahat.
Pero hindi natin kasalanan.
At di niya kasalanan.
At balang araw,
kapag tatay ka na
at nakatitig sa 'yo ang anak mo nang may nanlilisik na mga mata,
at nagdarasal ka ng kapatawaran niya,
gaya ng tatay mong nagdarasal para sa kapatawaran mo,
at gaya ko
na ilang beses lang ipinagdasal ang kaniya...
buweno...
baka maalala mo ang pag-uusap na ito.
Sige na.
- Nasa study ba si Papa? - Sa garden, sir.
Salamat.
Hi, Pa.
Willy.
Ano'ng ginagawa mo rito, anak?
Akala ko nasa school ka.
Tagapagsalin ng Subtitle: Xena Castillo