Dziękuję.
Chcesz trochę musli?
Jest przepyszne.
Lubię ten utwór.
Ty nie?
Na pewno jesteś na to gotowy?
Rozmawiałem z twoim opiekunem
i zasugerowałem, żebyś na razie dojeżdżał na lekcje.
Czemu?
Dopóki nie będzie ci trochę łatwiej.
Możesz mieszkać ze mną w Highgrove.
Nie trzeba.
Albo z babcią w Windsorze.
Decyzja należy do ciebie.
Nie chcę, żebyś czuł się poganiany.
Nikt mnie nie pogania.
Niech wszystko jak najszybciej wróci do normy.
Proszę pana.
Jak się masz?
Dobrze cię widzieć.
- Cieszymy się, że wróciłeś. - Dziękuję.
Halo?
Jak poszło?
Miło, że pytasz.
Trochę niezręcznie, szczerze mówiąc.
Jakby się na mnie gniewał.
Cóż, nie spiesz się.
To samo mu powiedziałem.
Wszyscy by to zrozumieli, ale...
chciał wrócić do szkoły, byle nie być ze mną.
Lubi swojego opiekuna, tak?
Tak, doktora Gaileya.
To dobrze.
Na pewno teraz lepiej sobie radzą w takich sytuacjach.
Oby. To byłoby straszne, gdyby miał tam jak ja w Gordonstoun.
Rozpaczającemu nastolatkowi
zaordynowaliby zimny prysznic i marsz przez pola.
Co w tym złego?
To lepsze od niańczenia i upupiania.
Cóż. Pod tym względem się różnimy.
Ma przyjaciół w szkole?
Oczywiście. Co za pytanie.
No co? Ty nie miałeś.
Prawda.
Lepiej, żeby był ze swoją paczką.
Zajmą się nim.
Czasami, jako rodzice,
musimy przyznać się do porażki.
- No dobrze. Do usłyszenia. - Pewnie.
Otrzymałeś dwie przesyłki. Jedną ze szkoły.
Ponad 600 chłopców złożyło ci kondolencje.
To bardzo miłe.
A tu są listy z całego świata.
Zdaje się, że głównie od młodych kobiet.
Gdybyś czegoś potrzebował, wiesz, gdzie mnie znaleźć.
Drogi Williamie, nie znamy się.
Jestem dwie klasy wyżej i jestem z innego domu,
ale chciałem ci złożyć kondolencje.
Nie wyobrażam sobie, przez co przechodzisz.
Wiedz, że cały budynek B cię wspiera.
Andrew Hartley Potts.
Drogi Willsie,
przykro nam z powodu twojej straty.
Wszyscy tutaj w ALHG zawsze ci pomożemy,
gdybyś czegoś potrzebował.
Możesz pierwszy siadać do PlayStation i podamy ci herbatę.
Drogi Williamie, cała drużyna piłki wodnej myśli o tobie.
Czekamy, aż do nas wrócisz, kiedy będziesz gotowy.
Oby jak najszybciej,
bo Kindersley jest dużo gorszym bramkarzem.
Drogi Williamie,
tak mi przykro z powodu twojej straty.
Moja matka uwielbiała rodzinę królewską,
zwłaszcza księżną Dianę.
Mówiła, że jest aniołem. Wiem, że ty też jesteś aniołem.
Załączam swoje zdjęcie. Przyjaciółki mówią, że jestem ładna...
Drogi Williamie,
ślicznie wyglądasz w garniturze.
Na pewno będziesz wyglądał seksownie z koroną na głowie.
Pewnie masz świetne ciało, w końcu uprawiasz różne sporty.
Wysyłam ci mojego ulubionego misia.
Jest delikatny i przytulaśny jak ja.
Tul go mocno, kiedy będziesz leżał w łóżku
i myślał o mnie. Oby cię pocieszył...
Drogi Williamie, byłeś bardzo dzielny, idąc za trumną swojej matki.
Ciągle o tym myślę.
W zeszłym roku moja mama zmarła na raka.
Bez przerwy o niej myślę.
Wiem, co teraz czujesz.
Nie jesteś sam.
Czekają, żeby zobaczyć,
jak księżna mija ich w swojej ostatniej podróży.
Rodzina królewska czeka u bram pałacu Buckingham,
żeby zrobić to samo.
- Dobrze. - Dobre odbicie.
Dawaj!
Walia, doktor Gailey prosi do gabinetu.
Dobra. Trzymaj.
Będziesz miał wrażenie,
że wszyscy pytają cię tylko o to, jak się czujesz.
Ale jestem opiekunem twojego domu i...
to moja praca.
Nic mi nie jest.
- Na pewno? - Tak jest.
Pytam, bo szkoła została poproszona,
żebyś zjawił się na oficjalnym wydarzeniu.
Wiesz, że królowa i książę Edynburga świętują w tym roku złotą rocznicę ślubu.
Obchody będą się składać z wielu wydarzeń.
Nalegałem, żebyś miał prawo odmówić.
Zapewniono mnie, że wszyscy zrozumieją, jeśli to zrobisz.
Nie trzeba. Pójdę.
Naprawdę?
Dobra wiadomość jest taka, że chodzi tylko o pół dnia.
Najpierw...
oficjalne zdjęcie w pałacu Buckingham,
potem nabożeństwo dziękczynne w opactwie westminsterskim,
wreszcie lunch w Królewskiej Szkole Morskiej w Greenwich.
Rozmawiałem z twoim wychowawcą.
Mówi, że bardzo ciężko pracujesz.
Przesiadujesz w bibliotece.
Bierzesz zajęcia dodatkowe.
Wiem, że bycie zajętym pomaga.
Kilka lat temu moja żona otrzymała złe wieści.
Wykryto u niej białaczkę.
Teraz czuje się lepiej.
Ale wtedy...
oboje nie dawaliśmy sobie czasu, żeby się zatrzymać,
żeby poświęcić chwilę...
na to, żeby zwolnić
i uporać się z tym, co się działo.
Czy jestem panu jeszcze potrzebny?
Nie.
Trzy, dwa, jeden.
Dziękuję.
Trzy, dwa, jeden.
Dziękuję panu. Trzy, dwa, jeden.
William, uśmiechaj się, kochanie.
Trzy, dwa, jeden.
- Niezła impreza. - No.
Masz.
- Nie, dzięki. - Nalałem szampana.
Wiesz, że masz ochotę.
Od 1978 nie było dnia, żebym nie zjadła miętowej czekoladki.
Nie ma nic lepszego od miętowego nadzienia...
Jak szkoła?
Do dupy.
Moja też.
- Wszyscy są tacy... - Dziwni.
Chciałem powiedzieć „mili”.
I to jest dziwne.
Wszyscy są mili.
Nie mogę się doczekać, kiedy wszyscy znowu będą normalni.
Uwaga, tato na drugiej.
Dobrze. Idziemy?
Jest kilka osób, przy których
musicie udawać, że je pamiętacie, kiedy podejdą.
Jan, wielki książę Luksemburga.
Po siedemdziesiątce, białe wąsy.
Albert II, król Belgów,
duże okulary, wygląda jak dyrektor banku.
Jego żona, królowa Paola, blondynka, Włoszka.
Założę się, że przyjdzie w wielkim, nazbyt kolorowym kapeluszu.
Oraz król Harald z Norwegii.
Jest łysy, ma głowę w kształcie jajka.
Żołnierze!
Prezentuj broń!
Szaleństwo. Jakby przyjechała jakaś gwiazda popu.
Nie dziwi mnie to.
To taki przystojny chłopak.
Moja rodzina chyba nie wiedziała, co o tym myśleć.
Mam bardzo mocne déjà vu.
Mówisz o Dianie?
Bardzo przypomina matkę.
Tak.
Cierpię, kiedy to widzę,
bo w przeciwieństwie do Diany Will jest nieśmiały
i nie lubi być w centrum uwagi.
Kto by lubił?
Potrzebuje twojego wsparcia.
Próbuję, ale on mi tego nie ułatwia.
Odpowiada pojedynczymi sylabami. Niemal wrogo.
Nie chodzi o to, jak cię traktuje.
W końcu nie miałem najlepszych wzorców.
Książę Edynburga nie był szczególnie rozmowny
ani wylewny w uczuciach względem mnie.
Nic dziwnego, biorąc pod uwagę zachowanie jego ojca.
Obawiam się, że ojcom i synom nie układa się w tej rodzinie.
Wiesz, co o tym myślę.
To żadna wymówka.
Właśnie.
Chłopcy potrzebują cię teraz jak nigdy.
A jeśli mogę...
Mów.
Ty też ich potrzebujesz.
Kto może patrzeć na siebie w lustrze, jeśli zawiedzie jako ojciec?
Na słówko.
Dzwonili z biura księcia Walii z pytaniem, czy ojciec może cię odwiedzić.
Tutaj?
Możecie użyć mojego gabinetu.
Walentynki.
Tak.
Chcesz...
żebym się ich pozbył?
Dziękuję.
Może w przyszłym roku.
Proszę pana.
Liczę, że niczego ci nie przerywam?
Chciałem się przekonać,
jak się masz.
Dobrze.
Jak tam szkoła?
Dobrze.
Co u przyjaciół?
Dobrze.
Słyszałem, że pobiłeś pływacki rekord szkoły na 50 metrów.
Wśród juniorów.
Dobra robota.
Rozmawiałem wczoraj z Harrym i...
zasugerowałem, że powinniśmy wszyscy razem
odwiedzić grób mamy.
Położyć kwiaty.
Ale może jeszcze na to za wcześnie.
Jeszcze jedno.
Chciałbym, żebyście obaj polecieli ze mną do Kanady na Wielkanoc.
Chodzi o to, żeby połączyć kilka oficjalnych spotkań
z czterema dniami jazdy na nartach w Whistler.
- Tylko we trzech. - Miałem odwiedzić przyjaciół.
Myślę, że to by nam pomogło.
Jako rodzinie.
I tobie.
I Harry’emu.
To była udręka.
- Przynajmniej się starałeś. - Tak, a on tym wzgardził.
Ma do tego prawo.
Wyobrażasz sobie, że odezwałbym się tak do ojca?
Inne pokolenie.
Jakby mnie zdzielił w twarz.
To część bycia ojcem.
A moim zdaniem to najważniejsza rola, jaką odegrasz w życiu.
Wiem.
Nie wiesz.
Myślisz, że wiesz, ale nie wiesz. Kiedy się dowiesz, powiem ci.
Oczywiście.
Boże, ale mi ciebie brakuje.
Kiedy możemy się spotkać?
Jeszcze nie teraz.
- Tak. - Za wcześnie.
Tak.
Niewolnicy opinii publicznej.
A jak ty się masz? Wszystko w porządku?
O mnie się nie martw.
Byłaś taka cierpliwa.
Taka dzielna.
Ależ się nacierpiałaś, kochanie.
Jaka ja biedna.
To wyjątkowe okoliczności.
Nic mi nie jest.
Porozmawiamy jutro.
Proszę przejrzeć harmonogram podróży,
zaplanowaliśmy kilka chwil, kiedy będziecie mogli odpocząć.
Co to za Włoch?
- Massimo Bueno. - Otwórz.
Poznał go pan w Highgrove...
Dawaj.
Dobrze sobie radzi, prawda?
Trzyma rękę na pulsie. Podobno planują...
znaleźć szkoły...
za granicą...
dla młodzieży w trudnej sytuacji życiowej.
Chcą współpracować z The Prince’s Trust.
Miło to słyszeć. O których...
O których krajach myśleli?
To wspólna inicjatywa Włoch i Szwecji, zatem...
DIANA CIĘ KOCHAŁA! BYŁABY Z CIEBIE DUMNA!
ULUBIENIEC KANADY
- Miło nam gościć Waszą Wysokość. - Dziękuję.
- Dziękuję, Wasza Wysokość. - Dziękuję.
- Witamy. - Dziękuję bardzo.
- Co to ma być? - Nie miałem o tym pojęcia.
- Wiedziałeś o tym? - Nie.
Karol, książę Walii, i jego synowie, William i Harry,
przybyli do Vancouver.
Spędzą sześć dni w Kolumbii Brytyjskiej.
Książęta będą występować publicznie przez następne dwa dni,
po czym udadzą się do Whistler na narty.
Mówił dla państwa Colin Gray.
Gin z tonikiem czy whiskey?
Wystarczy piwo.
Powitajmy naszych zawodników...
- Jak się masz? - Cześć.
- Miło mi. - Cześć.
Wendy Goodson, urodzona w Peru.
Od pięciu lat w siłach powietrznych. W jakiej roli?
Pilotuję samoloty transportowe.
Za mamę.
Wiesz, że zaplanował nam wizyty na jutro?
- Kto? - Tato.
A tak, słyszałem. Rano szkoła dla głuchych.
A po południu oprowadzą nas po centrum kosmicznym.
Zapewnił mnie, że je zamkną.
Żeby nie było dziewczyn.
„Ożeń się ze mną, Williamie! Kocham cię!”
Pierdol się.
Zazdroszczę ci.
W całej historii ludzkości nigdy nie piszczano tak za kimś rudym.
W mieście pojawił się nowy nastoletni przystojniak.
Wysoki blondyn, który odziedziczył urodę po matce.
Książę William budzi niezwykłe emocje.
Świat opanowała Willsmania.
Ten rumieniec i wstydliwy uśmiech
zdają się sugerować, że książę jest tym zakłopotany.
Ale według tłumu otaczających go dziewczyn
to tylko dodaje mu uroku.
- To książę z bajki! - Kocham go.
Przywitał się i uścisnął moją dłoń.
Podałam mu rękę!
Księżyc utrzymuje na orbicie siła grawitacji,
co oznacza, że jest nierozerwalnie połączony z Ziemią.
Ale nie można zakładać, że to nigdy się nie zmieni.
Księżyc zdaje się mieć własną wolę...
DIANA CIĘ KOCHAŁA!
Możemy zacząć od łagodnego stoku. To jest trasa Mathew.
Potem możemy zjechać Siodłem, które jest trochę trudniejsze,
albo, jeśli będziemy pewni siebie, trasą Couloir Extreme.
Opisują ją jako „piekielne 750 metrów, które poczujesz w udach”.
Tak!
Zatem Couloir.
Powiedziałem, żeby przez te kilka dni nikt nam nie przeszkadzał.
Mamy być sami we trzech na wakacjach.
Jest tylko jeden drobiazg,
z którym musimy się najpierw uporać.
Zdjęcia z grupką dziennikarzy.
Nie.
A potem ruszymy.
Willy, tak to działa.
Potem dadzą nam spokój.
- Nienawidzę tego. - To drobiazg.
Tysiąc razy więcej niż to, na co się zgodziłem.
Chronię cię przed tym, jak mogę,
ale obawiam się, że musimy nauczyć się z tym żyć.
Nienawidzę tego.
Nienawidzę prasy i tłumów.
Mieliśmy być sami,
a paradujemy przed ludźmi, których nienawidzimy.
Wiem. To nie do zniesienia. Ale...
denerwując się i zamykając przed światem, nie zyskasz sympatii.
To nie ja muszę się przypodobać.
Nie mam problemów wizerunkowych.
Nie za ostro?
Od początku mówił, że musimy połączyć obowiązki z wakacjami.
Mam to gdzieś.
To prawda. Musiał to usłyszeć.
Tutaj, Williamie!
Proszę o uśmiech!
- William! - Tutaj, Wasza Wysokość!
- William! - Tutaj!
- Książę! - William!
Użył tego słowa? „Nienawidzę”?
Powtarzał je.
Rozumiem nienawiść do prasy.
Po tym, co spotkało jego matkę.
Ale taka postawa wobec społeczeństwa...
Nie jest to idealna cecha przyszłego następcy tronu.
Musimy pamiętać, że to wciąż nastolatek.
Który wrócił do szkoły zaraz po pogrzebie matki.
I nie potrafi wyrazić emocji, które wywołała jej śmierć.
- Nie da się nikogo do tego przymusić. - Ale można zachęcać.
Istnieje ryzyko, że po prostu...
zdusi to w sobie,
co będzie miało konsekwencje w przyszłości.
Płacz i użalanie się nad sobą nie są powszechne w tej rodzinie.
To nie jest użalanie się nad sobą, to żałoba.
Dla własnego dobra powinien wyrzucić to z siebie.
Porozmawiasz z nim, mamo?
Czasami z rodzicem jest trudniej.
Wiesz, jak bardzo cię lubi.
Czy to nie jest moment, kiedy najbardziej potrzebny jest rodzic?
DROGI FILIPIE, Z OKAZJI 18 URODZIN...
TWÓJ OJCIEC
DROGI TATO...
KAROL
- Czy mogę dostać paprykę? - Tak.
Proszę.
Co podać?
Otrzymałem telefon.
Królowa i książę Edynburga zapraszają na herbatę w niedzielę.
- Dobrze. Dziękuję. - Ziemniaki?
Co podać?
Książę William, Wasza Wysokość.
A babcia i dziadek?
Zostawili nas samych.
A raczej powiedzieli mi, że powinniśmy zostać sami.
Przyznałem im rację.
Czemu?
- Bo musimy porozmawiać. - O czym?
Jesteś na mnie zły.
Wcale nie.
Daj spokój, to oczywiste. Czuję to.
Prasa, cała ta niechciana uwaga, która się na tobie skupiła,
zdenerwowały cię,
ale tak naprawdę przedmiotem twojej frustracji jestem ja.
To cię dziwi?
Tak, to mnie dziwi.
Nie wiem, co robić.
Nie kwituj tego uśmieszkiem.
Pomóż mi zrozumieć.
Po pierwsze...
Nigdy o niej nie mówisz. Nie rozmawiamy o niej.
Zgadzam się. Powinniśmy o niej rozmawiać.
O jej życiu,
o tym, jak ją pamiętamy.
Czemu myślisz, że tego nie chcę?
Nie lubisz, kiedy ktoś ci przypomina, jak się tu znaleźliśmy.
Nie sądzisz, że miałeś swój udział w doprowadzeniu do tej sytuacji?
Mam nadzieję, że nie sugerujesz tego, co myślę.
Powiedzmy sobie jasno.
Śmierć twojej matki była straszną tragedią,
spowodowaną przez człowieka, który wypił za dużo,
a potem usiadł za kierownicą i jechał za szybko,
żeby uciec fotografom.
Obaj wiemy, że zabiegała o ich uwagę.
A czemu była w Paryżu?
- To był jej wybór. - Z nim? Z tymi ludźmi?
- Jej wybór. - Bez królewskiej ochrony.
To nie moja wina. Zawsze mówiłem, że potrzebuje ochrony.
Nie powinna była zadawać się z Fayedami!
Powinna być z nami, bezpieczna. To, że nie była, to twoja wina.
Nie prowadziłeś jej auta,
ale doprowadziłeś do tego, że w nim była.
Sprawiłeś, że była nieszczęśliwa.
Kochałeś inną.
Jeśli chcesz tak
to połączyć, to...
masz do tego prawo, ale...
Bardzo mnie tym dotknąłeś.
Zraniłeś mnie.
Przestałem odpowiadać za mamę na długo przed Paryżem.
Ten wypadek w żaden sposób nie był moją winą.
Sama sugestia jest skandaliczna.
Czyżby?
Tak.
Nie podoba mi się ten zarzut.
Tak jak nie podoba ci się moje zachowanie?
Nie wiem, o czym mówisz. Jestem z ciebie dumny.
Jestem dumny z tego, jak sobie radzisz. Jakim mężczyzną się stajesz.
Jaki jesteś popularny.
Od kiedy cieszy cię popularność kogoś innego?
- Nie lubisz być przyćmiewany. - Nonsens.
To prawda.
Ciągle próbowaliście się przebić z mamą.
Kolejnymi artykułami. Spychaliście się z nagłówków.
- Zawsze chciałeś ją przyćmić. - Nikomu się to nie udało.
Myślisz, że jestem jak ona. I nienawidzisz mnie za to.
Williamie, przyznaję, że...
To jest dziwne.
Może niepokojące. Te wszystkie podobieństwa.
To, jak...
tłumy coś do ciebie czują,
jak cię uwielbiają, jak poruszasz ludzi.
Przyznaję, że wciąż przyzwyczajam się do tego, bo...
widzę ją w tobie.
Ale to nic złego. To wręcz coś cudownego.
To naturalne
podobieństwo syna do matki.
Posłuchaj...
Wiem, że nie wszystko mi się udało.
Nikomu się nie udaje. Brakuje mi inteligencji emocjonalnej twojej matki.
Przykro mi, że nie...
stanąłem na wysokości zadania.
Nie tak, jakbyś tego chciał, ale...
ludzie nie rozumieją, że ja też jestem pogrążony w żałobie.
Naprawdę?
W żałobie? Będziesz mi mówił o swoim żalu?
Tak, oczywiście.
Co? Myślisz, że nie jestem zdruzgotany?
Dopiero co doszedłem z nią do porozumienia...
Doszliście do porozumienia?
W jakim świecie ty żyjesz?
Ona wciąż cię kochała.
Byliśmy na południu Francji,
żeby nie być tutaj, kiedy wyprawiałeś urodziny tamtej.
Nie masz nic przeciwko? Doktor Gailey mnie wpuścił.
Przepraszam.
Nie ma się czego wstydzić.
Mają jakieś imiona?
To Claudia Schiffer, Cindy Crawford i Naomi Campbell.
Za moich czasów to były Rita Hayworth, Betty Grable i Lana Turner.
Mówi ci to coś?
- Nie. - Oczywiście.
To było lekkomyślne.
Zaszarżowałeś jak jakiś obłąkany wiking.
- I znowu. - Kurde.
Nie klnij.
Rewanż?
Nie.
Nie jesteś w formie.
Na szachownicy nie ma miejsca na emocje.
O co chodzi?
O rodzinę.
Psychologowie są podzieleni po równo.
Połowa myśli, że dziecka nie należy rozdzielać z rodziną.
Druga, że należy jak najszybciej uratować dziecko przed rodziną.
Nie chodzi o całą rodzinę.
A o sam wiesz kogo.
Cóż...
zanim porozmawiamy o twoim ojcu...
Zakładam, że o nim mowa.
Chciałem porozmawiać o czymś innym.
O bólu pleców.
- Co? - Czasami mi doskwiera.
A wtedy najprościej jest poprzestać na takiej diagnozie.
Ból pleców, karku czy barku.
Zamiast szukać jego przyczyny.
Narastający gniew.
Poczucie winy.
Lub pogardy.
Nie gardzę nim.
On gardzi mną.
Nie wiem, czy to pomoże, ale nie sądzę, żeby tak było.
Być może jesteś zły na ojca,
bo łatwiej to zaakceptować niż przyznać,
na kogo naprawdę jesteś zły.
Przyszło mi to na myśl, gdy widziałem cię w Greenwich z tymi dziewczętami.
A potem w Toronto.
W Vancouver.
Nagle stałeś się figurą publiczną.
Własnością publiczną.
To niełatwe.
Nienawidzę tego.
Tych wrzasków i krzyków, tej całej uwagi.
Jakby myśleli, że skoro...
wyglądam jak ona, to jestem jak ona.
Nie jesteś ani trochę jak ona.
Wiem o tym.
Czy to możliwe, że jesteś zły na nią, za to, że była kimś, kim ty nie jesteś?
Uwaga jej nie przeszkadzała.
Była pewna siebie w obliczu tłumów.
Myślisz, że też musisz taki być.
Nienawidzę tego.
Czy to możliwe, że jesteś na nią zły,
bo cię zostawiła?
I musisz mierzyć się z jej spuścizną?
Tylko że...
jaki syn mógłby być zły na własną matkę?
Zwłaszcza gdy wciąż jest pogrążony w żałobie
i bardzo za nią tęskni.
Dlatego wyżywasz się na kimś innym.
I winisz go...
za to, że jej nie ma.
Jestem pewien, że sam się o to oskarżał setki razy.
Jak my wszyscy.
Ale to nie nasza wina.
I to nie jego wina.
A pewnego dnia,
kiedy będziesz ojcem
i twój własny syn będzie na ciebie patrzył z nienawiścią,
i będziesz się modlił, żeby ci wybaczył,
tak jak twój ojciec się teraz modli,
i tak jak ja...
przyznaję ze wstydem, że zbyt rzadko modliłem się o jego wybaczenie...
Cóż.
Może przypomnisz sobie tę rozmowę.
Idź.
- Czy ojciec jest w gabinecie? - W ogrodzie.
Dziękuję.
Cześć, tato.
Willy.
Co tu robisz, kolego?
Myślałem, że jesteś w szkole.
Napisy: Krzysiek Ceran