Teşekkürler.
Biraz müsli alır mısın?
Çok lezzetli.
Güzel şarkıymış.
Sence?
Hazır olduğuna emin misin?
Dün yurt müdürünle konuştum.
Okula bir süre gündüzlü devam etmeni önerdim.
Neden?
Sadece işler biraz kolaylaşana kadar.
- Highgrove'da benimle kalırsın. - İstemez.
Veya babaannenle Windsor'da.
Tabii ki seçim senin. Ama kendi hızında ilerlemeni istiyorum.
Hızım bu.
Her şey bir an önce normale dönsün istiyorum.
Efendim.
Nasılsın William?
Hoş geldin.
- Aramıza dönmene çok sevindik. - Sağ olun hocam.
- Alo? - Nasıl gitti?
Çok düşüncelisin.
Açıkçası biraz tatsız geçti.
Sanki bir sebepten bana kızgın gibi.
Eh... Ona biraz zaman tanı.
Ben de öyle diyordum. "Zaman tanırsam herkes anlayacaktır."
Ama benden kurtulup okula dönmeye can atıyordu.
- Yurt müdürünü sevdiğini söylemiştin. - Evet, Dr. Gailey.
Bu olumlu bir şey.
Eminim artık bu konularla daha iyi başa çıkıyorlardır.
Umarım, benim okuduğum dönemde Gordonstoun'da olmadığına şükür.
Yas danışmanlığından anladıkları soğuk duş ve kır koşusuydu.
Ne olmuş?
Yaygarayı koparıp seni pamuklara sarmalarından iyidir.
Evet, o açıdan çok farklıyız.
- Okulda arkadaşı var mı? - Tabii ki. Bu nasıl bir soru böyle?
- Neden? Senin yoktu. - Doğru.
Arkadaşlarıyla olması daha iyi.
Ona göz kulak olurlar.
Bazen anne baba olarak yenilgiyi kabul etmek gerekir.
- İyi bakalım, görüşürüz. - Tamam.
Sana iki posta geldi.
Bu, okuldan.
600'ü aşkın öğrenci sana başsağlığı dilemek istedi.
Sağ olsunlar.
Bunda da dünyanın dört bir yanından gelen mektuplar var.
Sanırım çoğu genç hanımlardan.
Bir ihtiyacın olursa nerede olduğumu biliyorsun.
Sevgili William, aslında tanışmıyoruz.
İki üst sınıfında ve başka bir yurttayım ama sana yazıp başsağlığı dilemek istedim.
Neler yaşadığını hayal edemiyorum.
Ama bil ki B Blok olarak hepimiz yanındayız.
Andrew Hartley Potts.
Sevgili Wills,
hepimiz kaybın için çok üzüldük.
Herhangi bir ihtiyacın olursa ALHG öğrencileri olarak yanındayız.
Buna PlayStation'da ilk sırayı kapmak ve sınırsız çay da dâhil.
Sevgili William, su topu takımı olarak hepimizin aklındasın
ve hazır olduğunda aramıza dönmeni iple çekiyoruz.
Ama arayı çok uzatma, Kindersley kalecilikte eline su dökemez.
Sevgili William, kaybın için çok üzüldüm.
Annem kraliyet ailesinin hep hayranı olmuştur.
Özellikle de Prenses Diana'nın.
Prenses bir melekmiş. Sen de öylesin, biliyorum.
Mektuba fotoğrafımı koydum. Arkadaşlarım güzel olduğumu...
Sevgili William, takım elbise ve kravat sana çok yakışıyor.
Eminim kral olup taç taktığında çok seksi görüneceksin.
O kadar spor yaptığına göre muhtemelen fiziğin çok iyidir.
Sana favori oyuncağımı gönderdim. O da benim gibi yumuşacık ve sıcak.
Her gece yattığında ona sarıl ve beni düşün.
Umarım sana teselli olabilir...
Sevgili William,
annenin tabutunun arkasında yürümen çok cesurcaydı.
Aklımdan çıkmıyor.
Geçen yıl annemi kanser yüzünden kaybettim
ve her gün, her an onu düşünüyorum.
Ne hissettiğini biliyorum.
Yalnız değilsin.
İnsanlar sıra hâlinde
Halkın Prensesi'ne veda etmek için bekliyorlar.
Kraliyet ailesi de aynı amaçla Buckingham Sarayı'nın girişinde.
WILL ÇILGINLIĞI
- Güzel servis. - İyiydi.
Hadi bakalım!
- Galler, Dr. Gailey seni odasına çağırdı. - Tamam, şunu alsana.
Eminim bir süre herkes sana nasıl olduğunu soruyormuş gibi gelecek.
Ama yurt müdürün olarak bunu sormak benim vazifem.
Ben iyiyim.
- Emin misin? - Evet hocam.
Resmî bir etkinliğe katılman için okula bir talep geldi, o yüzden sordum.
Kraliçe ve Edinburgh Dükü bu yıl 50'nci evlilik yıl dönümlerini kutluyor.
Tahmin edebileceğin gibi çok sayıda etkinlik düzenlenecek.
Seni zorlamamaları konusunda ısrar ettim.
Eğer kabul etmezsen anlayışla karşılayacaklarını söylediler.
Sorun değil, katılırım.
Gerçekten mi?
Ama işin iyi yanı sadece yarım günlüğüne gideceksin.
Öncelikle
Buckingham Sarayı'nda resmî fotoğraf çekimiyle başlayıp
Westminster Abbey'de şükran ayiniyle devam edecek,
Greenwich'te Kraliyet Denizcilik Okulu'nda öğle yemeği yenecek.
Bak, hocanla konuştum.
Kendini çok zorladığını söyledi.
Kütüphanede geçirdiğin saatler, ekstra dernek toplantıları...
Kafa dağıtmak iyidir, bilirim.
Birkaç yıl önce eşim kötü bir haber aldı.
Lösemi teşhisi konuldu.
Kendisi şimdi daha iyi.
Ama o zaman
ikimiz de kendimizi durmaktan alıkoyduk.
Biraz sakinleşip
kendimize neler olup bittiğini anlama fırsatını tanımadık.
Başka bir şey var mıydı hocam?
Yok.
Üç, iki, bir.
Teşekkürler.
Üç, iki, bir.
Teşekkürler efendim. Üç, iki, bir.
William, gülümsemeye devam canım.
Üç, iki, bir.
- Amma eğlenceliymiş. - Sorma.
- Al. - Yok, sağ ol.
Şampanya koydum.
Hadi ama, istiyorsun.
Düşünsene, 1978'den beri her gün mutlaka nane şekeri yiyorum.
Naneli şekerin çözemeyeceği hiçbir şey...
- Okul nasıl gidiyor? - Bok gibi.
Benim de.
- Herkes o kadar... - Tuhaf.
- Aslında "sevecen" diyecektim. - Tuhaf olan da o ya.
Bu kadar sevecen olmaları.
Herkesin normale dönmesi için can atıyorum.
Eyvah, babam. İki yönünde.
Pekâlâ, hazır mıyız?
Konuştuğunuzda hatırlıyormuş gibi yapmanız gereken birkaç isim var.
Lüksemburg Grandükü Jean. 70'lerinin sonunda, ak bıyıklı.
Belçika Kralı II. Albert. Koca gözlüklü, banka müdürünü andırıyor.
Eşi Kraliçe Paola sarışın, İtalyan
ve eminim kafasında devasa, rengârenk bir şapkayla gelecektir.
Ve Norveç Kralı Harald.
Kel ve kafası yumurtaya benziyor.
Kraliyet Birliği! Selam dur!
İnanılmaz bir şeydi. Sanki bir pop yıldızı gelmiş gibi.
Hiç şaşırmadım.
Çok yakışıklı bir çocuk.
Bizimkiler olan biteni anlamlandıramadılar bile.
- Tam bir dejavu hissi yaratıyor. - Diana'yı mı kastediyorsun?
- Annesine o kadar benziyor ki. - Evet.
Buna tanık olmak da zor
çünkü Diana'nın aksine Will çekingen bir çocuk.
- Bu ilgi onu rahatsız ediyor. - Kimi etmezdi ki?
- Senin desteğine ihtiyacı var. - Deniyorum ama işimi kolaylaştırmıyor.
Bana karşı öyle suskun ki neredeyse düşmanca addedeceğim.
Olay senin ondan ne aldığın değil.
Zaten bu konuda önümde iyi bir örnek bile yoktu.
Edinburgh Dükü'nün bir baba olarak ilgili ve şefkatli olduğu söylenemezdi.
Kendi babasının umursamazlığını düşününce normal.
Maalesef bu ailede baba-oğul ilişkisi kurmayı pek bilmiyoruz.
Buna ne diyeceğimi biliyorsun.
- Bu mazeret değil. - Kesinlikle değil.
Çocukların sana her zamankinden çok ihtiyacı var ve hatta...
- Söyle. - Senin de onlara ihtiyacın var.
Bunu yapamayan bir baba kendi yüzüne nasıl bakabilir ki?
Müsait misin?
Galler Prensi'nin ofisinden aradılar, baban gelip seni görmek istiyormuş.
- Buraya mı? - Benim odamda görüşebilirsiniz.
Sevgililer Günü.
Evet.
Bunları...
Atmamı ister misin?
Sağ olun.
Seneye kutlarsın.
Efendim.
Umarım seni bir şeyden alıkoymuyorumdur.
Nasıl olduğunu görmek istedim.
İyiyim.
Okul nasıl?
İyi.
- Arkadaşların? - İyi.
50 metre yüzme yarışında okul rekorunu kırmışsın.
- Alt sınıflar rekoruydu. - Tebrikler.
Dün Harry'yle konuştum ve...
Hep birlikte annenizin mezarını ziyaret etmeyi teklif ettim.
Çiçek bırakırız.
Belki de henüz vakti değildir.
Başka bir konu daha var.
Paskalya'da Kanada'ya giderken sizi de yanımda götürmek istiyorum.
Birkaç resmî ziyaretten sonra
Whistler'da dört günlük bir kayak tatili yaparız dedim.
- Üçümüz baş başa. - Arkadaşlarımla görüşecektim.
Bence bu hepimize iyi gelecek.
Bir aile olarak.
Sana ve Harry'ye de.
İşkence gibiydi.
- En azından denedin. - Evet ama bildiğin kestirip attı.
Orası onun kararı.
- Babamla böyle konuştuğumu düşünsene. - Nesil farkı.
Yumruk yemiş gibiyim.
Bunların hepsi baba olmanın bir parçası
ve bence babalık sahip olup olabileceğin en önemli iş.
- Biliyorum. - Hayır, bilmiyorsun.
Bildiğini sanıyorsun ama bilmiyorsun. Bildiğini bildiğimde sana bildiririm.
Peki.
Seni öyle özledim ki.
- Ne zaman görüşebiliriz? - Henüz olmaz.
- Evet. - Çok erken.
Evet, kamuoyu hapishanesi.
Sen nasılsın? İyi misin?
Şu an düşüneceğin son kişi benim.
Bu süreçte öyle sabır ve azamet gösterdin ki...
- Canım benim, şu çektiklerine bir bak. - Aman, zavallı ben.
İstisnai bir dönemden geçiyoruz.
- Ben iyiyim. - Yarın konuşuruz.
Tamam, iyi görünüyor.
Evet, seyahat programında da görebileceğiniz gibi
dinlenip ara verebilecek kadar vaktiniz de olacak.
İtalyan adam kim?
- Massimo Bueno. - Aç bakalım.
- Highgrove'a gelmişti... - At hadi.
İşinde bayağı iyi, ha?
Bence ortamı çok iyi okuyan bir tip. Görünüşe göre...
Bir yatırım planı tasarlıyorlarmış...
Yurt dışına...
Maddi sıkıntı çeken gençler için.
Prens'in Vakfı'yla ortaklık istiyorlar.
- Güzel olabilir. - Evet.
Peki...
Hangi ülkeleri düşünüyorlar?
İtalya ve İsveç'in ortak girişimi olacak, o yüzden sanıyorum...
DIANA SENİ ÇOK SEVDİ! SENİNLE GURUR DUYARDI!
KANADA'NIN SEVGİLİSİ
- Hoş geldiniz Prens Hazretleri. - Hoş bulduk.
- Hoş geldiniz. - Hoş bulduk.
- Bu ne böyle? - Kusura bakma, haberim yoktu.
- Senin var mıydı? - Hayır.
Prens Charles, oğulları Prens William ve Harry'yle
altı günlük bir gezi için Vancouver'a geldi.
Üç prens, önümüzdeki iki günü kamuoyu önünde geçirip
kayak tatili için Whistler'a çekilecek.
CTV'den Colin Gray.
Cin tonik mi, viski mi?
Bira iyidir.
Karşınızda yarışmacılarımız...
- Nasılsınız? - Merhaba.
- Hoş geldiniz. - Merhaba.
Wendy Goodson, Peru'da doğdu.
Beş yıldır hava kuvvetlerinde çalışıyor. Tam olarak işiniz ne?
- Hava kuvvetleri. Nakliyat. - Evet.
Çöl Fırtınası'nda görev yapmışsınız.
Programımıza hoş geldiniz. Diğer yarışmacı yeni evli Matt Sutherland...
Anneme.
Yarına resmî ziyaret ayarladı, biliyorsun.
- Kim? - Babam.
Evet, duydum. Sabah bir sağırlar okulu varmış.
Öğleden sonra da bir uzay merkezi turu.
Mekânı kapattıracaklarını söyledi. Kızları dışarıda tutmak için.
-"Evlen benimle William! Seni seviyorum!" - Siktir git.
Kıskandığımdan yapıyorum.
Tarih boyunca kimse kızıl saçlı biri için çığlık atmamıştır.
Şehrin genç kızlarının artık yeni bir gözdesi var.
Annesinin güzelliğini aratmayan uzun boylu, sarışın Prens William
ortalığı kasıp kavuruyor.
Tüm dünya Will çılgınlığına kapıldı.
Kızaran yüzü ve utangaç gülümsemesi
genç prens zaman zaman ilgiden mahcup olmuş gibi görünse de
adını haykırıp etrafını saran birçok kız için
bu onu daha da çekici kıldı.
- Gerçek bir beyaz atlı prens. - Ona âşığım.
Selam verdi, sonra elimi sıktı.
Elini sıktım!
Ay, yerçekimi sayesinde yörüngede kalıyor.
Yani bir nevi Dünya'ya göbekten bağlı.
Ama bu bağı çok kanıksamamak gerek
çünkü aslında Ay'ın da kendine has bir iradesi var...
DIANA SENİ ÇOK SEVDİ!
Önce Mathew's Traverse adlı kolay pistle başlayalım diyorum.
Sonra ya biraz daha zorlayıcı olan Saddle'dan kayarız
ya da kendimize güveniyorsak Couloir Extreme'i de deneyebiliriz.
"Uyluklarınızı ateşe verecek 750 metrelik cehennem" diyorlar.
Evet!
O zaman Couloir.
Herkese önümüzdeki birkaç gün bizi rahatsız etmemelerini söyledim.
Üçümüz baş başa ailece tatil yapacağız.
Ama önce aradan çıkarmamız gereken çok ufak bir iş var.
- Davetli gazetecilerle fotoğraf çekimi. - Hayır.
Sonra gidebiliriz.
Willy, bu iş böyle yürüyor. Bir şey vereceğiz ki rahat bıraksınlar.
- Bundan nefret ediyorum. - Kısa sürecek.
Zaten kabul ettiğimin bin kat fazlasını yaptım.
Seni elimden geldiğince korumaya çalıştım
ama maalesef bununla yaşamayı öğrenmemiz lazım.
Ama nefret ediyorum. Gazetecilerden de kalabalıklardan da.
Niye "Baş başa olacağız" deyip bizi bunların önüne atıyorsun?
Çekilir gibi değil, biliyorum
ama onlar orada beklerken kızıp çıkmayarak kendini sevdirmen mümkün değil.
Kendini sevdirmesi gereken, imajı kötü olan ben değilim.
Ağır konuştun.
Bunun hem tatil hem resmî ziyaret olduğunu başından söylemişti.
Umurumda değil.
Doğruyu söyledim. Bilmesi lazım.
Buraya William!
Gülümseyin!
- William! - Buraya Prens Hazretleri!
- William! - William, buraya!
- Prens William! - William!
- O kelimeyi mi kullandı? "Nefret" mi dedi? - Hem de defalarca.
Basından nefret etmesi neyse.
Annesine olanlardan sonra normal.
Ama halka karşı böyle hissetmesi...
Tahtın gelecekteki vârisi böyle düşünmemeli.
Ama büluğ çağında bir çocuk olduğunu unutmamak lazım.
Cenazeden hemen sonra okuluna dönen,
annesinin kaybına dair hislerini ifade etmekte zorlanan bir çocuk.
- Bunu zorla yaptıramazsın. - Ama teşvik edebilirsin.
Asıl tehlike tüm bu hisleri bastırması
ve ceremesini ileride çekmesi.
Biz bu ailede kedere boğulup kendi hâlimize pek dövünmeyiz.
Hâline dövünmüyor ki. Yas sürecinde.
Kendi iyiliği için bunu dışa vurması gerek.
Sen konuşur musun anne?
Bazen ebeveynden gelmeyince daha kolay.
Sana çok düşkündür, bilirsin.
Ama asıl bir ebeveyne en çok ihtiyaç duyduğu an bu değil mi?
SEVGİLİ PHILIP...
BABAN
SEVGİLİ BABA...
- Biber dolması lütfen. - Tabii.
Al bakalım.
Sen ne alırsın?
Bir telefon geldi.
Kraliçe ve Edinburgh Dükü seni pazar günü çaya bekliyor.
Peki, sağ olun hocam.
Ne alırsın?
Efendim.
Prens William, Prens Hazretleri.
Babaannemler nerede?
Bizi yalnız bırakmak istediler.
Ya da yalnız kalmamız gerektiğini söylediler diyelim.
- Ben de onlara hak verdim. - Neden?
- Çünkü konuşmamız gerek. - Ne konuda?
- Bana kızgınsın. - Kızgın filan değilim.
O kadar bariz ki. Hissedebiliyorum.
İstememene rağmen gördüğün bu ilgi ve basın canını sıkmış olabilir
ama aslında öfkeli olduğun kişi benim.
- Bu şaşılacak bir şey mi? - Benim için öyle.
Ne yapacağımı bilmiyorum.
Dudak büküp geçme, anlamama yardım et.
Öncelikle...
Ondan hiç konuşmuyorsun. Hiç konuşmuyoruz.
Biliyorum, konuşmalıyız. Ne kadar sık, o kadar iyi.
Annenin hayatını, onunla anılarımızı.
Bunu neden istemeyeyim?
İşin bu raddeye nasıl geldiğini hatırlamamak için.
Sence şu an bulunduğumuz durumda senin hiç mi parmağın yok?
Umarım düşündüğüm şeyi ima etmiyorsundur.
Açık konuşalım.
Annenin ölümü korkunç bir trajediydi.
Sebebi de gereğinden fazla içen sorumsuz bir adamın
paparazziden kaçabilmek için içkiliyken hız yapmasıydı.
Annenin bunu sık yaptığını biliyoruz.
- Ya Paris'te olması? - Kendi seçimiydi.
- O adamla, o insanlarla! - O da öyle.
- Resmî koruma olmadan! - O karar benim değildi.
- Ben polis koruması verilsin istemiştim. - Fayed'lerin yakınında bile olmamalıydı!
Bizimle, güvende olması gerekirdi. Olmaması senin suçun!
Arabayı sen sürmemiş olabilirsin ama onu o adamın kollarına sen ittin.
Onu o kadar mutsuz ederek.
Başkasına âşık olarak.
Eğer böyle bir bağlantı kurmak istiyorsan...
...orası sana kalmış...
...ama ben bunu çok kırıcı ve incitici buluyorum.
Annen üstündeki sorumluluğum o Paris'e gitmeden çok önce sona erdi.
O kaza hiçbir şekilde benim suçum değildi.
Böyle bir şeyi ima etmen bile çok ayıp.
- Öyle mi? - Evet.
- Bu suçlama beni çok gücendiriyor. - Şimdi de bana mı gücenmeye başladın?
Neden bahsettiğini anlamıyorum. Seninle gurur duyuyorum.
Bunu atlattığın için, büyüdüğün için, popülariten için gurur duyuyorum.
Ne zaman başkasının popülaritesinden mutlu oldun ki?
Gölgede kalmayı sevmiyorsun.
- Saçmalık. - Aynen öyle.
Annemle birbirinize baskın gelmek için oynadığınız o oyunlar...
Basında çıkan haberler, manşeti kapma yarışları.
- Gölgede bırakma yarışıydı. - Anneni kimse gölgede bırakamazdı.
Beni ona benzetiyorsun ve benden nefret ediyorsun.
Bak William, kabul ediyorum...
Tuhaf bir his.
Aranızdaki benzerlikleri görmek beni geriyor.
Halkın seninle nasıl bağ kurduğu,
sana besledikleri hayranlık, onlarda uyandırdığın duygular...
Evet, hâlâ alışmaya çalışıyorum çünkü...
Bana anneni hatırlatıyorsun.
Ama bu kötü değil, bilakis muhteşem bir şey.
Bir anneyle oğlunun benzemesinden daha doğal bir şey olamaz.
Bak...
Yanlışlarım olduğunu biliyorum. Hangi ebeveynin yok ki?
Keşke annenin duygusal zekâsının yarısı bende olsaydı.
Özür dilerim,
durumla senin beklediğin gibi başa çıkamadım.
Ama insanlar benim de yas tuttuğumu unutuyor.
Gerçekten mi?
"Yas tuttuğunu" mu? Kendi yasından mı bahsediyorsun?
Evet, elbette.
Benim paramparça olmadığımı mı sanıyorsun?
Tam anlaşmazlıklarımızı bir kenara koymuştuk...
Bir kenara mı koymuştunuz? Hangi gezegende yaşıyorsun sen?
Sana hâlâ âşıktı.
Güney Fransa'ya gitmesinin sebebi
sen diğerine doğum günü partisi verirken orada olmamaktı.
Umarım sakıncası yoktur, Dr. Gailey beni içeri aldı.
- Kusura bakma. - Çekinilecek bir şey yok.
İsimleri ne?
Claudia Schiffer, Cindy Crawford ve Naomi Campbell.
Benim zamanımda Rita Hayworth, Betty Grable ve Lana Turner vardı.
- Tanıdık geldi mi? - Hayır.
Gelmez tabii.
Pervasızca bir hamleydi.
Gözünü kan bürümüş bir Viking gibi hücuma geçtin.
- Yine. - Hay sıçayım.
Terbiyeli konuş.
- Rövanş? - Hayır.
Sen bu hâldeyken olmaz.
Satranca duygu karıştırılmaz.
Sorun ne?
- Aile. - Demek aile.
Psikologlar ikiye bölünmüş durumda.
Kimi bir çocuğun ailesinden asla ayrılmaması gerektiğini,
kimi ailesinden ne kadar çabuk kurtulsa o kadar iyi olacağını söylüyor.
Ailedeki herkesi demiyorum.
Kim, biliyorsun.
Evet ama babanla ilişkiniz hakkında konuşmaya başlamadan önce...
Herhâlde babanı kastettin.
Başka bir şey konuşmak istiyorum.
Bel ağrısı.
- Ne? - Zaman zaman çekiyorum.
Bir yerim ağrıdığında adını koymak daha kolay geliyor.
Bel ağrısı, boyun ağrısı, omuz ağrısı...
Sebebi yerine ona odaklanıyorum.
Bastırılmış öfke.
Suçluluk duygusu.
- Ya da kırgınlık. - Ona kırgın değilim.
O bana kırgın.
Hayır, bence bu doğru değil.
Ama bence babana kızman
asıl kime öfkeli olduğunu kabullenmekten
daha kolay geliyor.
Seni Greenwich'te o kızlarla gördüğümde düşündüm.
- Sonra Toronto'da. - Vancouver.
Bir anda kamuya mal oldun. Halka arz edildin.
- Kolay değil. - Bundan nefret ediyorum.
Tüm o bağırış çağırış, üstümdeki ilgi...
Sanki sırf ona benzediğim için
onun gibi olduğunu sanıyorlar.
Sen ondan çok farklısın.
Biliyorum.
Senin olmadığın şey olabildiği için annene kızıyor olmayasın?
İlgi odağı olmayı dert etmeyen, onu seven kalabalığın önünde özgüvenli...
Sen de artık öyle olman gerektiğini düşünüyorsun.
Ve nefret ediyorum.
Belki de ona kızgın olmanın sebebi
seni bırakıp gitmiş olması.
Seni bu mirasla yüzleşmeye zorlaması.
Ama hangi oğul annesine kızabilir ki?
Hele ki annesi için yas tutarken
ve onu bu kadar özlerken.
Sen de acısını başkasından çıkarıyorsun.
Annenin gidişi için onu suçluyorsun.
Eminim aynı suçlamayı o da kendine defalarca yöneltmiştir.
Hepimiz yönelttik.
Ama bizim suçumuz yok.
Babanın da suçu yok.
Bir gün baba olduğunda,
oğlun gözünü kan bürümüş şekilde sana baktığında
ve ondan af dilediğinde...
Aynı babanın şu an senden dilediği
ve benim utanç verici biçimde çok nadiren ondan dilediğim şekilde...
İşte o zaman...
Belki bu konuşmayı hatırlarsın.
Hadi bakalım.
- Babam ofisinde mi? - Bahçede efendim.
Teşekkürler.
Merhaba baba.
Willy.
Seni buraya hangi rüzgâr attı?
Okuldasın sanıyordum.
Alt yazı çevirmeni: Doğa Uludağ