Może ta?
Nie.
Boże, masz 15 lat, nie 50.
Ta mi się podoba.
Na Święta trzeba nieco błyszczeć.
Podkreśli twoją figurę. Chłopcy to docenią.
Mamo!
GRUDZIEŃ 1996
Pamiętasz, gdzie zaparkowałyśmy?
- Nie. - I na co nam to było?
Popatrz.
Dziękuję. Wesołych Świąt.
Boże, to księżna Diana.
Dziękuję. Wesołych Świąt.
Możecie nam oddać swoje? Nasze już się kończą.
- Diano, ja też poproszę. - Dziękuję bardzo.
Masz funta.
Daj mi więcej.
Proszę.
- Wesołych Świąt. - Proszę.
- Wybacz. - Idź
To gorący towar.
- Proszę. - To bardzo hojne.
- Jak ci na imię? - Catherine.
Wystarczy Kate.
- Podziękuj Kate. - Tak. Dziękuję.
PROBLEM NARKOTYKÓW
Wesołych Świąt.
- Chodź. - Wesołych Świąt.
Zrobił na tobie wrażenie.
Wydawał się miły.
Ma ładną twarz.
Ma twarz matki.
URODZIŁ SIĘ, ŻEBY ZOSTAĆ KRÓLEM
Ma też ładne oczy.
Cóż...
nigdy nie wiadomo.
Mamo, to książę.
No to co?
Kiedy poznałam twojego ojca, był zupełnie nieosiągalny.
Byłam tylko zwykłą stewardessą.
Sprzedawałam przekąski.
A jego babcia przyjaźniła się z ciotką królowej.
Jego ojciec był pilotem RAF, który latał z księciem Filipem.
Czułam, że mam ogromne szczęście.
A potem założyłam naszą rodzinną firmę
i odniosłam taki sukces, że twój tata mógł rzucić pracę,
żeby pracować na pełen etat w miejscu, które stworzyłam.
Wtedy zrozumiałam, że mogło być na odwrót.
Że to on miał szczęście, poznając mnie.
Nigdy nie lekceważ samej siebie.
Nie myśl, że jest na świecie coś, na co nie zasługujesz.
TRZY LATA PÓŹNIEJ
Skurwiele. Co do jednego.
Śmieci, nie ludzie.
Tak.
Luz, brachu.
Masz mnie.
Wszystkiego najlepszego.
Dziękuję.
Do tej pory było ustalone,
że prasa nie ingeruje w pańskie życie prywatne.
Czy obawia się pan, że to się zmieni, skoro jest pan już pełnoletni?
Oby nie.
Witaj. Chcesz herbaty?
Z chęcią.
Udzielając tego wywiadu,
występując przed kamerami teraz, zanim pojadę na studia,
liczę, że będę tam miał podobną swobodę.
Czy podobało się panu w Eton?
- Tak. - Czego będzie panu brakowało?
Mnie.
Czy to prawda?
Oczywiście.
To mój brat.
- A teraz czas studiować. - Na to liczę.
Wybrał pan uczelnię? Mówi się, że rozważa pan Edynburg.
Owszem.
Zakładając, że zdam egzaminy.
Zda. To straszny kujon.
Czy będzie się panu układało z innymi studentami?
Niektórzy mogą być przeciwni monarchii.
Każe im ściąć głowy.
Chcę studiować i dobrze się bawić.
A dziewczyny?
Będzie pan popularny.
Myślę, że będę zbyt zajęty, żeby się tym przejmować.
Od pańskiego ojca, księcia Walii. Życzy powodzenia na egzaminach.
Geografowie, czas się skończył.
Dokończcie zdanie, które właśnie piszecie, i odłóżcie długopisy.
Połóżcie egzaminy z lewej strony biurka,
pozbieramy je.
Babcia przyszła.
Możemy zaczynać.
Pamiętaj, niezależnie od wyniku, jesteśmy dumni.
Co za brednie!
Akceptujemy tylko same piątki.
Filipie.
- Jasne. - No już.
I jak?
Czy to pozytywny grymas?
Nie trzymaj nas w napięciu.
Trójka z biologii.
- No cóż... - Z czego?
Z biologii, mamusiu.
Piątka z geografii.
Znakomicie.
Jaki mądry.
- Z czego? - Niech ktoś jej powie.
Z geografii, babciu.
To chyba jedyna piątka w tej rodzinie.
- Czwórka z historii sztuki. - Brawo!
- Z czego? - Niech ktoś ją zastrzeli.
- Z historii sztuki. - Z czego?
Historii suki.
- Brawo. Dostałeś się. - Gratulacje.
- Dobra robota. - Gratulacje. Masz.
Zaraz wyjedziesz.
A wypadki się zdarzają.
Podziękujecie mi za to.
Co to takiego?
Na litość boską, Harry, niech babcia nie...
Co to takiego?
- Słodycze? - Kondom.
Mogą trafić do buzi.
- Ja to wezmę. - To tylko porada.
- Co? - Co?
Zaraz konferencja prasowa księcia Williama.
Zapewne ogłosi swoje plany dotyczące studiów.
Dobra. Tak.
W razie czego...
Tak, dobrze.
Gratulacje. Jak się czuje dumny ojciec?
Jestem bardzo szczęśliwy.
Zdecydowałeś już, gdzie będziesz studiował?
Miałem szczęście,
udało mi się dostać tam, gdzie chciałem najbardziej.
Do Saint Andrews.
Nie do Edynburga?
Nie. Rozważałem to,
ale St Andrews jest bliżej Balmoral.
I ma świetny program nauczania.
Pewnie nie możesz się doczekać?
Po przemyśleniu sprawy
i długiej rozmowie z ojcem
postanowiliśmy, że zrobię sobie rok przerwy.
To kształtuje charakter.
A Saint Andrews będzie na niego czekać, kiedy wróci.
Wiesz już, jak spędzisz ten czas?
Chcę wziąć udział w kursie przetrwania w Belize.
Potem do Chile z organizacją Raleigh International,
gdzie będę pomagać w szkole.
Potem Botswana,
wreszcie azyl dla nosorożców w Kenii.
A potem Saint Andrews.
Dobry piesek.
Nie!
SAINT ANDREWS, SZKOCJA
Miło mi pana poznać. Dziękuję.
Miło mi. Przepraszam za hałas.
Miło mi.
Miło cię poznać.
Cześć. Uczycie się tu?
No dobrze. Już pora, żeby rodzice zniknęli
i zaczęły się szalone imprezy.
Czarno to widzę, skoro on nie odstępuje mnie na krok.
Na pewno da się namówić, żeby czasem odwrócić wzrok.
Nie powiedziałem tego.
Powodzenia.
Na początek kwestie organizacyjne.
Powinniście mieć już dostęp do portalu dla studentów.
W tym semestrze
omówimy sztukę średniowiecza i renesansu do 1600 roku.
Możecie dzielić się podręcznikami i innymi materiałami.
Udostępniliśmy wam wszystkim listę studentów
z adresami e-mail i numerami telefonów.
Co do oceny końcowej, 40% zależy od wyników analizy wizualnej...
Miło cię poznać.
- Możesz podpisać zdjęcie? - Oczywiście.
Przepraszam, możesz to zdjąć?
Proszę. Słuchajcie, muszę iść...
Dziękuję.
Proszę. Miło was poznać.
Życzę miłego dnia.
Wiecie, co to jest?
Madonna Ognissanti.
Zgadza się. Madonna na tronie.
Przez wielu uważany za pierwszy znaczący obraz renesansu.
Zachęca do tego, żeby nawiązać z nim emocjonalną więź.
Jak Giotto to osiągnął?
Przedstawiając ludzi w realistyczny sposób?
Dokładnie.
Giotto jako jeden z pierwszych
malował trójwymiarowe postaci w sztuce Zachodniej Europy.
Plany na wieczór?
- Piwo, golf? - Najlepiej oba naraz.
- Idź. - Trzymaj kciuki.
Oczywiście.
Brzmi dobrze.
Chętnie...
Przepraszam Waszą Wysokość...
- Proszę, nie mów tak. - Przepraszam.
Możesz mi to podpisać? To dla babci.
Jest fanką rodziny królewskiej.
- Jasne. - Dziękuję.
Dzięki.
Babcie cię uwielbiają, Will.
Słuchajcie, czego ja bym nie dał...
Wezmę dosłownie wszystko...
- Cześć! - Cześć!
- To są książki z listy? - Mam jej numer.
Już?
Moje gratulacje. Szacun!
Jesteśmy w jednej grupie, więc mam go z automatu.
A to leń.
Jest królową swojego akademika.
Tak. Ale nie dosłowną królową.
- To twoja domena. - Jasne.
Jak się nazywa?
- Kate. - Piękna Kate.
- Kate-gorycznie piękna Kate. - To było dobre.
No.
Jej matka organizuje przyjęcia czy coś,
a dawniej była, uwaga, stewardessą.
Jak tam życie na uniwersytecie?
Wciąż się przyzwyczajam.
Jest tam ktoś, kogo znasz?
Fergus Boyd, Oli Chadwyck-Healey, Charlie Nelson.
A ktoś spoza Eton?
Co z dziewczynami?
Oczywiście są tu dziewczyny.
Z jakąś już, no wiesz,
bzyk-bzyk?
- Ty tak serio? - A ty tak serio?
Nienormalny jesteś.
Studia to seks bez przerwy.
Z podręcznikami.
Do dzieła.
Spłódź jakieś bękarty, namieszaj w linii sukcesji.
Albo...
zjedz magiczne grzybki i pobij się z lokalnymi ćwokami.
Zrób cokolwiek, tylko...
obiecaj, że nie będziesz taki...
- Jaki? - Sztywny.
Przygaszony.
Odpowiedzialny i nudny.
Jeśli chcesz być traktowany jak inni,
musisz się zachowywać jak inni.
Czego się tak boisz?
Zaszalej.
Muszę kończyć.
Pogadamy później.
Chodź. Idziemy.
- Czy to był uśmiech? - Co?
- Uśmiechnęła się? - Nie widziałem.
Jesteś bezużyteczny. Masz widzieć wszystko.
Wypatruję zabójców i porywaczy.
Może to jest ważniejsze. Nadążaj.
Jezu.
- William, to twoja nowa dziewczyna? - Boże.
- Idź sobie. - Spieprzaj. Co ci do tego, zboku?
Chodź.
- To twoja dziewczyna? - Chodźmy!
- I menu. Dziękuję bardzo. - Dziękuję.
Chodź!
Lola Airdale-Cavendish-Kincaid.
Co?
Rodzina tak elegancka, że ma trzy nazwiska.
Żeby zgarnąć księcia, trzeba mieć błękitną krew.
Jabłko, kanapka z serem i ogórkiem, woda.
- Trzy piętnaście. - Jasne.
Proszę.
- Cześć. - Cześć.
Czy może mi pan pomóc znaleźć książki?
Do projektu?
Tak, historia sztuki. Zajmujemy się...
Spis lektur.
Proszę.
Dobra.
Eseje o malarstwie sieneńskim.
Wypożyczone.
Freski w Palazzo Pubblico w Sienie.
Tom pierwszy.
Nie.
Sieneńskie malarstwo quattrocento, mowy nie ma.
Przykro mi, masz pecha.
Panna Middleton cię wyprzedziła.
Dzięki.
Więc to tu są wszystkie lektury.
- Cześć. - Cześć.
- Właśnie skończyłam. - Świetnie.
Ale obiecałam je komuś.
- A ona komu innemu. - Jasne.
Mogę ci dać notatki.
I napisałam już esej, może to ci pomoże.
Nic wybitnego, ale zawiera informacje.
Dzięki...
- Napisz, kiedy z nim skończysz. - Dzięki.
Albo wytnij dziurę w suficie i go oddaj.
Jestem w pokoju nad tobą.
To ty nie dajesz mi spać.
Moja współlokatorka.
Ja też nie mogę przez nią spać.
Jasne.
Wiem, że jesteś pod nami, bo szukali u nas podsłuchów.
Powiedziałam im, że gdybym chciała, mogłam cię załatwić w Chile.
Na wyprawie z Raleigh International.
Byłaś tam?
Tak. Minęliśmy się o tydzień.
Naprawdę?
Nie było...
Nie było łatwo.
Nie było.
To przedzieranie się przez dżunglę...
Jak ci poszło?
Myślę, że nieźle.
Miałam ulubioną maczetę.
Na pewno byłaś świetna.
Wyglądasz na kogoś, kto jest świetny we wszystkim.
Ludzie wiele ode mnie oczekują.
Nie chcę ich zawieść.
Nie muszę ci mówić, jak to jest.
- Nie. - Cześć.
Cześć.
Lola, Kate.
- Cześć. - Cześć.
Właśnie mówiliśmy...
Że Kate jest świetna we wszystkim. Słyszałam.
Lola też jest wyjątkowa.
W jaki sposób?
Poza świetnym słuchem.
Na scenie. Jest aktorką.
Od kiedy mówisz za mnie?
„To Lola, moja kukiełka”.
A ty w czym jesteś wyjątkowa, Kate?
Właśnie mówiliśmy, że oboje byliśmy w Ameryce Południowej...
Za nią też mówisz?
Wędrowaliśmy tygodniami,
mieliśmy suchy prowiant na całą drogę.
Kąpaliśmy się w zimnej wodzie z wiadra.
Jak traperzy.
Ale fajnie.
Wciąż się poznajemy.
Jesteśmy parą od niedawna.
Uwielbiasz naturę.
- To prawda. - To przebiegłe.
Mówiłeś, że interesujesz się kinem i polityką.
No...
Natura, kino i polityka do siebie nie pasują?
Tylko jako przeciwieństwa.
Lubisz też flirtować, gdy tylko się odwrócę.
- I podrywać inne. - Co?
Uczymy się razem.
Rozmawialiśmy o eseju.
I o Kate.
- Czy miałbyś coś przeciwko... - Owszem, tak.
Rozmawiamy.
Idź sobie.
- Proszę. - Dobrze.
Rany.
Co?
- To było... - Nietypowo wybuchowe.
To była grzeczna prośba.
Odwrotnie, przerywanie komuś, kto rozmawia, jest niegrzeczne.
- Naprawdę muszę już iść. - Ja też.
Nie rozumiesz. To się dzieje bez przerwy.
Nie wiecie, jak to jest, gdy tak jest codziennie.
Nie wiemy, jak to jest?
Gdy ktoś się gapi?
Gdy wiecznie się patrzą i cię oceniają.
Spróbowałbyś być dziewczyną.
Atrakcyjną.
Jakąkolwiek.
Albo spróbuj być człowiekiem,
który nie ocenia kobiet po tym, czy są atrakcyjne.
Do k...
Czy mogę...
Przechodzimy do nowego tematu. Patronat.
To dzięki niemu rozwijała się sztuka w miastach takich jak Florencja i Wenecja.
Omówimy też okoliczności, w których powstał ten system.
Zaczniemy od największych mecenasów sztuki we Florencji XV wieku.
Strona druga.
Rodzina Medyceuszy.
Władcy miasta.
Jednym z malarzy, których opłacali...
- Nie idę. - Jak to nie idziesz?
Mam domek w Balmoral na weekend. Zaprosiłem przyjaciół.
Przyjaciół. My się nie liczymy.
Nie możesz nie iść.
Rodzynkowy Weekend to rytuał przejścia. Wszyscy będą.
Całodobowe picie i największa walka w pianie na planecie.
Całe życie będziesz mógł strzelać do zwierząt albo chłopów.
- Jak wolisz. - Z prawdziwymi przyjaciółmi.
Ale kiedy będziesz mógł zrobić coś takiego?
Chodzi o Lolę?
Nie. Boże, już po wszystkim.
To o Kate?
Oli mówił, że wyszedłeś na durnia w bibliotece.
- Dzięki. - Nie ma za co.
I masz wyrzuty.
Możemy zmienić temat? Proszę?
Dobra.
Pamiętasz, jak minął mnie o włos? Rzucił się prosto na mnie.
Prosto na mnie.
- Dziękuję. - Miłego dnia.
Wszystko w porządku?
- Co? - Wszystko gra? Chcesz coś zjeść?
- Nie... - To ci pomoże.
- Nic mi nie jest. - Napij się wody.
Nic mi nie jest.
Nie chce mi się pić. Kurw...
Co tam u was?
Przykro mi, ale żałuj, że cię tu nie ma.
Choćby dlatego, że Kate przyciąga wiele uwagi.
To mnie pocieszyłeś.
Dzięki, stary.
Uwiedziesz ją, jak wrócisz.
Tylko się pośpiesz. Bo okazja przepadnie.
A co tam w Balmoral?
W porządku.
Jest nieźle. Byliśmy na polowaniu.
Teraz wróciliśmy do chaty i...
Posłuchaj...
Chad, chodź!
Muszę już iść.
Pogadamy później. Cześć.
Czas upływał bardzo powoli
celebrytom mieszkającym w domu Wielkiego Brata.
Dziś wreszcie poznaliśmy zwycięzcę.
Jack Dee jest oficjalnie najpopularniejszym celebrytą w kraju.
- Will! Uratuj nas! - Pomóż mi!
Walia, na pomoc.
Cześć.
Nie.
A ty?
Kate?
- Był... - Od picia?
Kate, masz chwilę?
Przepraszam.
Chciałem cię przeprosić.
Za moje zachowanie.
W bibliotece?
To było niezręczne.
Nawet bardziej niż teraz.
Przepraszam.
- Rupert, William. - Cześć. Finchie.
Cześć.
Nie wiedziałem, o czym mówię, i zachowałem się jak idiota.
Dzięki.
Oby ci się ułożyło z Lolą.
Boże, nie.
Gdy dowiedziała się, że lubię naturę, to był koniec.
- Tak. - Tak.
Tak.
Idziemy?
Tak, cóż, zobaczymy się na wykładach.
Miło cię poznać.
Wzajemnie.
Cześć.
Opowiedz nam o uczelni.
Dużo cudownych imprez?
Było kilka imprez. Nic nadzwyczajnego.
Masz nowych przyjaciół?
Kilku.
Ale Saint Andrews wydaje się czasami bardzo małe i odległe.
A studia...
W szkole lubiłem historię sztuki.
Teraz nie ma sensu.
- To smutne. - Tak.
Lubi dziewczynę, która ma innego.
I dlatego tak się nad sobą użala.
A to szkoda.
- Dziękuję. - Biedny William.
Doprawdy.
Ale wytrzymasz tam? Chyba nie rzucisz studiów?
Może pomoże zmiana kierunku.
Jaki inny przedmiot tak lubiłeś?
Geografię.
Idealny kierunek, kiedy czujesz się zagubiony.
Tak.
To kwestia orientacji.
Najważniejsze są teraz te czekoladki.
Puk, puk.
Babciu.
Przepraszam za bałagan.
Przyszłam spytać, co u ciebie.
Najwyraźniej na uniwersytecie nie jest ci łatwo.
Nie.
Jeśli Harry mówił prawdę
i twoje niezadowolenie wynika
z miłosnego zawodu...
A jak inaczej to nazwać?
- To tylko randkowanie. - No tak.
Za moich czasów tego nie było.
Poznawaliśmy kogoś, braliśmy ślub i tyle.
W tym wypadku nie będzie ślubu.
Randki też nie. Spaprałem sprawę.
Pewnie nie chcesz usłyszeć, że są inne?
Ani żebyś spróbował jeszcze raz?
Gdybym próbował, to byłoby inne nieznane ci słowo.
Stalking.
To słowo akurat znam.
Nie trać wiary.
Głęboko wierzę,
że nie przegapisz tego, co jest ci pisane.
On tego dopilnuje.
Wszystko gra?
- Trzymasz się? - Tak, cieszę się.
- Witaj, kochanie! - Cześć, tato, jak się masz?
- Miło cię widzieć. Wejdźcie. - Cześć, James.
- Rupert. - Miło cię poznać. Zapraszamy.
Cześć. Jestem Rupert. Miło cię poznać.
- Witaj, kochanie. - Rupert. Miło mi.
- Wesołych Świąt. - Wesołych Świąt, kochanie.
Mamo, tato, to Rupert.
- Rupert. Miło mi. - Rupert.
Pokryty szlamem i Bóg wie czym.
I nałykałem się cuchnącej wody z rzeki.
Boże. Ale był pan najlepszym zawodnikiem?
Jest jakaś nazwa na hat trick samobójów?
- Nie wiem. - Idiotyzm?
Dziękuję.
- James będzie naszą gwiazdą. - To widać.
- Miał dobry ostatni sezon. - Tak?
Wyeliminował czterech odbijających.
Dalej!
W co takiego gracie?
Jesteś świadkiem zaciekłej rywalizacji w Jengę.
- Wyjdę na papierosa. - Zaraz do ciebie dołączę.
Harry? Dokąd idziesz?
- Na zewnątrz. - Słuchaj, zostań.
O co chodzi?
- Chcę, żebyś był z rodziną. - Ale o co chodzi?
Jestem twoim ojcem, więc nie kłóć się ze mną.
Jesteś. Kiedy ci to pasuje.
Harry.
- Masz cudowną rodzinę. - Było miło?
- Tak, bardzo. - Tata uwielbia rozmawiać o krykiecie.
Cześć.
Wydaje się miły.
Tak myślisz?
Bardzo miły.
Same zalety.
Uprzejmy. Przystojny.
To coś poważnego?
Czemu wszyscy mnie o to pytają?
Catherine?
Czy to coś poważnego?
Całkiem poważnego.
Jeśli ci to odpowiada.
Oczywiście.
Niby dlaczego nie?
Bo zawsze chciałaś dla mnie kogoś innego.
Przyznaj.
Od zawsze chciałaś, żebym była z Williamem.
Miałam iść na Uniwersytet Edynburski
zaraz po szkole, z moimi przyjaciółmi.
Ale zasugerowałaś mi Saint Andrews.
Po roku przerwy.
Bez przyjaciół.
- To nie był przypadek. - Owszem, był.
I przypadkiem zachęcałaś mnie, żebym pojechała na kurs we Florencji?
Gdzie William miał pojechać?
No i wyprawa do Chile. Tam naprawdę pojechał.
Myślałam, że mi podziękujesz.
Mówiłaś, że go lubisz.
A potem dorosłam.
Ale ty nigdy nie porzuciłaś tego pomysłu.
Nie miałam złych zamiarów.
Naprawdę?
Wiesz, co myślę?
Myślę, że jesteś wyjątkowa.
Myślę też, że tamten chłopak potrzebuje miłej, zwykłej dziewczyny.
Nie znasz go.
A jeśli William do mnie nie pasuje? Czy ja się liczę?
Jeśli naprawdę zależy ci na Finchie’em, w porządku.
Ale nie umawiaj się z nim tylko po to, żeby mi coś udowodnić.
Chodź tu.
Zwłaszcza, że ptaszki ćwierkają,
że William jest nieszczęśliwy.
I chce rzucić studia.
Wszystko gra?
Cześć.
Dzięki.
Zamierzasz to zrobić?
Co?
Rzucić studia.
Jeszcze nie wiem.
Nie wbijaj mi się na rewir.
To moja rola. Bycie przegrywem. Ty tego nie próbuj.
Wracaj do Saint Andrews.
Jeśli nie dla siebie, to dla mnie. Potrzebuję...
mieć w życiu cel.
Ja będę nawalał, żebyś ty...
wypadał dobrze.
Co jest z tobą i tatkiem?
Dowiedział się o trawce.
Oszalał.
Mówił, że mogli mnie wywalić ze szkoły.
Chce, żebym pojechał do kliniki
i spędził dzień z narkomanami.
Co?
„To chyba przesada”, powiedziałem.
„Skrucha i odpowiedzialność”, powiedział.
Dzięki.
Wszystkie gazety o tym napiszą.
Wyjdę na beznadziejny przypadek. Znowu.
Powiedzą: „Biedny chłopak, od śmierci matki”...
Ale to się dobrze składa.
Ta rodzina nie potrzebuje młodszego rodzeństwa.
Chyba że dla rozrywki.
Nie mogę być normalny, odnosić sukcesów, nie mogę cię przyćmić.
To byłaby kpina z tego systemu.
Zostaje wzorowy Willy i czarna owca, Harry.
Święty Willy, grzesznik Harry.
Solidny Willy, zagubiony Harry.
Jebane centrum odwykowe.
Wyobrażasz sobie, co by było,
gdybyś to ty pojechał do centrum odwykowego?
Jakby zawaliła się świątynia.
Ale ode mnie ludzie tego oczekują.
Że coś zjebię.
„To zadanie dla Harry’ego”.
NOWA WIADOMOŚĆ
OTWIERAM WIADOMOŚĆ
PROSZĘ, NIE RZUCAJ STUDIÓW. KATE
Napisy: Krzysiek Ceran