Χθες τα ξημερώματα, στις 2:41 π.μ...
ΛΟΝΔΙΝΟ, 8 ΜΑΪΟΥ 1945
...στο αρχηγείο του στρατηγού Αϊζενχάουερ,
ο στρατηγός Γιοντλ,
ως εκπρόσωπος της Γερμανικής Ανώτατης Διοίκησης,
υπέγραψε την άνευ όρων συνθηκολόγηση
όλων των γερμανικών δυνάμεων επί ξηράς, θαλάσσης και αέρος στην Ευρώπη.
Οι εχθροπραξίες θα λήξουν επισήμως ένα λεπτό μετά τα μεσάνυχτα απόψε,
Τρίτη 8 Μαΐου.
Ας επιτρέψουμε στον εαυτό μας μια σύντομη περίοδο αγαλλίασης.
Σήμερα είναι η Ημέρα της Νίκης στην Ευρώπη.
Ζήτω ο αγώνας για την ελευθερία!
Ο Θεός σώζοι τον βασιλιά.
- Έτοιμη; - Μαργαρίτα, δεν το θεωρώ καλή ιδέα.
Μα έληξε ο πόλεμος. Πρέπει να γιορτάσουμε.
Κι αν συμβεί κάτι;
Θα είμαστε με τον Πόρτσι και τον Πίτερ Τάουνσεντ.
Τι μπορεί να συμβεί;
Το σκάμε απ' το παλάτι!
Γρήγορα, απ' την πόρτα προσωπικού πριν μας δουν.
- Δεν είναι σωστό που το σκάμε έτσι. - Πάψε και έλα.
Ελάτε, κορίτσια!
Κλείστε τη μύτη σας.
- Γιατί; - Βρομάει οινόπνευμα.
Και ιδρώτα!
Μυρίζει ζωή!
Πού πάμε; Γκριν Παρκ ή Τραφάλγκαρ;
Προτείνω το Ritz. Εκεί πάει η καλή κοινωνία.
- Το γράφει στο Jeeves and Wooster. - Καλή ιδέα.
- Καλύτερα να μην απομακρυνθούμε. - Για να μας βλέπουν η μαμά κι ο μπαμπάς;
Μα τι έχεις πάθει;
Δεν μπορείς να είσαι ανεύθυνη έστω μία φορά;
Μαργαρίτα.
Την επόμενη εβδομάδα
είναι 8 Μαΐου.
Έχουν περάσει πάνω από 50 χρόνια και ποτέ μας δεν το έχουμε γιορτάσει.
Σε τι αναφέρεσαι;
Ως μονάρχης παρευρίσκομαι στους εορτασμούς για την Ημέρα της Νίκης κάθε χρόνο.
Όχι, αναφέρομαι
στη δική μας Ημέρα της Νίκης.
Ήταν μοναδική βραδιά.
- Θυμάσαι; - Φυσικά και θυμάμαι.
Παραλίγο να σε χάσουμε.
Και μετά
σε βρήκαμε πραγματικά.
Βρήκαμε τον αληθινό εαυτό σου.
Αυτόν που εγκατέλειψες για να γίνεις ο άλλος σου εαυτός.
Ναι, εντάξει.
Δεν σου λείπει; Είχε πολλή πλάκα!
Δεν φταίω εγώ
Και απ' ό,τι θυμάμαι,
ορκιστήκαμε ότι εκείνα τα γεγονότα θα τα κρατούσαμε μυστικά.
Βγήκα.
Μπράβο.
Ρεβάνς;
Φοβάμαι πως όχι. Έχω πρωινό ξύπνημα.
Με περιμένουν πολύ νωρίς στον Σιδηροδρομικό Σταθμό Κλάπαμ.
Για ποιον λόγο;
Κάτι που αφορά
το κλειστό κύκλωμα παρακολούθησης του τοπικού συμβουλίου.
- Δεν έχεις υποχρέωση αύριο; - Όχι.
Πάντως θα πας στο Μιστίκ σύντομα.
- Το Σαββατοκύριακο. - Ωραία.
Γιατί;
Θεωρώ ότι εκεί είσαι ευτυχισμένη.
Ελάτε, πάμε.
Πράσινος από πόθο Άρρωστος από συστολή
Να γλείψω άσε με Τα δάχτυλά σου τα στιλπνά
Αχ και βαχ, Υψηλότητά μου Βασιλική,
Το δάχτυλό σου βάλε
Στη μύτη μου βαθιά
Ο Τζον Μπέτζεμαν ήταν τόσο ξεμυαλισμένος μαζί μου,
που ο φίλος του ο Μόρις Μπόουρα έγραψε αυτό το πρόστυχο ποίημα.
Τα δόντια σου στο φόρεμά μου μπήξε
Στο κεφάλι μου τσουκνίδα ρίξε
Μόνο εσύ με κάνεις ευτυχισμένο
Σε μάλλινη πάνα φασκιωμένο
Κυρία;
Μες...
Μες σε βελούδινο
Καρότσι αστραφτερό
Βόλτα κάνε με στο Τροκαντερό
Άσε...
Κυρία;
Άσε...
- Κυρία; - Είναι καλά;
...τις κομψές και απαλές σου μπότες
Απαλά πάνω μου να γλιστρούν
Αφήστε με!
ΤΟ ΣΤΕΜΜΑ
Η πριγκίπισσα Μαργαρίτα, Μεγαλειοτάτη.
- Εμπρός; - Μαργαρίτα;
Τι στο καλό συνέβη;
Φοβάμαι πως έπαθα ένα μικρούλι εγκεφαλικάκι.
Είμαι σε κατάσταση σοκ.
Τη μια στιγμή δίνω ρεσιτάλ στο σπίτι των Λόρενς
και την επόμενη διακομίζομαι αεροπορικώς,
χωρίς να νιώθω ούτε χέρια ούτε πόδια.
Πού είσαι τώρα;
Στο νοσοκομείο.
Στα Μπαρμπέιντος.
Μάλιστα.
Καημενούλα.
Οι γιατροί
με διαβεβαιώνουν
ότι θα αναρρώσω.
Τι; Δεν σε ακούω καλά.
Επειδή το στόμα μου είναι ακόμα μουδιασμένο.
Μπορεί να δαγκώσω τη γλώσσα μου χωρίς να το καταλάβω.
Θα σε φέρουμε σπίτι;
Ναι, αύριο, απ' ό,τι φαίνεται. Για περαιτέρω εξετάσεις.
Και για φαγητό που τρώγεται, με λίγη τύχη.
Χαμογελάω
στο μεταξύ.
Όχι ότι φαίνεται.
Εντάξει. Γεια σου, Λίλιμπετ.
Θα σε δω αύριο.
Το θετικό είναι ότι επρόκειτο για ελαφρύ εγκεφαλικό.
Θα το αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά
με μία ασπιρίνη ημερησίως για την αποφυγή θρόμβων,
καθώς και με στατίνες για τη χοληστερίνη και ατενολόλη για την αρτηριακή πίεση.
Εντάξει.
Όμως,
όλα αυτά από μόνα τους δεν αρκούν,
για να αποτραπεί ο κίνδυνος ενός δεύτερου, πιο σοβαρού εγκεφαλικού.
Θα πρέπει να αναθεωρήσετε τον τρόπο ζωής σας.
Και να κάνετε ορισμένες αλλαγές.
Επομένως
τέρμα τα Chesterfield.
Τέρμα το ουίσκι.
Τέρμα τα γλυκάκια.
Μόνο κριθαρόνερο με λεμόνι,
τσίχλες νικοτίνης
και πολλές
"ασκήσεις αποκατάστασης".
Άσε με, δεν είμαι ανάπηρη.
"Φίλος φίλευε τον φίλο
τριαντάφυλλο με φύλλο.
Φίλε, φύλαγε..."
Δεν πέθανα ακόμα!
Μάλιστα.
Ναι!
Ακατάλληλη στιγμή; Κατάλληλη;
Ειλικρινά, παίρνω έναν υπνάκο
και όλοι νομίζουν ότι τίναξα τα πέταλα.
Και τώρα έρχεσαι εσύ, απροειδοποίητα, με μια έκφραση ανησυχίας στο πρόσωπο.
Ήθελα μόνο να δω πώς είσαι.
Καλά είμαι. Ευχαριστώ.
Φυσικά είσαι καλά.
Ελπίζω, όμως, να μην κουράζεσαι.
Και να ακύρωσες επίσημες υποχρεώσεις.
Ορισμένες, ναι.
Δεν χρειάζεται να τις ακυρώσω όλες.
Ξέρεις ότι απεχθάνομαι την κενή ατζέντα.
Να τη.
Πάλι αυτή η έκφραση.
Καλά είμαι, Λίλιμπετ.
Αναρρώνω, ξαναβγαίνω στον κόσμο.
Δεν φεύγω απ' αυτόν τον κόσμο.
- Κυρία. - Ευχαριστώ.
Ανν.
Υψηλοτάτη.
Ευχαριστώ.
Σκέφτηκα ότι θα μπορούσαμε
να κάνουμε έναν περίπατο, να κοιμηθούμε
και μετά να δειπνήσουμε στη βεράντα οι δυο μας.
Περίπατο, ναι.
Αλλά μετά θα ήθελα ένα πικνίκ στην παραλία με όλη την παρέα,
κοκτέιλ στο Cotton Club και δείπνο,
και στη συνέχεια διονυσιακές σπονδές στο Basil's.
Έχω έρθει μόνο για δύο εβδομάδες.
Σκοπεύω να τις απολαύσω στο έπακρο.
Εντάξει.
Εσείς κάνετε κουμάντο.
Ασφαλώς
και κάνω εγώ.
Κυρία;
Κυρία; Ναι;
Κυρία; Βοήθεια!
Ευχαριστώ.
Εντάξει.
Ναι.
Ο γιατρός κατάλαβε αμέσως ότι είχα πάθει κι άλλο εγκεφαλικό,
αλλά αυτό, όπως αποδείχτηκε, ήταν το λιγότερο.
Διότι αν και κατάφερε να με σταθεροποιήσει με ένα κοκτέιλ φαρμάκων,
τα πέλματά μου είχαν τόσο σοβαρά εγκαύματα,
που δεν μπορούσα καν να σταθώ, πόσω μάλλον να περπατήσω.
Και γιατί δεν γύρισες νωρίτερα;
Διότι έπρεπε να ολοκληρωθούν ένα σωρό ταπεινωτικές προετοιμασίες.
Το αυτοκίνητο χρειαζόταν ειδικές τροποποιήσεις.
Έπρεπε να τοποθετούν χειρολαβές παντού,
όπως και στα γηροκομεία.
Εγώ δεν έχω πουθενά χειρολαβές.
Τώρα που επέστρεψα,
οι γιατροί θέλουν να χρησιμοποιήσουν βδέλλες στα πόδια μου
ως αντ...
αντιπηκτικό.
Είναι περίεργη η φωνή της. Τι είπε;
"Αντιπηκτικό", νομίζω.
Θα φοράω παντόφλες με σύστημα Velcro, αντί για παπούτσια.
Αποχαιρέτα τα τακούνια.
Αποχαιρέτα και το περπάτημα επιπλέον.
Γιατί δεν προσπαθείς να κάνεις ήπια άσκηση;
Χρησιμοποίησε την πισίνα του παλατιού. Η άσκηση βοηθάει και τη διάθεση.
Καλύτερα να πεθάνω, παρά να γυμναστώ.
Και,
αφού έτσι κι αλλιώς θα πεθάνω σύντομα,
σκέφτηκα να φύγω κάνοντας πάταγο.
Φέτος συμπληρώνω τα 70 χρόνια
και αποφάσισα ότι θέλω να τα γιορτάσω με ένα ωραίο, μεγάλο πάρτι.
- Ορίστε; - Στο Ritz.
Γιατί αγαπάμε το Ritz. Σωστά, Λίλιμπετ;
- Αλήθεια; - Ναι.
Έχουμε πολύ ξεχωριστές αναμνήσεις.
Δεν φταίω εγώ
Μου διαφεύγει κάτι;
Έτσι όπως είμαι ντυμένη, θα μας αφήσουν να μπούμε;
Φυσικά. Πες τους ποια είσαι.
- Δεν υπάρχει περίπτωση. - Άρα θα πρέπει να κάνεις τα γλυκά μάτια.
Πάμε.
Καλησπέρα σας.
Περάστε.
Σας πειράζω, κύριε.
- Ευχαριστώ. - Περάστε.
Απίστευτο!
Τι κάνουμε τώρα;
Αφηνόμαστε, υποθέτω.
- Ορίστε. - Ευχαριστώ.
Στην υγειά μας.
Στην υγειά σας!
- Πάω στην γκαρνταρόμπα. - Θα σε συνοδεύσω.
Δεν χρειάζεται.
Γεια σας.
- Ευχαριστώ. - Ευχαριστώ.
- Ορίστε. - Ευχαριστώ.
Με συγχωρείτε.
Συγγνώμη. Καλό βράδυ.
Περίμενε. Μην πας επάνω.
Έλα μαζί μας.
Θα περάσεις καλύτερα.
Δεν θα κατέβαινα στη θέση σου.
Αμερικανοί. Ξέρεις τι είναι το σουίνγκ;
- Ξέρω τι είναι το μιγκ. - Χορός είναι.
Εδώ έχει απαγορευτεί, εύλογα.
- Είναι από το Χάρλεμ. - Από πού;
Ένα γκέτο της Νέας Υόρκης.
Για στάσου.
Από κάπου σε ξέρω.
Δεν νομίζω.
Λοιπόν.
Φεύγω.
- Θα με δικαιολογήσεις; - Ναι.
Και δώσε τις καλύτερές μου ευχές στην εορτάζουσα.
Ναι.
Με ποιον θα πάτε;
Με την Άννα. Και θα έρθει κι ο Πόρτσι.
- Ο καλός Πόρτσι. - Ναι, ο καλός Πόρτσι.
Εξαιρετικός συνοδός, δεν απογοητεύει ποτέ.
Είναι όλα καλά;
Συγγνώμη.
Απλώς ανησυχώ διαρκώς για τη Μαργαρίτα.
Όπως πάντα, σωστά;
Ναι.
Μάλλον.
Συγγνώμη, κυρία.
Συνέχισε.
Μαργαρίτα!
- Θέλετε βοήθεια; - Όχι, ευχαριστώ.
Πώς νιώθετε τώρα;
Αναρρώσατε, υψηλοτάτη;
Καπνίζετε ακόμα, κυρία;
Πώς νιώθετε;
- Έχασες που δεν ήρθες. - Το ξέρω.
Σας ευχαριστώ όλους που ήρθατε απόψε.
Όπως ξέρετε,
έχω περάσει αρκετό καιρό τώρα τελευταία
σε νοσοκομειακά κρεβάτια
ή σε αναπηρικά αμαξίδια,
ατενίζοντας απ' το παράθυρο
αυτό το μικρό κομμάτι γαλάζιου που οι φυλακισμένοι ονομάζουν ουρανό.
Όμως,
κάτι
μου έδινε δύναμη αυτόν τον καιρό,
οι αναμνήσεις.
Απ' ό,τι φαίνεται,
έχω πολύ όμορφες αναμνήσεις
από αρκετά βράδια στο Ritz,
τις οποίες θα ήθελα να μοιραστώ.
Μία πολύ συγκεκριμένη
μου 'ρχεται στο μυαλό,
όταν μια πολύ διαφορετική όψη
της νεαρής πριγκίπισσας Ελισάβετ αποκαλύφθηκε.
Και όλοι ανυπομονούν να την ακούσουν.
Φυσικά, Λίλιμπετ.
Γι' αυτό θα την αφηγηθώ.
Μα δεν συγκεντρωθήκαμε γι' αυτό απόψε.
Εσένα γιορτάζουμε.
Ναι.
Όταν ήμουν μικρή, λυπόμουν όσους δεν είχαν αδερφό ή αδελφή.
Από τη μέρα που γεννήθηκε,
η Μαργαρίτα Ρόουζ υπήρξε αχώριστη συνοδοιπόρος.
Καθώς σπανίως βλέπαμε άλλα παιδιά, στηριζόμασταν η μία στην άλλη,
σαν τους κύκνους της Γιούνο, ήμασταν αχώριστες.
Κοιμόμασταν στο ίδιο δωμάτιο.
Φορούσαμε τα ίδια ρούχα, απολαμβάναμε τις ίδιες δραστηριότητες.
Πιο συγκεκριμένα,
διαχειριζόμασταν τη συλλογή μας από τροχήλατα ξύλινα αλογάκια,
τα οποία βουρτσίζαμε, ποτίζαμε και βάζαμε σε ιπποδρομίες.
Κι όποτε κάναμε αταξία,
η Μαργαρίτα κατηγορούσε τον φανταστικό της φίλο ξάδερφο Χάλιφαξ.
Ναι, όντως.
Και τι δεν έκανε αυτός ο ξάδερφος Χάλιφαξ!
Χτυπούσε τον συναγερμό βομβαρδισμού και ξυπνούσε τους φρουρούς.
Έκρυβε τα εργαλεία του κηπουρού. Ήταν πάρα πολύ άτακτος.
Είναι δύσκολο να μεγαλώνεις σε οικογένεια όπου το στέμμα θα το φορέσει ένα άτομο,
όπου είσαι το νούμερο δύο.
Η Μαργαρίτα, όμως, υπήρξε σύμμαχός μου καθημερινώς.
Γι' αυτόν τον άνθρωπο θέλω να σας μιλήσω απόψε.
Όχι τον άνθρωπο της λάμψης, που όλοι ξέρετε,
αλλά του καθήκοντος.
Ακλόνητη,
ισόβια συνοδοιπόρος και στυλοβάτης μου,
χωρίς την οποία...
ναι...
θα ήταν αδιανόητο.
Αγαπητή Μαργαρίτα...
χρόνια σου πολλά.
Χρόνια πολλά, Μαργαρίτα.
- Χρόνια πολλά, Μαργαρίτα. - Χρόνια πολλά.
Δεν ξέρω αν πρέπει να είμαι συγκινημένη ή θυμωμένη.
Γιατί;
Πάντα ήθελα να σε επαινέσω δημοσίως.
Ναι,
ήταν και περιττό και αρκετά συγκινητικό.
Όλοι μου φέρονται τόσο καλά.
Θα 'πρεπε κανείς να αρρωσταίνει πιο συχνά.
Άκου τον βήχα σου. Άρχισες πάλι να καπνίζεις;
Όχι φυσικά.
Ήταν
ο ξάδερφος Χάλιφαξ.
- Καληνύχτα, Λίλιμπετ. - Καληνύχτα.
Γεια σου.
Και αντίο σου.
Πάψε.
Θα βγεις σε χρόνο μηδέν.
Όχι.
Φοβάμαι
πως είναι σοβαρό αυτήν τη φορά.
Το νιώθω.
Ή μάλλον δεν το νιώθω.
Δεν νιώθω τίποτα.
Δεν βλέπω τίποτα.
Το σώμα μου...
με εγκαταλείπει, ένα άκρο τη φορά.
Μου είπαν οι γιατροί ότι δεν τρως.
Αφού
δεν πεινάω και τόσο.
Κοίτα τι σου έφερα.
Τις αγαπημένες σου.
Τάρτες μαρμελάδας.
Τώρα μάλιστα.
Και...
ένα πολύ όμορφο
μπαστούνι.
Για όταν ξανασηκωθείς.
Μεταδίδουμε έκτακτη εκπομπή
για να σας ενημερώσουμε για την απίστευτη φρικαλεότητα
που εκτυλίσσεται σήμερα στις ΗΠΑ,
τη μέρα που τρομοκράτες χτύπησαν στην καρδιά της πιο ισχυρής χώρας,
μια μέρα αδιανόητου χάους και σύγχυσης,
όπου εκφράζονται φόβοι για ανυπολόγιστους νεκρούς.
Όπλα των τρομοκρατών, τέσσερα αεροπλάνα, τα οποία καταλήφθηκαν.
Δύο προσέκρουσαν στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου Νέας Υόρκης,
ένα στο Πεντάγωνο στην Ουάσινγκτον και το τέταρτο στην Πενσιλβάνια.
Οι ΗΠΑ ξοδεύουν δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως συγκεντρώνοντας πληροφορίες
για την αποτροπή τέτοιων...
"Ένας άντρας στο Σαν Φρανσίσκο
κοιμόταν και δεν άκουσε το τηλεφώνημα της συζύγου του απ' τους Δίδυμους Πύργους.
Εκείνη του άφησε το τελευταίο της μήνυμα στον τηλεφωνητή.
Ένα πράγμα μόνο της απέμενε να του πει.
'Σ' αγαπώ'.
Το έλεγε ξανά και ξανά, μέχρι να κοπεί η γραμμή.
Και μετά
χάθηκε".
Πολύ λυπηρό.
Και πόσο κρίμα αυτό που συνέβη στον λόρδο Καρνάρβον.
Στον Πόρτσι;
Γιατί; Τι έγινε;
Κατέρρευσε ενώ έβλεπε ειδήσεις.
Καρδιακή προσβολή.
Η καημένη η Τζιν.
Καημένη μου κι εσύ.
Ήταν πολύ ξεχωριστός φίλος.
Πάντα μου έφερνε νέα περί αλόγων, τα μόνα νέα που θέλω να μαθαίνω.
Σήκωνε το κινητό του στις δημοπρασίες αλόγων για να ακούω.
Σου ήταν αφοσιωμένος.
Και τώρα όλοι όσοι βρίσκονται κοντά σου
σε εγκαταλείπουν ένας ένας.
Μα τι λες;
Ο Πόρτσι.
Ναι.
Η μαμά, σύντομα.
Ναι.
- Εγώ. - Ούτε να το διανοείσαι.
Αλήθεια είναι.
Δεν με ενθουσιάζει. Εδώ που τα λέμε, έξαλλη με κάνει.
Δεν είμαι έτοιμη να φύγω απ' αυτό το πάρτι.
Αλλά πρέπει να το συζητήσουμε.
Έχω αφήσει γραπτές οδηγίες για την κηδεία μου.
Ξέρεις πόσο οργανωτική είμαι.
Και θέλω να με διαβεβαιώσεις
ότι θα οργανωθεί ακριβώς όπως επιθυμώ.
Θέλω να φορέσω το φλοράλ φόρεμά μου,
όχι κάνα απαίσιο μαύρο ρούχο.
Και σε παρακαλώ, μην τους αφήσεις να μου βάλουν κόκκινο κραγιόν.
Στο παρεκκλήσι θέλω τριαντάφυλλα και τουλίπες.
Και
θέλω το εκκλησιαστικό όργανο να παίζει το φινάλε της Λίμνης των Κύκνων
κατά την άφιξη του κόσμου.
Και κάτι ακόμα.
Πολύ σημαντικό.
Ναι, φυσικά.
Υποσχέσου μου
ότι θα έχω όντως πεθάνει όταν θα κλείσουν το φέρετρο.
Τι...
Καλέ...
"'Μπέρτι, βρε παλιόφιλε', είπε ο νεαρός Γιούστας.
'Τι σύμπτωση που είσαι εδώ.
Ο μόνος στο Λονδίνο που μπορεί να μας συντηρεί όπως έχουμε συνηθίσει.
Παρεμπιπτόντως, δεν έχεις γνωρίσει τον Ντόγκφεϊς, έτσι;
Ντόγκφεϊς, από εδώ ο ξάδερφος Μπέρτι'".
- Είναι χαζό. - Όχι.
Είναι υπέροχο, συνέχισε.
"'Τι κάνεις στο Λονδίνο;', ρώτησα.
'Μια βόλτα ήρθαμε. Μόνο για σήμερα.
Επίσκεψη αστραπή, αυστηρώς ανεπίσημη'".
"Θα γυρίσουμε με το τρένο των 3:10".
"'Θα γυρίσουμε με το τρένο των 3:10.
Λοιπόν, ως προς εκείνο το γεύμα που είχες προσφερθεί να μας κεράσεις,
πού προτιμάς;
Στο Ritz; Στο Savoy; Στο Carlton;'"
Στο Ritz, σε παρακαλώ.
Γιατί το λατρεύουμε το Ritz, έτσι;
Έχεις φαγωθεί με το Ritz.
Όχι!
Εσύ έχεις φαγωθεί.
Αν ο κόσμος δεν μάθει τι έγινε, δεν θα καταλάβει ποτέ.
Τι; Πόσο ανεύθυνη υπήρξα;
Το μέγεθος της θυσίας που έκανες.
Πόσο βαθιά έκρυψες τον πραγματικό σου εαυτό.
Τον καταχώνιασες.
Προκάλεσες χάος εκείνο το βράδυ.
Ήταν το τέλος του πολέμου.
Έλα...
Ξεκουράσου.
Ήρθες.
Οι φίλοι μου είναι επάνω, καλύτερα να φύγω.
Γιατί;
Εδώ είναι το καλύτερο μέρος.
Για ποιον λόγο;
Εδώ δεν μετράνε ούτε ο βαθμός ούτε η καταγωγή.
Μόνο η μουσική.
Αφού είναι έτσι...
Πάμε!
Ναι!
...χορδή.
Και όλοι οι νεαροί είχαν...
Μήπως είδατε την Ελισάβετ;
Μην ανησυχείς. Δεν κάνει ποτέ κάτι ανεύθυνο.
Λείπει πολλή ώρα.
Θα πάω να την ψάξω.
Έρχομαι μαζί, Πόρτσι.
Περιμένετε.
Έλα, Πόρτσι. Πάμε να την πάρουμε.
Όχι, μη.
Αφήστε την.
Είναι πολύ χαρούμενη.
Σ' ευχαριστώ.
Σιγανό ποταμάκι.
Κοίτα που ξέρεις και να χορεύεις.
Καμιά πενηνταριά έτρεχαν από πίσω σου.
- Μην υπερβάλλεις. - Τι;
Μην υπερβάλλεις, είπα.
- Δεν μπορώ να μιλήσω. - Επειδή τα έχεις πιει;
Επειδή μασάω τσίχλα.
Και πού τη βρήκες;
Δεν είμαι σίγουρη.
Ίσως ξέμεινε μετά από ένα φιλί.
- Λίλιμπετ! - Δεν σκόπευα να τον φιλήσω.
Αλλά αφού αυτό έκαναν όλοι, δεν ήθελα να φανώ αγενής.
Μπορεί να το είδε ο Πόρτσι και να θύμωσε.
Μάλιστα.
Κοίτα.
Ανθίζουν τα δέντρα.
Ναι.
Ξημερώνει.
Τι θα φέρει το μέλλον;
Για όλους μας;
Θα έρθεις;
Να φάμε πρωινό με τους γονείς;
Φοβάμαι πως όχι.
Αλλά πάντα θα βρίσκομαι στο πλευρό σου.
Ό,τι κι αν συμβεί.
Η ΠΡΙΓΚΙΠΙΣΣΑ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΠΕΘΑΝΕ ΣΤΟΝ ΥΠΝΟ ΤΗΣ
ΣΤΙΣ 6:30 ΤΟ ΠΡΩΙ ΣΤΙΣ 9 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2002.
ΗΤΑΝ 71 ΕΤΩΝ.
Υποτιτλισμός: Μάρθα Λυρώνη