Wszyscy z planu, proszę.
Panie Al Fayed,
minęły ponad cztery lata od kraksy,
w której tragiczną śmierć ponieśli pański syn i księżna Diana.
Wykonano autopsje, koroner sporządził raport,
we Francji przeprowadzono dwuletnie śledztwo
i wszyscy zgadzają się, że to był wypadek.
Ale pan wciąż nie daje za wygraną. Czemu?
Bo to nie był wypadek.
To było morderstwo.
Zbrodnia.
Kto się jej dopuścił?
Wampiry z rodziny królewskiej.
Ci ludzie to gangsterzy.
Terroryści.
Kiedy odkryli, że księżna była w ciąży, że urodziłaby muzułmańskie dziecko,
zabili ją.
Brytyjska rodzina królewska?
Nie osobiście.
Rękami swoich służb specjalnych. MI5, MI6, MI7.
Tych wszystkich Jamesów Bondów.
Zamordowali tę piękną, niewinną dziewczynę i mojego Dodiego
wyspecjalizowanym sprzętem wojskowym i błyskającymi światłami.
Mam nowe dowody.
Zeznania biegłych i nagrania z kamer monitoringu.
Domagam się sprawiedliwości.
AL FAYED: ZAMORDOWANO ICH
W ostatnich tygodniach pan Al Fayed rozmawiał z NBC, CNN, ITV i BBC.
Nie wspominając o The Mirror, gdzie często wyraża swoje opinie.
Wygląda na to, że jego teorie spiskowe znajdują coraz więcej sympatyków.
Według jednego z sondaży 78% Brytyjczyków wierzy,
że to nie był zwykły wypadek.
Według innego 89% uważa, że to mogło być morderstwo.
Obawiam się, że jeszcze o tym usłyszymy.
Ogłoszono rozpoczęcie policyjnego śledztwa w sprawie śmierci księżnej Diany.
Doszło do tego w związku z apelami o ponowne zbadanie
okoliczności wypadku z sierpnia 1997 roku.
Śledztwo opatrzono kryptonimem Operacja Paget.
Poprowadzi je komendant londyńskiej policji
sir John Stevens.
Ten ruch cieszy Mohameda Al Fayeda,
którego syn Dodi zginął z księżną Dianą.
Pan Al Fayed sugerował wcześniej, że francuska policja,
brytyjskie służby specjalne i rodzina królewska ukrywały dowody.
Mówił też, że księżna była w ciąży,
co doprowadziło do spekulacji, że w ramach śledztwa
może dojść do ekshumacji.
Przeciwnicy tego ruchu wyrazili oburzenie.
Według nich śledztwo rozdrapie stare rany.
W szczególności troszczą się o książęta, Williama i Harry’ego,
którzy musieliby przeżywać tę traumę na nowo.
Biedni chłopcy.
Czy to się nigdy nie skończy?
Zapewne nie, dopóki ten temat tak napędza sprzedaż gazet.
To nie wróży dobrze mojemu jubileuszowi.
Komitet przedstawił dziś nowe propozycje.
Jeszcze większa pompa. Zamarłam.
Mówię im, że to nieodpowiedni moment.
Ludzie nie chcę mnie teraz fetować.
Właściwie to mają mnie dość.
Lepiej ich nie prowokować takim pokazem.
Ale ich lista nie miała końca.
Mamo?
Nie odchodź, proszę.
Nie zostawiaj mnie z tym wszystkim.
Przeszkadzam?
Jak zawsze.
Przynoszę dobre wieści i jeszcze lepsze wieści.
Oraz złe wieści. Co najpierw?
Dobre wieści.
Kate Middleton...
Zwróć uwagę na dramatyczną pauzę...
Mów.
...znowu jest singielką.
To jest dobra wieść.
Nie ostatnia. Będzie modelką.
Na jakimś uniwersyteckim pokazie. Dzisiaj.
A ja znam organizatorów.
Jeszcze lepsza wieść jest taka,
że zapewniono mnie, że pokaz będzie...
odważny.
Gorący.
Skandaliczny!
Wiem, co te słowa znaczą.
A zła wiadomość?
Jest taka, że zaproszono lokalną gazetę,
więc twój ochroniarz cię nie puści.
Pierdolę to.
Tak jest.
Nie.
Serio.
Pierdolę to.
Najwyraźniej William tam będzie.
Skąd wiesz?
Napisał do znajomego w tajemnicy,
który napisał do swojego kumpla,
i tak dowiedziała się cała szkoła.
Niemożliwe.
Obyś się nie potknęła.
Załóż obcasy. Pochwal się nogami.
Mamy obowiązek korzystać z atutów, którymi obdarzył nas Bóg.
- Serio? - Wie, że jesteś wolna?
Mamo!
Spróbuj jakoś dać mu znać.
Jesteś gorsza od pani Bennet.
Muszę lecieć. Pa.
Pa, skarbie.
Panie i panowie, proszę zająć miejsca.
Zdrowie. Dziękuję.
Dzięki.
Zostały dwie minuty.
Naprzykrza ci się?
Co?
Zawsze się tak na ciebie patrzy?
Tylko kiedy chce mnie zabić.
Zaskakująco często, biorąc pod uwagę, że ma mnie chronić.
Niezłą miałaś tę sukienkę.
Podobała ci się?
Podobała?
Wyglądałaś niesamowicie.
Pomyślałam, że zrobię coś drastycznego.
Żeby się przekonać,
ostatecznie...
O czym?
Czy jesteś zainteresowany.
Naprawdę? Czy jestem zainteresowany?
Tak.
- Halo? - Oczywiście, że tak.
Myślałem, że ty nie. Że dałem ciała w bibliotece.
Martwiłam się, że zostaliśmy tylko przyjaciółmi.
To byłoby straszne.
Też tak myślę.
Zawsze byłem zainteresowany.
- Tak? - To była niemal obsesja.
Myślałem nawet, że jeśli nie będę z tobą...
to wolałbym tu w ogóle nie być.
Przepraszam, że przeszkadzam.
Nie mogę mieć ani minuty dla siebie?
To nie może zaczekać.
Operacja Tay Bridge.
Bardzo mi przykro.
Boże łaskawy
Już w sen zapadam
Niechaj obudzę się zdrów
A jeśli śmierć mnie dopadnie
Niech w ramiona Twe zapadnę
Boże łaskawy
A gdy obudzę się znów
W ramionach Twoich, o Panie
Boże łaskawy
Niech powstanę znów
Głowa do góry.
- Niezwykła kobieta. - Sprawdzę, jak tam Harry. Przepraszam.
- Moje najszczersze kondolencje. - Tak. Dziękuję.
Trzymasz się?
- Niespecjalnie mam na to ochotę. - Nie.
Nic nie robimy, tylko chodzimy na pogrzeby.
Mnie to mówisz?
Pogrzeby mają zamknąć pewien rozdział.
Ale znowu wyciągają wypadek mamy,
bo Al Fayed coś pozmyślał.
Wiem. Tym razem chcą ze mną porozmawiać.
Po co?
Oceniają, w jakim stanie była mama.
Czemu z tobą?
Pewnie dlatego, że jestem starszy. Więcej wtedy rozumiałem.
Ale to ja przechodzę przez to, co ona.
Codziennie obrzucają mnie błotem.
Wiem lepiej od ciebie, jak to jest.
- Nie rób tego. - Czego?
Nie porównuj się z nią.
- To nie to samo. - Nie?
To, przez co przeszła, było dużo gorsze.
Tak, nie masz łatwo, masz zero obowiązków i za dużo swobody.
Myślisz, że nie chciałbym być wolny? Nierozsądny?
Żeby na mnie nie polegali?
Że nie chciałbym być lubianym szelmą?
- Mowy nie ma. - Czemu?
Musiałbyś dać się lubić.
Prowadź mnie, Odkupicielu
Przez tę jałową ziemię
Jestem słaby, a Ty potężny
Podaj mi swe silne ramię
Manną z nieba
Nakarm mnie po wieków kres
Przepraszam, chujowo się zachowałem.
Nie każ mi się płaszczyć.
To nic.
Zapomnijmy o tym.
Wszyscy się cieszą, że nie rzuciłeś studiów. Jak ci tam jest?
Nieźle.
Co się zmieniło?
Jak było w Teksasie z prezydentem Bushem?
Produktywnie. I...
towarzysko.
Najważniejszy był oczywiście Irak.
Amerykanie są przekonani, i my również,
że Saddam Husajn zgromadził wielki arsenał broni chemicznej i biologicznej.
Ale podkreśliłem, że choć zawsze jesteśmy gotowi
wesprzeć naszego sojusznika,
jeśli celem jest zmiana reżimu, nasz udział będzie zależał
od rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ.
Saddam musi wpuścić do kraju inspektorów.
Ale jeśli odmówi,
czekają go najpoważniejsze konsekwencje.
Wojna.
Tak.
Problem w tym, że gdy zwykle kogoś wspieramy,
a potem stawiamy warunki,
to słyszą tylko obietnicę wsparcia,
a nie warunki.
Ale cieszę się, że spotkanie było owocne.
Jestem wdzięczna, że skrócił pan wizytę,
żeby wrócić na pogrzeb.
To była wzruszająca ceremonia.
No a poza tym...
w całym kraju stawiły się tłumy.
Ludzie nie potrzebowali zachęty,
żeby okazać wdzięczność tak zasłużonej osobie.
To dobrze rokuje na pani złoty jubileusz.
Jeśli tak pan myśli,
czemu pańscy koledzy sugerują władzom lokalnym,
żeby nie pobierały opłat za imprezy uliczne?
Zapewne dlatego, że zainteresowanie było niewielkie.
Nie widzę powodu do obaw, ale...
żeby mieć stuprocentową pewność...
Czasami...
warto wprowadzić do gry charyzmatycznego rezerwowego.
Młodego zdolnego, który...
wzmocni efekt.
Książę Walii robi już tak wiele.
Właściwie myślałem o księciu Williamie.
Jest młody, nowoczesny, sympatyczny.
I bardzo popularny.
Jeśli to możliwe, staram się nie odrywać go od studiów.
Już i tak jest bardzo wzburzony tym policyjnym śledztwem.
Nie rozumiem, czemu ten temat wraca.
O ile wiem, jako ostatni z rodziny rozmawiał z księżną,
więc musi przynajmniej złożyć zeznanie na piśmie.
Oby szybko zamknęli tę sprawę,
żebyśmy mieli to za sobą.
- Panie komendancie, witam. - Wasza Wysokość.
Proszę.
Muszę pana ostrzec,
że niektóre pytania będą trudne.
Czy księżna Diana wyrażała kiedyś obawy,
że członkowie rodziny królewskiej i służby specjalne
planują wmanewrować jej samochód w wypadek?
Nie.
Nigdy.
Czy wie pan, że księżna napisała list,
który znalazł jej lokaj, Paul Burrell,
w którym opisała swoje podejrzenia,
że planuje pan uszkodzić hamulce w jej aucie,
aby móc bez przeszkód wziąć ponowny ślub?
Co?
Nie.
Mamy też notatkę lorda Mishcona, prawnika księżnej,
sporządzoną po spotkaniu z księżną i jej sekretarzem, Patrickiem Jephsonem.
- Na spotkaniu... - Proszę.
...powiedziała, że nienazwany, ale wiarygodny informator dał jej znać
o spisku mającym doprowadzić do jej śmierci lub ubezwłasnowolnienia.
Kiedy to powiedziała?
Sądzimy, że zaczęła wyrażać te obawy w październiku 1995 roku.
Przepraszam, ale rozumie pan, że mam obowiązek o to spytać.
Czy brał pan udział w planowaniu zabójstwa księżnej?
Oczywiście, że nie.
Naprawdę nie miałem pojęcia.
Gdybym wiedział, że jest z nią tak źle, natychmiast bym coś zrobił.
Pomógł jej.
To okropne.
Była w strasznym stanie, skoro wyobrażała sobie takie rzeczy.
Czy może pan zamknąć...
Czy pańscy synowie, William i Harry...
CZY MIAŁ PAN JAKIEŚ OBAWY?
Wasza Wysokość.
Przepraszam pana.
Królowa prosi o spotkanie.
Miło, że przyjechałeś.
Mam nadzieję, że nie ściągnęłam cię aż ze Szkocji.
Pytasz, czy przybywam z daleka?
Tak.
Przybywasz z daleka?
Babciu.
Dostaliśmy tydzień na czytanie lektur.
Więc byłem w Highgrove.
To miło.
Całkiem miło.
Ale przyjechała policja, żeby pytać o mamę.
W ramach śledztwa.
Strasznie mnie to denerwuje.
A Harry’emu i tacie nie układa się najlepiej.
Tak, słyszałam. Coś o bijatyce w pubie.
Niejednej. A do tego zielsko.
Co takiego?
Gandzia, babciu.
Marihuana?
Więc kiedy tatko wyjeżdża, zawsze wysyła Harry’ego do przyjaciół,
żeby go pilnowali, a Harry tego nie cierpi.
Młodsze rodzeństwo nie ma łatwo.
Zwłaszcza gdy jest takie żywiołowe.
Tak.
Najstarszy też nie ma łatwo, prawda?
Jak dobrze wiesz.
Studia są od tego, żeby się zabawić i dorosnąć.
Nie można się bawić,
kiedy zawsze towarzyszą ci fotografowie i policjanci.
Na pewno nie można iść na randkę.
Właśnie, miałam cię o to spytać.
Nie można się nawet pokazać z dziewczyną, żeby nie zaczęli ci wróżyć ślubu.
No i ta druga sprawa.
Jaka sprawa?
Spekulacje o monarchii.
Żebyśmy pozostali popularni i na czasie, korona powinna przypaść od razu mnie.
To kompletny nonsens.
Ja to wiem. I ty to wiesz.
Ludzie nie. Wiedzą to, co wyczytają w gazetach.
A potem wszystko się gmatwa, bo...
Im bardziej wierzą gazetom,
tym bardziej zmienia się to, jak na mnie reagują.
I zmienia się moja rzeczywistość.
Owszem.
Cieszę się, że mówisz mi szczerze takie rzeczy.
Ja też chciałam...
powiedzieć coś szczerze
i poprosić o pomoc przy moim jubileuszu.
Przyznaję otwarcie, że mam co do niego pewne obawy.
Zwłaszcza co do balkonu.
Męczy mnie myśl, że zamiast tłumów,
zobaczę pustkę.
Albo, co gorsza, że mnie wygwiżdżą.
I wszystkich zawiodę.
- To niemożliwe. - Mówisz tak teraz. A jeśli tak będzie?
Miałam nadzieję, że poproszę cię,
młodszego i czarującego członka rodziny,
żebyś przyszedł i...
użyczył mi blasku.
W związku z tym, co powiedziałeś, powiem co innego.
Trzymaj się z daleka.
Jesteś pewna?
Zanim wstąpiłam na tron,
mieszkaliśmy z Filipem na Malcie jako nowożeńcy.
Naszym domem była Villa Guardamangia.
Pod Vallettą.
Jedne z najszczęśliwszych lat mojego życia.
Kiedyś codziennie chodziłam do sklepu. Jak inne żony.
Zapraszałam na kolacje i pikniki.
Chodziłam do fryzjerki.
Nie przyciągałam uwagi. Wiodłam normalne życie.
Chcę, żebyś też tak miał.
Normalne życie, w miarę możliwości. Tak długo, jak to możliwe.
- Staram się. - Dobrze.
A skoro chciałaś o to spytać...
Chyba mam dziewczynę.
To masz czy nie masz?
Mam. Chyba.
Oby nie myślała, że się wahasz.
Nie waham się.
Ona może się wahać.
Czemu?
Mierzyłeś wysoko?
I to jak.
Może mieć każdego.
Ty też jesteś niezłą partią.
Poznaliście się na studiach?
Tak. Jesteśmy w jednej grupie.
Jest Szkotką?
W Saint Andrews chyba nie ma żadnych Szkotów.
Jest z Berkshire.
Nie ma w tym nic złego.
Tam trzymamy nasze konie.
Ma na imię Catherine.
To też nic złego.
Chce mnie przedstawić rodzicom.
Nie za szybko?
Nie, to nie o to chodzi.
Po prostu lubi spędzać z nimi czas
i chce, żebym z nimi... posiedział.
Jak miło.
Jadają razem posiłki.
W kuchni.
Nie mają jadalni?
Chyba mają, ale...
Wolą zachowywać się jak służba?
Spróbujemy przymknąć na to oko.
Opowiedziałem jej o tobie.
Rany.
Królowa wie, kim jestem.
To nie wszystko.
Chce cię kiedyś poznać.
Niesamowite.
Nie przeraża cię to?
Czemu?
Zawsze mówisz, że jest wspaniała.
To prawda.
I że się o ciebie troszczy.
To też prawda.
Pozwoliła mi pominąć większość jubileuszowych obchodów.
Więc może mógłbyś oglądać je z nami?
Z twoją rodziną?
Mógłbyś komentować na bieżąco.
Masz unikalną perspektywę.
Możemy poczekać kilka dni?
Przez śledztwo.
Mają opublikować ustalenia.
Oczywiście.
Nie wiedziałam. Tak mi przykro.
To nic.
Będę o tobie myśleć.
Dzień dobry.
Jako komendant londyńskiej policji
zostałem poproszony o poprowadzenie śledztwa
w sprawie śmierci księżnej Walii i Dodiego Fayeda.
Śledztwo otwarto w następstwie wysiłków Mohameda Al Fayeda,
który oskarżył członków rodziny królewskiej
o celowe spowodowanie wypadku.
Przed publikacją raportu
konsultowałem się z książętami, Williamem i Harrym, odnośnie wniosków.
Odpowiedziałem na ich pytania i wysłuchałem obaw.
Zapewniłem ich, że śledztwo opierało się na dowodach.
...niewiarygodny.
Przepytaliśmy ponad 300 świadków.
- Witamy w Ritzu. - Monsieur Rocher.
Wróciliśmy do wielu miejsc...
Apartament „Imperial”.
...żeby ponownie je przebadać,
a dzięki nowoczesnej technologii
zebraliśmy i zbadaliśmy ponad 600 elementów materiału dowodowego.
Przejrzeliśmy również setki godzin nagrań kamer monitoringu.
Wszystko po to, by odtworzyć przebieg wydarzeń.
Chciałbym odpowiedzieć na kilka tez pana Al Fayeda.
Z zeznań bliskich przyjaciół i znajomych
dowiedzieliśmy się, że księżna nie była zaręczona,
nie miała się zaręczyć
ani nie chciała się zaręczyć.
Nie ma również dowodów na to,
że księżna była w ciąży w chwili wypadku.
Potwierdzają to badania próbek krwi pobranych z mercedesa.
Pan Al Fayed zarzuca również brytyjskim służbom specjalnym,
że sfałszowały próbki krwi kierowcy, Henriego Paula,
żeby wykryto w nich wysokie stężenie alkoholu.
Raporty toksykologiczne nie potwierdzają takiej wersji.
Co więcej, kilku świadków widziało pana Paula,
gdy pił w hotelu Ritz przed tym, jak usiadł za kierownicą.
Pan Al Fayed wysuwał również różne zarzuty
dotyczące roli białego fiata uno.
Twierdził na przemian,
że to auto celowo zajechało drogę mercedesowi,
zderzyło się z nim
albo zepchnęło na 13. podporę.
Jednak choć doszło do kontaktu mercedesa z fiatem uno,
nasze badania ustaliły, że nie było to przyczyną wypadku.
Choć nie ma nagrań wideo z tunelu Pont de l’Alma,
najnowsza technologia modelowania trójwymiarowego
pozwoliła nam odtworzyć bieg wydarzeń.
Pan Al Fayed mówi również o jasnym rozbłysku światła,
który rzekomo został zaobserwowany w tunelu
i miał celowo oślepić kierowcę.
Nawet gdyby doszło do takiego rozbłysku, nie miałoby to znaczenia,
ponieważ monsieur Paul jechał z prędkością 100 kilometrów na godzinę...
i stracił panowanie nad pojazdem, jeszcze zanim wjechał do tunelu.
Najważniejszym czynnikiem prowadzącym do wypadku
był Henri Paul za kierownicą.
Nie tylko był pijany,
ale brakowało mu umiejętności
i dwukrotnie przekroczył dozwoloną prędkość.
Ryzyko potęgował fakt,
że pasażerowie nie zapięli pasów.
Pan Al Fayed wielokrotnie stwierdzał,
że odpowiedzialność za śmierć księżnej
ponosi brytyjski establishment.
Zebrał imponujący zespół prawników, który miał to udowodnić.
Ale musimy pamiętać,
jaka rozpacz nim kierowała
i jaką traumą była dla niego śmierć syna.
Fakty są takie,
że 31 sierpnia 1997 roku
księżna Diana była w Paryżu,
w aucie należącym do Al Fayedów,
prowadzonym przez pracownika pana Al Fayeda,
z ochroniarzami opłacanymi przez pana Al Fayeda.
Znalazła się tam w wyniku nagłej zmiany planów Dodiego Al Fayeda.
Mamy do czynienia z serią niefortunnych zdarzeń,
której kulminacją był tragiczny wypadek.
Zważywszy na wyniki dochodzenia,
apelujemy, by księżnej pozwolono wreszcie spocząć w pokoju.
„Od niemal 40 lat
mieszkałem w Zjednoczonym Królestwie.
Ale jestem zmuszony wyjechać w wyniku zorganizowanych prześladowań.
Nagonka ta wygania mnie z kraju, który z dumą nazywałem domem.
Odpowiedzialność za tę niegodziwość ponosi brytyjski establishment.
A zwłaszcza będąca jego sercem rasistowska rodzina królewska”.
Wszystko gotowe.
Dziękuję, Robinie.
„Dlaczego lud nie powstanie przeciwko nim?
Nie mam pojęcia.
Brytyjczycy to naród zombie wybierający osły na przywódców.
Zapominają, że 5000 lat temu
my, Egipcjanie, budowaliśmy piramidy,
podczas gdy oni ubierali się w zwierzęce skóry i srali w jaskiniach.
Opuszczam Wielką Brytanię”...
Prezentuj broń!
...„i udaję się do kraju, gdzie będę obywatelem, a nie poddanym.
A Brytyjczycy,
ich rząd”...
Jej Królewska Mość.
...„i ich rodzina królewskich wampirów
niech płoną w piekle”.
Salam alejkum.
Po wielu miesiącach przygotowań naród zbiera się na obchodach jubileuszu,
przez niektórych opisywanego jako referendum w sprawie monarchii...
- Cześć. - Jak leci?
- Dobrze. A u ciebie? - Też. Miło cię widzieć.
I wzajemnie.
- Dzięki za zaproszenie. - Dzięki, że jesteś.
- Pippa! - Idę!
Już dobrze.
Gotowy?
- Chyba. - Cześć.
- Witamy.
Dzień dobry.
Dziękuję.
Proszę.
- Świetnie. - Chodź, James.
- Co się dzieje? - Zaraz zaczną lunch.
- James, przesuń się. - Podasz tacę?
Chwila, zaczekajcie.
Ładny kapelusz.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
...lunch w ratuszu Guildhall z lordem merem Londynu.
Nie lubi takich dużych imprez.
Jest dość nieśmiała.
Mamy taką listę rzeczy, przy których nie czuje się nieswojo.
Psy, konie, mężczyźni, kobiety.
Masz pecha. Sam koniec listy.
Rozmawiając z nią, trzymaj się psów i koni, będzie dobrze.
Dobrze wiedzieć.
- Jak mi idzie? - Świetnie.
We wszystkim, co napisano i powiedziano o Waszej Wysokości z okazji jubileuszu
powtarzają się dwie myśli przewodnie.
Wszyscy odnoszą się do skali zmian, które zaszły w ciągu tych 50 lat.
Co o nim sądzi?
Prezydent Blair.
- Tak go nazywa? - To był żart.
Nigdy nie omawia premierów.
Daj spokój.
- Mamo. - Nie, poważnie. Nigdy.
A pytamy ją.
Jeśli mogę tak to ująć,
nie celebrujemy tylko długości rządów Waszej Wysokości.
Ale i jakość.
Jedyną wskazówką jest długość cotygodniowych prywatnych audiencji.
Jego nie są długie.
- Chyba wolała jego poprzednika. - Kogo? Johna Majora?
Woleliśmy jego poprzedniczkę, co, kochanie? Panią T.
A oto babcia.
Panie i panowie,
złoty jubileusz to okazja,
żeby zadumać się nad krajem i Wspólnotą Narodów,
którym miałam przyjemność służyć.
Te obchody bardzo ją stresowały.
Nic po niej nie widać.
Nie.
- Potrafi być nieprzenikniona. - Jak to?
Księżniczka Małgorzata i królowa matka...
zawsze wiedziały, w jakim jest nastroju, ale teraz już ich nie ma.
A dla nas bywa wielką niewiadomą.
Chyba o to w tym chodzi.
O tę tajemniczość.
Dlatego wszyscy zachowujemy czujność.
Tron nie był mi przeznaczony, kiedy przyszłam na świat,
ale los postanowił inaczej.
Na szczęście miałam za przykład wybitne osoby.
Mojego ojca i matkę.
Moich dziadków, Jerzego V i królową Marię.
Zaszczepili we mnie
jedno z moich najgłębszych przekonań.
Że życie oddane służbie nie jest poświęceniem,
lecz zaszczytem.
Dziękuję.
No wiesz. Nie powinieneś pomagać. To rola Jamesa albo Pippy.
- To nic. - No już, daj mi to.
Rety.
Sama je upiekła.
- Mamo! - Cudownie pachnie.
- Dziękuję. - Ale sama zaniosę talerzyki.
Nałożę jeszcze śmietanę i truskawki,
ale dopiero jak ostygnie, inaczej się rozpuści i...
Wszystko w porządku?
Pomyślałem, że po lunchu będzie parada.
A po paradzie wyjście na balkon, które ją przeraża i...
Tak.
Pozwoliła mi nie przyjeżdżać, ale...
mam wrażenie, że...
powinienem tam być.
Już czas.
Wszystko w porządku?
Tak.
Chodź.
To William!
To się udało.
Tak.
Królowa musiała być szczęśliwa, że przyjechałeś.
Chyba tak.
Coś się stało?
Nie, tylko...
to mi przypomina, jaka to wymagająca praca.
Zmienimy temat?
Chętnie.
To kiedy wracasz?
Do Saint Andrews?
Tak.
Jutro. Będę oglądał domy na przyszły rok.
- Wiesz, z kim zamieszkasz? - Z Fergusem.
Oczywiście.
- I Olivią. - Fajnie.
Przy Hope Street jest fajny dom.
Z dużymi oknami.
Lubię Hope Street.
Ale ma cztery sypialnie, a nas jest tylko troje.
Chyba że...
znasz kogoś, kto by tam pasował?
Szukacie współlokatora czy współlokatorki?
Współlokatorki. Żeby było bardziej...
Cywilizowanie.
Właśnie.
Ładny dom.
Rozważysz to?
Czy to zaproszenie?
- Musiałbym zapytać resztę. - Oczywiście.
Ale na pewno się zgodzą.
- Proszę pana. - Will!
Dzięki.
Wszystko w porządku?
Dostał pan prezent.
COŚ DO NOWEGO DOMU.
OBY BYŁ TWOJĄ „VILLĄ GUARDAMANGIA”.
KOCHAM CIĘ, BABCIA
Na zdrowie!
- Za Hope Street! - Za Hope Street!
Napisy: Krzysiek Ceran