FLORENCIA, ITALIA
Comida!
Madre, unha pita!
A PESTE NEGRA
Madre!
A onde a levo?
Non sei a onde levala.
A miña muller,
está morta!
A miña muller está morta!
A miña muller morreu!
- Morreu! - Can fermosa historia de amor.
O meu prometido quererame tanto?
Tanto como para aferrarse ó voso cadáver tras morrerdes?
Abofé!
A miña muller está morta!
A miña muller morreu!
Agora volo arranxo, patroa.
- Morreu! - O vestido de noiva?
Colliches os meus tapices pastorais?
- Grazas a Deus que mo recordastes! - Morta!
Doutor, a miña filla.
- Doutor, axuda, rógovolo. - Non podo.
- Axuda! - Deixádeme!
- A miña filla. - Axuda.
Sóltame!
Só vos salvará rezar.
- Non tal. - Mentira!
- Que vos dean! - Mentira!
Non fuxades de nós! Onde ides?
Doutor!
- Patrón? - Quedoume prendida.
Xa vou, tranquilo.
Axúdovos.
Esta túnica ten demasiadas mangas.
- Non é segura. - Xa está.
Ai!
Alédame vervos esperto, patrón Tindaro. Devezo por chegar á vila.
Aqueste tal Leonardo de Fiesole será moi de campo?
Haberá pensadores serios ou serán todos meros paifocos?
Non dubido que os educaredes vós.
Non podemos arriscar a vosa saúde en Florencia.
Os meus excrementos semellaban extranegros esta mañá.
Deixádeme xulgalo a min.
- Caguei nun pano. - Xa estamos.
Examínoo e marchamos.
Sei que xa o confesei e arrepentinme moreas de veces,
mais o pecado da vaidade atorméntame a alma.
Que fermosa lucía no meu casamento.
Quitaba o alento.
Vaidade e orgullo maligno.
Perdoádeme, padre.
Confeso tamén que mentín. Díxenlle...
Meu ben, a carruaxe agarda por nós.
Non rematei.
Aínda nin cheguei á preguiza, a envexa, a mestura de teas, a tentación.
Neifile, sería unha mágoa perdermos a cea de benvida.
É cando serven os mellores pratos.
Despois só hai pasta a fartar.
Agarda. Padre, que penitencia me impón?
A vila queda moi lonxe. Tes todo o camiño para rezar.
Aí levas razón.
Tamaño desperdicio, non?
Certo.
Alá van pais, irmás...
Coas botas quedo eu!
Tamaña potra.
Non o toquedes. Está infectado.
Mira que es rariña, Licisca.
Como raios lle vai axudar iso a padre?
Un home dixo que a pestilencia é aire maldito que liberan os sismos.
Os amuletos asustan o aire maligno e envíano de volta ó inferno.
E as flores?
As flores evitan que entre no corpo máis aire maligno.
Tamén podías pechar a boca.
Ven peitearme.
- Debería atender... - Peitéame os cabelos.
Que repugnantiña me es.
Co peite de madre.
El tamén vai morrer.
- Non digades iso. - É certo.
- E quedarei orfa. - Non quedaredes orfa.
Só seredes unha muller adulta sen pais.
Mira, Licisca, non tes nin idea do que sinto.
Ti tes sorte, sempre fuches orfa.
Can desconsiderada es con este mester.
Certo, tedes razón. Síntoo, patroa.
En fin, que quedarei orfa e solteira,
nunca sairei de aquí.
Hoxe chegoume isto.
Que di?
O barón Piero non planea pedir a miña man, posto que morreu.
Ai, non.
Vaia, patroa, síntoo.
Iso si, odiabádelo bastante.
E que ten que ver?
En fin, imaxino que teriades que pasar tempo con el durante o matrimonio.
Xa, muller, mais ti e mais eu poderiamos ir por aí abrazar cabras
ou o que se faga no campo.
E nas insomnes noites, contariádesme contos na cociña.
Ou masaxeariádesme os pés.
Mais agora xa nada.
Cando morra padre, quedarei recluída aquí soa.
Quedarei eu.
Es a única criada que queda. Ti tamén has marchar.
Eu non faría iso.
Necesitádesme.
Podes facer que deixe de tusir?
Véxote diferente, Licisca.
Novo peiteado?
Ai, si, abofé que isto me cura.
Xa noto a melloría.
Mira como corrico polo cuarto adiante.
Paga a pena probar calquera cousa.
Non hei poder superalo.
Si que poderedes.
Se Deus quere, todos poderemos.
Agardo que saibas canto aprecio
que estiveras neste fogar tantos anos.
Vinte medrar.
Certamente véxote como unha filla...
Só que pobre...
e non tan importante coma as outras, mais ti segues viva.
Licisca, preciso un petisco.
E das tres, tivo que sobrevivir ela.
Dende logo, personalidade ten.
Non a tedes, non?
- Aínda non. Non. - Pensaba que iso era que si.
Merda, si?
Porto unha mensaxe para o señor Eduardo
do seu curmán, o vizconde Leonardo de Fiesole.
- O señor de Villa Santa? - O mesmo.
Prosigue.
O vizconde Leonardo solicita a presenza do señor Eduardo,
da súa esposísima señora Elissa...
Morta.
- ...as fillas Violetta... - Morta.
- ...Lauretta... - Morta.
- ...e Filomena... - Non morta.
...na súa vila de campo.
Desexa que fuxades desta cidade ateigada de peste
e gocedes dun respiro sen infeccións na fermosa campiña.
Invítasevos a quedar tanto tempo como vos praza.
O vizconde Leonardo está solteiro, certo?
O curmán do voso pai?
Tes unha idea mellor?
O vizconde Leonardo non se desposou, mais non tardará.
O venres coñecerá a súa futura noiva.
Vaia, e a quen máis convidou?
Ás familias de máis avoengo de Florencia.
Non morreron case todas?
Informa ó noso querido curmán Leonardo
de que para Filomena, filla de Leonardo, será un pracer asistir
e que devece por coñecelo aqueste venres.
- Patroa, falémolo con... - Grazas.
Patroa Filomena, como imos abandonar o voso pai?
Non sexas parva.
Non perderei esta ocasión por nada do mundo.
Coñezo un nobre, un bo partido, mércame un castelo e adeus á soidade.
O voso pai está moi grave.
Licisca, é o noso billete de ida.
A pestilencia non chegou ó campo.
Se marchamos agora, podemos sobrevivir.
Decidido está. Marchamos mañá á alba.
Non podo.
Desculpa?
O voso pai é o meu amo, non podo deixalo sufrindo.
Prometinllo á vosa nai.
Que sentido ten cumprir promesas a mortos?
Pois moi ben. Quedamos, enfermamos e morremos.
A madre no ceo entusiasmaraa que cumprirades a promesa.
Boa pestilencia!
Para que quere meu tío que acuda a esa estúpida vila?
Prefería quedar na urbe.
A pestilencia ateigou Florencia.
Coa vosa feble complexión, condenaríavos o máis leve contacto.
Unhas semanas no rural obrarán milagres na vosa saúde.
E haberá damas célibes.
Ben vos aledou recibir tal información.
Alédome por vós, só me preocupa a vosa saúde.
Vanme mellorar a saúde as mulleres?
Poderían animarvos e equilibrar os vosos humores.
As mulleres?
Estúpidas, calculadoras, insensibles.
Antes de ser herdeiro de meu tío, nin miraban para min.
Todo era "Luigi non sei que" e "Antonio non sei canto".
Pois Luigi morreu
e Antonio tamén.
Mal raio me parta se deixo que unha muller toque un mísero peso do meu tío.
E as súas perrechas nin serán para tanto.
Como son?
Son para tanto.
Han ser tan exhibicionistas os flaxelantes?
Deus é grande.
- É o quid da cuestión. - Can pouco decoro.
Por que nos enviou Deus a pestilencia? É a fin do mundo?
Admito que o mundo atravesa un momento macabro.
Ata cancelaron a festa de San Miguel, o acto social da tempada.
Carece a peste de piedade?
Sor Benedict di que é unha proba divina.
Debemos ser máis devotos ca nunca.
Mais, se fracasamos?
Ruliña, se a pestilencia é unha proba divina,
o convite á vila é a nosa salvación,
acadada sen dúbida polas túas dilixentes pregarias.
Conseguiches un milagre.
Coma ese do barco e os animais.
- Noé? - Velaí. A arca de Noé.
A doente Florencia é o diluvio
e a vila de Leonardo é a nosa bendita vía á salvación.
Con comida, bebida
e unha grata compañía.
Amoso peito dabondo para provocar intriga?
Abofé, moita intriga.
Semellan dous pexegos tenros envoltos en seda.
Estades excepcional.
Non me refiro a "diferente", senón a "extremadamente ben".
Ben.
De todos modos, praceranlle os meus agasallos e enxoval.
Patroa, praceranlle o voso enxeño e belida face, non o enxoval.
Havos adorar.
E, Misia, non fai falla dicilo, que quede entre nós que...
sufrimos un gromiño de infeccións no noso fogar.
Abofé.
- Moi ben. - Claro.
Imaxino que foi moi duro para ti deixar atrás a túa... amiguiña.
Estábache moi maliña, non si?
Agora podemos comezar de cero.
Si que me queda ben, si.
Podemos, patroa.
Prácenme os comezos.
Bo día, estimadas amigas. Benvidas sexades a Villa Santa.
Benvidas sexades. É un inestimable pracer tervos aquí.
Benvidas.
Preséntovos a señora Pampinea de Florencia,
a próxima vizcondesa da vila.
A magnífica señora. O pracer que declarei antes queda curto.
Bo día.
Son Sirisco, o mordomo.
Contareivos todo o que desexedes da nosa fermosa quinta.
Tamaña emoción.
Trouxen uns agasalliños de voda, nada do outro mundo.
E o meu prometido, o vizconde Leonardo?
- Agora mesmo non está. - Non?
Foi por viño a unha vila próxima.
Estou certa de que chegará para o banquete de benvida.
Claro, abofé.
Ata entón, acomodarémosvos. Acompañádeme.
Supoño que podo acomodarme e darlle un toque propio ó meu futuro fogar...
- Si. - ...para o meu futuro marido.
- Amósame os meus apousentos. - Claro.
- Lévaa ó primeiro cuarto de arriba. - Lévaa ti.
Debo vixiar que se gardan os agasallos sen mans longas polo camiño.
- Coidado con ese, por favor. - Olliño con aquestes.
- Primeiro cuarto de arriba. - Coas dúas mans!
Prestos!
Misia?
Perfecto.
- Misia? - Xa case estou.
- Misia? - Xa vou!
Vaites!
Que bo que veña tan cargada e que haxa tan poucos convidados.
Falláronme media ducia de entregas e...
- E a xente? - Maria morreu.
Xa o sabía.
- Digo a criada, Elora. - Fuxiu.
- E Giuseppe? - Non o oíches onte á noite?
Foi presa do terror.
Marchou campo adiante e a voz da súa irmá morta
resoáballe cal trono nos miolos.
Sirisco, só quedamos nós.
Mentres os nobres xogan ás casiñas,
nós somos agora cociñeiros, mordomos, carniceiros, lavandeiros,
camareiros, mozos das cortes e fámulos.
Todo o que sempre quixen ser.
Esquecíaste de Calandrino!
Se os convidados resultan ser abellas, seranos de moita axuda.
Só nós sabemos que Leonardo está morto.
E así debe seguir sendo.
Dous servos sen amo non valen para nada.
Agás sermos indispensables para quen reclame a quinta.
A prometida, a señora Pampinea.
Sen casamento non ten dereito. Só é un escollo.
A señora Filomena élle curmá.
- Por aí ten dereito. - O señor ten moitos curmáns.
Cando se saiba, virán da Toscana esas cascudas cobizosas
cos seus servos a reclamar a quinta.
Chimparannos cunha patada no cu.
Lamberei con gusto cada pé que pretenda patearme.
Moviches a cervexa. Deixeina aí e movíchela.
- Metina na bodega. - É moi fría para esa cervexa.
Esta quinta lévoa eu.
Levámola nós.
Misia!
- Sirisco! - Por aquí.
- Falemos do banquete de benvida. - Falemos, claro.
O meu prometido non está, así que xa me encargo eu.
- Preparei un menú magnífico. - Pensei en...
Está a falar a señora da casa.
- Desculpádeme. - Debe ser espectacular.
Pescado, viandas, froita e esa cervexa con canela que trouxemos.
Canela! Vaia!
Abofé que sodes un cúmulo de bondades, patroa.
Encantadora, de avoengo, sabia e...
con moreas de canela. Tamaño partidazo.
Sodes a mellor.
Son, si.
Chamoume sabia. Sabe que son vella.
Patroa, non sabe nada.
Sabe menos que nada.
E se o descobre e lle di a Leonardo que a súa prometida ten 28 anos
e Leonardo rompe o noso desposorio?
Como vai saber que tedes 28 anos?
Con esa cariña de picariña que me tedes?
E aínda que o soubese,
eu... acabaría con el.
Acabaría con el antes de dicir nin chío.
Canto me coidas.
- O certo é que si. - Veña.
Vinte e oito?
Perdón, dicías algo?
A patroa Pampinea
é unha mociña fermosa, intelixente, capaz e extravirxe.
Leonardo terá sorte de compartir a súa vida con ela.
Entendido?
Parmena. Ruliña.
Esperta. Marchamos.
Patroa, os meus deberes...
Escoita, xa está morto. De acordo?
Morreu.
Fun mirar del e, xa sabes, xa non se atopa entre nós.
Vino hai menos dunha hora.
- Falaba e... - Pois xa non, así que...
Ai, patroa.
O noso Eduardo non.
De "noso" nada, rata de sumidoiro.
É o meu pai.
Agora mando eu.
Marchamos.
- Despedireime polo menos. - Non.
A pestilencia abandona un corpo e fica na busca doutro.
É demasiado perigoso. Marchamos xa.
Dádesme polo menos cinco minutos para coller as cousas?
Catro. Porque o digo eu.
Rógovolo...
comida.
O que sexa.
Como fede.
O que sexa.
Mais que...
Tamaño desperdicio. Vai morrer.
Todos imos morrer.
Xa, e el decontado. A Parca axéxao.
Mais aínda está vivo.
Ti mereces o pan máis ca el.
Cristo non cría que uns merecesen o pan máis ca outros.
Pois eu quero pan. Do teu.
Acho que tedes pan aí mesmo, patroa, na vosa bolsa.
Teño pan, mais quero o teu.
Algún problema?
Dáme o teu pan.
Merézoo tanto coma o resto, non si?
Ou máis aínda.
Dáme pan cando cho pido.
Conque si, eh?
Non!
Pero que che deu, ingrata do demo?
Ti non decides quen come o pan!
De carallo, señora.
- Can belido día, non si? - Belido día, si.
- Belida época do ano. - Belida, abofé.
Abofé.
Ben belida.
É aquí... Sodes vós?
- Somos nós. - Xurades non padecer a peste?
Claro que non,
posto que eu son a señora Pampinea, prometida do vizconde Leonardo.
Preséntovos o señor Panfilo, da estimada familia Lungarno,
e a súa cónxuxe, a señora Neifile.
Un enorme pracer, señora Pampinea.
Tamaña beleza a vosa. O vizconde é afortunado.
E señora Neifile, tamaña beleza a vosa tamén.
Chámome Dioneo.
A miña encomenda é atender o meu paciente, o señor Tindaro.
Señora, é un pracer...
Levades perfume? Leva perfume.
- Teño intolerancia. - Xa foi.
Tedes un banco aí mesmo.
Debe respirar profundamente un intre para liberarse do alérxeno ou pode morrer.
- Outro convidado. - É el!
- Belísima. Sorride. - É el fixo.
O queixo está ben. Abride a gorxa.
Non é el.
Ola...
a todos.
Son Filomena da casa de Eduardo,
curmá de Leonardo.
Señora!
Chegou a auténtica familia!
Unha parente. Tamaña honra.
Benvida sexades.
Patroa, e o señor Eduardo?
E onde raios vai a vosa criada?
Queredes dicirme que conducistes todo o día soa, coma unha plebea?
Era o meu desexo acudir acompañada da miña criada...
Ai, claro.
...Licisca,
mais é un anxo e quedou en Florencia coidando do meu pai doente.
- Ceos. - Unha santiña.
Rezarei polo voso pai e a vosa criada.
Rezo tamén por Filomena. Can valente por viaxar sen asistencia!
Vaia, can magnífico e gozoso grupo!
- Si. - Sirisco, prevés máis chegadas?
Abofé, hai moitos máis convidados. Si. Moitos máis.
É arduo saber quen está en camiño e quen chegará.
E a quen non masacrou
o instantáneo e severo xuízo da pestilencia.
Oh, Señor, perdoa os nosos pecados, causa desta horrible pestilencia.
Ela e Deus son uña e carne.
...de certo un castigo ó noso egoísmo terreal.
Veña, xa. Amén.
Sirisco, ofrécesnos unha visita?
Claro. Os meus convidados de honra.
Benvidos sexades todos á nosa fermosa viliña.
Creo que o perfume levaba romeu.
Seguídeme. Queda moito por explorar.
Aquí ó aire libre poderedes respirar e gozar duns intres de beleza.
Alén da porta hai un bosque con árbores grandes e pequenas.
Suplícovos que non vos perdades. Pasoume varias veces.
E aí podedes ver á nosa cociñeira, Stratilia.
Saúda, Stratilia!
Velaí a está. Fantástica.
E os xardíns de paseo,
recoméndovos encarecidamente visitalos ó solpor ou á noite...
Xa, se vos pracen as coiteladas dos bandidos que vagan pola campiña.
Estamos demasiado illados para sufrir ese problema.
Así mesmo, Calandrino... Calandrino!
Tampouco tiñamos problemas coa peste e velaquí nos achamos.
- Calandrino vixía a porta. - A morte non entende de portas.
Oh, Señor, abrídenos as portas do Reino dos Ceos...
Veña, xa foi, abonda de pregarias por hoxe, grazas.
- Impoñemos unha regra? - Veña.
Congregámonos para comer, beber e dirixirnos a un brillante futuro.
Queda prohibido nomear a peste.
- Non pega co ambiente. - Proseguimos?
Moi ben. Seguídeme.
Deleitádevos á beira con tanta árbore froiteira.
- Só hai dúas, pero atoparémolas. - Patroa?
- Hai un... - Patroa?
...monte de esterco, e sabedes...
Señora Filomena?
- É un orgullo... - Fálavos Dioneo.
- É un grato orgullo. - Si, patrón?
Oh, afagádesme, mais son un simple traballador.
Meu pai era mercador de viños. Podedes chamarme Dioneo.
Grazas, Dioneo.
E malia que, por suposto, son unha dama,
podes chamarme polo meu nome, Filomena.
Que así sexa.
Práceche a visita?
Agora si.
Sinto que non sodes coma o resto de damas.
Sodes diferente.
Vaia, agradézocho.
Supoño que sempre son eu mesma.
- Nótase. - Falades de min?
- Non. - Non.
Que xoaniña tan bonita.
Si.
Ai, non, tragueina.
- Ben, inspirade... - Tragueina.
- Ceos! - Inspirade...
- Non podo. - Veña.
- Inspirade ben. - Non podo.
Inspirade con ganas. Dentro, dous, tres.
Expirade. Aí temos un banco. Dentro, dous...
Dentro, dous, tres.
Paseade comigo mañá á mañá.
Rinse de min por rezar.
A actividade favorita de Deus!
Non me criaron para parolar sen cesar do belidos que son os xardíns.
- Fixéronme sentir coma unha rariña. - Non es rariña.
Es unha discípula de Deus e un raio de sol para quen te coñece.
Sei que é arduo, meu ben, mais pensa que Florencia é peor,
sobre todo para a nosa familia.
Debemos manter a paz para sobrevivir.
No tocante ó xuízo divino, segues coas túas fermosas pregarias.
E podemos manter o celibato.
O que, sen dúbida, é un considerable sacrificio cristián.
Si, sen dúbida.
Penso que vou ir montar a cabalo.
Grazas.
Pois si, é de seda, fiada polos máis exclusivos bichos.
Abofé, e non vou saber ler?
Si.
Aquí está.
Isto non sei nin que é.
Pampa... Pam... Pa...
Como se chamaba esa?
Panfilo é o da muller obsesionada con Cristo.
Filomena, é bo momento para pasearmos polos xardíns?
Poderiamos vernos abaixo nun retrinquiño?
Sen criada é complicado vestirse.
Abofé. Sen présa, miña señora.
Moi ben.
É belísimo. E notaches como recende?
Coma cálido xasmín,
mesturado con abellas
no nocturno ceo.
Can fermoso poema.
Como se atopa o señor Tindaro? Que mágoa que sempre estea enfermo.
Síntoo, Filomena. Nunca falo así,
mais debo dicir que tamaña beleza a vosa baixo esta luz.
Ai, Deus. Ai, Deus...
Deus santo, Dioneo, grazas. Eu...
Saúdos!
Saúdos. Propoñédesvos dar un paseo?
Agardade por min.
Iso, agardade.
Si?
Ai!
Si, non vos movades de aí.
Agarde por min, por favor.
Se Mercurio falase...
Agardade. Permanecede aí.
- Aquí agardamos. - Que tramades?
- Falades de min? - Non.
Xa, non dou moito que falar.
Non digades iso, Tindaro. Sodes moi belido.
Rides de min, harpía?
Non ría de vós.
Non sei eu se diría que é o meu papa favorito.
Un peixe!
Que fermosura!
Si!
- Dixo que son moi belido. - É amable.
Talvez non tódalas damas sexan totalmente malvadas.
Podería ser.
Posúe elegancia. Unha dama de avoengo, sen dúbida.
Non é brillante dabondo para vós.
Ningunha o é.
E se esta fose finalmente a noite
na que comparto leito cunha dama?
- Queredes un? - Quero, si!
Patrón.
Coidado, lembrade os vosos fráxiles ósos.
Non, síntome coma nunca.
Ha ser a presenza de tan belida dama.
Vaites!
De feito, regresa á vila co resto do servizo.
Avísote se preciso a túa presenza.
Abofé.
- Perdoa. - Ai, Deus!
Sabedes que semellabades a mesmísima Dafne?
Que tal o paseo, patrón?
Por definilo cun termo: exquisito.
Filomena está chea de vida.
En ocasións é unha trasniña trastornada, mais bastante bela.
E nin inquiriu sobre a miña herdanza.
Alédame que gozarades, pois porto malas novas sobre a vosa saúde.
Que acontece?
Examinei os ouriños desta mañá.
Detecto un grave desequilibrio entre humores vermellos e amarelos.
Como? Se me sinto pletórico. Cal será a causa?
O voso pulso houbo acadar perigosos niveis na fatigosa viaxe
e ha de haber infeccións de probable orixe feminina.
- A peste? - Non, daquela deberiamos marchar.
Algo menos infame, mais non obstante perigoso
para a vosa feble complexión.
Porén, preparei un té medicinal
co que garanto a vosa supervivencia.
- Grazas, Dioneo. - Faltaría máis.
Xusto ó sentirme ben por vez primeira en tanto tempo.
Porén, como adoitades dicir,
aqueste corpo meu non é de fiar.
Lamentablemente, patrón.
Ten grumos.
Culpa miña, patrón. As miñas máis sinceras desculpas.
Non, foi culpa miña.
Non vos axeonlledes por un parvo coma min.
Destripastes peixe, señora? Estades cuberta de restos.
Estou?
Oh, can impropio de min.
A parva de Filomena, sempre facendo o que lle peta.
Que vida esta.
Tes que beber.
Afástate máis. Pode saltar do meu corpo ó teu.
- Non morras ti tamén. - Non morrerás, Parmena.
Habemos de confiar en Deus.
Confío en que é a súa vontade.
Cometemos un sáfico pecado, por riba doutros moitos.
Padecemos a lascivia maldita.
A miña maior felicidade é esta lascivia nosa, ruliña.
Onde vai o panforte? Dixeches que estaría listo.
Segue no forno, patroa, mais prométovos que estará delicioso.
- En fin, e que carne preparas? - Troita.
Troita? Non.
Non pegaría mellor algo elegante coma...
leitón?
Tedes toda a razón.
Marchando leitón.
Lamentablemente, patroa, asar ben un leitón leva dous días.
Faremos o que indica a señora sen dubidar un intre.
Grazas. Grazas, patroa.
En tanto, e dígovolo con todo o cariño,
pensaría en limar os dentes,
xa que un incisivo semella un chisco máis prominente có outro.
Misia?
Misia!
Merda.
Acaso pensas servir leitón cru? Son mester dous días!
Quentareino a máis non poder!
Se quere leitón, vaino ter. Aquí mando eu, sígueme!
Dioneo, acudirá Tindaro?
A súa saúde non é a óptima.
O pobre nunca controla a tripa de todo,
mais esta doenza pode telo días pegado ó penico.
É unha merda.
Tamaña mágoa. Só faltaría tamén a presenza do vizconde Leonardo.
Onde está?
Acaso ha chegar tarde á cea? Á súa cea?
Espera. Debe estar ferido. Esa é a única explicación razoable.
É razoable. Fantástico, está ferido.
Convidados, é unha honra servirvos o entrante, flores en xelatina.
Un herbáceo petisco para poñer o estómago en marcha.
Señora Pampinea,
estará entusiasmada por coñecer o seu prometido.
Estou. Entusiasmada, si. Estou.
Amiga, semellades algo nerviosa.
Só un chisco.
Por que? Tedes todo o que ese home pode desexar.
Unha fermosa cara, un fermoso corpo, un fermoso vestido.
Un fermoso corpo?
- Ceo santo! - Impresionante!
- Vaille encantar. - Abofé. Can peculiar.
E hai máis, teño 28 anos.
Son unha decrépita doncela de 28 anos.
E esa ha ser, sospeito eu, a razón da ausencia de Leonardo.
- Diríanlle que son vella. - Non temades.
Sodes rica, belida, e posuídes incribles dotes de anfitrioa.
Que máis ía querer?
Uns peitos máis louzáns, abofé,
mais as outras calidades son máis importantes.
De verdade?
De verdade.
Leitón.
Non quedaramos en troita?
Ruliña, sinto moito o retraso.
Tiven que acurralar un leitón e matalo e tivemos un problemiña coa fogueira...
Non.
Non!
Por favor.
Síntoo.
Xa estou aquí.
Veña.
Levareite a outro sitio.
Agora te movemos, ruliña. Síntoo.
Desculpade a ousadía, mais sinto deliciosas redondeces.
Grazas. E iso que o vestido agocha a miña voluptuosidade.
Iso hei de xulgalo eu.
Doutor, non son unha paciente calquera en busca de exame.
Estou certo de que algo poderei aliviarvos.
Querida, poderiades sentar no voso asento?
O doutor leva todo o día a coidar do Sr. Tindaro
e debe repousar as pernas.
Está cómodo así.
Estou cómodo.
Traédenos auga.
Moito bulistes para axudar...
para servirnos, señora.
Filomena.
Sabendo o que sei de vós, ou o que sospeito,
seríavos mellor dirixir a vosa atención romántica
cara a alguén de maior avoengo.
Se fósedes tras dun célibe adiñeirado, coma, digamos, Tindaro,
teriades mellor fortuna.
Ameazádesme?
Ceos, non, meu ben. Advírtovos.
Sabedes que ocorrería se vos descobren?
Botaríanvos ós campos e morreriades de fame... ou algo peor.
Sabedes que imos morrer todos, non?
Asegúrovos que así será, e máis axiña do que pensades.
Aprecio a vosa preocupación,
máis farei o que me praza no tempo que me queda.
Quero ser amiga vosa,
mais xa non son serva de ninguén.
Boa tarde, queridos amigos.
Patrón, deberiades repousar.
Estou forte coma un buxo.
Estades moi grave, señor.
Non deixei de vomitar tras tomar ese té que me destes.
Porén, como dixestes, iso implica que funciona.
Vaia se funciona!
Debedes encamar.
En realidade non,
posto que escoitei o riso dun anxo e inspiroume a unirme ó festexo.
Non hei de pasar a vida agochado.
Esta velada estades belida coma unha ameixeira.
Que lles dis ás donas, Dioneo?
Tamaña beleza a vosa.
Si, díxeno ben.
Non.
Misia!
- Que tiraches aí? - Nada.
Que había no bocoi?
Non.
Pestilencia! Trouxeches unha apestada!
Merda.
Vaia, vaia.
Seica agora teño a esta criadiña arrogante coméndome da palma da man.
Quen é ese?
Un tipo.
É Leonardo.
Fuches ti quen enterrou aquí un apestado
e andas a dicir por aí que está de viaxe.
E que farás logo, babeco do carallo?
Espiñenta situación.
Espiñenta, si.
Existe un mundo
no que simplemente acordamos un pacto amigable neste mesmo momento.
Non direi que trouxeches a peste á vila.
E eu non direi que a peste xa impregnara a vila
e que o benquerido vizconde Leonardo está morto.
Así é.
Bótame unha man.
Ceo santo.
Rógovolo, tratádea con coidado.
E daquela Filipo enviou as súas tropas na conquista de Cinoscéfalos.
Flaminio nin sequera sospeitaba
que Filipo estaba máis preto do que pensaba.
A bo seguro que nada sabedes dos etolios e da súa peculiar...
relación co Imperio Romano, certo?
Non pasa nada. É saudable.
- Explícovolo eu. Tranquila. - Arre demo.
Viño? Queda dabondo para outra copiña.
É un anello moi exclusivo.
- Sería un pracer. - Para min tamén.
Abofé, señor.
- Creo que a pediu Dioneo antes. - Mais o señor Tindaro pediuna despois.
Talvez poderiades repartila.
Non quero presupoñer nada, querida,
mais un home da nobreza de Tindaro
gozará dun padal máis distinguido para tan delicado viño.
Dubídoo, posto que o pai de Dioneo era mercador de viños.
Dioneo, podes tomar cervexa.
Abofé, patroa. Claro.
- Non é xusto. - Xusto?
Un viño tan distinguido debe ser gozado polos nosos máis distinguidos convidados.
Así vos son as cousas.
Vaites!
Que raios?
- Queremos cartos. - E mulleres.
E auga limpa, se tedes.
Marchade!
Para que me tiras pratos?
Para mancarte.
Ai!
Estou ben?
Axudádeme, por favor!
- Viches o que fixen? - Cristo bendito, que noxo!
Non!
Ai, non! Non!
Cardeal Agnolo?
Neifile?
Hostia.
Que foi de vós?
Oxalá poder dicir que me posuíu o demo,
ou que renunciei a Deus,
mais é moito peor.
Tralos horrores dos que fun testemuña,
agora son coñecedor da verdade.
Deus abandonounos.
Neifile, sempre fuches unha criatura inocente.
Unha criatura divina.
Vade retro, Satanás!
Vade retro!
Respirade e lembrade quen sodes.
Retirada!
Retirámonos,
mais sabede
que Deus promulgou o seu xuízo final.
Non regresará nunca...
e o seu fillo tampouco.
Non hai salvación.
Pestilencia!
- Non! - Ceo santo!
Non!
Ai, Deus.
Vou precisar outro viño.
Ai, Deus! Non será Leonardo?
E eu con estas pintas!
- Estades preciosa. - Xa vou!
- Cristo bendito!
Aquí estou.
Subtítulos: Abraham Díaz López