DEKAMERON
FLORENCJA, WŁOCHY
Jedzenie!
Mamo, mam kurę!
DŻUMA
Mamo!
Gdzie mam ją dać?
Nie wiem gdzie.
Moja żona
nie żyje!
Moja żona nie żyje!
- Nie żyje! - Co za piękna miłość.
Czy mój miły też mnie tak pokocha?
Że będzie trzymał twoje od dawna martwe ciało?
Oczywiście!
Moja żona nie żyje!
Zajmę się tym, padrono.
Masz suknię ślubną?
Spakowałaś gobeliny pastoralne ?
Dobrze, że mi przypomniałaś!
Doktorze, moja córka!
- Pomóż, proszę. - Niestety nie mogę.
- Pomocy! - Puść!
Doktorze, moja córka!
Puszczaj!
Została tylko modlitwa.
- Bzdura. - Łżesz!
- Spierdalać! - Łżesz!
Nie uciekaj od nas! Dokąd się wybierasz?
Doktorze!
- Padrone? - Zimno mi.
Spokojnie, już idę.
Mogę ci pomóc.
Ta tunika ma za wiele rękawów.
Nie jest bezpieczna.
Cieszę, że się obudziłeś. Chciałbym już wyjechać do willi.
Czy ten Leonardo z Fiesole mieszka na wsi?
Będą tam jacyś poważni myśliciele czy same prostaki?
Jestem pewien, że ich wyedukujesz.
Tak czy inaczej, nie możemy tu dłużej zostać.
Moje odchody były dziś wyjątkowo czarne.
Może pozwól, że ja je ocenię.
Zrobiłem to w chustkę.
Świetnie. Zerknę i jedziemy.
Wiem, że wiele razy to wyznawałam i okazywałam skruchę.
Ale grzech próżności bardzo obciąża moją duszę.
Tak pięknie wyglądałam w dniu ślubu.
Wprost oszałamiająco.
Próżność i nikczemna duma!
Wybacz mi, Ojcze.
Muszę też wyznać kłamstwo. Rzekłam...
Wybacz, że przeszkadzam, ale powóz czeka.
Nie skończyłam.
Nie wspomniałam o lenistwie, zazdrości,
łączeniu tkanin, pokusie.
Neifile, lepiej nie przegapić kolacji powitalnej.
To na niej podają najlepsze potrawy.
A potem tylko ciągle makaron.
Czekaj. Ojcze, jaką mam pokutę?
Przez całą drogę do willi możesz modlić się o rozgrzeszenie.
To prawda.
- Ale strata, nie? - Prawda?
Każdy jest czyimś ojcem albo siostrą...
Buty! Moje!
Szczęściara.
Nie dotykaj go. Też się zaraził.
Ześwirowałaś, Licisca.
Jak, na miłość boską, ma to mu pomóc?
Ponoć zaraza to przeklęte powietrze uwolnione przez trzęsienia ziemi,
więc amulety wypędzają je z powrotem do piekła.
A kwiaty?
Dzięki nim złe powietrze nie dostaje się do ciała.
Ale oddychasz przez usta.
Uczesz mnie.
- Zajmę się tylko twoim... - Uczesz mnie.
Wkurzasz mnie.
Weź grzebień matki.
On też umrze, wiesz?
- Nie mów tak. - Umrze.
- I wtedy będę sierotą. - Nie będziesz sierotą.
Będziesz tylko dorosłą kobietą bez rodziców.
Nie masz pojęcia, jakie to uczucie. Miałaś szczęście być sierotą całe życie.
To jasne, że brakuje ci taktu.
Masz rację. Przepraszam, padrono.
W każdym razie będę sierotą
i to niezamężną.
Po prostu tu utknę.
Dzisiaj to dostałam.
Co to za wiadomość?
Barone Piero nie planuje się oświadczyć,
ponieważ nie żyje.
O nie. Padrono, tak mi przykro.
- Choć nim gardzisz. - A co to za różnica?
Wydaje mi się, że musiałabyś spędzać z nim trochę czasu w trakcie małżeństwa.
Ale mogłybyśmy się razem wymykać, żeby, nie wiem, przytulać kozy
albo co tam się na wsi robi.
Opowiadałabyś mi nocą w kuchni historie. Albo masowała stopy.
Ale to przepadło.
Kiedy ojciec umrze, będę tu uwięziona całkowicie sama.
Ja tu będę.
Jesteś jedyną służącą. Pewnie też odejdziesz.
Nie zrobiłabym tego.
Potrzebujesz mnie.
Możesz coś, proszę, zrobić, żeby przestał?
Wyglądasz inaczej, Licisco.
Zmieniłaś fryzurę?
Jasne, to wyleczy mnie w mgnieniu oka.
Czuję, że już działa.
Radośnie biegam po pokoju.
Warto spróbować wszystkiego.
Nie wyliżę się z tego.
Ma pan szansę.
Jak Bóg da, wszyscy mamy szansę.
Mam nadzieję, że wiesz, jak sobie ceniłem twoją obecność przez wszystkie te lata.
Widziałem, jak dorastasz.
Naprawdę jesteś dla mnie jak córka.
Tylko biedna...
i nie tak ważna jak inne, ale wciąż żywa.
Licisca, chcę coś zjeść.
Uwierzysz, że z całej trójki to ona przeżyła?
Na pewno jest charakterna.
Nie masz jej, prawda?
- Jeszcze nie. - Myślałem, że to tak znaczy.
Kurde, serio?
Przynoszę wiadomość dla signora Eduarda
od jego kuzyna, wicehrabiego Leonarda z Fiesole.
- Pana Villa Santa? - Tak.
Słuchamy.
Wicehrabia Leonardo prosi o obecność
signora Eduarda, jego pięknej żony, signory Elissy...
Martwa.
- ...córek Violetty... - Martwa.
- ...Lauretty... - Też.
- ...i Filomeny. - Żywa.
...w swojej wiejskiej willi.
Chce, byście uciekli z nękanego zarazą miasta
i zaznali wytchnienia w pięknej, nieskażonej okolicy.
Możecie zostać, jak długo zechcecie.
Wicehrabia Leonardo jest nieżonaty, prawda?
Kuzyn twojego ojca?
Masz lepsze pomysły?
Wicehrabia Leonardo nie ma żony, ale wkrótce będzie miał.
W piątek ma poznać swoją oblubienicę.
Kto jeszcze jest zaproszony?
Wiele znamienitych florenckich rodzin.
A nie są w większości martwe?
Poinformuj, proszę, naszego kuzyna,
że córka Eduarda, Filomena, przybędzie z ogromną chęcią,
i że nie może się doczekać piątku, kiedy go pozna.
- Padrono, pomówmy z... - Dziękuję.
Filomeno, nie możemy zostawić tu twojego ojca.
Nie bądź głupia.
Za żadne skarby nie odrzucę tej okazji.
Poznaję szlachcica, kupuje mi zamek i nigdy już nie jestem sama.
Twój ojciec jest ciężko chory.
Dzięki temu się wydostaniemy.
Zaraza nie dotarła jeszcze na wieś. Jeśli uciekniemy, mamy szansę przeżyć.
No to postanowione. Wyjeżdżamy jutro o świcie.
Ja nie mogę.
Słucham?
Twój ojciec jest moim panem i nie zostawię go w potrzebie.
Obiecałam twojej matce.
Po co dotrzymywać obietnicy zmarłej?
Dobrze, no to zostaniemy, zachorujemy i umrzemy.
Matka się w niebie ucieszy, że dotrzymałaś obietnicy.
Życzę ci wesołej zarazy!
Nie wiem, czemu wujek zaprasza mnie do tej głupiej willi.
Mógłbym zostać w mieście.
Całą Florencję objęła zaraza.
Masz słabą kondycję i zgubiłby cię najdrobniejszy dotyk.
Pobyt na wsi może zdziałać dla zdrowia cuda.
Będą tam panny.
Tak, ta informacja cię rozpaliła.
Nie dla mnie, dla ciebie. Zależy mi tylko na twoim zdrowiu.
Jak kobiety pomogą mojemu zdrowiu?
Mogą podnieść cię na duchu, zrównoważyć humory.
Kobiety?
Głupie, wyrachowane, nieczułe.
Zanim zostałem spadkobiercą wuja, to mnie ignorowały.
Ciągle tylko „Luigi to” i „Antonio tamto”.
Ale Luigi nie żyje
i Antonio też.
Prędzej sczeznę, nim jakaś kobieta dostanie choć monetę z majątku wuja.
Ich pusie na pewno nie są aż tak przyjemne.
Jakie są?
Aż tak przyjemne.
Czy biczownicy muszą to robić tak publicznie?
- Bóg jest wielki. - Chyba o to chodzi.
Trochę to ostentacyjne.
Dlaczego Bóg zesłał na nas zarazę? Czy świat się kończy?
Przyznaję, że świat wygląda teraz nieco ponuro.
Że też musieli odwołać dzień św. Michała, towarzyskie wydarzenie sezonu.
Ta zaraza nie ma litości.
Siostra Benedykta mówi, że to wszystko jest testem od Boga.
Musimy pozostać tak święci, jak to możliwe.
Ale jeśli nie zdamy testu?
Kochanie, jeśli zaraza jest testem od Boga,
zaproszenie do willi jest naszym wybawieniem,
niewątpliwie nagrodą za twoje żarliwe modlitwy.
Zdobyłaś nam cud. Jak ten od zwierząt na swojej łodzi.
- Noe? - Tak. Łódź Noego.
Objęta zarazą Florencja to powódź,
a willa Leonarda to nasz transport do bezpieczeństwa,
z jedzeniem, piciem
i przemiłym towarzystwem.
Pokazuję na tyle dużo dekoltu, żeby intrygować?
Zdecydowanie tak.
To jak dwie mięsiste brzoskwinie owinięte jedwabiem.
Wyglądasz wyjątkowo.
Nie w sensie „inaczej”, tylko „nadzwyczaj dobrze”.
W porządku.
Tak czy inaczej, spodobają mu się moje prezenty i mój posag.
Spodoba mu się twój rozum i piękna twarz, nie twój posag.
Będzie tobą zachwycony.
Misia, zachowajmy to, oczywiście, między sobą, że...
miałyśmy w domu małą falę zakażeń.
Oczywiście.
- Dobrze? - Tak.
Wyobrażam sobie, że trudno ci było zostawić twoją małą... przyjaciółkę?
Ale była bardzo chora, prawda?
A teraz zaczynamy od nowa!
Pięknie to wygląda.
Tak, padrono.
Uwielbiam nowe początki.
Dzień dobry, drodzy przyjaciele. Witamy w Villa Santa.
Witajcie. Bardzo nam miło was gościć.
Witajcie.
Oto signora Pampinea z Florencji,
przyszła wicehrabina willi.
Prześwietna signora.
Jest mi jeszcze milej niż wcześniej.
Dzień dobry.
Jestem Sirisco, zarządca.
Mogę opowiedzieć wszystko o naszej pięknej posiadłości.
Cóż za emocje.
Przywiozłam drobne prezenty ślubne, nic specjalnego.
Gdzie mój oblubieniec, wicehrabia?
- Nie ma go tutaj. - Nie ma?
Kupuje wino parę miasteczek dalej.
Na pewno dotrze na ucztę powitalną.
Tak, oczywiście.
W międzyczasie proszę się rozgościć.
Chyba dobrze będzie się rozgościć i udekorować mój przyszły dom...
- Tak. - ...dla przyszłego męża.
- Zaprowadź mnie na pokoje. - Dobrze.
Pierwszy pokój na górze.
Ty ją zaprowadź. Muszę dopilnować prezentów,
żeby nie dotknęły ich żadne lepkie ręce.
Uważajcie na to, proszę.
- Pierwszy pokój na górze. - Dwiema rękami!
Szybciej!
Misia?
Idealnie.
- Misia? - Już idę.
- Misia? - Idę!
O rety.
Dobrze, że tyle przywiozła, a tak mało przyjechało gości.
Kilka dostaw nie dotarło i...
- Gdzie reszta? - Maria zmarła.
Wiedziałem.
- A służąca, Elora? - Uciekła.
- Giuseppe? - Nie słyszałeś go wczoraj?
Oszalał ze strachu.
Krzyczał na polu, że czuje głos zmarłej siostry,
który wibruje w nim jak grzmot.
Sirisco, zostaliśmy tylko my.
Szlachta bawi się na górze w dom,
a my jesteśmy kucharką, zarządcą, rzeźnikiem, praczką,
szambelanem, panem młodym i pomywaczką.
Wszystkiego chciałem spróbować.
Zapominasz, że wciąż mamy Calandrina!
Świetnie. Jeśli odwiedzą nas pszczoły,
na pewno bardzo się przyda.
Tylko my wiemy, że Leonardo nie żyje.
Niech tak będzie jak najdłużej.
Jako służba bez pana nie mamy celu.
Chyba że jesteśmy niezbędni nowej właścicielce.
Na przykład signorze Pampinei.
Bez ślubu nie ma prawa. Jest tylko utrapieniem.
Filomena to kuzynka.
- Ona ma prawo. - Pan miał wielu kuzynów.
Wkrótce z całej Toskanii przylecą chciwe karaluchy z własną służbą,
chcąc przejąć willę.
Wykopią nas stąd.
Chętnie poliżę każdy but, który zechce mnie wykopać.
Przenieśliście ale. Zostawiłam je tam i go nie ma.
- Przeniosłem je do piwnicy. - Dla ale jest tam za zimno.
Ja tu zarządzam.
My tu zarządzamy.
Misia!
- Sirisco! - Tutaj.
- Porozmawiajmy o uczcie powitalnej. - Tak. Zróbmy to.
Mojego oblubieńca nie ma, więc powinnam się włączyć.
- Ułożyłem zacne menu. - Myślałam...
Mówi pani domu.
- Przepraszam. - Ma być spektakularnie.
Ryby, mięso, owoce, nasze ale doprawione cynamonem.
Cynamon, o rety!
Naprawdę ma pani mnóstwo zalet, padrono.
Urocza, z ważnej rodziny, mądra i...
z toną cynamonu – co za partia.
Absolutna topka.
To prawda.
Nazwał mnie mądrą. Wie, że jestem stara.
Padrono, on nic nie wie.
Wie mniej niż nic.
A jeśli wie i powie Leonardo, że jego przyszła żona ma 28 lat,
i Leonardo zerwie zaręczyny?
Nie wie, że masz 28 lat.
Niby skąd, skoro masz dziecięcą buzię?
Poza tym nawet gdyby wiedział,
to bym go zniszczyła.
Zniszczyłabym go, zanim komukolwiek by powiedział.
Tak dobrze się mną opiekujesz.
Tak.
28 lat?
Słucham? Co powiedziałeś?
Padrona Pampinea to piękna, inteligentna, kompetentna,
młoda superdziewica.
Leonardo ma szczęście, że będzie dzielił z nią życie.
Czy to jasne?
Parmena. Moja gołąbko.
Wstawaj. Wyjeżdżamy.
Padrono, moje powinności są...
Słuchaj, on nie żyje. Jasne?
Umarł.
Weszłam tam i był już, no wiesz, martwy.
Byłam tam niecałą godzinę temu.
- Rozmawiał... - Ale już nie żyje.
Och, padrono.
Tylko nie nasz Eduardo.
Wcale nie jest „nasz”, ty kocmołuchu.
To mój ojciec.
Teraz ja tu rządzę.
Wyjeżdżamy.
- Muszę się chociaż pożegnać. - Nie.
Zaraza opuszcza ciało i szuka nowego żywiciela.
To zbyt niebezpieczne. Musimy jechać.
Mogę mieć pięć minut, żeby zabrać swoje rzeczy?
Cztery. Bo tak mówię.
Proszę.
Coś do jedzenia.
Cokolwiek.
Ale śmierdzi.
Cokolwiek.
Co ty...
To marnotrawstwo. Przecież on umrze.
Wszyscy umrzemy.
Ale on umrze wkrótce. Jego koniec jest bliski.
Ale w tej chwili żyje.
Zasługujesz na chleb bardziej niż on.
Jezus uważał, że nikt nie zasługuje na chleb bardziej niż inni.
Chcę trochę chleba. Twojego.
Masz chyba trochę chleba w swojej torbie, padrono.
Owszem, mam. Ale chcę twojego.
Jakiś problem?
Daj mi swój chleb.
Zasługuję na niego tak samo jak każdy.
Może bardziej.
Daj mi swój chleb, kiedy o niego proszę.
Tak?
Nie!
Co w ciebie wstąpiło, ty mała niewdzięcznico?
Nie ty decydujesz, kto ma dostać chleb!
Zajebiście, signora.
- Piękny dzień, prawda? - Przepiękny.
- Cudowna pora roku. - Przecudowna.
Tak.
Naprawdę cudowna.
Czy to... Jesteście tymi ludźmi?
- Tak. - Przysięgacie, że nie macie zarazy?
Oczywiście, że nie mamy.
Bo ja jestem signora Pampinea, oblubienica wicehrabiego Leonarda.
To jest signor Panfilo z szacownej rodziny Lungarno
i jego żona, signora Neifile.
Niezwykle mi miło, signoro Pampineo.
Jest pani zjawiskowa. Wicehrabia to szczęściarz.
Signora Neifile. Pani też jest zjawiskowa.
Jestem Dioneo.
Służę jako opiekun dla mojego pacjenta, signora Tindara.
Pani, bardzo mi miło...
Czy to perfumy? Pachnie perfumami.
- Mam nietolerancję. - No już.
Tam jest ławka.
Musi głęboko pooddychać,
żeby pozbyć się alergenu, bo inaczej umrze.
- Kolejny gość. - To on!
- Pięknie. Uśmiech. - Na pewno on.
Dobrze. Podbródek zasłonięty. Otwórz usta.
To nie on.
Witam...
was.
Jestem Filomena z domu Eduarda,
kuzynka Leonarda.
Signora!
Przybyła prawdziwa rodzina!
Krewna. Co za zaszczyt.
Witamy.
Padrono, gdzie jest signor Eduardo?
I gdzie jest twoja służka?
Chyba nie jechałaś cały dzień sama, jak jakaś wieśniaczka?
Żałuję, że nie mogłam zabrać ze sobą mojej służki...
No tak.
...Liciski,
ale anielica została we Florencji, by opiekować się moim chorym ojcem.
- Ojej. - Istna święta.
Pomodlę się za twojego ojca i twoją służkę.
Za Filomenę też. Odważnie jest podróżować bez pomocy.
No cóż. Patrzcie, jaka z nas wspaniała i wesoła grupa!
- Tak. - Sirisco, spodziewasz się więcej gości?
O tak. Zaproszono wielu innych. Bardzo wielu.
Trudno przewidzieć, kto jest w drodze, kto przyjedzie.
Kogo nie powalił
szybki i surowy wyrok w postaci zarazy.
Panie, udziel nam przebaczenia za grzechy, które sprowadziły tę straszną zarazę.
Jest blisko z Bogiem.
...co obnaża nasze ziemskie samolubstwo.
Dobrze, właśnie tak. I amen.
Sirisco, oprowadź nas, proszę.
Dobrze. Moi szacowni goście.
Witajcie w naszej uroczej willi.
Perfumy miały w sobie chyba rozmaryn.
Proszę za mną. Zostało sporo do zwiedzenia.
Tutaj możecie odetchnąć i na spokojnie zachwycić się pięknem.
Za bramą jest las z dużymi i małymi drzewami.
Nie zgubcie się w nim. Mnie się parę razy zdarzyło.
Tam widzicie naszą kucharkę, Stratilię.
Przywitaj się, Stratilio.
Oto i ona. Cudownie.
To są ogrody spacerowe,
które bardzo polecam na wieczorne i nocne przechadzki...
Jeśli ktoś lubi dostać nożem od grasujących po wsi bandytów.
Nie mamy z nimi problemów. Jesteśmy zbyt odizolowani.
Poza tym Calandrino... Calandrino!
Nie mieliśmy też problemów z zarazą, ale proszę bardzo.
Calandrino pilnuje bramy.
Ona nie zatrzyma śmierci.
Panie Boże, wpuść nas do Królestwa Niebieskiego...
No dobrze, wystarczy tych modlitw na jeden dzień.
Ustalmy pewną zasadę, dobrze?
Jesteśmy tu, żeby jeść, pić i rozpocząć nową, świetlaną przyszłość.
Nie rozmawiajmy już o zarazie.
- To nie pasuje do naszego pobytu. - Idziemy?
Dobrze. Chodźmy.
Jest wiele do zobaczenia. Sporo drzew owocowych.
- W sumie dwa, ale je znajdziemy. - Padrono?
- Tu mamy obornik, który...
Signoro Filomeno?
Dioneo do pani mówi.
- To nasza duma. - Tak, padrone.
Schlebia mi pani, ale jestem prostym człekiem.
Mój ojciec handlował winem.
Proszę mi mówić Dioneo.
Dziękuję, Dioneo.
I choć jestem, oczywiście, damą,
proszę, mów mi po imieniu, czyli Filomeno.
No dobrze...
Podoba ci się wycieczka?
Teraz tak.
Mam wrażenie, że nie jesteś taka jak inne.
Jesteś inna.
Dziękuję.
Chyba po prostu cały czas jestem sobą.
- Czuję to. - Mówicie o mnie?
- Nie. - Nie.
Patrzcie, biedronka.
Tak.
O nie, połknąłem ją.
- Głęboko... - Połknąłem ją.
- O Boże! - Nie mogę złapać oddechu.
- Oddychaj. - Nie mogę.
Głęboki wdech. Raz, dwa, trzy.
Wydech... Tam jest ławka. Wdech.
Raz, dwa, trzy.
Przejdźmy się jutro rano.
Śmieją się ze mnie, bo się modlę.
A Bóg ukochał modlitwy!
Wybacz, że nie wychowano mnie, bym bez końca gadała o pięknych ogrodach.
- Poczułam się jak fanatyczka. - Nie jesteś fanatyczką.
Jesteś boską uczennicą i promyczkiem dla wszystkich wokół.
Wiem, że to trudne, ale pomyśl, jak ponuro jest we Florencji,
zwłaszcza dla naszej rodziny.
Musimy być spokojni, by przetrwać.
Jeśli chodzi o boski wyrok, mamy twoje piękne modlitwy.
I możemy zachować nasz celibat.
To z pewnością ogromna chrześcijańska ofiara.
Tak, z pewnością.
Wybiorę się na przejażdżkę konną.
Dziękuję.
Tak, jest zrobiona z jedwabiu pochodzącego od najlepszych owadów.
Oczywiście, że umiem czytać.
Tak.
Oto i ona.
Nie wiem, co to jest.
Pampa... Pam... Pa...
Jak ona ma na imię?
Panfilo, ten, co ma jezusową żonę...
Filomeno, czy to dobry moment na spacer po ogrodzie?
Możemy za chwileczkę spotkać się na dole?
Bez służki trudno mi się ubrać.
Oczywiście. Nie spiesz się, pani.
Dobrze.
Przeurocze miejsce. Zauważyłeś, jak ładnie pachnie?
Jak ciepły jaśmin
Zmieszany z pszczołami
Na nocnym niebie
Co za piękny wiersz.
Jak się miewa signor Tindaro?
Szkoda, że cały czas choruje.
Wybacz, Filomeno. Rzadko to mówię,
ale nie mogę ci nie powiedzieć, że wyglądasz zjawiskowo.
Ojej. Ojejku jej.
Boże, Dioneo, dziękuję.
Halo!
Hej. Idziecie na spacer?
Czekajcie na mnie!
Tak, zaczekajcie.
Dobrze?
Nie ruszajcie się ani na krok!
Zaczekajcie na mnie, proszę.
Gdyby Merkury mógł mówić...
Czekajcie. Stójcie tam.
- Czekaliśmy. - Co robicie?
- Mówicie o mnie? - Nie.
Dobrze. Nie jestem ciekawy.
Nie mów tak, Tindaro. Jesteś przystojny.
Nie drwij ze mnie, jędzo.
Nie drwiłam.
Nie mogę powiedzieć, że był moim ulubionym papieżem.
Ryby!
Cudownie!
O tak!
- Powiedziała, że jestem przystojny. - Tak. Jest miła.
Może kobiety nie są tak zupełnie złe.
Jest taka możliwość.
Jest elegancka, z pewnością wysoko urodzona.
Nie jest dla ciebie dość bystra.
Żadna nie jest.
Pomyśleć, że dziś wieczorem
po raz pierwszy mogę lec z kobietą.
- Chcesz rybę? - Tak!
Padrone.
Uważaj, proszę. Masz bardzo kruche kości.
Czuję się świetnie.
Może dzięki obecności pięknej damy.
Może lepiej wróć do willi z resztą sług.
- Dam znać, jeśli będziesz potrzebny. - Oczywiście.
- Wybacz. - Boże!
Wyglądałaś tam jak Dafne.
Jak tam spacer, padrone?
Był, jednym słowem, cudowny.
Filomena jest pełna życia.
Czasem zachowuje się jak szalona wróżka, ale jest piękna.
I ani razu nie spytała o mój spadek.
Cieszę się, że dobrze się bawiłeś,
bo mam niestety złe wieści o twoim zdrowiu.
Co? O co chodzi?
Zbadałem twój poranny mocz.
Brakuje ci równowagi między czerwonym a żółtym humorem.
Naprawdę? Ale czuję się dobrze. Co może być przyczyną?
Twój puls podniosła zapewne żmudna podróż
i być może inna infekcja przywieziona tu przez kobiety.
- Zaraza? - Nie. Musielibyśmy wyjechać.
Coś mniej niecnego, ale i tak ryzykownego
dla osoby o twojej kondycji.
Ale zaparzyłem herbatę leczniczą.
Wypij ją, a gwarantuję ci przetrwanie.
- Dziękuję ci. - Ależ proszę.
Pomyśleć, że pierwszy raz od dawna poczułem się dobrze.
Ale jak zwykłeś mawiać,
mojemu ciału w ogóle nie można ufać.
Niestety, padrone.
Ma w sobie fusy.
To moja wina, padrone. Najmocniej przepraszam.
Na pewno moja. Nie musisz kłaniać się takiemu cymbałowi.
Patroszyłaś ryby? Jesteś pokryta ich wnętrznościami.
Naprawdę?
Co za dziwactwo z mojej strony.
Głupia Filomena robi to, na co ma ochotę.
Co za życie.
Musisz pić wodę.
Dalej. Może przeskoczyć z mojej duszy do twojej.
- Nie możesz też umrzeć. - Nie umrzesz.
Musimy zawierzyć Bogu.
Wierzę, że taka jest boska wola.
Jesteśmy córami Safony, nie licząc pozostałych grzechów.
Czujemy przeklętą żądzę.
Moją największą radością było dzielenie jej z tobą.
Panforte tam nie ma. Mówiłaś, że będzie.
Wciąż się piecze, padrono, ale obiecuję, że będzie pyszny.
- Jakie będzie danie główne? - Pstrąg.
Pstrąg? Nie.
Może lepiej coś eleganckiego, na przykład...
prosię?
Masz całkowitą rację.
Będzie prosię.
Niestety, padrono, pieczenie świni trwa dwa dni.
Bez wahania wykonamy rozkaz signory.
Dziękuję, padrono.
A w międzyczasie, i mówię to z miłością,
radziłabym spiłować zęby,
bo ten z przodu troszeczkę wystaje na tle pozostałych.
Misia?
Niech to szlag.
Jaki masz plan? Podać surową świnię? To trwa dwa dni!
Po prostu mocno ją podgrzeję!
Jeśli chce świni, to ją dostanie. Ja tu rządzę, więc za mną!
Dioneo, spodziewamy się Tindara?
Nie czuje się najlepiej.
Nigdy nie panował nad jelitami,
ale przez tę chorobę wciąż przesiaduje na nocniku.
Ostra sraczka.
Szkoda. W takim razie brakuje nam tylko wicehrabiego Leonarda.
Gdzie on jest?
Jak może się spóźniać? To jego kolacja!
Chwila. Może coś mu się stało. To byłoby logiczne wytłumaczenie.
Istotnie. Wspaniale, coś mu się stało.
Goście, z przyjemnością podaję pierwsze danie, kwiaty w żelatynie.
To zielna przystawka, która pobudza soki trawienne.
Signoro Pampineo,
zapewne cieszysz się, że poznasz oblubieńca.
Tak. Niezmiernie.
Chyba trochę się denerwujesz.
Tylko odrobinę.
Skąd te nerwy? Masz mu do zaoferowania wszystko.
Piękną twarz, piękne ciało, piękną suknię.
Piękne ciało?
- Przekleństwo! - Ale super.
- Będzie zachwycony. - Spodoba mu się. Bardzo ciekawe.
Na domiar złego mam 28 lat.
Jestem zwiędłą 28-letnią panną.
Podejrzewam, że to dlatego Leonardo się nie pojawił.
- Ktoś mu powiedział, że jestem stara. - Nie musisz się martwić.
Jesteś bogatą, piękną, wyborną gospodynią. Czego więcej mógłby chcieć?
Żony z młodszymi piersiami,
ale te inne rzeczy są o wiele ważniejsze.
Naprawdę?
Naprawdę.
Prosię.
Miał być chyba pstrąg.
Moja gołąbko, bardzo cię przepraszam za spóźnienie.
Musiałam znaleźć prosiaka i go zabić,
a potem był problem z ogniskiem...
Nie.
Nie!
Błagam.
Przepraszam.
Już jestem.
Dobrze.
Muszę cię gdzieś przenieść.
Muszę cię przenieść, moja gołąbko. Przepraszam.
Wybacz, ale moje kolano wyczuwa twoje cudne krągłości.
Dziękuję. Jestem pulchniejsza, niż w tym wyglądam.
Może powinienem sam to ocenić.
Doktorze, nie jestem jakąś pacjentką, którą trzeba zbadać.
Na pewno znajdę coś, co ci dolega.
Kochana, usiądziesz na swoim miejscu?
Pan doktor cały dzień zajmował się Tindarem
i może powinien odpocząć.
Nic mu nie jest.
Nic mi nie jest.
Przynieś nam wody.
Szybko się zerwałaś, żeby nam się...
przysłużyć, signoro.
Filomeno.
Ponieważ coś o tobie wiem, a przynajmniej podejrzewam,
w twoim interesie może być poświęcenie uwagi
komuś o wyższym statusie.
Gdybyś postawiła na zamożnego kawalera, na przykład Tindara,
twój los byłby lepszy.
Czy to groźba?
Boże, skąd. To ostrzeżenie.
Wiesz, co by było, gdyby cię wykryto?
Wyrzuciliby cię na pole. Umarłabyś z głodu albo i gorzej.
Wiesz, że wszyscy umrzemy, prawda?
Zapewniam cię, że tak. I to wcześniej, niż myślisz.
Doceniam twoją troskę,
ale w pozostałym mi czasie będę robić to, co chcę.
Chcę być twoją przyjaciółką,
ale nie jestem już służącą, niczyją.
Dobry wieczór, przyjaciele.
Padrone, powinieneś odpoczywać.
Jestem zdrów jak ryba.
Jesteś poważnie chory.
Odkąd wypiłem tę twoją herbatę, ciągle wymiotuję.
Ale jak mówiłeś, to udowadnia, że działa.
Zdecydowanie działa!
Musisz leżeć w łóżku.
Nie muszę,
bo usłyszałem anielski śmiech, który zachęcił mnie, żeby do was dołączyć.
Nie będę podpierać ścian na imprezie mojego życia.
Pani, wyglądasz dziś pięknie jak śliwka.
Co takiego mówisz kobietom, Dioneo?
Jesteś zjawiskowa.
Tak. Właśnie to.
Nie.
Misia!
- Co tam masz? - Nic.
Co było w tej beczce?
Przestań.
Zaraza! Przywiozłaś tu zarażoną osobę!
Cholera.
Proszę, proszę.
Wygląda na to, że mam w garści pewną arogancką służkę.
Kto to jest?
Taki jeden.
To Leonardo.
Pochowałeś tu zarażoną osobę.
A wszystkim mówisz, że wyjechał.
Jaki masz plan, ty idioto?
No to mamy kłopot.
Istotnie.
Istnieje świat,
w którym w tej chwili zawrzemy po prostu umowę.
Ja nie powiem, że sprowadziłaś do willi zarazę.
A ja nie powiem, że zaraza już w niej była
i szanowny wicehrabia Leonardo nie żyje.
Tak.
A teraz mi pomóż.
Jezu.
Proszę, obchodź się z nią delikatnie.
Wtedy Filip wysłał wojska, żeby podbić wzgórza Kynoskefalaj.
Flamininus nie wiedział,
że Filip jest o wiele bliżej, niż sądził.
Pewnie nie rozumiesz złożonej relacji między Etolczykami
a Cesarstwem Rzymskim, prawda?
Dobrze. To zdrowe.
- Mogę to wyjaśnić. Spokojnie. - Ojej.
Wina? Wystarczy na ostatni kielich.
To bardzo rzadki rocznik.
- Ja chętnie. - Ja również.
Oczywiście, signor.
To chyba Dioneo poprosił najpierw.
Ale potem poprosił signor Tindaro.
Może podzielisz wino między nich?
Nie chcę niczego zakładać, kochana,
ale szlachcic ma chyba
wytworniejsze podniebienie na tak zniuansowane wino.
Wątpię, bo ojciec Dioneo był handlarzem win.
Dioneo, możesz napić się ale.
Oczywiście, padrono.
- To nie fair. - Fair?
To najznakomitsze wino
dla naszych najznakomitszych gości.
Tak to już jest.
O Bo...
Co to ma być?
- Oddawajcie pieniądze. - I kobiety.
Czystą wodą też nie pogardzimy.
Wynocha!
Czemu rzucasz we mnie talerzami?
Żeby bolało.
Jestem cały?
Proszę, pomóż mi!
- Widziałaś, co zrobiłem? - Boże, ale ohyda.
Nie!
O nie!
Kardynał Agnolo?
Neifile?
Kurwa.
Co w ciebie wstąpiło?
Chciałbym powiedzieć, że opętał mnie diabeł
albo że wyrzekłem się Boga,
ale to coś znacznie gorszego.
Byłem świadkiem takich okropieństw,
że znam już prawdę.
Bóg nas opuścił.
Neifile, zawsze byłaś niewinnym dzieckiem.
Świętym dzieckiem.
Precz, szatanie.
Precz!
Odetchnij i pamiętaj, kim jesteś.
Idziemy!
Idziemy stąd.
Ale wiedzcie,
że Bóg wydał swój ostateczny wyrok.
Nie powróci ani on...
ani jego syn.
Wszystko przepadło.
Zaraza!
- Nie! - O Boże.
Nie!
Mój Boże.
Chyba potrzebuję więcej wina.
Boże! To nie może być Leonardo, prawda?
Boże, wyglądam koszmarnie.
- Wyglądasz pięknie. - Idę!
- Już idę! - Boże!
Dotarłam.
Napisy: Marzena Falkowska