Ez duzu ogia nork jango duen zuk erabakiko!
Ez!
Geldi!
Iritsi naiz.
Ez dugu langilerik nahi, ipotx hori.
Ez, festagatik etorri naiz.
Izurriaren pertsonifikazioa dirudi.
Urdanga ere bai.
Alde.
- Leonardoren iloba naiz. - Ez.
Horrelako iruzur batek badu heriotza-epaia ekartzea.
Ez. Ez, ez naiz iruzurgilea.
Filomena naiz, Florentziako Eduardo etxekoa.
- Jode. - Bale.
Tira, hori ezinezkoa da: badaukagu horrelako bat jada.
- Zer? - Bai.
Bai.
Licisca.
Nola ausartu zara?
Ema… Ematxar traidorea! Ni hiltzen saiatu zinen!
Ez!
Bale. Ea ba. Nahikoa da.
Kendu!
Aski da!
Nire zapatarik onenak!
Jainkoarren.
Ez dut emakumerik jotzen. Premia medikoa izan da.
Inork ez badio zarpailari aurre egiten, neronek egingo diot.
Ez ukitu signora Filomena berriro.
Bota ezazue iruzurtia!
Bera ez da Filomena, ni baizik.
Emakume itxuratia berorren neskame jeloskorra da, antza.
Ez da hala?
Ai, ba bai.
Nire neskame zelatia da, Licisca.
- Ez, bera-- - Ez zaitut ezagutu, Licisca.
Beti zaindu izan zaitut ondo.
Piura horrekin eta horrela jokatuz agertzea ere…
Zeharo lotsagarria da niretzat.
Barkamena eskatuko, nire lagunen aurrean hain sakonki lotsatzeagatik?
Ez.
Pena da. Honako bidean, burua galdu du.
Berorren izena hark aldarrikatzea barkaezina da.
- Txakurretara. Lagunduko diet. - Egon.
- Nik ere bai. - Lagundu.
Ez!
- Aski da. Ospa. - Ez dut biziraungo. Ez.
- Ez. - Onik aterako zara.
- Ez! - Itxaron.
Ogia beharko du, behintzat, bidaiarako.
Zer adeitsua!
Eman.
Mesedez.
Bidean gosez hil ez zaitezen.
Geratzen utzi behar didazu.
Kontua da ez dudala ezer egin beharrik.
Traizio egin zenidan, Licisca.
Hil nendin utzi ninduzun.
Eraso egin zenidan, goseak zegoen norbaiti ogia emateagatik.
Bueno…
Sentitzen dut.
Begira, geratu nahi baduzu, nire neskamea izan beharko duzu.
Bestela, zu botatzen utziko diet,
plebeio pitzatua dirudizu eta.
Zu noble plantak egiten ari zara?
Begi normalak eta ile distiragabea dituzu. Ez.
Eskumutur mardulak dituzu. Ez duzu lortuko.
Lortzen ari naiz ba.
Nobleetako bat gorteatzen ari zait.
Padrone Tindaro.
Peralto markesaren iloba?
- Bai. - Gorteatzerik ez.
Mandatu egiten badizu, geratu ahalko gara.
Pozten naiz hemen zaudelako.
Aho nazkagarri horrekin zuri begiratzea zaila bada ere.
Gure segurtasuna ziurtatuko dut. Zuk eutsi tratuari.
Filomena zaharra hilda dago.
Bai. Zubi batetik behera bultzatu zenuen.
Bale ba.
- Barkatu, padrona. - O, ez kezkatu.
Naturaren deiadarra.
Ufa!
Bere merezia eman zion kardinalari.
Salbatu gintuen.
Sastakada estraren bat eta guzti. Badaezpada izan ziren, edo…
Ez, beharrezkoak izan ziren guztiak. Egin beharrekoa egin nuen.
Aldizka beharrezkoa da norbait hiltzea.
Hara.
Tira, Dioneo izurria ezerezten ari da.
Gero, postrea zerbitzatuko dut. Pastak!
O, tira ba.
Bera ere badator.
Bueno, zenbat eta gehiago…
- Genevako Pogo-k dio… - …hobe.
…pozoia usain gisa gorputzeratzen dela.
Jakinaren gainean egonda, infekzioa saihestea nahiko erraza da.
Liciscak bere makurkeria baztertu du. Nik gizabidez barkatu diot.
- Ezta, Licisca? - Bai.
Erreberentzia kaskarra.
Errepika ezazu.
Horra. Mila esker. Jarraitu, doktore.
Milesker. Tipula kokotsetik eta eskumuturretik igurtzi.
Medikuntzaren jargoian, "usainarekiko gune sentikorretatik".
Ez da asko behar, miasma uxatzeko lain.
Imita nazazue.
Kirasduna! Uxatu izurria.
- Kirasduna. - Kirasduna.
Kirasduna.
Oso mediku trebea da.
O, bai.
Kirasduna.
Zorionekoak gara harengatik.
Eta bera zorionekoa da berorrengatik.
Zorionekoak gu:
berorrek ikusteko saioa egin zuen bidelapurren aurka, ausarta benetan.
- Bueno… - Kirasduna.
- Egia… - Kirasduna.
Asko irakurri dut gorputzez gorputzeko borrokez.
Nabari da.
Orain, egin zarata, airean geratzen den izurria desegiteko.
Beraz, egin oihu nirekin.
Ozenago. Milesker.
Bai, airea ezin atseginago dago orain, gaitzik gabe. Doktore?
Mehatxua ezereztu dugu. Ardorik?
O, bai!
Beltza ala zuria? Zuria oraingoan.
Ez dugu gertatutakoa aintzat hartuko? Bidelapur hirukotea deslai
ibili da gure santutegian.
Arrazoi du.
- Zaindaririk ez? - Ez?
Eta, Jainkoarren, non da etxeko gizona?
Ganorazko arduradun bat balego, hau ez zatekeen gertatuko.
Eta berorrek ez zukeen berorren burua umiliatuko
eraso mari-mutil hartaz.
Mundu guztia babesteko izan da.
Burua galdu du.
Sirisco gogotik saiatuko da sarkinik egon ez dadin.
Bai. Bai, jakina.
- Iradokizunik? - Egin dezagun otoitz kardinalaren alde.
Eta nire alde ez? Nire senargaiaren etxea inbaditu berri dute!
Jainko maitea, zergatik?
Zergatik, Jainkoa?
- Jainkoa, zerga… - Aski da!
Ez gaitezen gure onetik atera!
Denok galdu dugu asko izurria dela eta,
baina horrexegatik merezi dugu atsedenaldi bat babesleku idiliko honetan.
Oporretan gaude! Gogoratzen dute beroriek?
Hel diezaiogun oporraldi-aldarteari, bai?
Hori da eta!
Berorien artean ariko dira, "Sirisco, eta postrea?".
Tira, berri onak:
gelara pastatxoak eramango dizkiegu, amets gozo-gozoak izan ditzaten.
Sirisco, gelak txikiegiak dira.
Bai, signora, baina aldi baterako baino ez dira.
- Gela nagusira joango gara laster… - Sirisco!
Ez dut nire Padua-ko ispilurako tokirik. Ez dago espaziorik.
Eta hemen? Toki hau ere hutsik dago.
Edo badut atean jartzea, dotore-dotore.
- Sirisco! - Iritsi dira pastak.
Ea, erdikoa dut gogokoena…
Prestatu karroza.
Karroza? O, gauerdiko bisitaldi bat egin nahi du herrixkatik?
Piazza ikustekoa da, baina iluntasunean nekez ikusiko…
- Nazkatu naiz. - Barka?
Nazkatu. Gelaxka ñimiño honetaz.
Neskame patetiko eta ezkongabearekin partekatu behar dut.
- Tira… - Leonardorengana joango gara.
Ondoko herri batean zegoela esan zenuen, ardoa edaten.
- Zein herritan? Bagoaz! - Ondoko herrian zegoela esan nuen?
Ai, hala balitz… Gauza asko esan ditut.
Zein herritan?
- Prato-n. - Praton da?
- Ez dakizu? - Azken letra "O" da.
- Beste emakume batekin dago? - O, ez.
Emakume ederrago batekin isilpean ezkonduta badago…
- Ez. - …lo zaudela hilko zaitut.
- Eta suizidatu egingo naiz. - Ez.
- Misia, gauza bera egingo duzu. - Jakina.
Padrona, zin dagit, ezkongabe dago eta ez du berorren itxuraren berri.
Berorren itxura gizona etxera itzultzeko adinako arrazoia
bada ere. Eder-ederra da, bai horixe.
Zerk urrun dezake gizon bat emaztegaiarengandik?
Distantzia hori moztuko dut.
Joango gara bihar goizean, ilun ez dagoenean?
Bidelapurrek eraso egin berri digute.
Bai.
Ados.
Atsedena behar dut.
Albait ederren egongo naiz senarrarentzat.
Bai.
Egunsentian, hirurok joango gara haren bila.
Primeran.
- Primeran. - Misia, ondo lo egiteko kanta.
- Zer? - Nola ez, padrona.
Falkoneroak kantatzen duen hori,
abesten duenean, aurrean duen edonori…
Utikan, jode.
Saio aintzagarria da, artea gori-gori,
falkoneroak kantatzen duen hori,
abesten dionean, aurrean duen edonori.
Ez naiz Toskanako herri guztietara joango
hemen aurrean lurperatu genuen gizona topatzeko!
Badago beste bide bat.
Zer moduz, padrone?
Primeran.
Hau bai aparteko gaua. Berez, nire lehen garaipen militarra.
Ikusi ditu.
Nik esku hartu ezean, edozer egin zezaketen.
Bortxatu.
Bortxa nintzateke.
Izan da biolentoa inoiz?
Maiz. Gaixoen onerako izaten da.
Gizontasunaren mamia gogorarazten dizu.
Filomenak zoriondu egin nau, borrokan ausarta izateagatik.
Emakume batekin flirtean ibiltzea da zehazki
nire gaitzerako baltsamoa.
Beharbada besteekiko ezberdina da.
Filomena gorteatuko dut.
Emakumeak sakon ulertzen dituenez,
txundigarria da hain saio perilosari heldu nahi izatea.
Arrazoi du.
Tristea da ia. Ai, besterik gabe gustuko banu…
Horrek ez lioke ez hari ez niri mesederik egingo.
Hala da. Pozten naiz adoretu delako,
baina atseden premia ere badu berorrek.
Te premia ere bai.
Ez dut barruan ez dudan ezeren beharrik.
Edozer egin dezaket. Itzel sentitzen naiz!
O, ez!
Bai!
Hegan egin dut.
Laztana?
Gehiegizkoa izan da, ezta?
Portzierto, ez dut Jainkoak utzi gaituenik uste.
Hori ondorioztatu dut.
Baina mundu guztia hiltzen ari da. Kardinala eta guzti.
Bai, onartuko dizut: Jainkoa haserre dago gizadiarekin agian.
Agian ez dugu aski katedral eraiki. Edo gehiegi eraiki dugu.
Haren bideak ezin asmatuzkoak dira.
Agnolo kardinalak hori ahaztu zuen. Hara emaitza.
Emakume batzuek garbitu zuten.
Kardinalak lehen jaunartzea eman zidan.
Bueno, indarrean dirau, ezta?
Bihotza…
zer duzu magalean?
Kardinalaren behatza.
Bale.
Eta zer asmo duzu?
Ez dakit.
Hain da txikia… eta zeharo bakarrik sentitzen naiz.
Hemen naukazu, laztana. Inoiz ez zaude bakarrik.
Bota egingo dut, ados?
Burua erdi-galduta dut, ezta?
Baina…
Baina modu maitagarri batean.
Kaka zaharra.
Panfilo!
Putzu batean nago!
Panfilo!
Badago inor?
Jainkoa?
Altxatu. Lan handia dago.
Sirisco Pampinearekin joango da gaur.
Misia ere ez da egongo.
Lan handia dugu, Licisca.
Pixontziez eta goialdeaz arduratu naiz.
Ura behar dut.
Ez ukitu zalia ezpainez.
Zoritxarrekoa eta nazkagarria da.
Ea, zatoz hona. Etortzeko!
Esku leunak.
Ez al zara…
Esan.
Ez dio axola. Garbitu. Lana dugu.
Lurra zulatzea lurrari lotzeko era aproposa da.
Zoaz inguru belartsu horretara. Bidea pasata, 20-bat metrora.
Lur on eta biguna. Metro eta erdi, gutxienez.
Otsoek ateratzen badute, berriz lurperatu beharko duzu.
Kaka.
Neifile?
Egun on, Sirisco!
Egun on, padrone. Espero dut gosaria gustatu izana.
Portzierto, ikusi duzu nire emaztegaia?
O, ez. Ez dut ikusi.
Ez kezkatu, oso toki segurua da.
Atzoko sarkinak ikusita, ez nago guztiz ziur.
Ordutik, segurtasunaren arduraduna nire gizonik indartsuena da.
Eta gizonik ahulena. Gizon bakarra denez…
Egingo dugu besterik?
- Arma batzuk? - Bai.
Bada esna dagoenik?
Xehetasunez ez arduratzeak arriskua dakar.
Bai. Jakina. Baina berori ez bedi emazteaz kezkatu.
Hara. Inguru ederra eta erakargarria dugu.
Galtzeko adina espazio du. Bai?
Itxaroteaz akituta nago, jakin dezazun.
Bart gauekoaren ostean, ene Leonardorekin egon beharra dut.
Bidelapurrak oratu zidanean, bizia begien aurretik pasatu zitzaidan.
Bueno ba. Ezin gara nire senargaia topatu arte itzuli.
Polikiago gabiltza?
Zergatik gelditu gara?
Ai, ama. Misia, bidelapur batzuek indarrez hartu nahi bagaituzte,
arduratuko zara?
- Bai. - Har zaitzatela.
Kontua errazteko.
Sirisco?
Zergatik aurkeztu didazu ahate bat?
Ahatekume bat da, berez.
Berori lasaituko duela bururatu zaigu.
Zer dela eta lasaitu?
Berriak ditugu,
Leonardori buruzkoak.
Baina nire azken aukera zen.
Ahateari eutsiko diot. Milesker. Bai.
Soinekoa eta ezkonsaria eta guztia.
Misia.
Eta nire aita poz-pozik zegoen joatekoa nintzelako.
"Azkenean, zure txanda" esan zuen.
- Nire txanda zen! - O, berorren txanda.
Eutsi ahateari, bai. Eutsi ahateari.
Zoriontasuna.
Ederra.
Ene laztana, ene laztana.
Plan bat dugu.
- Ene laztana, ene laztana. - Laztana.
- Plan bat dugu. - Plan bat dugu.
Zer egun polita. Ibiliko gara olibondoen ondotik?
Zertarako?
Ondo pasatzeko.
Bai, tira… Ez, agenda bat dut.
Gosaria nabarmen ona izan da.
O, bai, gozo-gozoa. Zaporeak…
Hobea izan zitekeen.
Zer-nolako haurtzaroa izan zuen? Primerakoa?
O, tira, oso txarra izan zen, jakina.
Gaixobera izatearen abantaila historia ikasteko parada izan zen.
Denbora, pitokeriak edo lagunak egiten eman beharrean,
ondo aprobetxatu nuen.
Esan diot inoiz
aditua naizela Mazedoniako erromatar gerretan?
Aditzera eman dit, jo eta ke.
Berori entretenitzen jarraituko dut:
orain, Etoliar gerrako historia osoa.
Ederki.
Lotsagabetu egin da.
O, sentitzen dut, Tindaro.
Gehiegi emozionatu naiz.
Pizgarri intelektual baten egarri naiz.
Pribilegioa da berorren argipean egotea, signore.
Bai, tira…
Jainkoarren, beste nork egingo luke?
Dioneo!
- Kaixo, doktore. - Padrona.
Dioneo, hasi.
Musikaz, egitateak metabolizatzen errazagoak izango dira.
Berorrentzat.
Bigarren Gerra Punikoaren emaitzak
Erroma eta Mazedoniaren arteko harremana okertu zuen.
Hanibalek, aitari egindako promesari eutsita,
ez zien erromatarrei barkatu.
Aukera izan zutenean hil behar zuten, haurtxoa gatibu izan zutenean.
Espainia, hemen. Itsas armada beharrik ez.
Kartago, hemen.
Eta Hanibalek Suguntum arpilatu izan balu, laugarren…
Eta, Jainko maitea, beste arrazoi bat.
Berori oso ahalguztiduna da, eta oso handia.
Nora joango litzateke, artaldeari ihes egingo balio?
Ezkutalekurik ez.
Neifile?
- Kaixo. - Jainkoarren. Putzuan zaude.
- Ondo zaude? Min hartu duzu? - Bustita nago.
Hamaika galdera dut, baina, lehenik, soka bat hartuko dut.
- Zaude. - Ez duzu zertan.
Ez dut salbatzerik nahi.
- Zer? - Ez nauzu zuk salbatu behar,
Jainkoak baizik.
Zuhaixkari su eman zenionean bezala ari zara?
Ez. Jainkoarentzako proba da.
Alde batera utzi ez banau, ez dit putzu batean hiltzen utziko.
Erreskatatu egingo nau nolabait. Seinale bat izango da.
Laztana…
eta seinalea neu banaiz?
Ene, zu ez zara seinalea.
Nire senarra zara. Maite nauzu. Nola ez zara ni salbatzen saiatuko ba?
Ez luke ezer frogatuko.
Jainkoak bidalitako norbait bada, aterako zara?
Mirari bat ere izan liteke.
Eskailera magiko bat, edo haize-bolada sakratua.
Zer moduz gosaria?
Gozo-gozoa.
Marmelada, borraja.
Eztia gorde dizut.
- Otarre bat prestatuko dizut. - Ez, milesker.
Irtetean, txerria izango dut.
Eta salbatzen ez bazaitu?
Bihotza, hori aipatzea ere!
Ados, gurutza ditzagun hatzak.
Zure alde errezatuko dut. Egun ederra opa dizut.
Bale.
Eta, orain, berorren loriaren aldeko olerkia,
terza riman. Modako neurria omen da.
Lotsaturik, arren eskatzen diot ene bizitzatxo jainkozaleaz jabetzeko.
Eguerdia dirudi.
Arrats behera itxaron behar dugu?
- Bai. - Bai.
Nolakoa zen Leonardo?
Atsegina zen.
Atsegina.
Zer atsegina…
Jarraitu deskribatzen.
Deskribatu zidaten,
baina entzuteari utzi nion ezkontzeko prest zegoela aditzean.
O, bai, nola ez.
Bueno, izugarri gustatzen zitzaion bere landetxea.
Baina Venezia are gehiago.
O, horixe gustatzen zitzaiola.
Han ezagutu nuen. Tokitxo baten arduraduna nintzen.
Emakumeentzako atsedentokia.
Berez gizonentzat zen. Emakumeek ez zuten atsedenik hartzen.
Baina, gero, Villa Santara ekarri ninduen.
Haren bidaietatik itzultzean, liburu bat ekartzen zidan.
- Irakurtzen irakatsi zidan. - Badakizu?
Ederra eta aberatsa zen, antza.
Bai, nahiko aberatsa.
Gaztetan oinordetu zuenetik, landetxea hobetzen aritu zen.
Gizon kristau zintzoa.
Musul…
Zaratatsua zen.
Arras zaratatsua.
Ahots burrunbatsua zuen, baita irribarre handi eta zabal…
Kolorerik maiteena?
- Urdina. - Urdina! Misia, urdina!
- Urdina zelakoan geunden! - Hara! Zer ondo!
Urdina.
Elkar ezagutu aurretik zeuden elkarri lotuta, antza.
Urdina.
Kaskagorriak ikaragarri gustatzen zitzaizkion.
Berori ilegorria izateko esperantza zuen.
Badakit.
Hurrengo jardueran, berorrentzat jokatuko dut berriro.
Ederto.
Emakumeak haragiaren harrokeriak itsutzen ditu.
- Pozik asebeteko dut. - Ez dakit zertaz ari den.
Nire gorputza mugitzen ikusiko du.
Dioneo, Filomenari zehazki erakutsiko diogu
nola urtu zen Filipe V.a
Tito Quincio Flaminino handiaren presiopean, Tesalian.
- Bai. - Makilak behar ditugu.
- Andrea. - O, bai. Mesedez.
Ai! Jainkoarren. Zergatik eman dit alde punta-zorrotzetik?
Bi aldeak dira horrelakoak.
Ixo, txakur mazedoniarra, eta jarri zure postuan!
Gogotik birrinduko zaitut, horixe baietz.
O, ideia ona. Gizon-jarrera da hori.
- Bai. - Bi gizon, espermaz mukuru.
Jainkoarren.
Bai.
Makurtu.
Mazedoniarrek estu hartu zituzten erromatarrak.
Baina, orduan, kontraeraso egin zuten.
Gora, erromatarrak!
Behera, mazedoniarrak.
Ea ba, nire konfiantza osoa duen Jainko ahalguztidun hori,
beste zerbait probatuko dugu.
Badakit salbatu egingo nauela,
baina hondoratzen ari naiz.
Hondoratzen!
Jainkoa, ito egin naiz ia,
baina indartu egin nau. Horretan ari zara.
Tira.
Aski da.
Beste poema batek atsegin emango lioke, Jauna?
Barrura. Danba.
Eguna nirekin emateko eskatu diot zeharo arbuiagarria ez den
ezagutu dudan lehen emakumea delako.
Eskerrik asko.
Zaila da gizon aberatsa izatea.
Diruaren usainak emakumeak basati bihurtzen ditu.
Hori egitate zientifikoa da.
Ezin dut berorren egoera imajinatu ere egin.
Abariziaz betetako izakiak gara.
Barkatzen diot.
Baina berorren dirua baino askoz harago doa.
Azkarra, indartsua eta ederra da.
Koitadua.
Emakumez inguratuta egongo da beti. Makila batekin uxatuko ditu.
Zer?
Ez da hala.
Ze… Zergatik esan du hori?
Ez, esan nahi…
- Adar joka ari da? - Ez.
Berorren gezurrezko lausenguek ez naute liluratuko.
Ez nabil gezurretan. Berori…
ederra da.
Berorren gorpuzkera polita, berorren ile uhindua…
Ez dut ile uhindua, kizkurra baizik!
Banekien jendaurrean
- burla egingo zidala. - E…
E…
Dioneo, esan emakume krudel honi ez ditudala burlak onartzen.
Behin, gizon baten burlek lurrera jausarazi zidaten.
Mihia hantu zait.
Ezin dut arnasik hartu.
Urkatu egingo dute!
Padrone, hartu arnasa sakon. Ondo.
Mingaina.
Ondo. Begiak.
Biziraungo du.
- Ziur dago? - Erabat.
Zer egingo dugu izaki bihozgabearekin?
Emakumeak horrelakoak dira.
Emozioek itsutzen dituzte. Ez zintuen iraindu nahi.
Nire ilea aipatu du.
Laguna nau. Ile bihurri eta ez oso erakargarria du.
Medikua ere banau. Bego ziur:
saiatuta ere, ezingo lioke iseka egin.
Gizon ezin ederragotzat du
Filomenak, berorrez maitemindu da eta.
Egia da?
Nitaz maitemindu da?
Bai.
Bai, berorrez maiteminduta nago.
Banuen susmorik.
Dioneo, lagunduko diozu andreari barrura,
afarirako presta dadin?
Gaurkoa asimilatu behar dut,
bakarrik eta isiltasun osoan.
Mokadurik ikusten badu, ekarriko dit?
Konforme.
Egun ona izan.
Nireganako maitasunak ez dezala itsutu. Bestela, ezingo ditu eskailerak igo.
Haiek igotzeko, ikustea beharrezkoa da.
Oso barregarria.
O, bai.
Oso xarmagarria, signore.
Ikusten duzunez, tratuari eusten ari natzaio.
Ni ere bai.
Ba hori freskagarria izan da niretzat.
Maitasuna xelebrea da.
Egia-kutsu sakona du.
Gorputzaren eta gogoaren egia.
Zeure gorputzetik aldentzen zaitu. Zeruan flotatzea ahalbidetzen dizu.
Hodeiak behatzez haztatzea.
Behor bat maite-maite izan nuen.
Maite-maite.
Gaixorik zegoenean, harekin egiten nuen lo kortan.
Ez nuen nire konpromisoa dudan jar zezan nahi.
Orduak eman nituen han. Orduak.
Jatea ahaztu zitzaidan. Ur bera edaten genuen.
Egun oso bat jan gabe,
eta mirabeen gelara joan nintzen, ogi eta garagardo bila.
Itzuli nintzenean, joana zen betiko.
Lekuko izan ez nendin joan zen une hartan, akaso.
Akaso ez du esanahirik.
Hala gertatu zen…
eta listo.
Egun bat igaro zen, besterik gabe.
Bizitzako maitasunik berdaderoena, bat-batean joana, azken musurik gabe.
Bueno, tira, gainditu beharko dugu, ez da hala?
Pertsona dramatikoak ez dira atseginak.
Zatoz, ordua da eta.
Igurtzi hortzak.
Jainkoa?
Padrona Neifile, berori da?
Jainkoak ni hona bidaltzeko arrazoia ulertu dut.
Oratu eskutik.
Jainkoak bidali du?
Horixe baietz.
Jainkoa bihurri hutsa da. Banekien.
Nola agertu zaio?
Zutabe gisa? Hodei moduan?
Buru barruko ahotsa izan da.
Esan dit, "Zoaz, Dioneo, putzu zaharrera, eta erreskatatu hango neska.
Amen".
Jainkoaren ahotsa.
Sakona eta burrunbatsua da? Turuta-soinua bezain bizia?
- Zer hozbero du berorrek? - Hotzikarak ditut.
Odola hoztu zaiolakoan nago. Ura bezain hotza du.
Nire berotasuna igorriko diot.
Ados.
Milesker berorren sakrifizioagatik.
- Beroa sentitzen dut. - Ederki.
Eta hor?
Sentitzen du hemen?
Bai.
Eta hor?
Hara. Orain beroegi nago.
Milesker laguntzagatik.
Emazte atsegina du.
Ez diot atorra kentzeko esan.
Jainkoak esan dit.
Laztana, Jainkoak salbatu zaitu benetan?
Bai! Dioneo bidali du.
Ahots batek hitz egin dio.
Horrela imajinatzen dut Jainkoaren ahotsa: "Kaixo, doktore".
Agian staccato era nahiago izan du: "Kaixo, doktore".
Pozik entzungo dizut gero, baina afalordua da.
Jantzi azkar. Ez diegu itxaronarazi nahi.
Neifile?
Bai.
…horregatik interesatzen zaizkit Averroesen
Aristotelesen teoriaren gaineko komentarioak.
Higienearen inguruko gogoetak ere jakingarriak dira.
Ez dut tutik ere ulertu.
Jakina ba. Nigatik zorionekoa da berori.
Esaten dudana ulertzen dudalako.
Iragarpen bat, gonbidatu ohoragarri horiek!
- Orain, zerbaiten berri emango… - Leonardo viscontearekin ezkondu naiz!
Bai!
Ospa dezagun.
- Ardoa! - Bai.
Prato-n topatu genuen.
Ume batzuei errota nola erabili erakusten ari zen.
Bihotz onekoa da, gero.
Zer polita.
Unean bertan erabaki zuten beroriek? Zer erromantikoa.
Zer irrazionala.
Begi-kolpeko maitasuna izan da.
Nirekin ezkontzea izan zuen aukera bakarra.
Grinak eta jainkozaletasunak bultzatuta,
eliza txiki batean batu ginen Jainkoaren aurrean.
Jakina, senar-emazte gisa ere batu ginen, biok bakarrik.
Atsegin-atsegina izan zen.
Beti irrikatu izan dudana.
- Ezta, Misia? - O, horixe. Primerakoa izan zen.
Primerakoa.
Ez dute sinetsiko: Leonardo urdinez jantzita zegoen.
Urdinez! Gure kolorerik maiteenaz. Bai.
O, ezin hobea izan zen orduan. Horixe izan zela.
Eta laster batuko zaigu?
O, bai.
Beira erosi behar zuen Venezian. Horren ostean etorriko da.
Oraingoz, ni egongo naiz bakarrik.
Bai, etxeko andre handia.
Bakarrik.
Ondo dago, Pampinea?
Viscontessa esan nahiko zenuen.
O, bai… Kale egin dut, viscontessa. Sentitzen dut.
Primeran nago.
Oso… Primeran nago. Bai…
Oso… Begiak negar egiteagatik ditut hantuta.
Bai, jakina, baina zorioneko malkoak izan dira.
Bai…
Zoriontasun malkoak. Bai.
Ardo gehiago!
Aizu.
Bai.
Ez dago presarik.
Aurrera.
Ez, milesker.
Aurrera.
Egiteko ba.
Etzan burua.
Gorago.
Dontzeilak erreskatatzailea behar du berriz?
Padrona, ez nuen berorren bisitarik espero.
Urkatu egingo naute.
Azpitituluak: Xabier Izagirre Aizpitarte