Di ikaw ang magdedesisyon kung sino'ng bibigyan ng tinapay!
Naku po!
Sandali!
Nandito na 'ko.
Di namin kailangan ng tagasilbi, impakta ka.
Nandito ako para sa salusalo.
Mukha siyang salot na naging tao.
Mukha ring puta.
Alis.
-Pinsan ako ni Leonardo. -Hay, naku.
Alam mo bang may parusang kamatayan ang panloloko?
Hindi. Hindi ako nanloloko.
Ako si Filomena,
ang anak ni Eduardo ng Firenze.
-Patay. -Sige.
Pero imposible 'yan dahil may Filomena na dito.
-Ano? -Oo.
Oo.
Licisca.
Walanghiya ka!
Walanghiya kang babae ka! Papatayin mo pa 'ko!
Wag!
Tama na 'yan. Sige na, tama na.
Layas!
Tama na 'yan!
'Yong sapatos ko!
Diyos ko.
Di ako nananakit ng babae, pero kailangan 'yon.
Kung walang magsasalita sa gusgusing 'to, ako na lang.
Wag ka na uling lalapit kay Senyora Filomena!
Palayasin ang impostor!
Hindi siya si Filomena. Ako 'yon.
Mukhang ang impostor na 'to ang inggiterang alalay mo.
Tama ba?
Siya nga.
Ito nga ang inggiterang alalay ko, si Licisca.
-Hindi, siya 'yong… -Hindi kita nakilala agad, Licisca.
Iniingatan pa naman kita,
tapos dadating ka na ganyan ang itsura at asal mo.
Pinapahiya mo ako.
Puwede bang humingi ka ng pasensiya sa sobrang pagpapahiya mo sa akin?
Hindi.
Mukhang wala na siya sa tamang pag-iisip.
Walang kapatawaran ang mga pinagsasabi niya.
-Ipatapon siya. Tutulong ako. -Sandali.
-Ako rin. -Tumulong ka.
Wag, wag, wag!
-Tama na. Labas na. -Mamamatay ako. Wag!
-Wag! -Kaya mo 'yan.
-Wag sabi! -Sandali.
Dapat may tinapay man lang siya sa pag-alis niya.
Ang bait mo naman.
Akin na.
Sige na.
O, para di ka magutom pauwi.
Wag mo akong paalisin.
Alam mo, wala akong kailangang gawin.
Tinraydor mo ako, Licisca.
Hinayaan mo akong mamatay.
Sinaktan mo 'ko dahil binigyan ko ng tinapay 'yong nagugutom.
Sige na.
Patawarin mo na 'ko.
Sige, kung gusto mo talaga dito, magpapanggap kang alalay ko.
Kung hindi, hahayaan kong palayasin ka nila na parang busabos.
Tapos magpapanggap kang mayaman?
Sa itsura mong 'yan? Sa buhok mong 'yan? Hindi.
Sa kapal ng kamay mo, walang maniniwala sa 'yo.
Naniwala na nga sila.
Nililigawan pa nga ako no'ng isa.
Si Padrone Tindaro.
'Yong pamangkin ni Markes Peralto?
-Oo. -Wag mo nang patagalin.
Dapat makasal na kayo para magtagal tayo dito.
Masaya ako na nandito ka.
Kahit ganyan ang bunganga mo.
Ako ang bahala sa atin, basta tumupad ka lang sa usapan.
Patay na ang dating ikaw.
Oo, dahil tinulak mo siya sa tulay.
Sige.
-Pasensiya na, padrona. -Naku, wala 'yon.
Itatapon lang namin 'to.
Hay.
Nadale mo 'yong cardinal, padrona.
Kaya nakaligtas tayo.
Dinamihan mo pa 'yong saksak. Para ba 'yon makasiguro, o…
Hindi, dapat lang talaga 'yon. Ginawa ko lang ang dapat.
Minsan kailangan talaga nating pumatay.
Pambihira.
Sige, pinapalabas lang ni Dioneo ang salot,
tapos maghahain na ako ng panghimagas, mga matamis!
Pumasok na tayo.
Siya rin pala.
Buweno, mas marami…
-Sabi ni Pogo ng Geneva… -…mas masaya.
…na sa ilong pumapasok ang lason.
Kaya kung nabigyan kayo ng babala, madali lang iwasan ang sakit.
Tinalikuran na ni Licisca ang kasamaan niya
at buong-puso ko na siyang pinatawad.
-Tama ba, Licisca? -Tama po.
Tamang pagtungo ba 'yan?
Ulitin mo.
Sige. Salamat.
-Ituloy mo na. -Salamat.
Ikukuskos natin ang sibuyas sa baba, sa pulso,
at kahit saang parte ng katawan na mabilis nating maaamoy.
Kaunting kuskos lang, para lang maalis ang miasma.
Gayahin n'yo ako. Mabaho.
Mabaho. Pinapalabas natin.
-Mabaho. -Mabaho.
Mabaho. Mabaho.
Mabaho.
Magaling siyang doktor.
Oo nga.
Mabaho.
Masuwerte ka sa kanya.
At siyempre, masuwerte rin siya sa 'yo.
Lahat kami masuwerte,
pagkatapos ng pinakita mong katapangan laban sa mga tulisan.
-Oo nga. -Mabaho.
-Totoo 'yan. -Mabaho.
Marami akong alam sa pakikipaglaban.
Mukha nga.
Gagawa na lang tayo ng ingay para mawala ang natitirang salot.
Sige, sabay-sabay tayong sumigaw.
Lakas pa. Salamat.
Ayan, malinis na ang hangin natin. Doktor?
Wala na ang panganib, kaya ba't di tayo magbukas ng alak?
Tama!
Pula o puti? Puti na lang.
Babalewalain na lang ba natin na pinasok tayo ng tatlong tulisan
at ginulo ang pananahimik natin?
Oo nga.
-Wala bang bantay? -Wala?
At nasaan ang may-ari ng bahay?
Kung may nangangasiwa lang sana dito, hindi mangyayari 'to,
at hindi mo ipapahiya ang sarili mo sa mala-lalaking pag-atakeng 'yon.
Pinoprotektahan ko kasi kayo.
Parang wala ka kasi sa sarili mo.
Siguradong gagawin ni Sirisco ang lahat para di na maulit 'yon.
Opo. Siyempre naman.
-May naisip po ba kayo? -Ipagdasal natin ang cardinal.
Kung ako kaya ang ipagdasal mo?
Nilooban ang pamamahay ng mapapangasawa ko!
Diyos ko, bakit?
Bakit, Diyos ko?
-Diyos ko, bakit… -Tama na!
Magsiayos nga tayo!
Marami na ang nawala sa atin dahil sa salot na 'to,
kaya nga nandito tayo at nagbabakasyon sa maganda at tahimik na lugar na 'to!
Nagbabakasyon tayo! Nakalimutan n'yo na ba?
Lahat tayo, dapat may payapang pag-iisip.
Tama 'yan!
Nagtataka na siguro kayo, "Sirisco, ang panghimagas?"
Magandang balita.
Dadalhan namin kayo ng matatamis para masarap ang tulog n'yo.
Sirisco, ang liit ng kuwarto ko.
Oo nga, senyora, pero pansamantala lang naman 'to.
-Di magtatagal, lilipat na rin tayo… -Sirisco!
Wala na akong paglalagyan ng salamin ko na galing pa sa Padua.
Kung dito kaya? O dito?
Puwede ko ring isabit nang maayos sa pinto.
-Sirisco! -Eto na ang matatamis!
'Yong nasa gitna ang paborito ko…
Ihanda mo ang karwahe.
Karwahe? Teka, gabing-gabi mamamasyal tayo?
Oo, maganda sa plaza, pero mahirap makakita sa dilim…
-Ayoko na. -Ano po?
Ayoko na sa napakaliit na kuwarto na 'to
para sa isang kaawa-awang matandang dalaga.
-Buweno… -Pupuntahan natin si Leonardo.
Ang sabi mo nasa kabilang bayan siya.
-Saan? Pupuntahan natin siya! -'Yon ba ang sinabi ko?
Sana nga totoo 'yon. Ang dami ko kasing nasabi.
Anong bayan?
-Sa Prato. -Sa Prato?
-Hindi mo alam? -Alam ko nagtatapos sa "O".
-May kasama ba siyang babae? -Wala, a.
Malaman ko lang na may tinatago siyang magandang asawa…
-Wala. -…papatayin kita.
-Tapos magpapakamatay ako. -Wag.
-Misia, ikaw ang susunod. -Opo, susunod ako.
Padrona, sinusumpa ko, wala siyang asawa at hindi niya alam ang itsura mo.
Dahil kung alam niya, magmamadaling umuwi 'yon,
dahil sino ba naman ang hindi, sa ganda mong 'yan.
Di ko alam kung bakit nasa malayo siya, pero aalamin ko 'yon.
Kung bukas na kaya tayo umalis pag maliwanag na?
Pinasok lang tayo ng mga tulisan.
Oo nga.
Sige.
Magpapahinga na ako.
Dapat maganda ako para sa asawa ko.
Tama.
Pagdating ng madaling-araw, hahanapin natin siya.
Maganda 'yan.
-Maganda. -Misia.
Kantahan mo na 'ko.
-Ano? -Oo naman po, padrona.
Pag kumanta ang mag-iibon
Ang kinakanta ng mag-iibon…
Layas.
Isang magandang kanta
Ang kinakanta niya
Pag kumanta ang mag-iibon
Oo, maganda siya, pero di ko iisa-isahin lahat ng bayan sa Tuscany
para hanapin ang lalaking nilibing natin.
May iba pang paraan.
Kumusta ka na, padrone?
Ang ganda ng pakiramdam ko.
Ang saya ng gabi na 'to.
Ito ang una kong pagkapanalo.
Nakita mo naman sila.
Kung di ako nakialam, baka kung ano pa ang nagawa nila.
Baka may nagahasa.
Baka nagahasa na 'ko.
Naging bayolente ka na ba?
Minsan kailangan para sa mga pasyente.
Ramdam na ramdan ko talaga ang pagiging lalaki.
Nagpasalamat pa nga si Filomena sa katapangan ko no'ng nagkakagulo.
Babae lang pala ang kailangan ko.
At gamot para sa masasakit sa akin.
Siguro nga iba siya.
Liligawan ko si Filomena.
Base sa pagkakakilala mo sa mga babae,
nakakagulat na papasok ka sa ganyang kadelikadong sitwasyon.
Tama ka diyan.
Nakakalungkot kasi. Kung magugustuhan ko lang sana siya.
Pero di magiging tama para sa ating dalawa 'yon.
Tama. Masaya ako na masigla ka na,
pero kailangan mo pa ring magpahinga.
At 'yong tsaa mo.
Wala akong ibang kailangan.
Parang kaya kong gawin lahat. Ang ganda ng pakiramdam ko!
Naku po!
Ayos!
Lumipad ako.
Mahal?
Nakakabigla 'yon, ano?
Pero di pa rin tayo pinabayaan ng Diyos.
'Yan ang naisip ko.
Pero ang dami nang namamatay.
Pati ang cardinal.
Oo, aaminin ko na baka galit nga ang Diyos sa mga tao.
Baka dahil kaunti lang ang mga simbahan.
O baka nasobrahan.
Iba kumilos ang Diyos, hindi ba?
Nakalimutan ni Cardinal Agnolo 'yon, kaya tingnan mo ang nangyari.
Pinagpapatay tuloy ng babae.
Si Cardinal Agnolo ang nagbigay ng unang komunyon ko.
Pasok pa rin naman 'yon, di ba?
Mahal…
Ano 'yang hawak mo?
'Yong daliri ng cardinal.
A, gano'n ba?
Ano'ng gagawin mo diyan?
Hindi ko alam.
Ang liit nito, at pakiramdam ko mag-isa lang ako.
Nandito ako, mahal ko. Hindi ka mag-isa.
Itatapon ko na 'yan, ha?
Baliw talaga ako, 'no?
Pero…
natutuwa ako sa pagkabaliw mo.
Naku po.
Panfilo!
Nasa balon ako!
Panfilo!
May tao ba diyan?
Diyos?
Bangon na. Marami tayong gagawin.
Wala si Sirisco, sasamahan niya si Pampinea,
pati si Misia.
Maraming trabaho ngayon, Licisca.
Tapos na ako sa mga arinola at sa itaas.
Kailangan ko ng tubig.
Wag mong ididikit sa labi mo.
Malas 'yon, nakakadiri pa.
Lumapit ka nga dito. Halika.
Ang lambot.
Ikaw ba…
Ano 'yon?
Wala. Mag-ayos ka na. Marami tayong gagawin.
Magandang maghukay para mabanat 'yang mga buto mo.
Pumunta ka do'n sa madamo, do'n lang sa may daanan.
Malambot ang lupa do'n. Mga limang talampakan ang hukayin mo.
Puwera na lang kung gusto mong ulitin pag kinalkal siya ng mga lobo.
Buwisit.
Neifile?
Magandang umaga, Sirisco.
Magandang umaga, padrone. Sana nagustuhan mo ang almusal.
Siya nga pala, nakita mo ba ang asawa ko?
A, hindi.
Wag kang mag-alala, ligtas dito.
Nakakapag-alala kasi ang nangyari kagabi.
Oo, alam ko. Kaya nga pinagbantay ko ang pinakamalakas kong tao.
At ang pinakamahina. Iisang tao lang sila.
Kung mag-isip kaya tayo ng ibang paraan?
-Mga armas kaya. -A, oo.
At 'yong gising?
Wag nating ilagay sa panganib ang villa dahil sa kapabayaan.
Oo, siyempre. At wag mong alalahanin ang asawa mo.
Ang ganda ng paligid natin, tingnan mo.
Marami siyang puwedeng puntahan dito.
Pagod na pagod na akong maghintay.
Gusto ko nang makita ang Leonardo ko.
No'ng hinablot ako ng tulisan, para bang nakita ko ang buong buhay ko.
A, basta.
Hindi tayo babalik hangga't wala ang mapapangasawa ko.
Ba't bumabagal?
Bakit tayo tumitigil?
Naku po. Misia.
Kung pagsasamantalahan tayo ng mga tulisan, puwedeng…
ikaw na lang?
-Opo. -Ikaw na lang.
Para mas madali?
Sirisco?
Ba't mo ako binibigyan ng bibe?
Maliit na bibe?
Naisip namin na baka sakaling kumalma ka.
Kumalma saan?
May balita kami
tungkol kay Leonardo.
Siya na lang ang pag-asa ko.
Akin na 'yan.
Salamat. Ayan.
'Yong damit ko, 'yong dote, lahat-lahat.
Misia.
Masayang-masaya pa naman ang ama ko no'ng umalis ako.
"Pagkakataon mo na," sabi niya.
-Pagkakataon ko na! -A, pagkakataon mo na.
Hawakan mo 'yong bibe, o. Hawakan mo.
Ang saya-saya.
Ang ganda.
Mahal ko, mahal ko
May gagawin tayo
-Mahal ko, mahal ko -Mahal
-May gagawin tayo -May gagawin tayo
Ang ganda ngayon. Maglakad-lakad tayo sa mga puno?
Bakit?
Para masaya lang.
A, kasi… Hindi, may agenda ako.
Masarap ang almusal kanina.
Oo, masarap nga. 'Yong lasa…
May isasarap pa sana 'yon.
Kumusta ka no'ng bata ka? Masaya ba?
A, 'yon ba? Siyempre hindi maganda.
Pero ang maganda sa batang sakitin, marami akong oras para mag-aral.
Ginamit ko ang oras ko sa pag-aaral kesa maglaro sa kalye
o makipagkaibigan.
Nabanggit ko na ba na isa ako sa mga eksperto
sa giyera ng mga Romano sa Macedonia?
Kitang-kita naman.
Lilibangin ulit kita sa buong kasaysayan ng digmaan ng Aetolia.
Maganda 'yan.
Ang lakas naman ng loob mo.
Ay, pasensiya na, Tindaro.
Nadala ako ng sobrang tuwa ko.
Gustong-gusto ko kasing makarinig ng mga bagong kaalaman.
Malaking karangalan ang maturuan mo, Senyor.
Oo, buweno…
Diyos ko, sino pa ba ang gagawa no'n?
Dioneo.
-Kumusta, doktor? -Padrona.
Dioneo, simulan mo na.
Lagyan natin ng kaunting musika para mas madali mong maintindihan.
Naging magulo ang ugnayan ng Roma sa Macedonia
dahil sa Ikalawang Digmaang Punic.
Dahil sa pangako ni Hannibal sa kanyang ama,
hindi niya pinatawad ang mga Romano.
Dapat pinatay na siya no'ng sanggol pa lang siya.
Nandito ang Espanya, walang hukbong-dagat.
Ang Carthage, dito.
Kung nilusob ni Hannibal ang Saguntum, kahit 'yong pang-apat…
Mahal kong Diyos, isa pang dahilan.
Ikaw ang makapangyarihan at kataas-taasan.
Saan Ka pupunta kung iiwan Mo ang mga tupa Mo?
Wala Kang mapupuntahan.
Neifile?
-Kumusta? -Hay, naku, nasa balon ka.
-Ayos ka ba? Nasaktan ka ba? -Nabasa ako.
Ang dami kong mga tanong, pero kukuha muna ako ng lubid.
-Sandali. -Ayos lang ako.
Ayokong iligtas mo ako.
-Ano? -Ayokong iligtas mo ako.
Diyos ang magliligtas sa akin.
Di naman 'to tulad no'ng sinunog mo 'yong punongkahoy, ano?
Hindi, sinusubok ko ang Diyos.
Kung totoong di Niya ako pinabayaan, di Niya ako hahayaang mamatay dito.
Ililigtas Niya ako, at 'yon ang magiging senyales.
Mahal…
paano kung ako pala 'yon?
Ano ka ba, hindi ikaw 'yon.
Asawa kita at mahal mo ako.
Natural lang na iligtas mo ako.
Walang ibig sabihin 'yon.
Lalabas ka lang diyan pag may pinadala ang Diyos?
Puwede ring magkaroon ng milagro.
Biglang may lilitaw na hagdan dito, o kaya tatangayin ako ng hangin.
-Kumusta ang almusal? -Masarap.
May marmelada, may borago. Nagtabi ako ng pulot para sa 'yo.
-Gusto mo dalhan kita. -Wag na, ayos lang ako.
Dinala ko pala 'yong litson.
Pa'no kung di ka Niya iligtas?
Mahal ko, bakit mo sinasabi 'yan?
Sige, wag kang mawawalan ng pag-asa.
Ipagdadasal kita. Mag-ingat ka, ha.
Hay, naku.
At ngayon, isang tula para sa kaluwalhatian Mo.
Terza rima 'to, ang sabi maganda raw 'to.
Nagsusumamo ako para makita Mo Ang aking banal na munting buhay
Tanghali na.
Hihintayin ba nating gumabi?
-Opo. -Opo.
Kumusta si Leonardo?
Mabait siya.
Mabait.
Nakakatuwa naman.
Magkuwento ka pa.
May nakuwento ang nagrereto,
pero hindi ko na masyadong naintindihan.
Oo ba, sige.
Gustong-gusto niya ang villa niya.
Pero mas gusto niya ang Venezia.
Hay, talagang gustong-gusto niya.
Doon ko siya nakilala. May trabaho ako doon.
Sa pahingahan ng mga babae.
Para sa mga lalaki pala. Di naman nagpapahinga 'yong mga babae.
Tapos sinama niya ako sa Villa Santa,
tapos pag aalis siya, lagi siyang may pasalubong na libro.
-Tinuruan niya akong magbasa. -Marunong ka?
Sa kuwento mo, mukha siyang guwapo at mayaman.
Oo, mayaman siya.
Minana niya ang villa no'ng bata pa siya, at mula noon, pinaganda na niya ito.
Mabuting tao siya.
A…
Maingay siya.
Sobrang ingay.
Malakas siyang magsalita at maganda siyang ngumiti…
Ano'ng paborito niyang kulay?
-Asul. -Asul! Misia, asul!
-Asul nga ang naisip namin! -Pambihira! Ang galing.
Asul.
Parang konektado na kayo kahit di pa kayo nagkikita.
Asul.
Alam mo kung ano pa? Mahilig siya sa pula ang buhok.
Sana nga raw pula ang buhok mo.
Alam ko.
Ngayon naman, may ipapakita ako ulit sa 'yo.
Maganda 'yan.
Alam kong puro tungkol sa laman ang nasa isip ng mga babae,
kaya pagbibigyan kita.
Hindi kita maintindihan.
Gusto mong makita ang katawan ko.
Dioneo, ipapakita natin kay Filomena
kung paano bumagsak at natalo si Philip V
ng dakilang si Titus Quinctius Flamininus sa Thessaly.
-Sige. -Kailangan natin ng patpat.
-Senyora. -Ay, oo nga.
Aray. Ano ba? Bakit hinarap mo 'yong matulis sa akin?
Pareho namang matulis.
Tumigil ka, hayop na taga-Macedonia, pumuwesto ka na.
Wawasakin ko ang katawan mo.
Ay, tama 'yan. Para lalaking-lalaki.
-Oo. -Dalawang lalaki na puno ng semilya.
Naku po.
Sige.
Yuko.
Alam mo, naipit na ng mga taga-Macedonia ang mga Romano.
Pero lumaban ang mga Romano.
Mabuhay ang mga Romano!
Macedonia, talo!
Sige. Diyos na makapangyarihan na aking pinaniniwalaan,
sumubok naman tayo ng iba.
Alam kong ililigtas Mo ako,
pero lumulubog na ako.
Lumulubog na ako!
Diyos ko, muntikan na ako,
pero pinapalakas Mo ako.
Hay, naku.
Tama na 'to.
Isa pang tula. Gusto Mo ba 'yon, aking Diyos?
Kainin mo. Boom.
Niyaya kita ngayon dahil ikaw ang unang babae
na hindi kasuklam-suklam para sa akin.
Salamat naman.
Mahirap maging mayamang tulad ko.
Alam nating makaamoy lang ng pera ang babae, nauulol na.
Pero siyensiya lang 'yon.
Ang hirap siguro ng kalagayan mo.
Mga ganid kasi ang mga tulad namin.
Pinapatawad na kita.
Pero mas higit ka pa kaysa sa kayamanan mo.
Matalino ka,
malakas,
at guwapo.
Kawawa ka naman.
Sa dami siguro ng naghahabol sa 'yo, hinahampas mo na ng patpat.
Ano?
Hindi, a.
Bakit mo nasabi 'yan?
Ibig kong sabihin…
-Niloloko mo ba ako? -Hindi.
Hindi mo ako makukuha ng mga pambobola mo.
Hindi kita binobola…
Guwapo ka talaga.
Maganda ang balat mo, 'yong maalong buhok mo.
Hindi maalon ang buhok ko, kulot 'to.
Sinasabi ko na nga ba.
-Harap-harapan akong niloloko. -Hindi…
Hay.
Dioneo, sabihin mo sa babaeng ito na ayoko ng kinukutya ako.
Minsang may lalaking nangutya sa akin, tumumba ako.
Namamaga ang dila ko.
Hindi ako makahinga.
Pagbabayaran mo 'to.
Padrone, huminga ka nang malalim.
Patingin ng dila.
Maayos. Mata.
Mabubuhay ka.
-Sigurado ka? -Sigurado.
At paano itong malupit na nilalang na 'to?
Ganyan talaga ang mga babae.
Emosyonal sila. Di niya sinasadyang saktan ka.
'Yong buhok ko raw kasi.
Bilang kaibigan mo, totoo namang magulo at hindi maganda ang buhok mo.
Pero bilang doktor, sinisiguro ko sa 'yo…
gustuhin man niya, di ka niya makukutya.
Ikaw ang pinakaguwapo para kay Filomena
dahil napamahal ka na sa kanya.
Totoo ba 'yon?
Mahal mo na ba ako?
Oo.
Oo, mahal na kita.
Sabi na nga ba.
Dioneo, puwedeng samahan mo siya pabalik sa loob
para makapaghanda na siya para sa hapunan?
Iisipin ko muna lahat ng mga nangyari ngayon
nang tahimik at nag-iisa.
Kung may makikita kang pagkain, pakilabas, ha?
Sige po.
Masayang araw, Filomena.
Wag kang masyadong mabulagan sa akin at baka di ka makaakyat ng hagdan.
Kailangang nakakakita ka para makaakyat ng hagdan.
Nakakatawa, 'no?
Oo nga.
Nakakatuwa ka, Senyor.
Nakikita mo naman, tumutupad ako sa usapan.
Ako rin.
Gusto kong malaman mo na masarap 'yan sa pakiramdam.
Nakakapagtaka ang pag-ibig, 'no?
Napakatotoo nito.
Totoo sa katawan at sa isip.
Para bang tinatangay nito ang katawan mo sa langit.
Parang nakatapak ka sa mga ulap.
Mahal na mahal ko 'yong kabayo ko dati.
Mahal na mahal.
Sa kuwadra ako natutulog pag may sakit siya.
Ayokong maramdaman niya na hindi niya ako kasama.
Nando'n ako nang ilang oras. Ilang oras.
Nakalimutan ko nang kumain. Hati pa nga kami sa tubig.
Maghapon akong walang kain no'n,
kaya pumasok ako para kumuha ng tinapay at serbesa.
Pagbalik ko, patay na siya.
Para bang sinadya niyang wag kong makita.
O baka wala namang ibig sabihin 'yon.
Basta…
Basta nangyari na lang.
Hanggang sa lumipas ang araw.
Totoong pag-ibig, nawala nang isang iglap na wala man lang huling halik.
Oo, pero dapat kalimutan na natin 'yon, di ba?
Walang may gusto sa taong madrama.
Halika na, oras na.
Punasan mo 'yong ngipin ko.
Diyos ko?
Padrona Neifile, ikaw ba 'yan?
Alam ko na kung ba't ako pinapunta ng Diyos dito.
Kumapit ka sa akin.
Pinadala ka ng Diyos?
Oo.
Loko talaga 'yon. Sabi ko na, e.
Pa'no Siya nagpakita sa 'yo?
Poste ba siya, ulap ba?
Parang may bumulong sa akin.
Ang sabi, "Dioneo, pumunta ka sa balon at iligtas mo ang babae doon."
"Amen."
Boses ng Diyos 'yon.
Malalim ba? Malakas? Malinaw ba na parang trumpeta?
Kumusta ang pakiramdam mo?
Nanginginig pa rin.
Mukhang malamig ang dugo mo. Kasinglamig ng tubig.
Kailangang ilipat ko ang init ko sa 'yo.
Gano'n ba?
Salamat sa sakripisyo mo.
Ang init sa pakiramdam.
Mabuti.
E, dito?
Dito, ano'ng pakiramdam?
Oo.
E, dito?
Dito?
Grabe, ngayon naman sobrang init ko na.
Salamat sa tulong.
Maganda ang asawa mo.
Wala naman akong sinabing maghubad ka.
Diyos ang nagsabi.
Mahal, iniligtas ka nga ba ng Diyos?
Oo. Pinadala Niya si Dioneo.
May bumulong daw sa kanya.
Naiisip ko ang boses ng Diyos. Para bang, "Kumusta, doktor?"
Pero baka medyo staccato ang dating, "Kumusta, doktor?"
Gusto ko pa sanang makinig pero hapunan na.
Bilisan mong magbihis. Wag natin silang paghintayin.
Neifile?
Oo.
Kaya 'yong opinyon ni Averroës sa theory of motion ni Aristotle,
interesado ako doon.
Gusto ko rin ang pananaw niya sa kalinisan.
Di ko maintindihan ang sinasabi mo.
Siyempre hindi. Kaya nga masuwerte ka sa akin.
Dahil alam ko ang sinasabi ko.
Mahal kong mga bisita, may sasabihin ako!
-Nandito ngayon ang pinaka… -Kinasal na kami ni Biskonde Leonardo!
Oo.
Magsaya tayo.
-Alak! -Sige.
Nasa Prato siya no'n.
Tinuturuan niya 'yong mga bata kung paano gumamit ng gilingan.
Napakalaki ng puso niya.
Natutuwa ako.
Tapos bigla na lang kayong nagpakasal? Napakaromantiko naman.
Hindi nag-iisip.
Biglaan ang pagmamahalan namin,
kaya wala na siyang magawa kundi pakasalan ako.
Dahil sa bugso ng mga damdamin namin at pagiging maka-Diyos,
nagpakasal kami sa harap ng Diyos sa isang maliit na simbahan.
Siyempre, nagtabi kami bilang mag-asawa, kami lang.
Napakaganda.
Ito ang pinangarap ko.
-Hindi ba, Misia? -Tama po. Talagang napakaganda.
Napakaganda.
At hindi kayo maniniwala, asul ang suot niya.
Asul ang suot niya. 'Yon ang paborito naming kulay. Oo.
Napakaganda naman niyan. Sobra.
Parating na ba siya?
Oo.
Bumili lang ng mga kristal sa Venezia, pero pabalik na siya.
Sa ngayon, ako lang muna.
Oo, ang padrona ng villa.
Ako lang.
May probema ba, Pampinea?
Baka Biskondesa ang ibig mong sabihin.
Ay… Pasensiya na, Biskondesa. Pasensiya na.
Ayos lang ako.
Ayos… Ayos lang ako. Oo…
Namamaga ang mata ko kakaiyak, oo.
Pero luha ng kasiyahan 'yon.
Alam n'yo na…
Naiiyak ako dahil sa saya.
Alak pa!
Uy.
Sige.
Sige, tagalan mo pa.
Inumin mo.
Hindi, ayoko.
Inumin mo.
Inumin mo na.
Itaas mo ang ulo mo.
Taas mo pa.
Kailangan mo na naman ba ng tagapagligtas?
Padrona, hindi kita inaasahan.
Pagbabayaran ko 'tong gagawin ko.
Nagsalin ng Subtitle: Janice Ruth Geronimo