Ti non decides quen come o pan!
Non!
Quieta aí!
Aquí estou.
Non buscamos máis servos, bichoca.
Mais se eu veño pola festa.
Semella a praga en persoa.
E rameira tamén.
Marcha.
Marcha!
- Son curmá de Leonardo. - Non, ho.
Sabes que tal infamia comporta pena capital?
Non é infamia ningunha.
Son Filomena da casa de Eduardo de Florencia.
- Merda. - Ben.
Pois éche imposible, porque xa está aquí connosco.
- Como? - Si, aí.
Aí.
Licisca.
Como te atreves?
Traidora do carallo! Case me matas!
Non!
Veña. Xa está ben. Xa pasou.
Déixame!
Abonda!
Os meus zapatos de gala!
Deus!
Só mallo en donas de ser clinicamente preciso.
Se ninguén pon orde nesta zarangallada, poñereino eu.
Non ouses poñerlle a man enriba á señora Filomena!
Expulsen á impostora esta!
Ela non é Filomena, sono eu.
Seica esta impostora non é máis ca unha criada celosa.
Non é así?
Por desgraza.
Trátase da miña celosa criada Licisca.
- Non, ela… - Non te recoñecera antes, Licisca.
Sempre te tratei magnificamente
e agora preséntaste aquí con tales pintas e comportamentos.
Can avergoñada me acho!
Haste desculpar por avergoñarme deste xeito ante os meus amigos?
Non.
Tamaña mágoa, vese que perdeu o xuízo polo camiño.
Clamar o voso nome é imperdoable.
- Botarémola ós cans. Axúdovos. - Agardade.
- Eu tamén. - Axúdalles.
Non.
- Arreando. Fóra. - Non sobrevivirei!
- Non! - Non che pasará nada.
- Non! - Agardade.
Cando menos, debería levar pan para o camiño.
Can gran corazón.
Dámo.
Por favor.
Para que non morrades de fame.
- Tes que deixarme quedar. - Non teño que facer nada, parece ser.
Traizoáchesme, Licisca.
Deixáchesme a morrer.
E vós atacástesme por darlle pan a un famento.
En fin…
Perdoa.
Se de verdade queredes quedar, seredes a miña criada.
Se non, deixarei que vos boten
coma a labrega trastornada que semellades ser.
E ti vas ir de nobre ou que?
Cuns ollos e cabelos tan correntes? Non tal.
Con eses pulsos tan grosos, nunca pasarás por nobre.
Eu diría que si.
Un dos nobres xa está a cortexarme.
O patrón Tindaro.
O sobriño do marqués Peralto?
- Ese. - Non hai tempo para cortexos.
Para quedarmos, precisas unha proposta.
Alédome de que esteades aquí.
Aínda que é difícil mirarvos. Esa boca dá noxo.
Farei que esteamos a salvo, mais cumpride a vosa parte do trato.
A antiga vós morreu.
E tanto, tiráchela dunha ponte.
Imos alá.
- Perdóenos, patroa. - Non hai problema.
Que a natureza siga o seu curso.
Ceo santo!
Deixastes bo ó cardeal, patroa.
Salvástesnos.
Ata lle propinastes puñaladas de máis. Eran por se acaso ou…
Todas eran absolutamente necesarias. Só fixen o que era mester.
Un asasinato sempre se lle cometeu.
Vaia.
En fin, Dioneo está a neutralizar a praga
e logo servirei a sobremesa. Tocan pasteliños!
Pasade dentro.
Esta tamén entra…
Cantos máis…
- Pogo de Xénova di que… - …mellor.
…o veleno entra coma un cheiro.
Sabéndoo, é bastante doado evitar a infección.
Licisca deixou de lado a súa maldade e decidín, indulxentemente, perdoala.
- É así, Licisca? - É.
Iso foi unha reverencia?
Repítea.
Así me gusta. Proseguide, doutor.
Grazas. Pasamos a cebola polo queixo, o pulso
e calquera outro punto de olor alto, como dicimos os doutores.
Non moito, o xusto para afastar o miasma.
Facede coma min. Tufo.
Tufo. Expulsamos.
- Tufo. - Tufo.
Tufo.
É un doutor excelso.
É, si.
Tufo.
Sodes moi afortunado de telo.
E, claro está, el de tervos a vós.
Coma todos,
trala vosa impresionante e afouta exhibición ante os bandidos.
- Xa, en fin… - Tufo.
- Certo. Eu… - Tufo.
Obviamente, domino o corpo a corpo.
Obviamente.
E, con barullo, expulsamos a peste que permanece no ar.
Berrade todos comigo.
Máis alto. Grazas.
Marabilloso, can limpo está o aire agora. Non si, doutor?
Ameaza neutralizada. Outro bocoi?
Abofé.
Tinto ou branco? Mellor branco.
Acaso imos ignorar que un trío de bandidos irrompeu no noso santuario traendo o caos?
Imos ignoralo?
- Non hai gardas? - Non?
E vállame Deus, onde está o home da casa?
Se estivese ó mando alguén como é debido, nada disto acontecería.
E vós non teriades que humillarvos
con tal ataque de marimacho.
Só vos protexía a todos.
Perdestes a cabeza.
Estou certo de que Sirisco evitará máis intromisións.
Abofé, claro.
- Algunha proposta? - Debemos rezar polo cardeal.
E se rezamos por min? Acaban de invadir a casa do meu prometido!
Meu Señor, por que?
Oh, por que, meu Señor?
- Meu Señor, por que… - Abonda!
Comportémonos!
Todos sufrimos grandes perdas por mor da peste,
mais por iso merecemos aqueste repouso nun paraíso idílico e seguro.
Estamos de vacacións! Lembrades?
Hai que poñerse en plan vacacións, si?
Así se fala!
E sei que todos se preguntan: "Sirisco, e a sobremesa?"
Traio boas novas.
Levarémosvos a sobremesa ós apousentos para que teñades uns soños ben doces.
Sirisco, os apousentos son diminutos.
Si, señora, pero lembrade que é temporal.
- En nada pasaremos á alcoba principal. - Sirisco!
Onde vou poñer o meu espello paduano? Non hai sitio.
E este oco de aquí? Ou ese de alá.
Ou podo montalo na porta, quedaría fermoso.
- Sirisco! - Marchando os pasteliños!
O do medio é o meu favorito…
Prepárame a carruaxe.
Carruaxe? Desexades unha visita de medianoite pola aldea?
A praza é admirable, mais de noite non veredes moito…
- Farta. - Perdoade?
Estou farta desta minúscula alcoba
digna dunha patética e solteirona doncela.
- Veredes… - Imos buscar a Leonardo.
Dixeches que estaba noutra vila mercando viño.
- En que vila? Vaiamos decontado! - Dixen eu tal?
Oxalá sexa certo. Dixen moitas cousas.
En que vila?
- Prato. - Prato?
- Non o sabes? - Sabía que remataba en "o".
- Está con outra dama? - Non!
Se foi casar en segredo cunha muller moito máis fermosa…
- Non. - …mátote mentres dormes.
- E logo mátome eu. - Non.
- E ti detrás, Misia. - Claro, dereitiña.
Patroa, xúrovos que está solteiro e non ten nin idea do voso aspecto.
Se así fose, debería volver a fume de carozo
porque, Deus santo, sodes toda unha beleza.
Non sei que separa un home da súa noiva, mais abonda de distancias.
Non sería mellor partir coa luz da mañá? Acábannos de atacar uns bandidos.
Claro.
Está ben.
Preciso descanso.
O meu marido ha verme na cúspide da miña beleza.
Verá.
Coa primeira luz da alba, sairemos buscalo os tres.
Marabilloso.
- Marabilloso. - Misia, a miña nana.
- Que? - Abofé, patroa.
Cando o falcoeiro canta
o que o falcoeiro canta…
Lisca, cona.
O espírito levanta
o que o falcoeiro canta
cando o falcoeiro canta.
Paréceme adorable, mais non percorrerei cada vila da Toscana
en busca do home que enterramos.
Hai outro xeito.
Como vos sentides, patrón?
Síntome xenial.
Que fantástica velada. A miña primeira vitoria militar.
Xa os viches.
Imaxina o que farían se non chego a intervir.
Violación.
Poderían violarme.
Practicaches a violencia, Dioneo?
Decote, polo ben dos pacientes.
Sentinme todo un machote.
Filomena felicitoume pola gallardía que exhibín durante a escaramuza.
Flirtear cunha dama é xusto o que preciso. Un tónico para a miña aflición.
Talvez sexa distinta ás demais.
Cortexarei a Filomena.
Coñecendo como coñecedes a natureza feminina,
sorpréndeme que vos embarquedes en tal perigo.
Razón non vos falta.
É case triste, sabes? Oxalá me gustase e punto,
mais sería prexudicial para ambos.
Así é. Alédame vervos fortalecido,
mais lembrade que precisades repouso.
E o voso té.
Só preciso o que levo dentro.
Podo facer calquera cousa. Síntome xenial!
Alá fun!
Si!
Voei.
Meu ben?
Foi un chisco angustioso, non si?
Por certo, non creo que Deus nos abandonase.
Unha conclusionciña miña.
Porén, todo o mundo morre, mesmo o cardeal.
Xa, recoñezo que Deus debe estar algo enfadado coa humanidade.
Non construiriamos catedrais dabondo. Ou talvez demasiadas.
Os seus camiños son inescrutables.
O cardeal Agnolo esqueceu iso e mira que lle pasou.
Espichouna a mans dunha muller.
O cardeal Agnolo deume a miña primeira comuñón.
Non perde validez, non?
Meu ben…
que tes aí no regazo?
A deda do cardeal.
Moi ben…
E que plan lle tes?
Non sei.
É tan pequena e eu síntome tan soa.
Estou aquí, meu ben. Nunca estás soa.
Vou tirala, paréceche?
Algo tola estouche, non?
Dun…
Dun xeito fabuloso que adoro.
Hostia!
Panfilo!
Caín no pozo!
Panfilo!
Hai alguén aí?
Deus?
Arriba. Hai moito que facer.
Sirisco ten mesteres con Pampinea e estará fóra,
así como a súa Misia.
Moito choio e estamos soas. Limpei os penicos e o piso de arriba.
Preciso auga.
Non toques o cazo cos beizos.
Dá mala sorte e noxo.
Veña, ven aquí. Ven aquí!
Mans suaves.
Non serás…
Si?
Tanto ten. Lávate. Temos choio.
Nada coma cavar para conectar coa natureza.
Vai alí onda a herba, uns 30 pasos despois do camiño.
Hai bo chan e é brando. Metro e medio, como mínimo.
Ou queres repetilo cando o desenterren os lobos?
Merda.
Neifile?
Bo día, Sirisco.
Bo día, patrón. Agardo que o almorzo fose do voso agrado.
Por certo, viches a miña noiva esta mañá?
Non a vin, non.
Mais tranquilo, isto é moi seguro.
A invasión de onte non inspira confianza.
Seino. Por iso teño de garda o meu mellor home.
E o peor. Só hai un home, así que…
Consideraremos accións adicionais?
- Armas. - Claro.
Alguén esperto?
Non nos poñamos en perigo por falta de meticulosidade.
Sen dúbida, mais non vos preocupedes pola vosa muller.
A quinta é fermosa e acolledora.
Ten moito sitio onde perderse. Si?
Estou farta de esperar, sabes?
Despois do de onte, devezo por atopar o meu Leonardo.
Cando me colleu ese bandido, vin pasar a vida diante os ollos.
En fin, que non regresaremos ata atopar o meu prometido.
Por que freamos?
Por que paramos?
Ai, Deus! Misia, se son bandidos e queren excederse connosco,
encárgaste ti?
- Claro. - Déixate facer.
Será máis doado.
Sirisco?
Por que me agasallas cun pato?
Un patiño, en realidade.
Pensamos que vos tranquilizaría un chisco.
Tranquilizarme? Por que?
Temos certas novas
sobre Leonardo.
Mais era a miña última oportunidade.
Quedo eu co patiño. Grazas. Así.
O vestido, o enxoval e todo.
Misia.
Meu pai estaba tan feliz por verme marchar.
"Xa che ía tocando", dixo.
- Tocábame a min! - Tocábavos.
Collede o patiño. Collédeo.
Felicidade.
Que bonitiño.
Meu ben, meu ben,
temos un plan.
- Meu ben, meu ben. - Meu ben.
- Temos un plan. - Temos un plan.
Que fermosura de día. Paseamos baixo as oliveiras?
Por que?
Por divertirnos.
Si, en fin… Non, eu só me movo por axenda.
- Un almorzo delicioso o desta mañá. - E tanto, delicioso. Os sabores eran…
Mais podía ser mellor, claro.
E como foi a vosa infancia? Fabulosa?
Pois, evidentemente, foi horrible.
Mais o bo de ser un neno enfermo é que tiña tempo para estudar historia.
É mellor aprender que xogar ás batalliñas na rúa
ou facer amigos.
Mencionei que son un dos maiores expertos nas guerras macedónicas?
Destes sinais evidentes.
Hoxe gustaríame seguir obsequiándovos co relato íntegro da guerra etolia.
Magnífico.
Tamaño atrevemento!
Desculpádeme, Tindaro.
A emoción puido comigo.
É que ansío tanto o voso sustento intelectual.
Can privilexiada son de que me iluminedes, señor.
Non, xa…
Ai, Señor, quen vai facelo se non?
Dioneo.
- Saúdos, doutor. - Patroa.
Dioneo, comeza.
Con música, será máis doado metabolizar os datos…
para vós.
A relación de Roma con Macedonia
estaba turbada trala segunda guerra púnica.
Aníbal sempre cumprira o que lle prometera ó seu pai:
non perdoar nunca os romanos.
Que ben terían feito en matalo cando o capturaran de neno…
Aquí, Hispania. A frota non é mester.
Aquí, Cartago.
E se Aníbal saquease Sagunto, mesmo a cuarta…
E, benquerido Señor, outra razón.
Vós sodes moi todopoderoso e moi grande.
Onde iriades se abandonásedes o voso rabaño?
Non podedes agocharvos.
Neifile?
- Ola. - Ai, Deus, caíches no pozo.
- Estás ben? Mancácheste? - Estou mollada.
Teño moitas preguntas, pero antes irei por unha corda, meu ben.
- Agarda. - Estou ben.
Non quero que me salves.
- Que? - Non preciso que me salves ti.
Preciso que me salve Deus.
É como cando queimaches aquelas silvas?
Non, estou poñendo a Deus a proba.
Se é certo que non me abandonou, non me deixará perecer nun pozo.
Rescatarame dalgún xeito e haberá algún sinal.
Meu ben…
e se o sinal son eu?
Veña, ho, ti non es o sinal.
Es o meu marido e ámasme.
Como non ías querer salvarme?
Non demostra nada.
Só sairás se vén un enviado de Deus?
Ou se se produce un milagre.
Unha escaleira máxica ou unha aireada de vento sagrado.
Como estivo o almorzo?
Delicioso.
Marmeladas, borraxe. E gardeiche un pouco de mel.
- Traereiche un cesto. - Non, estou servida.
Collín o leitón mentres fuxía.
E se non te salva?
Cariño, como se che ocorre dicir iso?
Xa, meu ben, crucemos os dedos.
Rezarei por ti. Deséxoche un glorioso día.
Veña.
E agora, un poema pola vosa gloria,
en terza rima, que seica é a moda.
Avergoñada baixo a cabeza e imploro que apreciedes a miña piadosa vida.
Xa é mediodía.
É mester agardar ó serán?
- Si. - Si.
Como era Leonardo?
Un bo tipo.
Como de bo?
Descríbesmo mellor?
É que deixei de escoitar á casamenteira en canto dixo que casaría comigo.
Claro, por suposto.
Pois nada, encantáballe a súa quinta.
Porén, Venecia gustáballe aínda máis.
Estaba toliño por Venecia.
É onde o coñecín. Eu levaba un pequeno negocio.
Un retiro para mulleres.
Para homes, vaia. As mulleres moi retiradas non estaban…
Logo tróuxome traballar a Villa Santa
e cando viaxaba sempre me traía un libro novo.
- Ensinoume a ler. - Sabedes ler?
Soa guapo e rico.
Bastante rico, si.
Herdou a quinta cando era novo e foina mellorando dende aquela.
Un bo cristián.
Mu…
Berraba moito.
Berraba moito moito.
Falaba cunha voz atronadora e tiña un gran sorriso…
Cal era a súa cor favorita?
- O azul. - O azul! Misia, o azul!
- Pensabamos que sería o azul! - Vaia, incrible.
Azul.
Estabades conectados antes de coñecervos.
Azul.
Sabedes outra cousa? Encantábanlle as rubias.
Esperaba que fósedes rubia.
Si, xa o sei.
Pasemos á seguinte actividade. Actuarei de novo para vós.
Fantástico.
Coñezo a obsesión das mulleres pola vaidade da carne.
- Estou disposto a compracervos. - A que vos referides?
Queredes ver o meu corpo en acción.
Dioneo, amosarémoslle a Filomena
o xeito exacto no que Filipo V se derrubou baixo a presión
do gran Tito Quincio Flaminino en Tesalia.
- Ben. - Precisamos paus.
- Señora. - Si, por favor.
Ai, Xesús! Por que mo dás polo lado da punta?
Os dous lados teñen punta.
Cala, bastardo macedonio, e ocupa o teu lugar.
Voute fender en cen mil pedazos.
Ai, boa idea. Can viril!
- Si. - Dous homes repletos de esperma.
Deus santo.
Así si.
Agachádevos.
Os macedonios tiñan os romanos entre a espada e a parede.
Mais non tardaron en contraatacar.
Arriba os romanos!
Abaixo os macedonios.
Moi ben, Deus todopoderoso, en quen confío plenamente,
intentémolo doutro xeito.
Sei que me salvaredes,
mais vou a pique.
Vou a pique!
Deus, esa estivo cerca,
facédesme cada vez máis forte.
Veña.
Xa está ben.
Compraceríavos outro poema, Deus?
Aí vai. Bam!
Pedinvos pasar o día xuntos xa que sodes a primeira dona
que non me semella totalmente aborrecible.
Grazas.
Non é doado ser tan podente.
Sábese que o simple cheiro dos cartos tolea as damas.
Mera ciencia, claro.
Non podo nin imaxinar a vosa posición.
Somos criaturas rebordantes de avaricia.
Desculpas aceptadas.
Mais sodes máis có voso diñeiro.
Sodes intelixente, forte, aposto.
Pobriño.
Con tantas mulleres detrás, teredes que espantalas cun pau.
Como?
Non tal.
Por que o dicides?
Quería dicir…
- Facédesme as beiras? - Non.
Non me enfeitizaredes coa vosa falsa adulación.
Non é falsa. Eu…
Si que sodes aposto.
Cute magnífica, cabelo ondulado.
O meu cabelo non é ondulado, é crecho!
Sabía que pasaría.
- Rise de min en público. - Eu…
Eu…
Dioneo, dille a esta cruel dama que non aturo o escarnio.
Unha vez riron de min e ata caín ó chan.
Ínchame a lingua coma unha laranxa. Non respiro.
Colgarémosvos!
Patrón, respirade. Xa pasou.
Lingua.
Moi ben. Ollos.
Sobreviviredes.
- Seguro? - Totalmente.
E esta vil e burlona criatura?
Así vos son as mulleres.
Céganse coa emoción. Non pretendía ofendervos.
Falou do meu pelo.
Como amigo, é certo que o voso pelo é rebelde e horrible.
Mais asegúrovos, como doutor,
que non riría de vós nin querendo.
Para ela non hai home máis atractivo, xa que namorou de vós.
É certo?
Namorastes de min?
Namorei.
Namorei de vós, si.
Xa me parecía.
Dioneo, acompañas a doncela dentro para que se apreste para a cea?
Debo sentar e procesar os feitos do día en total silencio e soidade.
- E tráesme uns petiscos, se hai? - Moi ben.
Bo día, Filomena.
Que o voso amor non vos cegue e vos impida subir as escaleiras.
Debedes ver para subir as escaleiras.
- É graciosísimo, obviamente. - Ai, si.
Can entrañable, señor.
Como ves, cumpro a miña parte do trato.
E eu tamén.
Que saibas que me pareceu refrescante.
Can curioso é o amor.
Agocha veracidade.
Veracidade de corpo e mente.
Faite saír do propio corpo e flotar polos ceos.
Faite camiñar entre nubes.
Eu tiña unha egua que adoraba.
Moito a quería.
Cando enfermou, durmía con ela na corte.
Non quería que dubidase de que sempre me tería alí.
Pasei horas con ela. Horas.
Esquecinme de comer. Compartiamos a auga.
Pasei un día sen alimento.
Fun buscar pan e cervexa ó cuarto dos servos
e cando regresei, xa non estaba connosco.
É coma se quixese evitarme ese momento.
Talvez non signifique nada.
Talvez só…
Só aconteceu así.
Un día dando paso ó vindeiro.
O amor máis verdadeiro marcha de súpeto sen bicos de despedida.
Xa, en fin, todos debemos superalo, non si?
A ninguén lle gusta a xente dramática.
Veña, xa é hora.
Lávame os dentes.
Deus?
Patroa Neifile, sodes vós?
Agora entendo por que Deus me fixo vir.
Tomádeme a man.
Envioute Deus?
Abofé.
Mira que é langrán! Sabíao.
Como se che apareceu?
Un piar? Unha nube?
Unha voz dentro da cabeza.
Si, díxome: "Dioneo, marcha ó vello pozo e rescata a moza que alí atoparás.
Amén."
A voz de Deus.
Profunda e atronadora? Ou clara e alegre coma unha trompa?
- Seguides a ter frío? - Non deixo de tremer.
Temo que o voso sangue arrefriase tanto coma a auga.
Debo transferirvos parte do meu calor.
Xa vexo.
Grazas por sacrificarte.
- Si que está quentiño, si. - Moi ben.
E aquí?
Como o sentides aquí?
Si.
E aquí?
Vaites, seica entrei demasiado en calor.
Grazas pola axuda.
- Unha esposa adorable. - Quen che mandou quitar a camisa?
Deus.
Meu ben, é certo que te salvou Deus?
Salvou. Enviou a Dioneo.
Unha voz faloulle nos miolos.
Imaxino que a voz de Deus ha ser como: "Ola, doutor."
Ou cunha entoación máis staccata: "Ola, doutor."
Quero oílo todo, mais chegamos tarde á cea.
Viste e marchamos. Non os fagamos esperar.
Neifile?
Si.
…e por iso o comentario de Averroes sobre a teoría aristotélica do movemento
me interesa particularmente.
Gozo tamén das súas dinámicas reflexións sobre a hixiene.
Non entendo palabra do que dicides.
Ben o sei. Can afortunada sodes de terme.
Porque eu si que entendo o que digo.
Traemos novas, benqueridos invitados!
- Traemos as máis… - O vizconde Leonardo e eu casamos!
Si.
Celebrémolo!
- Viño! - Marchando.
Atopámolo en Prato.
Estaba ensinándolle a uns cativiños a usar un muíño.
Évos un cacho de pan.
Encantador.
E decidístelo nese mesmo momento? Can romántico.
Can totalmente irracional.
Foi un frechazo,
non puido evitar esposarme nese mesmo intre.
Nunha arroutada de paixón e devoción divina
unímonos ante Deus nunha igrexiña.
E, obviamente, tamén nos unimos como marido e muller, os dous soíños.
Foi do que non hai.
Todo o que sempre quixen.
- A que si, Misia? - Certamente, foi unha fermosura.
Unha fermosura.
E non ides crelo, mais ía de azul.
Ía de azul, a nosa cor favorita. Si.
É perfecto. Abofé que si.
Gozaremos pronto da súa presenza?
Ai, si.
Debía ir mercar vidro a Venecia, mais despois unirase a nós.
Por agora quedo eu soa.
Iso é, a señora da casa.
Soíña.
Vai todo ben, Pampinea?
Creo que queriades dicir vizcondesa.
Ai, é… Trabuqueime, vizcondesa. Desculpádeme.
Vai todo xenial.
Estou xenial. Si…
Os meus ollos sofren certa inchazón por chorar.
Si, abofé, mais son bágoas de ledicia.
É só que…
Bágoas de felicidade. Si.
Que corra o viño!
Ola.
Si.
Ti non te apures, eh.
Facédeo.
Non, grazas.
Facédeo.
Que o fagades.
Inclinade a cabeza.
Máis arriba.
Acaso precisa a doncela outro rescate?
Patroa, non vos esperaba.
Colgaranme por isto.
Subtítulos: Abraham Díaz López