DEKAMERON
Nie ty decydujesz, kto ma dostać chleb!
Nie!
Stój!
Dotarłam.
Aktualnie nie szukamy pomocy, ty gnomie.
Nie, ja na przyjęcie.
Wygląda jak uosobienie zarazy.
I jak dziwka.
Odejdź.
- Jestem kuzynką Leonarda. - O nie.
Wiesz, że takie oszustwa karze się śmiercią?
Nie, nie jestem oszustką.
Jestem Filomena z domu Eduarda z Florencji.
Kurwa.
To niemożliwe, bo mamy już jedną taką.
- Co? - Tak.
Tak.
Licisca.
Jak śmiesz?
Ty zdradziecka suko! Chciałaś mnie zabić!
Nie!
Już dobrze.
Puszczaj!
Dość tego!
Moje najlepsze buty!
O Boże.
Nie biję kobiet, ale to było konieczne.
Jeśli nikt nie postawi się tej obdartusce, ja to zrobię.
Nie wolno ci już nigdy tknąć signory Filomeny.
Wyrzucić tę oszustkę!
Ona nie jest Filomeną, ja nią jestem.
Wygląda na to, że ta kobieta jest twoją zazdrosną służką.
Prawda?
Niestety tak.
To moja zazdrosna służka Licisca.
- Nie, to ona… - Najpierw cię nie poznałam, Licisco.
Zawsze tak bardzo o ciebie dbałam,
a przybyłaś w takim stanie i tak się zachowujesz.
Przynosisz mi wstyd.
Przeprosisz za to, że mnie zawstydziłaś przy moich przyjaciołach?
Nie.
Musiała postradać zmysły podczas podróży. Niewybaczalne, że się pod ciebie podszywa.
- Wyrzućmy ją. Ja pomogę. - Czekajcie.
- Ja też. - Pomóż im.
Nie.
- Wynocha. No już. - Nie przeżyję.
- Nie. - Dasz sobie radę.
- Nie! - Czekajcie.
Powinna chociaż dostać na odchodne chleb.
To bardzo miłe.
Daj.
Proszę.
Żebyś nie umarła z głodu.
Pozwól mi zostać.
Niczego nie muszę już robić.
Zdradziłaś mnie, Licisco. Zostawiłaś mnie na pewną śmierć.
Zaatakowałaś mnie, bo dałam głodnemu chleb.
No…
Przepraszam.
Słuchaj, jeśli naprawdę chcesz zostać, będziesz musiała być moją służką.
Inaczej dam im cię wykopać
jak obłąkaną wieśniaczkę, na jaką wyglądasz.
A ty udajesz szlachciankę?
Z tymi zwykłymi oczami i matowymi włosami? Nie.
Masz takie grube nadgarstki, że to nigdy nie przejdzie.
W sumie już przeszło.
Jeden ze szlachciców nawet się do mnie zaleca.
Padrone Tindaro.
Bratanek markiza Peralta?
- Tak. - Nie ma na to czasu.
Musi się oświadczyć, żebyśmy zostały.
Cieszę się, że tu jesteś.
Nawet z takimi wstrętnymi ustami.
Ochronię nas obie, dotrzymaj tylko swojej części umowy.
Dawna ty nie żyje.
Tak. Zepchnęłaś ją z mostu.
- Proszę nam wybaczyć. - Nic nie szkodzi.
Coś tu niesiemy.
Ojej.
Nieźle pani załatwiła tego kardynała. Uratowała nas pani.
Dorzuciła pani nawet parę dźgnięć. To na wszelki wypadek czy…
Nie, każde było konieczne. Zrobiłam to, co musiałam.
Każdy musi co jakiś czas mordować.
No dobrze, Dioneo unieszkodliwia zarazę,
a ja zaraz podam deser.
Ciasteczka!
Chodźmy.
Ona też idzie.
Cóż, im więcej…
- Według Poga… - …tym lepiej.
…trucizna atakuje przez węch.
A zatem ten, kto został ostrzeżony, może łatwo uniknąć zarażenia.
Licisca wyrzekła się swojej podłości i wspaniałomyślnie jej wybaczyłam.
- Prawda, Licisco? - Prawda.
To ma być dygnięcie?
Dygnij znowu.
To tyle. Dziękuję. Mów dalej, doktorze.
Dziękuję. Smarujemy cebulą podbródek i nadgarstki
oraz inne wonne miejsca, jak nazywają je medycy.
Wystarczy odrobina, żeby odgonić wyziewy.
Tak jak ja. Smrodek.
Smrodek. Wyganiamy.
Smrodek.
To bardzo sprawny lekarz.
O tak.
Smrodek.
Masz z nim szczęście.
A on oczywiście ma szczęście z tobą.
Tak jak i my,
po twoim imponującym, dzielnym popisie przeciw bandytom.
- No tak… - Smrodek.
- Racja. - Smrodek.
Jestem bardzo oczytany w walce wręcz.
To widać.
A teraz czas na hałas, który rozproszy pozostałą zarazę.
Proszę, krzyczcie ze mną.
Głośniej. Dziękuję.
Powietrze jest już cudownie rozrzedzone. Doktorze?
Groźba zażegnana. Więcej wina?
O tak.
Czerwone czy białe? Może białe.
Czyli zignorujemy trzech bandytów,
którzy wpadli w szał w naszym azylu?
Właśnie.
- Nie ma straży? - Nie?
I gdzie, na miłość boską, jest pan domu?
Gdyby ktoś naprawdę tu zarządzał, nigdy by do tego nie doszło.
A ty nie musiałabyś się upokarzać
tym męskim atakiem.
Chroniłam wszystkich.
Wyglądałaś jak obłąkana.
Siricso na pewno zrobi wszystko, by powstrzymać innych intruzów.
Tak, oczywiście.
- Sugeruje coś pan? - Musimy pomodlić się za kardynała.
A co z modlitwą za mnie? Wtargnęli do domu mojego narzeczonego!
Mój Boże, dlaczego?
Dlaczego, Boże?
- Mój Boże, dlaczego… - Dość!
Weźmy się w garść!
Zaraza wszystkich nas sponiewierała,
ale dlatego właśnie zasługujemy na ten sielankowy azyl.
Jesteśmy na wakacjach! Pamiętacie?
Wejdźmy w wakacyjny klimat, tak?
Dobrze mówi!
Pewnie się zastanawiacie: „Sirisco, gdzie deser?”.
Mam dobre wieści.
Zaniesiemy państwu ciastka do pokojów, żeby zapewniły wam słodkie sny.
Sirisco, ten pokój jest za mały.
Tak, ale to tylko stan przejściowy.
- Przeniesiemy się do głównej sypialni… - Sirisco!
Nie mam gdzie postawić mojego padewskiego lustra.
Może tutaj? Albo tutaj?
Mogę też powiesić je pięknie na drzwiach.
- Sirisco! - Czas na ciastka.
Najbardziej lubię to w środku…
Przygotuj mój powóz.
Powóz? Rozważamy nocną przejażdżkę po wiosce?
Piazza jest piękna, ale w ciemnościach niewiele widać…
- Dość. - Słucham?
Mam dość tego maleńkiego pokoiku
dla żałosnej, niezamężnej dziewicy.
- No… - Jedziemy do Leonarda.
Mówiłeś, że kupuje w sąsiednim mieście wino.
- Co to za miasto? Jedziemy tam! - Tak mówiłem?
Mam nadzieję. Mówiłem wiele rzeczy.
Co to za miasto?
- Prato. - Prato?
- Nie wiesz? - Wiem, że kończy się na „o”.
- Jest z inną kobietą? - Skąd.
Jeśli zawarł tajne małżeństwo ze znacznie ładniejszą kobietą…
- Nie. - …zabiję cię we śnie.
- A potem siebie. - Nie.
- Misia, zrobisz to samo. - Oczywiście.
Padrono, przyrzekam, że nie ma żony i że nie wie, jak pani wygląda.
Choć z tego względu powinien się pośpieszyć,
bo, mój Boże, jest pani przepiękna.
Nie rozumiem, co go zatrzymało, ale skrócę ten dystans.
Sugeruję ruszyć rano, kiedy będzie jasno. Dopiero co zaatakowali nas bandyci.
Tak.
Niech będzie.
Muszę odpocząć.
Żeby wyglądać jak najładniej dla mojego męża.
Tak.
Skoro świt ruszymy we trójkę, by go znaleźć.
Cudownie.
- Cudownie. - Misia, moja piosenka na dobranoc.
- Co? - Ależ oczywiście, padrono.
Gdy sokolnik śpiewa
Co sokolnik śpiewa…
Spierdalaj.
O tym szumią drzewa
Co sokolnik śpiewa
Gdy sokolnik śpiewa
Jest urocza, ale nie pojadę do każdego miasta w Toskanii,
by szukać pochowanego człowieka.
Jest inne wyjście.
Jak się czujesz?
Świetnie.
Fantastyczny wieczór. To moje pierwsze zwycięstwo wojenne.
Widziałeś ich.
Do czego by się posunęli, gdybym nie wkroczył?
Do gwałtu.
Mogli mnie zgwałcić.
Parałeś się kiedyś przemocą?
Często muszę, dla dobra pacjentów.
Przypomina, co znaczy być mężczyzną.
Filomena pogratulowała mi na stronie odwagi w starciu.
Potrzebuję takiego flirtu z kobietą.
To balsam na moje udręki.
Może faktycznie jest inna.
Pozalecam się do niej.
Przy twoim głębokim zrozumieniu natury kobiet
dziwi mnie, że porywasz się na takie ryzyko.
Słuszna uwaga.
To prawie smutne. Chciałbym ją po prostu lubić.
Ale to by zaszkodziło nam obojgu.
Istotnie. Cieszę się, że czujesz się wzmocniony,
ale pamiętaj, potrzebujesz odpoczynku.
I herbaty.
Potrzebuję tylko tego, co mam w sobie. Czuję, że mogę wszystko!
O nie.
Tak!
Poleciałem.
Kochanie?
To było ciężkie przeżycie, nie?
Swoją drogą, nie sądzę, że Bóg nas opuścił.
Do tego doszedłem.
Ale wszyscy umierają. Nawet kardynał.
Tak, przyznam, że Bóg mógł wściec się na ludzkość.
Może zbudowaliśmy za mało katedr. Albo za dużo.
Niezbadane są jego ścieżki, co?
Kardynał Agnolo o tym zapomniał i patrz, co mu się stało.
Zgankowała go kobieta.
Kardynał Agnolo udzielił mi pierwszej komunii.
To się nadal liczy, prawda?
Kochanie…
co trzymasz na podołku?
Palec stopy kardynała.
Co chcesz z nim zrobić?
Nie wiem.
Jest taki mały, a ja czuję się bardzo samotna.
Jestem tu, kochanie. Nigdy nie jesteś sama.
Pozbędę się go, dobrze?
Naprawdę trochę mi odbija, nie?
We…
wspaniałym sensie, który uwielbiam.
O cholera.
Panfilo!
Jestem w studni!
Panfilo!
Ktoś mnie słyszy?
Boże?
Wstawaj. Mamy robotę.
Sirisco ma sprawy z Pampineą, więc go nie będzie.
Misii też nie.
Dużo roboty. Jesteśmy same.
Ogarnęłam już nocniki i górę.
Potrzebuję wody.
Nie dotykaj chochli ustami.
To pechowe i obrzydliwe.
Dobra, chodź tu. No chodź.
Gładkie dłonie.
Jesteś…
Tak?
Nieważne. Umyj się. Mamy pracę.
Nie ma to jak z dzień z łopatą, by zachować formę.
Idź to tego trawiastego miejsca, jakieś 30 kroków za ścieżką.
Dobra, miękka ziemia. Co najmniej półtora metra.
Chyba że chcesz to powtarzać, kiedy odkopią go wilki.
Szlag.
Neifile?
Dzień dobry.
Dzień dobry. Mam nadzieję, że śniadanie smakowało.
A przy okazji, widziałeś dziś może moją żonę?
Nie, nie widziałem. Ale bez obaw, jest tu bardzo bezpiecznie.
Wczorajsze włamanie niezbyt uspokaja.
Wiem. Dlatego postawiłem na straży najsilniejszego człowieka.
I najsłabszego. To ten sam człowiek, więc…
Może zrobilibyśmy coś więcej?
- Jakaś broń? - A tak.
Ktoś przytomny?
Nie narażajmy posiadłości przez niechlujstwo.
Oczywiście. Ale proszę się nie martwić o żonę.
Proszę spojrzeć, nasze tereny są piękne i kuszące.
Jest gdzie się zgubić, prawda?
Jestem już zmęczona tym czekaniem.
Po wczoraj muszę poznać mojego Leonarda.
Kiedy ten zbir mnie złapał, całe życie przeleciało mi przed oczami.
Tak czy inaczej, nie możemy wrócić, póki nie znajdziemy mojego oblubieńca.
Czemu zwalniamy?
Czemu się zatrzymujemy?
O Boże. Jeśli to bandyci, którzy chcą nas wykorzystać,
pozwolisz im?
- Tak. - Niech wezmą ciebie.
Żeby było łatwiej?
Sirisco?
Czemu pokazujesz mi kaczkę?
Kaczątko, zaprawdę?
Uznaliśmy, że może cię trochę uspokoić.
Uspokoić à propos czego?
Mamy pewne wieści
o Leonardzie.
Ale on był moją ostatnią szansą.
Potrzymam kaczkę. Dziękuję.
Suknia, posag, wszystko.
Misia.
Mój ojciec też się cieszył, że wychodzę za mąż.
„W końcu twoja kolej” – powiedział.
- To była moja kolej! - Pani kolej.
Proszę potrzymać kaczkę.
Szczęście.
Piękna.
Moja droga
Mamy plan
- Moja droga - Droga
- Mamy plan - Mamy plan
Ale piękny dzień. Przejdziemy się obok drzew oliwnych?
Po co?
Dla przyjemności.
No tak… Nie. Mam ustalony program.
Śniadanie było dziś smaczne.
O tak, pyszne. Smaki były…
Oczywiście mogło być lepsze.
Jakie miałeś dzieciństwo? Wspaniałe?
No cóż. Było, oczywiście, bardzo złe.
Ale plusem chorowitości jest czas na naukę historii.
Lepiej spędzać go w ten sposób, zamiast bawić się na ulicy
czy poznawać przyjaciół.
Wspominałem, że jestem światowym ekspertem od wojen macedońskich?
Wyraźnie to sugerowałeś.
Dziś chciałbym uraczyć cię
pełną historią wojny etolskiej.
Cudownie.
To było bardzo nachalne.
Przepraszam, Tindaro.
Owładnęły mną emocje.
Ogromnie zależy mi na pożywce intelektualnej.
To dla mnie zaszczyt, że chcesz mnie oświecać, signore.
No tak…
Boże, kto inny by to zrobił?
Dioneo.
- Witaj, doktorze. - Padrono.
Dioneo, zaczynaj.
Trochę muzyki, żeby łatwiej było przetrawić fakty.
Dla ciebie.
Relacje Rzymu z Macedonią
pogmatwał wynik II wojny punickiej.
Hannibal dotrzymywał złożonej ojcu obietnicy,
by nie wybaczać Rzymianom.
Powinni byli go zabić,
kiedy był niemowlęciem w niewoli.
Hiszpania, tutaj. Flota nie była potrzebna.
Kartagina, tutaj.
Gdyby Hannibal złupił Sagunto, nawet czwarta…
Dobry Boże, kolejny powód.
Jesteś wszechmogący i bardzo duży.
Dokąd byś się w ogóle udał, gdybyś uciekł swoim wyznawcom?
Nie miałbyś dokąd.
Neifile?
- Hej. - O Boże, siedzisz w studni.
- Nic ci nie jest? - Jestem zmoczona.
Mam wiele pytań, ale najpierw pójdę po linę, skarbie.
- Czekaj. - Nie trzeba.
Nie chcę, byś mnie ratował.
- Co? - Nie potrzebuję ratunku od ciebie.
Potrzebuję ratunku od Boga.
To nie tak jak wtedy, kiedy podpaliłaś krzew?
Nie. Testuję Boga.
Jeśli naprawdę mnie nie opuścił, nie pozwoli mi umrzeć w studni.
Jakoś mnie uratuje i to będzie znak.
Kochanie.
Może to ja nim jestem?
Daj spokój, nie jesteś znakiem.
Jesteś moim mężem i mnie kochasz. Oczywiście, że chcesz mnie uratować.
To by niczego nie dowiodło.
Czyli to Bóg musi kogoś przysłać?
Albo może zdarzyć się cud.
Na przykład magiczne schody albo poryw świętego wiatru.
Jakie było śniadanie?
Pyszne.
Dżemy, ogórecznik. Odłożyłem dla ciebie miód.
- Przyniosę ci w koszyku. - Nie trzeba.
Zabrałam ze sobą świnię.
A jeśli cię nie ocali?
Skarbie, dlaczego tak mówisz?
Dobrze, trzymam kciuki.
Modlę się za ciebie. Miłego dnia.
A teraz wiersz ku twej chwale.
Pisany tercyną, która podobno jest modna.
Zwieszam głowę i błagam Byś życie moje pobożne zobaczył
Mamy południe.
Musimy czekać do wieczora?
- Tak. - Tak.
Jaki był Leonardo?
Miły.
Jak miło.
Możesz go opisać?
Swatka to robiła, ale przestałam słuchać, kiedy usłyszałam, że mnie poślubi.
Tak, oczywiście.
No, uwielbiał swoją willę.
Ale Wenecję uwielbiał bardziej.
Wprost ją kochał.
Tam go poznałem. Zarządzałem jednym miejscem.
Domem opieki dla kobiet.
Bardziej dla mężczyzn. Kobiety nie miały opieki.
Ale sprowadził mnie do pracy w Villa Santa
i kiedy podróżował, zawsze przywoził mi nową książkę.
- Nauczył mnie czytać. - Czytać?
Wydaje się przystojny i bogaty.
Tak, jest dość bogaty.
Odziedziczył willę w młodości i przez cały czas ją ulepszał.
Dobry chrześcijanin.
Mu…
Był głośny.
Niezwykle głośny.
Miał gromki głos i duży, szeroki uśmiech…
Jaki był jego ulubiony kolor?
- Niebieski. - Niebieski! Misia!
- Tak myślałyśmy. - Rany. To cudownie.
Niebieski.
Jakbyście mieli więź, nim się poznaliście.
Niebieski.
Wie pani, co jeszcze? Uwielbiał rude.
Liczył na to, że jest pani ruda.
Wiem.
Czas na kolejną atrakcję. Znów przed tobą wystąpię.
Fantastycznie.
Wiem, jakiego bzika mają kobiety na punkcie cielesności.
- Chętnie cię porozpieszczam. - Nie bardzo rozumiem.
Zobaczysz ruch mojego ciała.
Dioneo, pokażemy Filomenie,
jak dokładnie Filip V ugiął się pod naciskiem
Tytusa Kwinkcjusza Flamininusa w Tesalii.
- Dobrze. - Potrzebne są kije.
- Moja pani. - Dobrze. Proszę.
Jezu. Czemu podajesz mi go ostrą końcówką do przodu?
Obie są ostre.
Zamknij się, macedoński kundlu, i zajmij pozycję.
Posiekam cię na kawałki.
Dobry pomysł. To bardzo męskie.
- Tak. - Dwóch mężczyzn pełnych spermy.
O Boże.
Tak.
Schyl się.
Macedończycy przyparli Rzymian do muru.
Ale oni odpowiedzieli atakiem na atak.
Hura, Rzymianie!
Buu, Macedończycy.
Dobrze, Boże Wszechmogący, któremu bezgranicznie ufam.
Spróbujmy czegoś innego.
Wiem, że mnie uratujesz,
ale się zanurzam.
Zanurzam się!
Boże, było już blisko,
ale dzięki Tobie jestem mocniejsza.
Dość tego.
Kolejny wiersz. Będziesz zadowolony, Boże?
Do środka. Bum.
Zaprosiłem cię, bo jako pierwsza kobieta
nie wydajesz mi się całkowicie odrażająca.
Dziękuję.
Trudno być takim bogaczem.
Każdy wie, że od woni pieniędzy kobiety dziczeją.
Ale oczywiście tak działa nauka.
Nie wyobrażam sobie twojej sytuacji.
Chciwość wypełnia nas po brzegi.
Przyjmuję przeprosiny.
Ale możesz zaoferować więcej niż pieniądze.
Jesteś inteligentny, silny, przystojny.
Biedaczek.
Kobiety tak cię pewnie oblegają, że musisz odganiać je kijem.
Co?
Wcale nie.
Czemu tak mówisz?
Chodzi mi…
- Drwisz ze mnie? - Nie.
Twoje kłamliwe pochlebstwa już mnie nie urzekną.
Wcale nie kłamię.
Jesteś przystojny.
Masz śliczną cerę, falujące włosy.
Moje włosy nie falują, tylko się kręcą.
Wiedziałem.
Jawnie ze mnie szydzisz.
Powiedz tej okrutnej kobiecie, że nie zniosę szyderstw.
Kiedyś przez szyderstwo się przewróciłem.
Język mi puchnie.
Nie mogę oddychać.
Zawiśniesz za to.
Oddychaj głęboko, padrone.
Język.
Dobrze. Oczy.
Przeżyjesz.
- Jesteś pewny? - Tak.
A co z tą okrutną, szyderczą istotą?
Takie już są kobiety.
Zaślepiają je emocje. Nie chciała cię urazić.
Zauważyła moje włosy.
Po przyjacielsku przyznam, że są niezbyt atrakcyjne,
ale jako medyk mogę cię zapewnić,
że na pewno z ciebie nie szydzi.
Uważa cię za najprzystojniejszego, bo się w tobie zakochała.
Czy to prawda?
Zakochałaś się we mnie?
Tak.
Tak, zakochałam się w tobie.
Tak podejrzewałem.
Dioneo, możesz odprowadzić panią do domu,
by przygotowała się na kolację?
Muszę przetrawić wszystko, co się dziś stało,
w ciszy i samotności.
Ale przynieś mi trochę przekąsek.
Dobrze.
Miłego dnia.
Niech twoje zaślepienie miłością nie przeszkodzi ci na schodach.
Musisz widzieć, żeby po nich wejść.
To bardzo zabawne.
O tak.
Bardzo czarujące, signore.
Jak widzisz, dotrzymuję mojej części umowy.
A ja mojej.
Wiedz, że działa to na mnie ożywczo.
Miłość jest osobliwa.
Bardzo wierna prawdzie.
Prawdzie ciała i umysłu.
Pozwala nam opuścić ciało i szybować po niebie.
Stąpać po chmurach.
Kiedyś kochałem tak jedną klacz.
Bardzo mocno.
Spałem z nią w stajni, kiedy chorowała.
Nie chciałem, by wątpiła, czy będę ją wspierać.
Siedziałem tam godzinami.
Zapomniałem o jedzeniu. Piłem jej wodę.
Cały dzień bez jedzenia.
Poszedłem na chwilę po chleb i ale.
Kiedy wróciłem, już nie żyła.
Jakby chciała mi oszczędzić tej chwili.
Może to nie ma znaczenia.
Tak po prostu…
się stało.
Jeden dzień przeszedł w kolejny.
Najprawdziwsza miłość odeszła nagle, bez ostatniego pocałunku.
No tak, wszyscy musimy się z tym pogodzić, prawda?
Nikt nie lubi, jak ktoś dramatyzuje.
Chodź, już czas.
Wytrzyj mi zęby.
Boże?
Padrono Neifile, to pani?
Już widzę, czemu Bóg mnie tu wysłał.
Proszę mnie złapać.
Bóg cię wysłał?
Zdecydowanie.
Co za urwis. Wiedziałam.
Jak ci się objawił?
Jako słup, jako chmura?
Jako głos w mojej głowie.
Powiedział: „Idź, Dioneo, do studni i uratuj z niej dziewczynę.
Amen”.
Głos Boga.
Był głęboki i gromki? Czysty i jasny jak dźwięk rogu?
- Jak pani temperatura? - Wciąż się trzęsę.
Obawiam się, że pani krew jest zimna. Zimna jak woda.
Muszę przekazać pani trochę swojego ciepła.
Rozumiem.
Dziękuję za to poświęcenie.
- To mnie bardzo ogrzewa. - Dobrze.
A tam?
Jakie to uczucie?
Tak.
A tam?
A teraz mi już za gorąco.
Dziękuję za pomoc.
Ma pan cudną żonę.
Prosiłem, żebyś zdjął koszulę?
Bóg mnie poprosił.
Kochanie, czy Bóg naprawdę cię uratował?
Tak. Wysłał Dionea.
W głowie przemówił mu głos.
Wyobrażam go sobie tak: „Witaj, doktorze”.
Ale mógł też skandować: „Witaj, doktorze”.
Chętnie posłucham więcej, ale zaraz kolacja.
Ubierz się szybko. Nie chcę kazać im czekać.
Neifile?
Tak.
…i dlatego komentarz Awerroesa do arystotelowskiej teorii ruchu
szczególnie mnie interesuje.
Lubię także jego przemyślenia na temat czystości.
Zupełnie nie rozumiem, o czym mówisz.
Oczywiście. Dlatego dobrze, że masz mnie.
Bo ja rozumiem, o czym mówię.
Obwieszczenie, szanowni goście!
- Mamy naj… - Wicehrabia Leonardo i ja się pobraliśmy!
Tak.
Uczcijmy to.
- Wina! - Już.
Znaleźliśmy go w Prato.
Uczył grupę dzieci, jak obsługiwać młyn.
Ma wielkie serce.
Cudownie.
To była decyzja pod wpływem chwili? Bardzo romantycznie.
Kompletnie irracjonalnie.
Od razu się pokochaliśmy,
więc musiał poślubić mnie na miejscu.
W przypływie namiętności i boskiego oddania
złączyliśmy się przed Bogiem w małym kościółku.
Oczywiście potem złączyliśmy się jako mąż i żona, tylko we dwoje.
Było wspaniale.
Zawsze tego pragnęłam.
- Prawda, Misiu? - Oczywiście. Było cudnie.
Było cudnie.
I nie uwierzycie, miał na sobie niebieskie szaty.
Niebieskie szaty. Naszego ulubionego koloru.
To brzmi idealnie. Naprawdę.
Czyli wkrótce do nas dołączy?
O tak.
Musi kupić trochę szkła w Wenecji, ale potem przyjedzie.
Ale na razie jestem tu ja.
Pani domu.
Sama.
W porządku, Pampineo?
Wicehrabino. Chyba tak chciałaś rzec.
Mój błąd, wicehrabino. Przepraszam.
Czuję się świetnie.
Świetnie. Tak.
Moje oczy są napuchniętego od płaczu.
Oczywiście. Ale to łzy szczęścia.
To po prostu…
łzy radości.
Więcej wina!
Halo.
Tak.
Nie musisz się śpieszyć.
Wypij.
Nie, dziękuję.
Wypij.
No wypij.
Odchyl głowę.
Dalej.
Czyżby piękną damę znów trzeba było ratować?
Padrono, nie spodziewałem się pani.
Zawisnę za to.
Napisy: Marzena Falkowska