Bo día, vizcondesiña querida. Loado o belido día que nos deu Deus!
Atopareime mellor tralos meus queixos matutinos.
Abofé.
Velaquí tedes.
Veña, outro!
- Podo eu soa! - Moi ben.
Como van os preparativos?
Xa especiaron o viño
e desengaiolaron o prezado falcón de Leonardo,
que realizará as súas falcatrúas ó aire libre.
Planeouse un día perfecto e xubiloso para honrar a nosa noiva.
Un falcón! Será de peteiro rexio, non si?
Sen dúbida.
E iso?
Outra cousiña
que elaborei
para fomentar o divertimento e as boas intencións,
unha coroa para…
a gañadora do día.
- É funeraria. - É unha coroa triunfal.
- É moi grande. - É unha coroa triunfal, por Homero!
- Tamén se deleitarán os demais? - Abofé.
Sodes incriblemente xenerosa por incluílos nas vosas celebracións.
Non falan doutra cousa.
Pregúntome se lle gustaría o festexo…
Non se ha de falar do defunto.
Hoxe celebrámosvos a vós, a noiva de Villa Santa.
O que vos praza a vós é o único que importa.
Seméllame estraño celebrar as nupcias en total ausencia do noivo.
Impórtavos axudarme?
Impórtame, si, Filomena.
Estades todo o día á paparrandona.
Debedes ser máis convincente.
Se non ides cos criados, decataranse.
Fóra, finxo o que queiras.
Mais de portas a dentro, penso facer o que me pete.
Amais, non serei eu quen nos delate.
Serás ti co moño de merda ese que semella un ravo.
Tes un chupetón?
Ou será que andas a foder en pecado con Tindaro polas noites?
- O que? Non, ho. - Houbo sexo.
Que tramas?
Acaso pensas gañar o afecto de Tindaro saltándolle no carallo coma unha acróbata?
Cabelo solto, parva.
Non me deitei con Tindaro.
Mais con Dioneo si.
Que?
Por que?
- Porque é atractivo. - Non tal.
Si tal. Obxectivamente, está para mollar pan.
Pensas que por vestir de nobre podes facer o que che veña en gana?
Abrirte de pernas cun plebeo?
Levar un peitado horrendísimo?
Hai normas, Licisca.
Acabades de dicir que de portas a dentro, podemos facer o que nos pete.
De cara á galería, cortexo a Tindaro perfectamente.
O que faga con Dioneo ás escuras,
tres veces,
é cousa miña e só miña.
E súa, vaia.
Será discreto.
Xa, máis che vale,
do contrario, o teu egoísmo fará que nos boten.
Tesme por unha persoa horrible,
mais eu nunca faría algo así.
Antes debedes gustarlle a un home.
É hora de almorzar, Licisca.
Espertade!
Arriba! Esperta, Dioneo! Ordénoche que ceses o teu sono!
Que foi?
Espertoume o canto dun paxaro e sentín unha súbita punzada no peito.
Porén, rides.
Ha ser irritación pectoral concomitante con cara de parvo aguda.
Como?
- Desculpade, é o termo médico. - Non.
A miña ledicia é síntoma de namoro.
A señora Filomena cambioume.
Case non dou creto ó home que era onte.
Can precavido e escéptico era.
Agora todo brilla con luz propia, mesmo os teus ollos.
Sonche dous ollazos ben fermosos.
Congratúlome por vós, patrón.
Cantos sentimentos, moito debo procesar!
Ata as súas fosas nasais.
Son perfectas. Mágoa que só teña dúas.
Canto tempo a cortexo antes de pedirlle a man?
Pedirlle a man? Pois…
En fin…
Veredes, Tindaro, como doutor,
e como estimado amigo,
advírtovos que as nupcias non lle acaen a esa dama.
Esas mesmas fosas revelan unha luxuria animal.
Unha fera sen control que xace con calquera. Calquera.
A vosa exhaustiva experiencia con vulgares damas
luxou a vosa visión de tan perfecta criatura.
Estades equivocados. Seino.
Non adoece de luxuria. É a indicada.
Chaman á porta.
Servos!
- Bo día. - Bo día.
- E o mordomo? - Sirisco!
Unha mensaxe.
Boas novas?
Á atención do vizconde Leonardo, a súa tía avoa finou en Rovigo.
Horrendo lugar.
Vaia, para horrenda esta nova.
Á atención de Panfilo da familia Lungarno…
Vaia, ho, non caera antes!
- Tedes a mandíbula do voso pai. - Somos bastante apostos.
Lamento os infortunios da vosa familia.
De vacacións non caben infortunios.
Grazas pola entrega.
Andreoli.
Arranxarás co mordomo para a próxima. Non porto diñeiro.
Deica logo.
- Todo? - O banco embargouno todo.
O noso fogar, os almacéns.
Non menciona as miñas peles, pero asúmese.
- Ata as naves? - Todiñas, brillantes como eran.
Sabía que coa peste desbaldiría, mais non que chegaría a tamaña tolemia.
Sempre fuches o espelido.
A culpa recae sobre el por non seguir o teu consello.
Como fago eu.
Quedamos sen fogar,
debemos esforzarnos por asegurármonos un futuro,
alianzas.
Ben, recapitulemos. Tindaro é parvo coma el só,
mais Filomena é accesible.
En realidade, a única que pode botarnos é Pampinea.
Congraciámonos dabondo con todos?
Abofé, querido. Pampinea ámanos.
Ai, si? Díxoche algo?
Seguro que nos ama, Cristo ensinounos a amar os semellantes.
Todos somos ovelliñas lindas e esponxosas no rabaño do Señor.
Acho que precisamos que nos ame máis que a meras ovellas.
Precisamos máximas loanzas antes do regreso do marido.
Estou certa de que adorará o relato do meu milagroso rescate.
Volverase tola de alborozo.
Será mellor que o teu milagroso rescate quede entre nós.
Excelente, meu ben.
Esforzareime por non falar da miña extática salvación.
Reunámonos todos na sala principal. Daremos comezo ás festividades.
Esta é a nosa.
O enxeñoso pirata, Paganino, masacrou mil homes
e volveuse completamente tolo…
de amor.
Bravo!
Boa narración, mais faltoulle ritmo.
Porén, será dabondo para facervos coa coroa triunfal?
- Xa se verá. - Fareime eu con ela.
Aínda que nada supera a graza de tan belida noiva.
De feito, un brinde.
Pola resplandecente beleza da noiva.
Así me gusta.
Serva.
Lembrade, tódolos relatos han tratar sobre a pureza.
Aínda non rematara.
Porén, entre tódalas xoias que Paganino trouxo de Mónaco,
ningunha sería comparable á vosa beleza,
fermosa Filomena.
Aínda así,
cando penso en vós…
Isto é o que vexo.
Tindaro, é…
Voso.
Patrón, non podo aceptalo.
É voso, miña froita estival.
Aínda así, non desexo agasallos.
Só vos quero a vós.
O feito de que non o queirades
só demostra canto o merecedes.
Pois supoño que si, merezo o mellor.
Ben feito.
- Ten vicio a señora? - Desculpa?
Que se tedes viño.
Fantástico, Tindaro.
Mais a última parte non era un relato. Rompestes as normas.
Esquecédevos da coroa.
Neifile, tócavos.
Que? Non estaba… Que acontece?
Vizcondesa, talvez queira deleitarnos coa mellor historia de todas:
a do voso casamento.
Abofé. Si, como non.
Claro. Foi…
onte, segundo lembro.
E fíxome acompañalo ata…
- Un pantano. - Un pantano, si.
Como que un pantano? Non tal.
Unha torre. Iso si.
Unha torre, si. E era de cor beixe.
Ai, beixe, encántame.
E díxome que quedara cativado polo meu…
- Sorriso. - …sereno atractivo.
Reconfortáballe o corazón e nunca podería abandonar un rostro así.
E nese preciso instante bicoume por primeira vez.
E logo dixo: "Estouno pasando ben."
Dixo: "Estouno pasando moi ben."
Canto gozo me trouxo contar este encantador relato.
E como me dei tanto gozo, o primeiro xogo gáñoo eu.
- Que? - Seguinte.
- Perdoade, mais… - E Sirisco?
Poderiades ser máis clara coas normas.
Son o porco.
Non lle toquedes o ovo!
Un ovo para vós, vizcondesa!
Que todos rían!
Sirisco! Misia!
Tamaña algarabía!
Máis algarabía!
- Canto divertimento! - Abofé.
Canto divertimento!
Vaites! A rexouba non ten fin!
De ningunha maneira…
- Grazas. - Ben xogado.
Ai, quero velos.
Non está mal.
Vindeiro xogo.
Como se gaña este magnífico xogo?
Misia?
Ceo Santo. Anda ben.
Elevade todos o brazo esquerdo.
Este falcón circulará polos aires
e apañará o anaquiño de carne da máis digna man.
Fascinante.
Sede testemuñas dunha demostración de inequívoca graza.
Voa, Fortuna.
Voa!
Regresa, Fortuna!
Fortuna!
A quen non lle prace
que un depredador sanguinario lle arrinque un dedo?
A carne crúa faime pensar nas miñas tripas.
Imaxinades soster os vosos propios intestinos?
Gustaríame probalo, se non implicase estar morta.
- Sodes ben extravagante. - Eu?
- Extravagante? - Que? Non.
Que sentistes cando o Señor vos enviou a rescatarme?
Can fortalecedor é elevar o brazo.
Sentistes gozo no corpo? Como ó rañar un intenso proído?
A que veñen esas risiñas?
Lembrastes un conto? Ou seguides a comer o doutor cos ollos?
Mais se nin mirou para el.
Pois si que lembrei un
da devoción de Deus polos seus fillos.
Era unha vez unha dama perdida.
Caeu nun pozo.
Deus escoitou as súas pregarias e enviou o seu mellor guerreiro,
que a sacou das augas cuns brazos fortes e robustos
apertándoa contra si.
Apertouna tanto
que sentiu a presenza divina no máis profundo do seu ser.
Eu diría que sentiu outra cousa no máis profundo do seu ser.
Sodes vós a lasciva dama do pozo?
Eu non son lasciva.
E se o fose, que?
- Son moi devota! - Non semellades devota.
Dende logo, máis devota ca vós é, vizcondesa.
A soberbia é pecado, sabedes?
Can longo día. Mellor será retirármonos.
A prezada criatura celestial de Leonardo debe regresar.
Se Leonardo é o xentil cabaleiro de quen tanto falades,
querería que gozásemos das comodidades da súa vila.
Onde deixo o anaquiño de carne?
Detédevos!
Seica debo lembrarvos que estades aquí por invitación de Leonardo,
mais esta pode ser revogada.
- Botariádesnos fóra? - Botaría!
É o meu lar e sodes os meus convidados!
Se vos prace regresar a Florencia, infestada de pestilencia,
non tedes máis que dicilo!
Fortuna! Regresa, Fortuna!
- Quéroa eu! - Traede a ave!
Acaso gañei, vizcondesa?
Seica o xogo remata en empate.
Abonda de xogos!
Descúlpate.
Que?
Falaches de máis.
Non podes dicir o que che praza diante dela, non está ben.
Pois xa o dixen, así que supoño que si que podo.
Deixas que te mangonee decotío, non?
Es igualiña cá túa… escoba mollada.
Chámase mopa.
Tráeslles novas ós porcos?
Eu tamén coñezo o destino dos seus.
É… delicioso.
Precisaba un descansiño.
Aí fóra évos un inferno.
Poderían decapitarte por entrar aquí.
Se gardades o meu segredo,
eu gardo o voso.
Arestora, a vosa muller estará inqueda na cama,
anhelando o voso contacto.
Realmente non.
Dásme envexa.
Vagando dun lugar a outro, sen ataduras.
- Libre de facer o que che praza. - É o que queredes vós?
Xa nin o sei.
O que desexásedes antes,
quen fósedes antes,
eu diría que agora carece de importancia.
E iso?
Estiven ante miles de limiares,
vin mulleres de avoengo enterrando nenos en tumbas sen nome,
plebeos asediando castelos.
Se a pestilencia nos ensinou algo,
é que debemos elixir que partes de nós queremos conservar
e que partes queremos desbotar.
Adiante.
Vós.
Fantástico.
Rógovos desculpas polo de hoxe, vizcondesa.
Fortuna non está de humor ultimamente.
Stratilia culpa a dieta, mais eu penso que a ave ten o período.
Que fas aquí?
Eu… Sei que hoxe foi un día duro.
Mais caín na conta de que aínda non tiven a oportunidade,
entre tanta algarada,
de dicirvos o feliz que estou de tervos aquí por fin.
Unha vila non é nada sen unha señora.
Tomade.
- Que é? - O caderno de bosquexos do vizconde.
Atopeino esta tarde e pensei que debía ser voso.
Talvez así poidades coñecelo mellor.
Boa noite, vizcondesa.
Non.
Quedas?
Eras quen mellor o coñecía, non?
Era, si.
Rógocho.
De acordo.
Can vívidas imaxes.
Si, Leonardo adoraba o campo,
os outeiros, ante todo.
Mais non percibo o significado.
Así era o vizconde.
A súa arte era poesía inescrutable ós ollos.
- Máis outeiros. - Tamaña imaxinación.
E tamén falaba de vós, vizcondesa.
Falaba?
Falaba.
Que é o que primeiro eloxiou?
Imaxinaba os vosos fermosos ollos
e o voso…
cabelo ó vento e…
E tamén a vosa
extrema vontade de casar.
Amaríame?
Amaríavos.
Profundamente.
E que máis faría?
Pois miraríavos…
e…
abrazaríavos.
E el…
Bicaríame?
Bicaríavos, si.
E como me bicaría Leonardo?
Deste xeito.
Deberiades poñelo. Acáelle ó voso nobre pescozo.
É unha cutrada. Ódioo.
Sorprendeume vervos de novo á porta tan axiña.
Unha grata sorpresa, claro.
Por que?
En fin, hai unha certa vergoña
que as nobres adoitan experimentar ante a traizón.
Na miña experiencia.
Non realicei promesas.
Son unha dama libre.
Con liberdade movédesvos, si.
É cativador.
Sodes diferente…
mais non como cre Tindaro.
- E el que cre? - Que sodes a única muller boa do planeta.
E vós non credes o mesmo?
Acaso non son boa,
exquisita
e a única muller digna dos vosos anhelos?
Talvez o sexades.
Señor, liberádeme de toda tentación.
Mais podería preguntar
porque foi Dioneo o voso enviado?
Un macizo emisario
de brazos infatigables.
Suponse que debería…
Ai, non.
"Son eu unha muralla, son torres os meus peitos."
Vaia, ho!
"E fíxenme ós seus ollos coma a que porta a paz."
Tamaña beleza a vosa.
- Comida! - Deixádenos pasar!
- Dádenos comida! - Deixádenos entrar!
Estamos sans!
- Marchade! Fóra! - Temos fame!
- Teño 30 homes! - Comida! Algo!
- O que sexa! - Dádenos auga!
- Rogámosvolo! - Déixamos a min, Sirisco!
Non!
- Son meus! - Abride!
- Por favor! - Desgraciado! É o meu mellor amigo!
- Comida! - Vou ter que soltar os cans!
- Comida! - Marchemos!
Hai que marchar!
Para a próxima probaredes aceite fervendo!
Conseguímolo!
Mi madriña.
Parabéns, Sirisco.
Non foi nada. En fin, grazas.
Agradézovolo.
Con permiso.
En realidade só o fixen pola dama da quinta.
A vizcondesa.
Moito busca compracervos en público e en privado.
Ei! Ti caladiña.
Sirisco tivo que contender só contra eles?
- E os homes da casa? - Non.
Tindaro?
Panfilo? Dioneo?
- Tamaña covardía. - Non.
Deixades que este vello zampallón afronte só os rufiáns?
Patéticos.
E inútiles.
Foi unha honra defender a vila. Os cabaleiros xa durmían.
Vós non sodes o home da casa!
Entendido.
Entón que?
Cama?
Misia.
Mais ti onde tes os miolos?
É que… "en público e en privado?"
E se chegan a escoitarte? É que non…
Non pensei niso.
É que me alegra vervos alegre.
Misia!
Leonardo é o meu amor verdadeiro.
El é o único que me importa.
Pensei que o entenderías,
xa que tiveches que deixar aquela moza.
Chamábase Parmena.
Ai, Misia.
Agora entendo a túa dor.
Ha ser iso o que che nubra o xuízo.
Pois veña, non quero volver ver esa cara
ata que atopes a Misia que eu preciso.
Por suposto, patroa.
- Deberiamos falar, Pampinea. - Que fas na miña alcoba?
Non.
Non?
Os mendigos case tiran a porta embaixo.
Está maña non houbo o almorzo salgado que solicitei.
Trouxeches un almorzo semisalgado.
Os teus erros fanme dubidar de que sexas digno de ser o meu mordomo.
Dóeme saber que vos sentides así.
Cría tervos compracido bastante ben na ausencia do vizconde.
Ti?
Ti nunca me compraciches.
Nin unha soa vez.
Ti só es un medio
a través do que experimento o amor de Leonardo.
Non volvas entrar nesta alcoba.
- Claro, Pampinea. - Para ti, vizcondesa.
Desculpádeme, vizcondesa.
Eu…
Non fun totalmente honesto convosco.
A verdade é que Leonardo lle dixo á casamenteira
que casaría con calquera muller que tivese ventre e un copioso dote.
Non vos estraña que non quixese coñecervos antes?
Sabía da vosa personalidade
e sabía que non aturaría casar con vós se vos coñecese.
Panfilo?
Si, meu ben?
Teño pensamentos pecaminosos.
Deus perdoa os pensamentos pecaminosos, non?
Claro, con certeza.
Non lle queda outra, xa que é el quen chos meteu na cabeza.
Iso parece,
xa que non os controlo.
Deixa que o Señor te guíe coma sempre.
Doutor.
Debo falar convosco.
Patroa, síntoo, teño algo importante entre mans.
- Vistes a Filomena? - O importante é isto.
Moi ben.
Deus quere que me tomedes como tomariades unha esposa.
É urxente.
Patroa, agardo non ofendervos…
Neifile.
Deus non quere que xazades comigo. Querédelo vós.
Non, é unha sensación sagrada. Seino.
As monxas dixéronvos que o voso corpo é malo.
Fixéronvos avergoñarvos.
Mais se Deus odiase a luxuria, podería facer que o sexo fose moi doloroso
ou que cheirase moito peor.
Fíxeno unha vez.
E quero facelo de novo, mais con vós.
Calquera outro día nin o dubidaría, mais a miña mente está noutra parte.
Iso.
Non se nos permite.
Bebe o viño.
Que silencio. Di algo.
Que vou dicir?
O que sexa.
Cóntame un segredo.
Mais que non teña que ver coa túa señora.
Algo sobre ti.
Por que?
Para rirte de min?
Xa veremos cando o digas.
De acordo.
Deixáronme de medrar as uñas hai meses.
E non sei por que.
Que noxo.
Que levas no pelo?
Unha cousiña para min.
Roubeina.
- A Pampinea? - Si.
- Ben feito. - É do cabalo da vizcondesa, mais…
deille unha lavada.
Belida Filomena,
contigo síntome redimido e libre…
Filomena?
Filomena.
- Velaquí está a miña belida lesmiña. - Estou, meu belicoso lesmón.
E mais Dioneo.
Sentade, por favor.
Filomena.
Tras rexeitardes a miña xoia ó principio,
confirmouse a miña sospeita de que sodes unha muller totalmente particular.
Unha muller cun corazón que non se gaña con meras veleidades.
Polo tanto, conxecturei que só a expresión artística
sería un xeito honesto dabondo de amosarvos o meu amor.
Ha ser bo.
Oh, muller!
De inmensidade ateigada!
O voso nome é o capricho murmurado dunha fada.
Sodes nobre, honesta e lista.
Filomena benquerida,
só pretendo expresar que nada vallo
se de vós aparto a vista.
"Caloroso aplauso."
Lin o que non tiña que ler.
Non sei nin para que o escribistes!
Supoño que devecía por que acontecese.
"Caloroso aplauso."
Fíxeno moi breve, xa que supuña que non sería bo.
Foi perfecto.
Moi agradecido.
Práceme esta faceta vosa.
É estimulante,
honesta…
e toda miña.
Podería eloxiarvos cun bico?
Que sexa breve.
Teño a pel delicada.
Grazas por compartir este momento.
Acudirei esta noite ós vosos apousentos.
Abofé. Si, claro, agradaríame moito.
Xa o sei, por iso volo dixen.
É dicir, a máis ver, amada miña.
Dioneo, falemos.
Case me enganades e todo.
Non estivo mal.
Iso?
Dioneo!
Gústavos?
Son libre de elixir o meu mellor futuro.
E acaso vos incumbe?
Ou é que arestora vós buscades a exclusividade no amor?
Vaia…
Moi ben.
Boa tarde, patroa.
Estabas equivocado.
- Sabíao. - Así é.
Díxencho.
- Realmente non. - Este?
- Fermoso. - Admíteo, equivocácheste.
Ámame de xeito pleno e sincero
e é mellor cás miles de pendangas coas que estiveches ti.
Que gracia.
Canto tempo perdiches con todas e vou eu e acerto á primeira.
Tiñades razón, señor.
O voso verdadeiro ser chegoulle ó corazón e agora é vosa.
Aínda non o creo, caín preso do amor.
Amor verdadeiro.
A proposta xa non debe agardar.
Teño o seu corazón, é miña.
- Tan axiña? - Ámoa, Dioneo!
Nunca o viviches, se non, entenderías perfectamente
que a queira para min, agora e sempre!
Creo que vou poñer este.
Si, é fantástico.
Daquela só me queda celebrar o voso novo romance
e a súbita mellora da vosa saúde.
Síntome vizoso!
Coma un galo desbocado e ceibo nun campo de cebada.
- Alédame ouvilo. - Quiquiriquí!
Ai, galiño, ai, meu ben, ovos non pos, pero tanto ten.
Excelente.
Queredes un viño?
Polo amor.
Sirisco.
Interrompo?
Desculpade.
Non, patrón. Vai todo ben?
Só quería eloxiar o voso excelente coidado da vila.
Unha observación moi amable. Grazas.
Durmo mellor sabendo que o vizconde e a súa esposa
están en tan boas mans.
E Pampinea…
é unha líder nata.
Atenta, xenerosa, repleta de amor.
Así é.
É todo iso, si…
e moito máis.
Sirisco?
Cando eu era un cativiño meu pai volveu casar. Cunha romana.
Vaia, romana.
Desdentada, mais de avoengo.
Era insoportable.
Tras tres meses alí, o meu mordomo favorito colgouse.
Talvez volva pasar o mesmo.
Desculpádeme, eu…
- Excedinme. Non debín… - Non tal.
Tes problemas, coma o resto.
Se me permitides,
ninguén coñece os terrores de manter unha vila.
É algo constante.
Os hóspedes acósanvos toda a noite por minucias.
Minucias.
"Sirisco, dóeme o pulso. Úntasme ti o queixo?"
E que tipo de persoa bota a sesta no sofá dos desmaios?
Se alguén se desmaia, non terá un sitio brandiño onde caer!
- Tamaño egoísmo! - Onde quedou a modestia?
Xa non existe.
Finaron tres cabalos,
Calandrino perdeu unha uña preparando o ramo,
levo semanas sen cagar ben
e o único que fai ela é choromicar polo puto cadáver do seu marido!
Daquela Leonardo está morto.
Xa me parecía a min que moito vidro mercaba.
Quen o sabe?
A vizcondesa e a súa criada, ninguén máis.
E a cociñeira.
Suplícovolo, patrón,…
Sirisco, podes confiar en min.
O meu destino é incerto mentres ela estea ó mando.
E o meu. Ademais, non é a señora da casa.
Para nada, nin reclamar ese dereito pode.
Calquera podería usurparllo. Poderiades facelo vós. Poderiades…
Talvez poidamos atopar alguén con máis dereito a ocupar ese cargo.
Será máis doado do que pensades.
Adiante.
E Tindaro?
Non podedes estar aquí.
Prometo que serei breve.
Para variar.
Imos alá.
Sei que sodes unha dama
dunha familia nobre.
E eu non son máis ca…
un doutor inútil que non namorou nunca.
Aínda así, marchemos.
Fuxamos xuntos.
Podemos ser libres.
Fuxir da vila? A onde?
É o único lugar seguro en leguas.
Coidaremos o un do outro.
Podo gañar diñeiro. Mantereivos.
Sabedes que teño recursos e…
Moi ben, mirade.
Acepto que esteades con Tindaro…
mais non podo aturar que namoredes del
e non de min.
Amádeme a min.
Rógovolo…
Amádeme.
Que acontece?
Dixestes que ansiabades a liberdade, Filomena.
Filomena.
Non son…
Non é…
Patrón.
Ide por Dioneo!
Pestilencia!
Ai! Con coidadiño.
Morro de pestilencia.
Non, esta afección ten causa humana.
Afástate, moza dos retretes, pois infame é o teu fedor.
É o voso vómito, patrón. A vosa dentadura dime que é frecuente.
Agora esta pensa que os dentes falan.
Expelo dúas ou catro veces ó día. É saudable para un enfermo coma min.
Que pretendes?
Non preciso as túas pocións, senón o meu doutor.
Vai por el dunha vez!
Cando vos deu algo o doutor que vos fixese mellorar e non empeorar?
A medicina mellórate mediante a expurgación do malo.
Todo o mundo o sabe.
O doutor empezóñavos.
Esa boca, rameira insolente! É dun bo amigo de quen falas.
Esquecédeo entón.
Onde anda o doutor do carallo?
Ai, Deus!
E vai a vella e di:
"Levo 40 anos cos peitos caídos, por que me habían preocupar os dentes?"
Neifile! Meu amor, senta connosco!
Que diciades?
Coñecedes a de Saladino e Messer Torello?
- Non. - Évos boísima.
Saladino prepárase para as Cruzadas.
Falleille a Deus.
Que?
Boa noite a todos.
Estades todos? Quen falta?
O señor Tindaro.
Si, o pobre home padece outra desorde corporal.
Nunca vira tales flatulencias.
- Tédeo nas vosas pregarias. - Misia, reza polas dúas.
E ben, práceme anunciarvos…
Áchome encinta.
- Como? - Que?
Digo que estou embar…
Ó final si que chegou Tindaro.
Embusteiro.
Desalmado.
Apresade ese home!
Patrón, que aconteceu?
Intentaches matarme.
Dillo.
Beladona, veleno.
Usado no asasinato do emperador Claudio a mans de Xenofonte,
o seu doutor de toda a vida.
A morte de Claudio aínda é motivo de debate.
Atopeino na túa alcoba!
E na copa da que me fixeches beber.
Négalo?
Tindaro, quen vos curou as verrugas? Quen vos reduciu a salivación?
As menciñas que vos dei sempre vos sentaron ben.
Polo voso ben, non me abandonedes.
Sabedes o fráxil que sodes.
Precisádesme.
Se son para a miña saúde,
inxíreas.
Ti, despóxao de roupaxes e apousentos.
Tírao onda os servos. Que o coman as ratas.
Vergoña, doutor. Vergoña.
- Vergoña absoluta. - Rógovolo.
En fin, déixalle as roupas. Serei benévolo.
Tindaro, que gozo que non morrésedes.
Talvez esta nova lle traia ledicia ó voso traizoado corazón.
Deixádeme explicarme.
Porto o fillo de Leonardo.
O fillo de Leonardo?
Agardade.
Cando souben da falcatruada de Dioneo,
o odio case me fai tolear.
Mais entón…
vinvos.
Tras sentir a morte tan preto,
decateime do importante que é ter cerca
as cousas que máis queres na vida
e non perdelas nunca de vista.
Filomena…
sede a miña esposa.
Agradézovolo, Tindaro.
Non son merecedora de vós.
Acepto.
Subtítulos: Abraham Díaz López