DEKAMERON
Dzień dobry, urocza wicehrabino. Cóż za cudnym dniem obdarował nas Bóg!
Będzie lepszy, kiedy zjem moje poranne sery.
Oczywiście.
Proszę bardzo.
I następny.
- Sama mogę jeść sery! - Dobrze.
Jak idą przygotowania?
Wino jest doprawione,
a zarządca wypuścił z klatki sokolicę Leonarda,
żeby podokazywała na świeżym powietrzu.
Zaplanowano radosny dzień, żeby uhonorować naszą pannę młodą.
Sokolica! Mam nadzieję, że ma królewski dziób.
Oczywiście.
Co to jest?
Kolejna rzecz,
którą zrobiłam,
żeby wzbudzić radość i dobrą wolę.
To korona
dla zwycięzcy tego dnia.
Wygląda jak wieniec żałobny.
- To korona. - Za duża.
W takim razie, na Homera, to wieniec zwycięzcy!
- Inni też będą się dobrze bawić? - O tak!
To wspaniałomyślne z twojej strony, że zapraszasz ich na uroczystości weselne.
Wszyscy tak mówią.
Ciekawe, czy jemu by się podobały…
Nie rozmawiamy o tym, który odszedł.
Dziś jest twoje święto. Święto oblubienicy z Villa Santa.
Liczy się tylko to, co tobie się podoba.
Dziwnie jest organizować wesele,
kiedy brakuje pana młodego.
Możesz mi pomóc?
Nie mogę, Filomeno.
Nie możesz tak cały dzień siedzieć.
Musisz odgrywać swoją rolę.
Dołącz do służby, bo się połapią.
Na zewnątrz będę udawać.
Ale za zamkniętymi drzwiami w ogóle nie zamierzam cię słuchać.
Poza tym to nie ja nas zdemaskuję,
tylko ty i ten głupi kok, który wygląda jak rzodkiew.
Czy to malinka?
Czyżbyś miała nocną schadzkę z Tindarem i pieprzyliście się bez ślubu?
- Co? Nie. - Spałaś z nim.
Co ty knujesz?
Chcesz rozkochać w sobie Tindara,
wskakując mu na kutasa jak akrobatka?
Rozpuść włosy, idiotko.
Nie spałam z Tindarem.
Spałam z Dioneo.
Co?
Dlaczego?
- Bo jest atrakcyjny. - Wcale nie.
Właśnie że tak. Jest obiektywnie pociągający.
Myślisz, że szlachecki strój pozwala ci robić, co tylko zechcesz?
Rozkładać nogi dla klasy kupieckiej?
Nosić bardzo brzydką fryzurę?
Istnieją pewne zasady.
Powiedziałaś, że za zamkniętymi drzwiami możemy robić, co tylko chcemy.
Na widoku idealnie zabiegam o względy Tindara.
To, co zrobiłam z Dioneo w tajemnicy,
trzy razy,
to wyłącznie moja sprawa.
No i jego.
Ale nic nie powie.
Obyś miała rację.
Bo twój egoizm sprawi, że nas stąd wykopią.
Myślisz, że ja jestem taka okropna?
Nigdy nie zrobiłabym tego, co ty.
Najpierw musiałabyś się komuś spodobać.
Czas na śniadanie, Licisco.
Wstawaj!
Wstawaj, Dioneo! Nakazuję ci natychmiast przestać spać!
Co się dzieje?
Obudził mnie ptasi śpiew i poczułem w sercu nagłe ukłucie.
A ten uśmiech?
To pewnie boleści połączone z ostrym przypadkiem głupiej twarzy.
Co?
- Wybacz, to termin medyczny. - Nie.
Moja radość to objaw zakochania.
Filomena mnie odmieniła.
Nie wierzę w to, jaki byłem jeszcze wczoraj.
Tak bardzo ostrożny, sceptyczny.
Wszystko zdaje się teraz jaśniejsze. Twoje oczy też.
Wyglądają jak para dużych, pięknych oczu.
Niezmiernie się cieszę, padrone.
Przepełniają mnie emocje.
Weźmy choćby jej nozdrza.
Są idealne. Szkoda, że ma tylko dwa.
Ile muszę się zalecać, nim się oświadczę?
Oświadczysz? To…
To…
Tindaro, jako lekarz
i twój bliski przyjaciel,
muszę ci powiedzieć, że to nie jest materiał na żonę.
Właśnie te nozdrza to oznaka zwierzęcej chuci.
To rozpustne stworzenie, które zbyt łatwo uwieść.
Twoje doświadczenie z gorszymi kobietami
zmąciło twój osąd tej idealnej istoty.
Mylisz się co do niej. Czuję to.
Nie obciąża jej chuć. To… ta jedyna.
Drzwi pukają.
Służba!
Dzień dobry.
- Zarządca? - Sirisco!
Wieści.
Coś dobrego?
Do wicehrabiego Leonarda. Jego babka cioteczna zmarła w Rovigo.
Okropne miejsce na śmierć.
To jest straszne.
Dla Panfila z rodziny Lungarno…
Mogłem się domyślić.
- Ma pan szczękę po ojcu. - Tak, jesteśmy przystojni.
Przykro mi z powodu nieszczęść pańskiej rodziny.
Na wakacjach nie ma nieszczęść.
Dziękuję za dostawę.
Andreoli.
Zarządca rozliczy się następnym razem. Nie mam przy sobie monet.
Do widzenia.
- Wszystko? - Bank przejął całość.
Nasz dom, nasze magazyny.
Nie piszą o mojej kolekcji futer, ale pewnie też.
- Nawet statki? - Co do jednego.
Wiedziałem, że przez zarazę będzie tracił, ale nie, że aż tak głupio.
Zawsze miałeś więcej rozumu.
To jego wina, że nie słuchał twoich rad. Tak jak ja to robię.
Zostaliśmy bezdomni,
więc musimy podwoić wysiłki, żeby zabezpieczyć przyszłość i sojusze.
Tindaro jest krępująco głupi,
ale możemy wykorzystać Filomenę.
Tak naprawdę tylko Pampinea może nas zmusić do wyjazdu.
Czy wystarczająco jej schlebiamy?
Oczywiście. Pampinea nas uwielbia.
Tak? Mówiła ci coś?
Chodzi o to, że miłuje nas tak, jak Jezus naucza miłować bliźnich.
Jak piękne, puchate owieczki, które są swoimi kuzynkami.
Musi darzyć nas większą sympatią niż inne owieczki.
Kiedy wróci jej mąż, powinna nas wychwalać.
Pewnie zaciekawi ją opowieść o moim cudownym ratunku, prawda?
Może oszaleć z radości, nie?
Zachowajmy szczegóły twojego cudu między sobą.
Dobrze, kochanie.
Postaram się nie mówić o moim wzniosłym ocaleniu.
Zapraszam wszystkich do sali głównej. Zaraz zaczną się uroczystości.
Działamy.
Sprytny pirat Paganino ukatrupił tysiąc ludzi
i całkowicie oszalał…
z miłości.
Brawo!
Świetna narracja.
Nie licząc paru dłużyzn. Ale czy to wystarczy, żeby zdobyć koronę?
- Zobaczymy. - Ja ją zdobędę.
Czym zachwycić tak urodziwą pannę młodą?
Proponuję toast.
Za olśniewające piękno panny młodej.
Tak mi mów.
Służko.
Pamiętajcie, tematem opowieści ma być czystość.
Jeszcze nie skończyłem.
Ale żaden z klejnotów, które Paganino przywiózł z Monako,
nie dorównywał urodą tobie,
piękna Filomeno.
A jednak,
kiedy o tobie myślę…
widzę to.
Tindaro, to jest…
Twoje.
Padrone, nie mogę tego przyjąć.
To dla ciebie, mój letni owocu.
Ale ja nie chcę żadnych prezentów.
Chcę tylko ciebie.
Fakt, że tego nie chcesz,
dowodzi tylko, że na to zasługujesz.
Chyba zasługuję na to, co najlepsze.
Świetnie.
- Dolać ździra? - Co ty powiedziałaś?
Dolać wina?
Jak miło, Tindaro.
Niestety, ostatnia część nie była opowieścią. Złamałeś reguły.
Nie dostaniesz korony.
Neifile, teraz ty.
Co? Nie słu… Co się dzieje?
Wicehrabino, może uraczysz nas najlepszą historią z wszystkich,
czyli tą o twoim ślubie.
Ależ tak. Oczywiście.
To było…
wczoraj, jak pamiętam.
Zabrał mnie na…
- Bagno? - Bagno, tak.
Pię… Co? Nie, nie na bagno.
Na wieżę. Tak.
Na wieżę. Koloru beżowego.
Uwielbiam beż.
Powiedział, że mowę odebrał mu mój…
Uśmiech.
…urzekający wdzięk,
który wypełnił mu serce, i że nigdy nie opuści takiej piękności.
Wtedy pocałował mnie po raz pierwszy
i powiedział: „Podoba mi się to”.
„Bardzo mi się to podoba”.
Opowiadanie tej cudownej historii przyniosło mi wielką radość.
A skoro tak, to wygrałam pierwszą zabawę.
- Co? - Idźmy dalej.
- Przepraszam… - Gdzie Sirisco?
Tym razem proszę o jaśniejsze zasady.
Jestem świnią.
Nie ruszajcie jego jajka!
Jajko dla ciebie, wicehrabino.
Śmiejcie się!
Sirisco! Misia!
Ale zabawa!
Więcej zabawy!
- Ale świetnie się bawimy! - O tak.
Bawimy się wyśmienicie!
Tak! Emocjom nie ma końca!
- Dziękuję. - Brawo.
No dobrze, pokażcie mi.
Następna zabawa.
Jak można wygrać tę wyborną zabawę?
Misia?
O Boże. Idź normalnie.
A teraz niech każdy uniesie lewe ramię.
Ta oto sokolica pokrąży po niebie
i skubnie kęs z najbardziej godnej ręki.
Intrygujące.
Zapraszam na pokaz niewątpliwej gracji.
Leć, Fortuno.
Leć!
Wróć, Fortuno!
Fortuno!
Któż się nie ekscytuje, czekając, aż drapieżnik odgryzie mu palec?
Surowe mięso przywodzi mi na myśl wnętrzności.
Jak by to było trzymać własne bebechy?
Spróbowałabym, gdybym nie musiała najpierw umrzeć.
- Jesteś dziwna. - Ja?
- Co? Nie.
Jak to było, kiedy Pan cię wezwał, żeby mnie ocalić?
Unoszenie ręki działa bardzo ożywczo.
Czy było ci przyjemnie, jakby ktoś potarł cię od środka?
Co was tak śmieszy?
Opowiesz coś czy wolisz pożerać wzrokiem doktora?
To raczej nie o to chodzi.
Opowiem coś.
O oddaniu Boga jego dzieciom.
Kiedyś pewna dziewica się zgubiła.
Wpadła do studni.
Bóg usłyszał jej modlitwy i wysłał swojego najlepszego wojownika,
który wyciągnął ją z wody silnymi, dużymi ramionami
i mocno ją złapał.
Tak mocno,
że poczuła boską obecność w głębi swojego ciała.
Wygląda na to, że faktycznie coś w głębi swojego ciała poczuła.
Czy pożądliwa dziewica w studni to ty?
Nie jestem pożądliwa.
A gdyby była?
- Jestem bardzo pobożna! - A nie wyglądasz.
Na pewno jest bardziej pobożna niż ty.
Wiesz, że pycha to grzech?
To był długi dzień. Może już odpocznijmy.
Podniebna czempionka Leonarda jeszcze nie wróciła.
Jeśli Leonardo rzeczywiście jest tak łaskawym panem,
na pewno chce, byśmy korzystali z wygód jego willi.
Gdzie mam dać to mięso?
Stójcie!
Chyba muszę wam przypomnieć, że jesteście tu na zaproszenie Leonarda,
które może zostać cofnięte.
- Wypędziłabyś nas? - Tak!
To mój dom, a wy jesteście moimi gośćmi!
Jeśli więc chcecie wrócić do ogarniętej zarazą Florencji,
dajcie tylko znać!
Fortuno! Tutaj!
- Ja chcę! - Łap ptaka!
Wygrałam, wicehrabino?
Zabawa zakończyła się remisem.
Koniec zabawy!
Przeproś.
Co?
Odezwałaś się nieproszona.
Nie możesz mówić przy niej, na co tylko masz ochotę.
Ale to zrobiłam,
więc chyba jednak mogę.
Pozwalasz jej sobą pomiatać, co?
Trochę jak tą… mokrą miotłą.
To jest mop.
Dostarczasz wieści świniom?
Ja też znam los ich bliskich.
Jest… smakowity.
Musiałem trochę odpocząć.
Tam jest jak w piekle.
Mogą ściąć ci głowę za włamanie.
Jeśli pan dochowa mojej tajemnicy,
ja dochowam pańskiej.
Na pewno pańska żona miota się teraz w łóżku,
łaknąc pańskiego dotyku.
Niespecjalnie.
Zazdroszczę ci.
Jeździsz z miejsca na miejsce, niczym nieskrępowany.
Możesz robić, co chcesz.
To tego pan pragnie?
Sam już nie wiem.
Czegokolwiek pan wcześniej pragnął,
kimkolwiek był,
założę się, że nie ma to już za dużego znaczenia.
Dlaczego?
Byłem w tysiącach progów.
Widziałem, jak arystokratki chowają dzieci w nieoznaczonych grobach.
Jak wieśniacy oblegają zamki.
Jeśli zaraza nam coś pokazała,
to że możemy wybrać, które części siebie zachowamy,
a które odrzucimy.
Wejdź.
To ty.
Świetnie.
Przepraszam za dzisiaj, wicehrabino.
Fortuna jest ostatnio humorzasta.
Stratilia wini jej dietę, ale ja myślę, że sokolica ma okres.
Co ty tu robisz?
Wiem, że dzisiaj było pani ciężko.
Ale zdałem sobie sprawę, że nie miałem okazji,
w ferworze emocji,
powiedzieć, jak bardzo się cieszę, że w końcu tu pani jest.
Willa bez pani to nie willa.
Proszę.
Co to jest?
Szkicownik wicehrabiego.
Znalazłem go dzisiaj. Powinien należeć do pani.
Może pozwoli pani poznać go lepiej.
Dobranoc.
Nie.
Zostaniesz?
Znałeś go najlepiej, prawda?
Tak. Zgadza się.
Proszę.
Dobrze.
Co za żywe obrazy.
Tak, Leonardo kochał wieś.
Zwłaszcza wzgórza.
Ale sens jakoś mi umyka.
Taki był wicehrabia.
Jego sztuka była jak zagadkowa poezja dla oczu.
- Kolejne wzgórza. - Bardzo pomysłowe.
O pani też mówił, wicehrabino.
Naprawdę?
Tak.
Co skomplementował najpierw?
Wyobrażał sobie pani piękne oczy
i pani…
falujące włosy…
i to, jak przemożnie
pragnęła pani ślubu.
Pokochałby mnie?
Pokochałby panią.
Głęboko.
Co jeszcze by zrobił?
Spojrzałby na panią…
i…
objąłby panią.
I jeszcze by panią…
Pocałował?
Tak.
Jak Leonardo by mnie pocałował?
O tak.
Powinnaś go założyć. Pasuje ci.
Jest tandetny. Okropny.
Zdziwiłem się, że tak szybko wróciłaś.
Oczywiście miło.
Dlaczego?
Kiedy szlachcianki dopuszczają się zdrady,
wiąże się z tym pewien wstyd.
Tak zauważyłem.
Niczego nie obiecywałam.
Jestem wolna.
Z pewnością się tak nosisz.
To fascynujące.
Jesteś inna…
ale nie tak, jak myśli Tindaro.
- A co on myśli? - Że jesteś jedyną dobrą kobietą na Ziemi.
A ty tak nie uważasz?
Nie jestem dobra,
rozkoszna
i jako jedyna warta twoich starań?
Bardzo możliwe.
Panie, uwolnij mnie od pokus.
Ale jeśli mogę spytać,
czemu to Dioneo jest twym wysłannikiem?
To krzepkie ciało
i te niestrudzone ramiona.
Czy powinnam…
O nie.
„Jestem murem, a moje piersi są jak wieże”.
O cholera.
„W jego oczach stałam się więc tą, która przynosi pokój”.
Jesteś zjawiskowa.
- Jedzenie! - Wpuśćcie nas!
- Dajcie nam jedzenie! - Wpuśćcie nas!
Nie mamy zarazy!
- Wynocha stąd! - Jesteśmy głodni!
- Mam tu 30 ludzi! - Jeść!
- Cokolwiek! - Wody!
- Prosimy! - Zaraz ich dopadnę!
Nie!
- Poradzę sobie! - Wpuść nas!
- Proszę! - Ty draniu! To mój przyjaciel!
- Jeść! - Nie każcie mi spuszczać psów!
- Jeść! - Uciekajmy stąd!
Uciekajmy stąd!
Następnym razem pójdę po wrzący olej!
Udało się!
Ojej.
Brawo, Sirisco.
Nie, nie. No dobrze, dziękuję.
Dziękuję.
Przepraszam.
Tak naprawdę robiłem to dla pani tej willi.
Wicehrabiny.
Stara się cię zadowolić publicznie i prywatnie.
Natychmiast zamilknij.
Sirisco musiał odeprzeć ich w pojedynkę?
- Gdzie byli mężczyźni? - Nie.
Tindaro?
Panfilo? Dioneo?
- Co za tchórze. - Nie.
Każecie temu staremu głupcowi stawiać czoła zbójom?
Jesteście żałośni.
I do niczego.
Chętnie broniłem willi. Panowie głęboko spali.
Nie jesteś panem tego domu!
Rozumiemy.
A zatem…
łóżko?
Misia.
Zupełnie postradałaś zmysły?
„Publicznie i prywatnie”?
A gdyby ktoś cię usłyszał?
Nie pomyślałam. Po prostu cieszy mnie twoje szczęście.
Misia!
Leonardo to moja jedyna prawdziwa miłość.
Tylko on się dla mnie liczy.
Myślałam, że to zrozumiesz.
Sama musiałaś zostawić tamtą dziewczynę.
Miała na imię Parmena.
Och, Misia.
Teraz rozumiem twój ból.
Pewnie to właśnie on mąci ci w głowie.
Nie pokazuj mi się na oczy,
póki nie znajdziesz Misii, której potrzebuję.
Oczywiście, padrono.
- Powinniśmy chyba porozmawiać. - Co ty robisz w moim pokoju?
Nie.
Nie?
Żebracy prawie dostali się za bramę.
Nie przyniosłeś mi rano słonego śniadania.
Było tylko półsłone.
Przez te błędy zastanawiam się, czy zasługujesz na pozycję zarządcy.
Pani słowa mnie ranią.
Myślałem, że dobrze panią zadowalam pod nieobecność wicehrabiego.
Ty?
Nigdy mnie nie zadowalałeś.
Ani razu.
Jesteś naczyniem,
poprzez które doświadczam miłości Leonarda.
Nie przychodź tu więcej.
Tak, Pampineo.
Dla ciebie jestem wicehrabiną.
Przepraszam, wicehrabino.
Chociaż…
nie byłem z panią całkowicie szczery.
Tak naprawdę Leonardo powiedział swatce,
że weźmie dowolną kandydatkę z pokaźnym posagiem i macicą.
Czy to nie ciekawe, że nie chciał pani wcześniej spotkać?
Słyszał o pani osobowości
i wiedział, że nie mógłby pani poślubić, gdyby panią poznał.
Panfilo?
Tak, skarbie?
Mam grzeszne myśli.
Bóg je wybacza, prawda?
Zdecydowanie.
Musi je wybaczać,
bo to on umieścił je w twojej głowie.
Takie mam wrażenie.
Że ich nie kontroluję.
Pozwól Bogu, by cię prowadził. Jak zawsze.
Doktorze.
Muszę z tobą pomówić.
Padrono, przepraszam, robię coś ważnego.
- Widziała pani Filomenę? - To jest ważne.
Bóg chce, żebyś posiadł mnie jak mąż żonę.
To pilna sprawa.
Padrono, nie chciałbym pani urazić…
Neifile.
To nie Bóg tego chce,
tylko pani.
Nie, to święte uczucie. Wiem to.
Zakonnice powiedziały pani, że ciało jest grzeszne.
Wzbudziły w pani wstyd.
Gdyby Bóg nienawidził żądzy,
mógłby łatwo sprawić, żeby seks był ogromnie bolesny
albo bardziej śmierdzący.
Raz to już robiłam.
Chcę znów to zrobić, ale z tobą.
Normalnie nie miałbym żadnych zastrzeżeń,
ale dziś nie mam do tego głowy.
Właśnie.
Nie wolno nam.
Napij się wina.
Za cicho tu. Powiedz coś.
Na przykład co?
Cokolwiek.
Zdradź mi jakiś sekret.
Ale w żaden sposób niezwiązany z twoją panią.
Tylko z tobą.
Po co?
Żebyś mogła mnie wyśmiać?
Powiedz, to się dowiemy.
Od miesięcy nie rosną mi paznokcie.
Nie wiem czemu.
To obrzydliwe.
Co tam masz we włosach?
Taką małą rzecz dla siebie.
Ukradłam ją.
- Pampinei? - Tak.
- Nieźle. - Konkretnie to koniowi wicehrabiny, ale…
Umyłam to.
Piękna Filomeno,
przy tobie czuję się swobodny i wolny…
Filomeno?
Filomeno.
- Tu jesteś, mój ślimaczku. - Tak, mój śli… niaczku.
I Dioneo też jest.
Usiądź, proszę.
Filomeno.
Kiedy nie chciałaś przyjąć ode mnie biżuterii,
potwierdziłaś moje podejrzenie, że jesteś wyjątkową kobietą.
Kobietą, której serca nie da się zdobyć płytkimi zachciankami.
W związku z tym domniemywam, że tylko artystyczna ekspresja
będzie odpowiednim sposobem, by okazać ci moją miłość.
To będzie dobre.
Kobieto!
Czyż nie jesteś potężna?
Twe imię szepcze wróżki mowa wdzięczna
Tak szlachetna, dobra i szczera
Droga Filomeno
Chcę powiedzieć, że Gdy odwracam wzrok od ciebie
To z upodlenia umieram
„Gromkie brawa”.
Przeczytałem to, czego nie powinienem.
Po co to w ogóle zapisałeś?
Chyba po prostu bardzo chciałem, żeby tak było.
„Gromkie brawa”.
To był krótki wiersz, bo wiedziałem, że nie bardzo wyszedł.
Był idealny.
Dziękuję.
Podoba mi się to twoje oblicze.
Jest niebanalne,
szczere…
i tylko moje.
Mogę podziękować ci całusem?
Przelotnym.
Mam bardzo cienką skórę.
Dziękuję za tę wspólną chwilę.
Odwiedzę cię wieczorem w pokoju.
Dobrze. Bardzo bym tego chciała.
Wiem, dlatego to powiedziałem.
To znaczy do zobaczenia wkrótce, kochana.
Dioneo, na słówko.
Prawie mnie nabrałaś.
Nie było takie złe.
Tamto?
Dioneo!
Spodobał ci się?
Sama decyduję o swojej przyszłości.
A tobie co do tego?
Nie mów, że akurat ty chciałbyś mieć kochankę na własność.
No…
Dobrze.
Miłego dnia, padrono.
Nie miałeś racji.
- Wiedziałem. - Tak.
Mówiłem ci.
- Nie do końca. - Ten?
- Śliczny. - Przyznaj, że się myliłeś.
Kocha mnie prawdziwie, głęboko
i jest lepsza od tysiąca dziwek, z którymi byłeś.
To zabawne.
Zmarnowałeś z nimi tyle czasu, a ja trafiłem od razu.
Miałeś rację, signore.
Twoja szczerość trafiła jej do serca i teraz jest twoja.
Nie wierzę, że padłem ofiarą miłości.
Prawdziwej miłości.
Nie ma co czekać z oświadczynami.
Zdobyłem jej serce i jest moja.
- Tak szybko? - Kocham ją, Dioneo!
Gdybyś sam tego zaznał, wiedziałbyś,
czemu chcę jej dla siebie na zawsze.
Chyba to jest najlepsze.
Tak, jest bardzo ładne.
Mogę się tylko cieszyć z twojej miłości
i nagłej poprawy stanu zdrowia.
Czuję się dziarski!
Jak rozszalały kogut wypuszczony na pole jęczmienia!
- Cieszę się. - Kukuryku!
Kocham cię, koguciku Choć jajek nie znosisz
Wspaniale.
Może wina?
Za miłość.
Sirisco.
Przeszkadzam?
Przepraszam.
Nie, padrone. Wszystko w porządku?
Chciałem tylko pochwalić się za to, jak świetnie dbasz o willę.
Bardzo miło, że pan zauważył. Dziękuję.
Sypiam lepiej, wiedząc, że wicehrabia i jego żona są w tak dobrych rękach.
A ta Pampinea…
urodzona liderka.
Troskliwa, wspaniałomyślna, pełna miłości.
Tak.
Posiada te cechy…
i nie tylko.
Sirisco?
Kiedy byłem młodszy, mój ojciec ożenił się z pewną Rzymianką.
No proszę.
Szczerbatą, ale z bogatej rodziny.
Była okropna.
Trzy miesiące potem mój ulubiony zarządca się powiesił.
Znów może to pana spotkać.
Proszę o wybaczenie.
- Przesadziłem. Lepiej nie… - Skąd.
Twoje problemy też się liczą.
Jeśli mogę,
nikt nie zna trudów, jakich wymaga zarządzanie willą.
Nie mają końca.
Ludzie nachodzą mnie o każdej porze w błahych sprawach.
Najbłahszych.
„Sirisco, boli mnie nadgarstek. Rozsmarujesz mi ser?”
I kto drzemie na kanapie do omdleń?
Jeśli ktoś zemdleje,
nie ma miękkiego miejsca, na które może opaść!
- To samolubne! - Gdzie się podziała skromność?
Nie istnieje.
Zdechły trzy konie,
Calandrino stracił paznokieć, tnąc gałęzie,
od tygodni porządnie się nie wysrałem, a ona tylko psioczy, bo zdechł jej mąż!
Czyli Leonardo nie żyje.
Raczej nikt nie potrzebuje aż tyle szkła.
Kto wie?
Wicehrabina i jej służka. Nikt więcej.
No i kucharka.
Proszę, padrone…
Sirisco, możesz mi ufać.
Póki ona tu rządzi, mój los jest niepewny.
Mój też. A nawet nie jest prawdziwą panią domu.
Nie, nawet nie ma prawa nią być.
Każdy może próbować ją obalić. Na przykład pan. Może pan…
Być może znajdziemy kogoś, kto ma większe prawo, by tu rządzić.
Może być łatwiej, niż pan sądzi.
Proszę.
Gdzie jest Tindaro?
Nie powinieneś tu przychodzić.
Uwinę się szybko.
Dla odmiany.
Wiem, że jesteś damą
z wysoko postawionej rodziny.
A ja jestem…
próżnym medykiem, który nigdy nie kochał.
Ale chodźmy.
Razem. Wyjedźmy.
Możemy być wolni.
Opuścić willę? I dokąd się udać?
To jedyne bezpieczne miejsce w okolicy.
Możemy się wzajemnie chronić.
Mogę cię utrzymać. Zrobię to.
Wiele potrafię i…
Posłuchaj.
Zniosę to, że jesteś z Tindarem…
ale nie zniosę tego, że kochasz jego,
a nie mnie.
Więc… kochaj mnie.
Proszę…
kochaj mnie.
O co chodzi?
Mówiłaś, że chcesz być wolna, Filomeno.
Filomeno.
Nie jestem…
To nie jest…
Padrone.
Idź po Dioneo!
Zaraza!
Proszę, delikatnie.
Umieram na zarazę.
Tę przypadłość wywołał człowiek.
Odejdź, sprzątaczko. Okropnie śmierdzisz.
To wymioty. Pańskie zęby mówią mi, że dużo pan wymiotuje.
Kobieta myśli, że moje zęby mówią.
Zwracam dwa do czterech razy dziennie, co jest zdrowe dla kogoś tak chorego.
Co ty knujesz?
Nie potrzebuję twoich mikstur, tylko mojego doktora. Idź po niego!
Kiedy ostatnio dał panu coś,
po czym poczuł się pan lepiej, a nie gorzej?
Leki pomagają, usuwając to, co złe.
Każdy to wie.
Doktor pana truje.
Uważaj, co mówisz, wariatko. To mój przyjaciel.
No to nie było tematu.
Gdzie mój lekarz, kurwa?
O Boże.
A wiedźma na to:
„Moje piersi od 40 lat są obwisłe.
Co mnie obchodzą zęby?”.
Neifile! Kochanie, chodź do nas!
Co mówiłeś?
Słyszeliście kawał o Saladinie i Messerze Torello?
- Nie. - Jest świetny.
Saladin szykuje się na krucjatę.
Zawiodłam Boga.
Co?
Dobry wieczór wszystkim.
Wszyscy są? Kogo brakuje?
Signore Tindara.
Tak. Biedak ma kolejny atak cielesnych przypadłości.
Niespotykane wzdęcie.
- Módlmy się za niego. - Misia, pomódl się za nas obie.
A teraz z radością ogłaszam…
że jestem przy nadziei.
- Co? - Co?
Jestem w cią…
Tindaro jednak przyszedł.
Kłamca.
Potwór.
Schwytać go!
Padrone, co się stało?
Chciałeś mnie zabić.
Powiedz mu.
Wilcza jagoda. Trucizna.
To jej użył Ksenofont, wieloletni lekarz cesarza Klaudiusza,
żeby go zamordować.
Przyczyna śmierci Klaudiusza jest sporna.
Znalazłem to w twoim pokoju!
I w kubku, z którego dałeś mi pić.
Wypierasz się?
Tindaro, kto wyleczył twoje kurzajki?
Zredukował ilość śliny? Wszystkie leki są dla twojego dobra.
Pomyśl o sobie i mnie nie porzucaj.
Wiesz, jaki jesteś wątły.
Potrzebujesz mnie.
Jeśli to dla mojego zdrowia,
to je zjedz.
Ty. Zabierz mu ubranie i pokój.
Rzuć go na pastwę szczurów.
Wstyd, doktorze.
- Wielki wstyd. - Proszę.
Albo zostaw mu ubranie. To jedno dla niego zrobię.
Tindaro, tak się cieszę, że żyjesz.
Może te wieści uradują twoje zdradzone serce.
Dajcie mi wyjaśnić.
Noszę dziecko Leonarda.
Dziecko Leonarda?
Chwila.
Kiedy zrozumiałem, co zrobił Dioneo,
prawie oszalałem z nienawiści.
Ale potem…
zobaczyłem ciebie.
Otarłszy się o śmierć,
uświadomiłem sobie, jak ważne jest trzymać przy sobie to,
co w życiu liczy się najbardziej
i nigdy nie spuszczać tego z oka.
Filomeno…
zostań moją żoną.
Dziękuję, Tindaro.
Nie zasługuję na ciebie.
Zgadzam się.
Napisy: Marzena Falkowska