Pasádea.
Canto tempo debo observalo?
Canto máis tempo, máis se impregnará o neno da virtude de Leonardo,
da súa brillantez, afouteza e beleza.
Mais podo pestanexar?
Non creo que o pestanexo afecte o resultado.
Tamaño alivio.
Vou vomitar co cheiro do porco.
Vai vomitar co cheiro do porco.
Fas o favor de traer unhas papas con pasas e canela?
Agora mesmo.
Podo axudarche.
E fainas con cariño.
Que acontece se a nai observa alguén pouco atractivo?
Pois obviamente o neno será pouco atractivo.
Entón évos mellor afastarvos do señor Tindaro.
Algúns intentamos ler.
Non, non rematei.
Perdoade, meu amor.
- Seguídeme a mirada. - É que vos baila moito.
Baixade a voz, por favor.
Todos saben que as orellas son o primeiro que lle sae ó bebé.
Acudo entón ó xardín
para falar libremente e en voz alta como acostumo?
Debemos permanecer xuntos para inculcarlle camaradería ó bebé.
Seica preferides volver a Florencia?
Os cadáveres non vos pedirán que baixedes a voz.
Rodeade o libro co brazo para non tapar a páxina.
Claro. Agora mesmo, cos meus cóbados circulares.
A vizcondesa solicitou silencio.
Non é moito pedir.
A vosa incompetencia provócame náuseas.
Solicitádelle un tónico estomacal á persoa con que non falamos.
Con sabor a pera.
Se non, de mel. O que sexa, menos albaricoque.
Albaricoque non, rógovolo.
Tónico de pera para o señor Tindaro.
Filomena, un intre.
Dádesme un momento para explicarme?
Non teño momento ningún para alguén coma vós.
O meu exilio é solitario.
Non se fala co matasáns. Traédeme a menciña e punto!
Podería ser veleno.
Ei!
Abonda.
Que queres?
Só ver como estades vós e o pequeniño
e ver se precisades algo vós, el ou ela.
- O que "el" precise non vos incumbe. - Desculpade, mais si que me incumbe.
Un fillo de Leonardo é coma un fillo meu,
especialmente este.
Tamaño embuste.
A relación sería completamente inexistente.
Marcha e abandona as túas ásperas choromicadas.
Impídesme ver o meu marido.
Ruliña, dixemos que abondaba de loito. Escollinche unha túnica lavanda divina.
Ten abelorios e… cor.
- A miña penitencia prosegue. - Mais non pecaches.
Mais deixaríame levar pola luxuria
se Deus non retirase a tentación do meu camiño.
Segues co ruibarbo?
Aquesta herba é o único remedio á miña incesante luxuria.
Fuches demasiado bo comigo,
e eu comigo mesma,
agás nunha zona do corpo,
que require cada vez máis tenacidade.
- Ai, Deus. - Non uses o seu nome en van!
Perdoa.
Máis ruibarbo.
Un consello: o ruibarbo non cura a luxuria.
Recomendo relacións conxugais.
Caladiño, víbora.
Xa non exerces poder sobre min.
Víbora eu?
Sabedes que Panfilo me pagou para rescatarvos?
Que?
Non houbo mensaxe divina. Foron argucias do voso marido.
Quen é a víbora agora?
Que foi iso? Entrou alguén?
Bandidos?
Non anunciarían a súa chegada. Non sería moi estratéxico.
A menos, claro, que estudasen o enfoque romano na batalla de Pidna.
Aí si que sería estratéxico.
Subestimamos os nosos opoñentes!
Benvidos!
- Aínda tardou. - Valerá a pena.
Acabará co reinado de Pampinea.
E vaia pelazo vos ten.
O máis antigo amigo de Villa Santa. Benvido sexades.
Bos ollos vos vexan, patrón.
Bos ollos vos vexan. Por fin vos chegou a misiva.
Ruggiero, preséntovos un dos convidados de Leonardo.
- Panfilo, da casa… - Panfilo a secas.
Benvido sexades. Sirisco tenvos en moi alta estima.
Un pracer. Velaquí os meus amigos.
Bruno, Lorenzo, Stecchi
e o Bardo, cuxo nome non lembro.
- Son Giovanni. - E o vello pervertido?
Funestas novas recaen sobre Leonardo…
- Non está. - Desculpade?
Foi mercar cristal a Venecia.
Estaba remodelando a capela. Xa tiña un aire demasiado gregoriano.
Daquela invítame ó seu fogar e marcha antes da miña chegada?
Xa.
Pois darémoslle unha lección a ese truán acabándolle coa bebida!
Iso.
Villa Santa!
Pasade, por favor.
- Señor. - Señor.
Preséntovos os demais convidados de Leonardo.
E preséntovos a Ruggiero, primo carnal de Leonardo
e novo convidado en Villa Santa.
Cantas caras fermosas e bicables. A que vén esta adustez?
O infindo terror da peste deixounos algo taciturnos.
Taciturnos? Sodes novos e belidos. Estades vivos e en Villa Santa!
Deberiades celebralo.
- Sirisco, unha copa. - Claro.
Non podo estar máis de acordo. Outra.
Veña.
Sodes curmán de Leonardo?
Os nosos pais eran irmáns, interpretádeo como queirades.
Pois iso, curmán.
Can agradable sorpresa.
Son Pampinea, esposa de Leonardo.
- É unha honr… - "Esposa" dixestes?
Así é. Leonardo e eu casamos hai menos dun mes.
Non o creo.
Deberiades, xa que é totalmente certo.
Leonardo sentou a cabeza.
Pensaba que nunca vería tal cousa.
Acho que a pestilencia nos lanzou a todos un peculiar feitizo.
Faríalle considerar o seu legado.
Abofé, si, abofé.
E, de feito, terá un legado,
xa que arestora estou encinta do seu fillo.
Vaia, parabéns.
Espectaculares novas!
E esta belida criatura?
Toda vestida de negro, coma de loito polo mundo?
Non hai tempo para loitos, meu ben.
Como pecadora, de negro visto.
En fin, eu tamén vos cometín algún que outro pecadiño, sinceramente.
Quieta, paxara luxuriosa.
Vén de vagar polas rúas. Talvez traia a pestilencia con el.
Asegúrovos que todos estamos fortes e sans.
Por que iamos fiarnos?
Acaso alguén coa pestilencia podería facer isto?
Ei!
- E quen raios sodes os demais? - Eu son Mis…
Son o gran Tindaro, da casa do marqués Peralto.
E esta adorable dama?
A miña prometida, Filomena.
Ignorádea. Agóchoa tras un tapiz se vos amola.
Agora que a miña mirada se topou con ela, non quero parar.
Como era? Filomena?
- Si… - Si.
Meu pai, Eduardo, tamén era curmán de Leonardo.
Eduardo?
Somos familia.
Daquela prometo non xacer convosco.
Sirisco!
Saca o salame bo e os mellores licores.
Esta noite será memorable.
- Si! - Un festín!
Un festín é unha idea fabulosa. Como non se me ocorreu antes?
Can intelixente sodes.
Sirisco!
Stratilia!
Preparade o festín de contado!
Adiante, amigos! Vivamos mentres o mundo xire,
gocemos de cada momento,
posto que somos testemuñas de que poden quedar poucos.
Bardo, toca!
Adiante, amigos.
- Misia! - Onde vai o viño ese?
Vellouco, onde vai o viño?
Para quieta.
- Ti es parvo! Foi cousa túa. - Foi.
- De nada. - E era Ruggiero a mellor opción?
É o que precisamos.
Penso que esqueciches
que as nosas vidiñas de servos penden dun fío.
Esqueciches que as nosas vidiñas de servos penden dun fío?
Non. Teño moi boa memoria.
Deus, moito tardades! Preciso a cebola picada xa mesmo.
Ollo co ton, cociñeira, ou Misia falaralle de ti a Pampinea.
Si. E considérate afortunada de que che axudemos na cociña.
Pois moi afortunada non me sinto.
Pois elo.
Ceo santo, non.
Primeiro pés, logo cabeza, logo bandullo ata que feneza. Si?
- Salvaxe. - Se me vises cos cogombros…
Non sei como sobreviviría aquí sen ti.
Eu tampouco.
Es facilmente a serva con menos talento
e máis carácter que coñecín na vida.
Correcto.
Tes sorte de que a Sra. Filomena sexa tan indulxente.
Como oia unha persoa máis chamarlle Filomena,
voume transformar nunha pelota xigante e saír rodando.
Perdón? Que?
Queres oír un chisme?
- Sempre. - Sempre.
- Sígueme, veña. - Déixame… Veño agora, perdoa.
Nada, tranquilas. Non pasa nada.
E eu son o rei de Sardeña
e teño unha cola enorme que uso de cadeira.
Ti mesma o dixeches. Non teño aptitudes de serva.
Son e sempre fun unha dama.
Licisca é unha embusteira.
- O que dis non pode ser certo. - Por que non?
Porque unha serva que finxe ser a súa señora é…
un crime contra o Señor.
Non.
Non, mal asunto.
- Terrible! - Que…
Por que mo contaches? Para que?
- Por que…? - Porque somos amigas.
E tes que axudarme.
Pampinea xa advirte a miña superioridade natural.
Coa túa axuda, aceptará quen son realmente
e faremos que Licisca volva arrastrándose a Florencia.
Non, non podes facer iso. A señora está moi fráxil.
E é moi imprevisible.
Ademais, nunca te crería.
E non es amiga súa, es a súa serva.
Eu non son serva de ninguén.
Son señora e xa o teño decidido.
Licisca, anda…
Chámome Filomena.
E Leonardo esta aí sentado no banco, non?
Leva bébedo dez días polo menos.
E hai unha muller dándolle o peito ó seu cativiño.
Entón Leonardo mira para o bebé e dille:
"Ei, neno, e a min cando me toca?"
Si, o meu marido posúe un sentido do humor marabillosamente provocativo.
- Un dos seus moitos talentos. - É unha mágoa que non puidese quedar.
É, si.
Contades boas historias.
Dicídenos, onde coñecestes o voso grupiño?
Non había bordel no que non os vira.
Así é.
Impresionábanos o aguante do vello.
Que queredes que vos diga?
Adoro facer o amor e fágoo a miúdo…
Si!
…e dáseme moi ben.
Si, e ó Bardo contratámolo.
A música aleda as almas nestes tempos duros.
Impídenme marchar.
Lembrádeme, cabaleiro, como chegastes a coñecer o meu curmán?
Tecnicamente, eu tamén o son.
Curmán terceiro por parte de nai.
As nosas familias levan séculos posuíndo quintas veciñas na Toscana.
Xa me soaba a min o nome.
Vós sodes Panfilo, da casa de Lungarno.
Entendo que vos agochedes aquí.
Na cidade non se fala doutra cousa, a vosa familia perdeuno todo
e débelle diñeiro a moita xente moi poderosa.
Coñezo a moitos en Florencia que queren as cabezas dos Lungarno en estacas.
Estades pronunciando Lungarno
con gue sonoro?
É outra familia. A nosa é con gue xordo.
Non tal.
Mente.
O meu marido é un mentireiro, por se alguén non se decatara.
Fascinante.
Xa bebiches dabondo, amor.
Eu creo que non, amor.
Aí estamos.
Que a probe todo o mundo.
Se é a cervexa artesá de Leonardo, ten un sabor sen igual.
E vós, doutor? Unha cervexa?
Encantaríame, meu amigo.
Non. Para el non hai!
Como tratades así un home
que tanto traballou para salvarvos da praga?
Un home que quixo envelenarme.
Por que sería?
Dioneo, retírate xa ós teus apousentos.
Non, creo que vai quedar.
Que opinades, Lorenzo?
O doutor queda!
Eu…
Moi ben!
Que vos preste o veleno!
Ven, Filomena. Marchamos.
- Creo que prefiro quedar. - Abofé que si.
Sodes familia, á fin e ó cabo.
Onde me atopo? No noveno círculo do inferno?
É dicir, no da traizón.
Pásame algo.
Non podo… É o corazón.
Acabastes co home este!
- Calade, ho! - Doutor!
- Vai chorar e todo! - Doutor, rógovolo.
Doutor, por favor.
- Ai, que risa! - Grazas.
Por Leonardo.
Por Leonardo!
Cabaleiros,
unha rexouba divertidísima, abofé,
mais nesta casa pido que nos rexamos polas leis do civismo,
xa que sen elas somos meras bestas.
Desculpade, vizcondesa.
Facedes ben en condenar a nosa bestialidade.
Porén, debo dicir
que Leonardo é tremendamente afortunado
por conseguir unha muller tan virtuosa
tras vivir unha vida tan depravada.
Dunha volta pasei uns días con Leonardo en Pisa
e no transcurso de tres noites
vino, ou oíno, arrexuntarse cunha ducia de mulleres!
A maioría eran rameiras e case todo en orxías,
así con todo, é un número impresionante para tamaño croio.
Aínda o lembro todo inchado intentando chegar a 13.
Ai, can salvaxes son os homes na súa xuventude.
Porén, asegúrovos que dende que o coñezo é un cúmulo de virtudes.
Non o dubido. É moi leal, vizcondesa.
Aínda así, non me sorprende que fose comprar cristal
tras consumardes o matrimonio.
Veredes, vizcondesa,
a Leonardo encántalle, sobre todo o de "Mur-ano".
Síntoo, cabaleiros.
De súpeto non me sinto ben.
Se me desculpan.
Bardo! Unha cantiga para animar o cotarro!
Unha banda de mangallóns, podedes crelo,
secuestrou un bardo de Civello,
mais os dunha vila loitaron a eito e ó bardo deron acolleito.
Así rogo, non me agacho, por vós ata collo o sacho.
Axudádeme, por favor.
Así se fala!
Axuda.
Non o tomedes a mal, vizcondesa.
É un cretino de baixo berce e non é non digno da vosa presenza.
Unha ducia de rameiras? De Pisa?
Ti viches as mulleres de Pisa? Non as hai de brazos máis peludos.
Non era certo. Esa besta diría o que fose como chanza.
Si, só quería irritarvos.
Sen dúbida, intimídao a vosa virtude.
- De verdade? - Claro.
É un cativiño asustado
que precisa asustar a outros para sentirse home.
Que non vos intimide. Vós sodes a señora da casa.
Grazas, Licisca.
Non sei que faría sen ti.
Vizcondesa, gustaríame contarvos algo se…
É privado.
Misia?
Déixasnos soas?
Sempre tan apegada, coma un percebe a unha nave.
Misia!
Queredes que saia fóra?
Que dicías?
Que bonito.
Xa.
Era de miña nai.
Lembrades a noite que cheguei?
Dicía a verdade.
Só me convertín en serva tras chegar a Villa Santa.
A miña criada, Licisca,
atacoume vilmente e deixoume medio morta nun río.
Sobrevivín o ataque,
mais cando conseguín chegar aquí
xa vos tiña enmeigado a todos co seu embuste señorial.
Era tanto o terror de pasar máis tempo fóra e soa
que aceptei seguirlle o xogo.
Porén, eu son a señora Filomena.
Son a nobre filla de Eduardo de Florencia.
Así que vos imploro, pola amizade e nobreza que nos une,
que me axudedes a rachar o malvado meigallo de Licisca
e devolverme ó lugar que me pertence.
Misia!
Axúdame!
Ai, Misia. Deulle un ataque ó neniño.
Ai, non! Debeuno desgustar algo.
Xa pasou, patroa.
O tulipán e a maceira
xacían nunha veiga tranquilos.
De súpeto, tras unha silveira,
alzou o voo un pardaliño…
Eu…
A señora precisa silencio.
O tulipán e a maceira…
Ai, grazas, Misiña, xa me recuperei. Estou lista para volver.
Estúpido…
Patrón Tindaro, atopádesvos ben?
Os chanzos carecen da iluminación axeitada.
- Deberían instalar un candelabro. - Pensei que caera unha ponte.
Non comentes a miña plúmbea e robusta caída.
Xa me sinto mal dabondo.
Estou enfermísimo!
Faime decontado un tónico para a vertixe.
É unha cociña, non unha botica.
Algo terás.
Usa o teu coñecemento plebeo.
Como facedes tónicos os pobres?
Botámoslle allo a un zume máxico de pailáns.
Se pensas que me fará ben, probareino.
Telo de sabores? Unha vez comín un allo cru enteiro sen querer
e non me prestou.
Bótallo!
Sinto achegarse outra vaga de mareos.
Talvez na ausencia do doutor
deberiades buscar consolo na vosa prometida.
É a peor de todos.
Deberiades ver como ría de min e encirraba os homes eses.
Deille o meu corazón e trepou nel.
É malvada, coma tódalas mulleres.
O erro máis abominable de Deus.
Maldixo o mundo o día que vos creou a todas.
Ai, Deus, xa me dá voltas todo.
Señor misericordioso,
por que me sometedes a tamaña tortura?
Por que me outorgastes esta vida de dor e humillación?
- Tamaña inxustiza. - Ai, Señor!
Inxusta? A vosa vida?
O único que buscades é o afecto de calquera, de quen sexa,
xa que estar convosco
é, ó mesmo tempo, profundamente enervante e aburrido.
Estar ó voso carón é un inferno. Normal que Dioneo vos envelenase.
Non me pracen tales palabras. Cala.
Decidides quen fala? Que vos dá tal potestade?
Numerosas titulacións superiores.
Como te atreves a falarme así?
Descúlpate decontado!
E se non, que?
Que ides facer, eh?
Xa me parecía.
Non faredes nada,
posto que non sodes máis ca un patético e asustado mocoso.
As mulleres estráganvos a vista
mais non mirades máis alá do voso propio fociño.
Non sodes nin un home.
Sodes un covarde.
Unha miñoca.
Faríanos un favor a todos se vos esmagase agora mesmo
coma a miñoquiña mexericas que sodes.
Dádesme noxo.
Tes razón. Son unha miñoca.
Unha miñoquiña noxenta.
Silencio!
Bebede!
Estamos ben, vizcondesa?
Estamos ben.
Non sei que queredes.
Observade, amigos.
- Que? - Amigos.
Síntoo, a señora pode ser moi antolladiza.
Non o sintas.
Cóntoche algo que te vai animar?
Boteille vinagre a Licisca na copa.
- Amigos. - Que?
Amigos.
Case.
Apúntalle ó narno.
Erguédevos!
- Magnífico! - Aquí sigo.
Hurra!
Compadres, teño algo que anunciar.
Chamádeslle a iso un anuncio?
Viva!
Bruno!
Moi ben, non…
Amigos, eu si que teño un anuncio. Teño algo que dicir.
Si!
Esa familia!
Eu teño un anuncio.
Odio o meu marido!
- Hurra! - Veña, ho!
Adoro esta vila!
Si!
Eu tamén teño un anuncio.
Vai sendo tarde, non?
Vai.
Can veloz pasa o tempo entre ledos compatriotas.
Talvez sería mellor ir recolléndonos.
Eu teño outro anuncio.
Non tal.
Concordo co belido doutor.
Bardo, un saltarello!
Dancemos mentres sigamos vivos
e mentres sinta as cadeiras tan soltas!
Ei!
Máis rápido.
Si!
Vaiamos coa celebración a outra parte.
Sirisco, vaiamos decontado á sala privada de Leonardo.
Privada? A vila non ten sala privada.
Iso, non hai sala privada.
Hai sala privada, hai.
Vide, amigos, vide.
- Seguídeme. - Adiante!
Por aquí.
Leonardo non quere convidados aquí,
mais sendo vós, Ruggiero, faremos unha excepción.
Por suposto.
Que pillabán!
Si.
Ai, Leonardo.
O tamaño desa folla é algo xeneroso, se me preguntades.
Que vos vou contar a vós!
Que é isto?
Non o sabedes?
Tamaña mágoa.
Panfilo, débeslle un.
Non, quero dicir…
Isto.
Esta sala?
A xoia da coroa de Villa Santa, a sala privada de Leonardo.
Dixestes que sodes unha pecadora?
Pois se vos vai o pecado…
aquí podedes botarvos a peito aberto.
Damas e cabaleiros, enchan as copas.
Chegou a hora dun xogo.
- Veña! - Que tipo de xogo?
- Passatella. - Passatella.
Passatella!
Só un pouquiño.
Espero ir co mangallón.
Agardade, por favor.
Sei que pensades en min.
O que.
É dicir, sei o que pensades de min.
Levo semanas agardando…
Intentando dicirvos que estades equivocada.
Que podo xustificar os meus actos.
Que son todo un cabaleiro e un doutor brillante.
Mais o certo é que…
Son un embusteiro.
Mais quero mellorar.
De verdade, para ser digno de vós.
Prometédeme que cando ardamos no inferno,
viredes buscarme.
Semella divertido, non?
Supoño.
Imaxinade ser así de libre.
Vivir sen vergoña nin medo a pecar.
Que ten de malo?
Vivir en pecado?
Vivir en liberdade.
Os homes fano. Vailles ben comportándose coma bestas.
Clásico.
Talvez me gustaría ser unha besta.
Talvez a min tamén.
Iso é.
Por vivir en liberdade.
- Pasádelo ben? - Non tal.
Exixo que expulses estes monstros.
Sería descortés cos convidados.
Invitounos Leonardo, á fin e ó cabo.
E parécenme divertidos…
dun xeito aterrador.
Dáme igual o que che parezan.
A señora da casa deuche unha orde.
Estás obrigado a cumprila.
Se tan poderosa sodes, dicídellelo vós.
Como te atreves?
Simio inútil e insubordinado!
Inútil, non si?
Supoño que era moito máis útil
cando vos facía berrar tódalas noites.
Vale. Esta é boa.
Si, mais tirariades o dado, non si?
Alguén vai arrimar esta noite!
Ruggiero!
Mirade, así é como…
- Vai todo ben? - Non.
Vai todo mal.
Xa estou farto dela. Ruggiero debe saber a verdade.
Estiven cavilando no tema e penso que non é a solución que criamos.
Non é ousado de máis para o noso propósito?
Pampinea é unha demente. Está tola.
Se leva ela o temón, será a nosa condena.
Mais ese demo e os seus catro xinetes devorarán os nosos recursos en días.
Queimarán a vila por gusto.
É un infortunio, mais Pampinea é o mal menor.
Ela si que destrúe a vila. Destrúeme a min.
Sei que che afecta persoalmente,
mais os sentimentos estanche a nubrar o teu xa limitado xuízo.
Insisto en que deixes as maquinacións en mans de alguén intelixente e perspicaz.
Encárgome eu.
Certo, patrón.
- Sodes máis "perspecaz". - Perspicaz.
Bravo, Neifile!
Todo listo entón.
Eu son patrón. Neifile é vicepatroa.
Todos nos piden permiso para beber.
Se aceptamos, beben. Do contrario, debemos ofrecer un motivo.
E iso é divertido?
Xa veredes. Achegádevos. Comezamos convosco.
Pedídenos permiso para beber.
Podo beber?
Deixo a decisión en mans da vosa devota esposa.
Como dixen, é un mentireiro.
Pagoulle a un home para que pensase que Deus me quería.
Que marido fai cousa tal?
Mais Deus ensinounos a amar os pecadores
e a odiar os pecados.
Daquela…
bebe, pobre pecador.
Bebe, pobre pecador.
Pecador!
Podo beber, patrón?
Ai, non. O tapiz agradecerá que non o fagades.
Iso digo eu.
Non transmitides moito aguante.
É curioso, a vosa irmá non pensa o mesmo.
- Que dixestes da miña irmá? - Ela pensa que teño aguante.
Adora a miña fortaleza e eu adoro a súa.
Ai, non.
Aqueste nariz é de miña nai.
- Buscástelo vós, irmán. - Adiante, meu rei.
Tranquilos.
Ai, Deus!
Axuda.
Está morto.
Non vos entristezades, amigos.
Morreu feliz,
tocando música.
Máis rápido e con menos pus que coa peste.
Asegúrovos que tivo sorte!
Tanto ten.
Xa eran aburridos antes e agora ódiannos.
- Estragouse o ambiente. - Certo.
- Non chamaramos unhas rameiras? - Chamaramos, si!
Supoño que non tardarán en chegar.
Mais son novas na vila e non han coñecer a "prostiporta".
A "prostiporta"?
Antano era para sacar cousas en segredo.
Arestora, é máis ben para metelas.
Vaia.
Abonda!
Ruggiero, debedes marchar!
Desculpade?
Por fin, unha desculpa.
Chega tarde, porén.
Xa non sodes benvido nesta casa.
Marchade presto.
Non temos intención de marchar.
Van chegar as putas, non queremos ser descorteses.
Que marchedes!
Normal que o vello Leo marchara.
Daríase conta do tremendo erro que cometeu ó casar cun croio estirado e controlador.
Silencio, corvo noxento!
A señora da casa dixo que marchedes e iso faredes!
Conque corvo noxento?
Moi irónico de boca dunha paxara lambecús.
Vello cheirento, engurrado e groseiro.
Marchade e atopade outra casa que sangrar.
Lorenzo, esta serva esbardalla e acaba de ofenderme.
Que debería facerlle?
Ensinarlle modais.
Exactamente. Deberiamos ensinarlle modais.
Misia!
Non! Soltádeme! Misia!
Axuda! Soltádeme!
Non!
Non vos cortedes, Lorenzo. Ensinádelle a comportarse.
- Pampinea! Axuda! - Ensinádelle modais.
Soltádea! É unha dama!
Soltádea!
- A paxara toleou. - Non toleei.
Non toleei!
É a señora Filomena
da casa de Eduardo, curmán de Leonardo.
É familia vosa.
Eu son a súa criada, Licisca.
É certo, xúroo.
Viaxamos xuntas, mais tivemos un accidente.
Pensei que morrera.
Entón cheguei aquí e…
usurpei o seu nome.
Mais son meros embustes.
Eu só son Licisca,
a súa serva e criada.
Ela é a señora Filomena e ha ser tratada como tal.
Tamaño conto soltastes.
É certo, verba por verba.
Agora baixádeme, besta inmunda!
Lorenzo, soltádea.
Soltádea.
De ser certo, é parente consanguínea.
Can fascinante conxunto temos aquí.
Embusteiras, impostores,
envelenadores, aduladores.
Unha banda de malfeitores agochados no fogar do meu curmán ausente.
E onde raios se atopa?
Tedes razón. Leonardo non foi mercar cristal.
Foi visitar unha amada rameira veneciana no leito de morte.
Unha muller chamada…
Belfiore.
Tras invitarvos, unha misiva informouno da súa doenza
e marchou vela decontado.
Sirisco contoumo todo e…
E mentimos para que a súa esposa non o soubese.
Como vedes, está moi sensible tralo embarazo.
Desculpádeme, vizcondesa.
Conque Belfiore, eh?
Debe ser nova.
Que facemos con estas?
Suxiro exilio.
Son impostoras, como dicides. É perigoso convivir con aldrabeiras.
Concordo totalmente.
Riron de nós coa súa traizón.
Foi culpa súa.
Mentístesnos as dúas durante semanas.
Non se pode confiar de novo en vós.
Unha delas é parente miña…
mais xa non sei cal.
Perdoareivos a vida,
mais debedes marchar decontado.
Porén, se regresades, non terei máis remedio que matarvos.
Arreando.
Veña.
Fóra.
Fóra. Marchade.
- Marchade. - Non.
- Non oídes ou que?
Fóra.
Alédame que o solucionásemos.
Ruggiero!
Ignorade a Pampinea, mente.
Teño a proba aquí mesmiño.
Nunca casou con Leonardo. Nunca chegou a coñecelo.
A praga acabou con el antes de que chegaran.
- Leonardo… - Non.
O neno que leva dentro non é de Leonardo. Non ten dereitos sobre esta quinta.
Por iso vos convidamos.
A quinta é vosa. Sodes o seguinte na liña sucesoria.
Rógovos que a reclamedes e nos libredes da súa tolemia!
Ti…
cortácheslle a cabeza ó meu curmán?
Non, caeulle.
Quería traer todo o corpo, mais pesaba moito.
E no proceso caeulle a cabeza e…
O lado bo é que era levadía e eficaz. Por iso…
Fóra da vila.
Como?
A Beatiña pode quedar se quere.
O doutor tamén.
Botade os demais.
E se rexeitan marchar,
matádeos a todos.
- Hora de marchar, arreando. - Movédevos, Pampinea. Veña.
Movédevos.
Fóra!
Misia!
- Corrinme coma un dragón. - Nin verba disto, miñoca.
Fóra!
Que significa isto? Veñen mirar?
- Calade e camiñade. - Que?
- Camiñade. - Por que?
- Movédevos. - Ai, Xesús!
- Movédevos! - Veña.
- Rápido. - Con coidado.
Debemos ter coidado.
- Campo a través! - Axuda.
Axuda, estou gravemente ferido.
Quen anda aí?
Perfecto. Chegaron as putas.
Boas!
Sodes rameiras?
Na miña entrada principal?
Exacto.
Veña, entrade.
Non arrefriedes, neniñas.
Vide, Beatiña.
Neifile, que facedes?
E agora que?
Subtítulos: Abraham Díaz López