DEKAMERON
Obróć.
Jak długo mam na to patrzeć?
Im dłużej będziesz patrzeć, tym bardziej napełnisz dziecko cnotą,
geniuszem, odwagą i urodą Leonarda.
Ale mogę mrugać?
Mruganie na pewno nie wpłynie na wynik.
Co za ulga.
Od zapachu wieprzowiny będę rzygać.
Od zapachu wieprzowiny będzie rzygać.
Możesz przynieść owsiankę z rodzynkami i cynamonem?
Już się robi.
Mogę ci pomóc.
I przygotuj ją z miłością.
Co się stanie, jeśli matka popatrzy na kogoś brzydkiego?
Wtedy, oczywiście, dziecko też będzie brzydkie.
Lepiej więc trzymać się z daleka od signore Tindara.
Niektórzy próbują czytać.
Nie skończyłem.
Wybacz, kochanie.
- Obserwuj moje oczy. - Za szybko się ruszają.
Rozmawiajcie ciszej, proszę.
Każdy wie, że na początku rosną dziecku uszy.
Mogę więc wyjść do ogrodu,
żeby mówić swobodnie i głośno, tak jak zwykłem?
Powinniśmy być razem, żeby wpoić dziecku koleżeństwo.
A może wolałbyś być we Florencji?
Zwłokom na pewno nie przeszkadzałaby twoja głośność.
Wygnij ramię wokół książki, żeby nie zasłaniać strony.
Jasne. Nadam tylko łokciom kształt koła.
Wicehrabina prosiła o ciszę.
To proste polecenie.
Twoja nieudolność powoduje mdłości.
Idź do tego, z którym nie rozmawiamy, po lek na żołądek.
O smaku gruszki.
Albo miodu, jeśli nie ma. Byle nie moreli.
Proszę, nie moreli.
Gruszkowy lek dla signore Tindara.
Zaczekaj.
Poświęcisz mi chwilę na wyjaśnienie?
Dla kogoś takiego jak ty nie mam ani chwili.
Samotnie mi tutaj.
Nie gadaj z konowałem, tylko przynieś mi lek!
Może to trucizna.
Wystarczy.
Czego chcesz?
Sprawdzam tylko, co u pani i dziecka.
Może pani, on lub ona czegoś potrzebujecie?
To nie twoja sprawa, czego on potrzebuje.
Proszę wybaczyć, ale moja.
Każde dziecko Leonarda traktowałbym jak swoje,
zwłaszcza to.
To jakiś absurd.
Nie byłoby między wami żadnego związku.
A teraz odejdź i przestań mi tu brzęczeć.
Zasłaniasz mi mojego męża.
Miałaś przestać nosić żałobne szaty.
Wybrałem ci lawendową tunikę.
Ma koraliki i… kolor.
- Nie skończyłam pokuty. - Nie zgrzeszyłaś.
Ale popełniłabym grzech nieczystości, gdyby Bóg nie usunął z mojej drogi pokusy.
Nadal jesz rabarbar?
To jedyne remedium na moją nieustanną żądzę.
Byłeś dla mnie zbyt łagodny.
Ja dla siebie też.
Poza jedną strefą ciała,
która wymaga narastającej siły.
- Boże. - Nie wymawiaj imienia Jego nadaremno!
Wybacz.
Więcej rabarbaru.
Mała rada. Rabarbar nie uleczy żądzy.
Zalecam stosunek z mężem.
Zamilknij, wężu.
Nie masz już nade mną władzy.
Ja, wąż?
Wiesz, że Panfilo mi zapłacił, bym cię ocalił?
Co?
Bóg nic mi nie przekazał. Twój mąż wszystko zaaranżował.
I kto tu jest wężem?
Co to było? Ktoś tu jest?
Bandyci?
Oni by się nie zaanonsowali. Słaba to by była strategia.
Chyba że przestudiowali taktykę Rzymian w bitwie pod Pydną.
Wtedy strategia byłaby dobra.
Nie doceniliśmy naszych wrogów!
Witajcie!
- Dopiero? - Warto było czekać.
Rządy Pampinei dobiegają końca.
No i ma piękne włosy.
Najstarszy przyjaciel Villa Santa. Witamy.
Jak miło pana widzieć, padrone.
Bardzo. Martwiłem się, że mój list nie dotarł.
Ruggiero, to jeden z gości Leonarda.
- Panfilo z domu… - Wystarczy Panfilo.
Witamy. Sirisco bardzo pana chwalił.
Miło mi. Oto moi przyjaciele.
Bruno, Lorenzo, Stecchi,
i bard, którego imienia nie pamiętam.
- Giovanni. - A gdzie stary zboczuch?
Mamy niestety złe wieści o Leonardzie.
- Nie ma go tu. - Słucham?
Kupuje szkło w Wenecji.
Odnawia kaplicę.
Była jeszcze w stylu papieża Grzegorza.
Czyli dostaję zaproszenie do jego domu, ale wyjeżdża, zanim przybywam?
Tak.
No to musimy mu chyba wszystko wypić, żeby hultaj dostał nauczkę.
Tak.
Villa Santa!
Wejdźcie, proszę.
- Signore. - Signore.
Oto pozostali goście Leonarda.
Przedstawiam wam Ruggiera, pierwszego kuzyna Leonarda
i najnowszego gościa w Villa Santa.
Widzę same piękne, ponętne twarze. Tylko czemu tak ponure?
Nieustanne okropieństwa zarazy popsuły wszystkim nastrój.
Popsuły? Jesteście żywi, młodzi, piękni i jesteście w Villa Santa!
Powinniście świętować.
- Sirisco, musimy się napić. - Tak.
Pełna racja. Ja też poproszę.
Idź.
Jesteś kuzynem Leonarda?
Powiedzmy, że nasi ojcowie byli braćmi, więc potraktuj to, jak chcesz.
A więc jesteście kuzynami?
Co za cudna niespodzianka.
Jestem Pampinea, żona Leonarda.
- To zaszczyt… - Żona?
Tak. Pobraliśmy się mniej niż miesiąc temu.
Nie wierzę.
A powinieneś, bo to zdecydowanie prawda.
Leonardo się ustatkował.
Myślałem, że tego nie dożyję.
Zaraza rzuciła chyba na nas wszystkich dziwny urok.
Zaczął rozważać swoje dziedzictwo?
W rzeczy samej.
Doczeka się dziedzica,
bo noszę pod sercem jego dziecko.
W takim razie gratuluję.
To wspaniałe wieści!
A co to za urocza istota,
cała odziana w czerń, jakby przeżywała żałobę po świecie?
Nie mamy czasu na żałobę, kochana.
Noszę czerń, bo jestem grzesznicą.
Cóż, sam popełniłem grzech czy dwa, jeśli mam być szczery.
Uważaj, lubieżnico.
Przybłąkał się tu z ulicy.
Mógł przynieść zarazę.
Zapewniam, że wszyscy jesteśmy zdrowi i krzepcy.
Czemu mamy ci ufać?
Czy ktoś zarażony umiałby zrobić tak?
- A kim jest cała reszta? - Ja jestem Mis…
Ja jestem wielki Tindaro z domu markiza Peralta.
A kim jest ta piękna dama?
To moja narzeczona, Filomena. Ignoruj ją.
Może schować się za gobelinem.
Ale już ją ujrzałem i teraz nie chcę spuszczać z niej wzroku.
Filomena, tak?
- Tak. - Tak.
Mój ojciec, Eduardo, również był kuzynem Leonarda.
Eduardo?
Jesteśmy rodziną.
Niniejszym obiecuję z tobą nie spać.
Sirisco!
Otwórz dobre salami i najlepszy alkohol.
Przeżyjemy pamiętny wieczór.
- Tak! - Uczta!
Uczta to świetny pomysł. Nie wierzę, że na niego nie wpadłam.
Jesteś bardzo mądry.
Sirisco!
Stratilia!
Przygotujcie ucztę dla gości!
Chodźcie, przyjaciele! Żyjmy, póki świat wciąż trwa,
cieszmy się chwilą,
bo jak widzieliśmy, niewiele mogło ich już zostać.
Bardzie, graj!
Chodźcie.
- Misia! - Ej! Gdzie wino?
Gdzie wino, stary?
Przestań.
- Głupcze! To twoja sprawka. - Tak.
- Nie ma za co. - Czy to musiał być Ruggiero?
Jest idealny.
Zapomniałeś chyba,
że nasze chłopskie życie wisi na włosku.
Zapomniałeś, że nasze chłopskie życie wisi na włosku?
Nie. Mam świetną pamięć.
Boże, co tak długo? Ta cebula powinna być już posiekana.
Grzeczniej, kucharko, bo Misia doniesie na ciebie Pampinei.
Tak. Masz szczęście, że w ogóle ci pomagamy.
Jakoś nie czuję tego szczęścia.
Ale je masz.
Jezu, nie.
Najpierw stopy, potem głowa, potem brzuch i śmierć gotowa.
- Okrutne. - Poczekaj, aż pokroję ogórek.
Nie wiem, jak bym tu bez ciebie przeżyła.
Ja też nie.
Jesteś najbardziej nieudolną i kłótliwą służką, jaką spotkałam.
Zgadza się.
Masz szczęście, że Filomena jest taka pobłażliwa.
Jeśli jeszcze raz ktoś nazwie ją Filomeną,
wessę głowę przez szyję i będę toczyć się jak wielka piłka.
Słucham? Co mówisz?
Chcesz coś usłyszeć?
- Zawsze. - Zawsze.
- Chodź ze mną. - Wrócę. Przepraszam.
Wszystko gra. Wszystko w porządku.
A ja jestem królem Sardynii i mam długi ogon, który służy mi za fotel.
Sama mówiłaś, że nie mam żadnych umiejętności służki.
Jestem i zawsze byłam damą.
Licisca jest oszustką.
- To nie może być prawda. - Dlaczego?
Bo służka udająca swoją panią to…
zbrodnia przeciw Bogu.
Nie.
To jest złe.
To jest bardzo złe!
Dlaczego mi to powiedziałaś?
- Dlaczego… - Bo się przyjaźnimy.
I musisz mi pomóc.
Pampinea wyczuwa już moją naturalną wyższość.
Dzięki twojemu wsparciu mnie zaakceptuje
i wykopiemy Liciscę z powrotem do Florencji.
Nie możemy tego zrobić. Pani jest bardzo krucha.
I bardzo nieprzewidywalna.
Poza tym w życiu ci nie uwierzy.
Nie jesteś jej przyjaciółką, tylko służką.
Nie jestem niczyją służką.
Jestem damą i podjęłam decyzję.
Licisco, proszę…
Na imię mam Filomena.
No i Leonardo siedzi na ławce, nie?
Jest pijany od jakichś dziesięciu dni.
Jakaś kobieta karmi tam piersią dziecko.
A Leonardo zwraca się do niego i pyta:
„Hej, mały, ja też mogę?”.
Tak, mój mąż ma cudownie prowokacyjne poczucie humoru.
To jedna z jego zalet.
Wielka szkoda, że nie może tu być.
Istotnie.
Potrafisz nieźle opowiadać.
Powiedz, gdzie wasza grupka się poznała.
Widywałem ich w każdym burdelu.
Ano.
Zaimponowała nam jego kondycja.
Cóż mogę rzec?
Kocham się kochać i robię to często…
Tak!
…i bardzo dobrze.
A barda po prostu zatrudniliśmy.
Muzyka podnosi na duchu w tych ciężkich czasach.
Nie dają mi odejść.
Przypomnij mi. Jak poznałeś mojego kuzyna?
W zasadzie też jestem kuzynem.
Dalszym, od strony matki.
Nasze rodziny od wieków posiadają sąsiednie majątki w Toskanii.
Wiedziałem, że twoje nazwisko brzmi znajomo.
Jesteś Panfilo z domu Lungarno.
Nic dziwnego, że się tu kryjesz.
Twoja rodzina jest w mieście na językach, bo straciła wszystko
i zadłużyła się u wielu wpływowych ludzi.
Wiele osób we Florencji chętnie zobaczyłoby
głowy Lungarno nabite na pal.
Mówisz o Lungarno
z twardym „G”?
To inna rodzina. Nasza ma miękkie „G”.
Wcale nie.
Kłamie.
Mój mąż jest kłamcą, jeśli jeszcze się nie domyśliliście.
Fascynujące.
Chyba ci wystarczy, skarbie.
Nie sądzę, skarbie.
Proszę bardzo.
Pamiętaj, żeby polać wszystkim.
Jeśli to domowe ale Leonarda, to smak jest niezrównany.
A ty, doktorze? Napijesz się ale?
Przyjacielu, z miłą chęcią.
Nie. Jemu nic nie podajemy.
Tak się nie traktuje kogoś,
kto ciężko pracował, żebyś się nie zaraził.
Ten ktoś także mnie truł.
Ciekawe dlaczego.
Dioneo, natychmiast wróć do siebie.
Myślę, że chyba jednak zostanie.
Jak sądzisz, Lorenzo?
Doktor zostaje!
Świetnie!
Oby trucizna wam służyła!
Chodź, Filomeno. Wychodzimy.
- Ja chyba zostanę. - No pewnie.
W końcu należysz do rodziny.
Co to ma być? Dziewiąty krąg piekła?
To ten dla zdrajców.
Coś się dzieje.
Nie mogę… Moje serce.
Chyba go zepsuliście.
- O nie! - Doktorze!
- Chyba zaraz się rozpłacze! - Proszę.
Doktorze, proszę.
- Ale ubaw. - Dziękuję.
Za Leonarda.
Za Leonarda!
Słuchajcie, panowie,
to wszystko jest, oczywiście, okropnie śmieszne,
ale proszę, żebyśmy w tym domu zachowywali się w sposób cywilizowany.
Inaczej bowiem jesteśmy ledwie zwierzętami.
Przepraszam, wicehrabino.
Słusznie potępiasz nasze zezwierzęcenie.
Ale muszę coś rzec.
Leonardo ma wyjątkowe szczęście,
że zdobył tak cnotliwą kobietę,
mimo że prowadził tak zdegenerowany żywot.
Kiedyś spędziłem z Leonardem parę dni w Pizie
i na przestrzeni trzech nocy
widziałem lub słyszałem, jak kopuluje z tuzinem kobiet!
W większości z dziwkami i grupowo,
ale to i tak niezły wynik jak na takiego brzydkiego faceta.
Wciąż pamiętam, jak sapał, próbując zaliczyć trzynastą.
Tak, mężczyźni lubią w młodości zaszaleć.
Ale zapewniam, że odkąd go znam, jest wzorem cnót wszelakich.
Bez wątpienia. Jest bardzo lojalny.
Ale nic dziwnego, że pojechał kupić szkło, kiedy tylko skonsumowaliście małżeństwo.
Widzisz, wicehrabino,
Leonardo kocha szkło.
Wybaczcie, panowie.
Nagle poczułam się źle.
Przepraszam.
Bardzie! Piosenka na poprawę nastroju!
Była raz sobie wesoła gwardia
Co z Civello porwała barda
A potem ci z willi Zabójcę ubili
Barda też ocalili Błagam Cię, Boże
Na polach poorzę
Proszę, pomóżcie mi.
Dobrze mówi.
Pomóżcie mi.
Nie bierz tego do siebie.
To prymitywny kretyn. Nie jest godzien twojego towarzystwa.
Tuzin dziwek? Z Pizy?
Widziałaś tamtejsze kobiety? Mają owłosione ramiona.
To nie była prawda. Ten szakal powie wszystko dla żartu.
Próbował cię tylko zdenerwować.
Z pewnością onieśmiela go twoja cnota.
- Naprawdę? - Tak.
To przerażony chłopaczek,
który straszy innych, żeby poczuć się jak mężczyzna.
Nie daj się zaszczuć. Pamiętaj, to ty jesteś panią domu.
Dziękuję, Licisco.
Co ja bym bez ciebie zrobiła?
Wicehrabino, jest pewien temat, który chciałabym z panią poruszyć, jeśli…
To prywatna sprawa.
Misia?
Prosimy o prywatność.
Jest bardzo oddana. Jak rzep psiemu ogonowi.
Misia!
Mam odejść całkiem daleko?
Słucham.
Ale ładne.
Tak.
Należało do mojej matki.
Pamięta pani, kiedy tu dotarłam?
Mówiłam wtedy prawdę.
Nie byłam służką aż do dnia, kiedy przybyłam do Villa Santa.
Moja panna służebna, Licisca,
zaatakowała mnie i zostawiła w rzece na pewną śmierć.
Przeżyłam jej atak,
ale zanim tu dotarłam,
zauroczyła was wszystkich, byście uwierzyli, że to ona jest damą.
Tak się bałam, że będę musiała spędzić kolejną chwilę sama na zewnątrz,
że zgodziłam się udawać.
Ale to ja jestem pani Filomena.
Urodziłam się jako szlachecka córka Eduarda z Florencji.
Proszę więc panią, jako przyjaciółkę, także szlachciankę,
żeby pomogła mi pani zdjąć z wszystkich zaklęcie Liciski,
żebym mogła wrócić na należne mi miejsce.
Misia!
Pomóż mi!
Och, Misia. Dziecko się złości.
O nie. Coś musiało je zdenerwować.
Już dobrze, padrono.
Tulipan i jabłonka
Spokojnie na łące stały
Aż nagle zza drzewa morwy
Wyleciał wróbelek mały…
Pani potrzebuje spokoju.
Tulipan i jabłonka…
Dziękuję, Misia. Już mi lepiej.
Jestem gotowa wrócić.
Głupi…
Padrone, nic panu nie jest?
Te schody nie są dobrze oświetlone.
Ktoś musi powiesić tam lichtarz.
Hałas, jakby most runął.
Proszę, nie komentuj mojego niezgrabnego, ciężkiego upadku.
I tak źle się już czuję.
Jestem bardzo chory! Musisz zrobić mi lek na zawroty głowy.
To kuchnia, a nie apteka.
Musisz coś mieć.
Użyj swojej chłopskiej wiedzy.
Jak biedni ludzie robią leki?
Wyciskamy czosnek do magicznego chłopskiego soku.
Jeśli myślisz, że to pomoże, to spróbuję.
Ale możesz dodać trochę przypraw? Kiedyś zjadłem cały czosnek
i mi nie smakował.
Wyciskaj!
Zbliża się kolejna fala zawrotów.
Może pod nieobecność doktora
pomoże panu oblubienica.
Ona jest najgorsza.
Szkoda, że nie widziałaś, jak ich podpuszcza.
Oddałem jej serce, a ona je zdeptała. Jest nikczemna, tak jak wszystkie kobiety.
Najobrzydliwszy błąd Boga.
Tworząc was, przeklął świat.
O Boże, znowu kręci mi się w głowie.
Litościwy Panie,
dlaczego tak mnie torturujesz?
Dlaczego skazałeś mnie na życie pełne bólu i upokorzenia?
- To niesprawiedliwe. - O Boże!
Niesprawiedliwe?
Nigdy nie brakowało panu niczego poza czyimkolwiek uczuciem,
bo spędzanie z panem czasu działa na nerwy i nudzi zarazem.
Pańskie towarzystwo to piekło. Nic dziwnego, że Dioneo pana otruł.
Nie podoba mi się, że mówisz. Przestań.
Chce pan decydować, kto może mówić? Jakim prawem?
Mam wiele stopni naukowych.
Jak śmiesz tak do mnie mówić?
Natychmiast przeproś!
Albo co?
Co pan zrobi?
Właśnie.
Nic pan nie zrobi.
Bo jest pan tylko wystraszonym,
żałosnym chłopczykiem.
Myśli pan, że kobiety psują panu widok, a widzi pan tylko czubek własnego nosa.
Żaden z pana mężczyzna.
Jest pan tchórzem.
Robakiem.
Powinnam wyświadczyć wszystkim przysługę i pana zmiażdżyć,
jak tchórzliwego robaka, którym pan jest.
Napełnia mnie pan wstrętem.
Masz rację. Jestem robakiem.
Obrzydliwym robakiem.
Cicho!
Pijcie!
W porządku, wicehrabino?
W porządku.
Nie wiem, czego chcesz.
Patrzcie, przyjaciele.
- Co? - Przyjaciele.
Przykro mi. Pani bywa kapryśna.
Przestań.
Powiem ci coś, co poprawi ci humor.
Nalałam octu do kubka Liciski.
- Przyjaciele. - Co?
Przyjaciele.
Blisko.
Celuj w nozdrze.
Wstawaj!
- Magnifico! - Wciąż tu jestem.
Słuchajcie, chcę coś ogłosić.
To ma być ogłoszenie?
Bruno!
No dobrze.
Przyjaciele, ja naprawdę chcę coś ogłosić.
Rodzina!
Ja chcę coś ogłosić.
Nienawidzę mojego męża!
Uwielbiam tę willę!
Ja chcę coś ogłosić.
Już późno, prawda?
Tak.
W wesołym towarzystwie czas szybciutko mija.
Może powinniśmy się już położyć.
Ja chcę coś ogłosić.
Nie.
Popieram przystojnego doktora.
Bardzie, saltarello!
Tańczmy, póki wciąż żyjemy,
a moje biodra są takie luźne.
Teraz szybciej.
Szybciej.
Tak!
Przenieśmy tę imprezę gdzie indziej.
Sirisco, chodźmy do bawialni Leonarda.
Bawialni? W tej willi nie ma bawialni.
Tak, w tej willi jej nie ma.
A właśnie że jest.
Chodźcie, przyjaciele.
Chodźcie.
Tędy.
Leonardo nie chce wpuszczać tu gości,
ale dla ciebie, Ruggiero, zrobimy wyjątek.
Oczywiście.
Pikantne.
Tak.
Och, Leonardo.
Trochę przesadził z rozmiarem tego listka figowego.
Wiesz to lepiej niż ja.
Co to jest?
Nie wiesz?
Wielka szkoda.
Panfilo, powinieneś jej pokazać.
Nie, chodzi mi…
o to.
Ten pokój?
Otóż to jest perła Villa Santa, bawialnia Leonarda.
Mówiłaś, że jesteś grzesznicą, tak?
Jeśli naprawdę lubisz grzeszyć,
tutaj możesz w pełni się temu oddać.
Panie, panowie, napełnijcie swoje kubki.
Czas na grę.
Jaką grę?
- Passatellę. - Passatellę.
Passatella!
Tylko troszkę.
Obym był w ekipie szefa.
Zaczekaj, proszę.
Wiem, że o mnie myślisz.
Co.
To znaczy wiem, co o mnie myślisz.
Od tygodni chciałem…
Próbowałem ci powiedzieć, że się mylisz.
Że moje czyny były uzasadnione.
Że jestem dżentelmenem i świetnym lekarzem.
Ale tak naprawdę…
jestem szarlatanem.
Ale chcę być lepszy.
Naprawdę. Żeby na ciebie zasłużyć.
Obiecaj mi, że kiedy oboje będziemy w piekle,
to mnie znajdziesz.
Fajnie to wygląda, nie?
Chyba tak.
Wyobraź sobie taką wolność.
Życie bez wstydu, strachu ani grzechu.
Czemu nie możemy?
Żyć w grzechu?
Być wolne.
Mężczyźni są. Bez problemu zachowują się jak zwierzęta.
Klasyka.
Może chciałabym być zwierzęciem.
Może ja też.
Tak.
Za wolność.
- Dobrze się pani bawi? - Nie.
Natychmiast wyrzuć stąd tych brutali.
Wybacz, pani, to byłoby niegrzeczne.
W końcu Leonardo ich tu zaprosił.
Dla mnie są ciekawi…
w przerażający sposób.
Nie obchodzi mnie to.
Pani domu wydała ci polecenie.
Musisz je wykonać.
Może powie im to pani sama.
Jak śmiesz?
Ty bezużyteczny, nieposłuszny gorylu!
Bezużyteczny?
Byłem chyba bardziej użyteczny,
kiedy co noc doprowadzałem cię do krzyku.
O, to jest niezłe.
Mam nadzieję, że rzuciłeś kostką.
Ktoś tu chyba zaliczy!
Ruggiero!
Dobrze, no to tak…
- Wszystko dobrze? - Nie.
Wszystko źle.
Mam jej dość. Czas, żeby Ruggiero poznał prawdę.
Zastanawiałem się nad tym.
Może on nie jest dobrym rozwiązaniem.
Jest zbyt zuchwały dla naszych celów.
Pampinea to wariatka. Jest szalona.
Pod jej rządami czeka nas zguba.
Ale ten diabeł i jego czterech jeźdźców w parę dni pochłoną nasze zapasy.
Spalą willę choćby dla zabawy.
Niestety Pampinea jest mniejszym złem.
Ona niszczy willę. Niszczy mnie.
Rozumiem, że traktujesz to osobiście,
ale obawiam się, że emocje przyćmiewają twój i tak ograniczony rozum.
Nalegam, żebyś zostawił machinacje komuś mądrzejszemu i bystrzejszemu.
Ja się tym zajmę.
Ma pan rację.
Jest pan bardziej mądry.
Mądrzejszy.
Brawo, Neifile.
No to już wiadomo.
Jestem padrone, a Neifile sotto-padrone. Wydajemy pozwolenie na picie.
Jeśli się zgodzimy, możecie pić. Jeśli nie, musimy podać powód.
To ma być zabawa?
Zobaczysz. Chodź, zaczniemy od ciebie.
Poproś o pozwolenie.
Mogę pić?
Decyzję pozostawiam twojej pobożnej żonie.
Jak mówiłam, jest kłamcą.
Zapłacił komuś, żebym myślała, że Bóg mnie kocha.
Co za mąż tak postępuje?
Ale Bóg naucza nas, żeby kochać grzesznika,
a nienawidzić grzechu.
Dlatego…
pij, biedny grzeszniku.
Pij, biedny grzeszniku.
Grzesznik!
Mogę się napić?
O nie. Dla dywanu będzie lepiej, jeśli się nie napijesz.
Tak uważam.
Siłą raczej nie grzeszysz.
Ciekawe, bo twoja siostra mówi inaczej.
- Co powiedziałeś o mojej siostrze? - Że uważa mnie za silnego.
Ona lubi moją siłę, a ja lubię jej siłę.
O nie.
Ten nos mam po matce.
- Nie chcesz tego, bracie. - Dawaj, tatku.
Spokój.
O Boże.
Pomocy.
Nie żyje.
Nie smućcie się, przyjaciele.
Zmarł szczęśliwy,
grając muzykę.
To śmierć szybsza i mniej zaropiała niż zaraza.
Zapewniam, że miał szczęście!
To na nic.
Byli już nudni, a teraz nas nienawidzą.
- Atmosfera się popsuła. - Tak.
Nie posłaliśmy po dziwki?
Zgadza się. Posłaliśmy.
Wkrótce powinny się pojawić.
Choć jeszcze tu nie były,
więc nie znają drzwi dla dziwek.
„Drzwi dla dziwek”?
Kiedyś to było tajne wyjście.
Teraz używamy go głównie do wejść.
Dość tego!
Ruggiero, musisz odejść!
Przepraszam?
W końcu mnie przepraszasz.
Ale już za późno.
Nie jesteś tu już mile widziany.
Musisz zaraz odejść.
Ale nie mamy zamiaru się stąd ruszać.
Zaraz będą tu dziwki. Nie chcemy być niegrzeczni.
Wynocha!
Nic dziwnego, że Leo wyjechał.
Zrozumiał pewnie, że popełnił błąd,
poślubiając władczą, sztywną babę.
Milcz, psie!
Pani domu poleciła ci odejść i to właśnie zrobisz!
Psie, tak?
To brzmi bardzo ironicznie w ustach jędzowatej przylepy.
Ty stary, śmierdzący, chamski prostaku.
Odejdź stąd i idź żerować gdzie indziej.
Lorenzo, ta pyskata służka mnie zraniła.
Co z nią zrobimy?
Nauczymy ją manier.
Tak, właśnie. Nauczymy ją dobrych manier.
Misia!
Nie! Puszczaj mnie! Misia!
Pomocy! Puszczaj!
Nie!
Nie krępuj się, Lorenzo. Daj jej nauczkę.
- Pampinea! Pomocy! - Naucz ją manier.
Zostaw ją! To dama!
Zostaw ją!
- Ta suka oszalała. - Nie oszalałam.
Nie oszalałam!
To signora Filomena
z domu Eduarda, kuzyna Leonarda.
Jest twoją rodziną.
Ja jestem jej służką, Liciscą.
To prawda, przysięgam.
Podróżowałyśmy razem, ale zdarzył się wypadek.
Myślałam, że nie żyje.
I kiedy tu przybyłam…
podałam się za nią.
Ale to było kłamstwo.
Jestem tylko Liciscą,
jej panną służebną.
A ona jest signorą Filomeną i jako taka musi być traktowana.
Niezła historyjka.
To sama prawda.
A teraz mnie postaw, ty bestio!
Lorenzo, postaw ją.
Postaw ją.
Jeśli to prawda, jest moją krewną.
Co za fascynująca z was gromadka.
Kłamcy, oszustki,
truciciele, pochlebcy.
Banda szubrawców, która kryje się w domu mojego kuzyna.
A gdzie, na litość boską, jest on?
Masz rację. Leonardo nie kupuje szkła.
Odwiedza przy łożu śmierci ukochaną wenecką dziwkę.
Kobietę imieniem…
Belfiore.
Kiedy cię już zaprosił, usłyszał, że zaniemogła
i natychmiast wyjechał.
Sirisco wszystko mi powiedział
i skłamaliśmy, żeby ukryć to przed jego żoną.
Jak widać, targają nią emocje, odkąd zaszła w ciążę.
Przykro mi, wicehrabino.
Belfiore, powiadasz?
Musi być nowa.
A co z tymi dwiema?
Sugeruję wygnać.
To oszustki, jak mówiłeś.
Niebezpiecznie z takimi mieszkać.
W pełni się zgadzam.
Ich perfidia nas ośmieszyła.
To była jej wina.
Obie okłamywałyście nas przez parę tygodni.
Nie można wam już ufać.
Jedna z nich to rodzina…
choć nie wiem już która.
Oszczędzę wam życie,
ale musicie natychmiast odejść.
Jeśli jednak wrócicie, będziemy zmuszeni was zabić.
Do widzenia.
No już.
Wynocha.
Wychodzicie. Już.
- Wynocha. - Nie.
- Słyszałyście?
Wynocha.
No, dobrze, że to załatwiliśmy.
Ruggiero!
Nie słuchaj Pampinei. Kłamie.
Mam tu dowód.
Nigdy nie poślubiła Leonarda. Nawet go nie poznała.
Zmarł na zarazę, zanim ktokolwiek tu przybył.
- Leonardo… - Nie.
Nie nosi dziecka Leonarda. Nie ma żadnych praw do tej willi.
Dlatego cię zaprosiliśmy.
Willa jest twoja. Jesteś następny w kolejce.
Dlatego proszę, przejmij ją i uwolnij nas od jej szaleństwa!
Uciąłeś…
mojemu kuzynowi głowę?
Nie, sama odpadła.
Chciałem przynieść całe ciało, ale trudno je było unieść.
Jakoś odpadła mu głowa i…
Przynajmniej można było łatwo ją przenieść.
Wynocha z willi.
Co?
Dziewczyna Boga może zostać.
Doktor też.
Resztę wyrzućcie.
Jeśli będą się opierać,
zabijcie ich.
Czas iść. Pa, pa.
Dalej, Pampineo. Idź.
Idź.
Won!
Misia!
Doszedłem jak smok.
Ani słowa, robaku.
Won!
Co to ma być? Przyszli popatrzeć?
- Bądź cicho i idź. - Co?
- Idź. - Czemu?
- Ruchy! - Jezu!
- Ruchy! - No już.
- Szybko. - Ostrożnie.
Musimy uważać.
- Na łąkę! - Pomocy!
Pomóżcie mi! Zraniłem się.
Co to za ludzie?
Świetnie. Dziwki dotarły.
Hej!
Jesteście dziwkami?
Wchodzicie głównym wejściem?
Tak.
Chodźcie do środka.
Powodzenia, dzieci.
Chodź, dziewczyno Boga.
Neifile, co ty robisz?
Co teraz?
Napisy: Marzena Falkowska