Ezin gara kanpoan geratu.
Izutu behar dugu!
- Sirisco! - Ene!
Landetxera itzuli behar dugu.
Ero hark burua moztuko digu!
Zer egingo dut? Nire eskuak ezpata bilakatu?
- Geldi! - Ez dakit!
Itzularazten ez bagaituzu, oihu egingo dut.
Ez bilatu soluziorik niregan. Argi dago: ez dut soluziorik!
- Kapera. - Giltzak barruan daude.
- Ergela. - Mesedez, ez izan krudela nirekin.
- Ba ez izan leloa. - Goazen ukuilura.
Ukuilu kirasdunera?
Zaldiekiko intolerantzia dut.
Eta egurrarekikoa.
Eta ez dut kiratsik onartuko!
Emaztearengana noa.
Salbatu egingo dut.
Itxaron…
Emaztea han utzi du?
Zer gizon-klase da?
Panfilo! Gizona, berorrek ezin…
Ez beza egin, erori egingo da.
Eror bedi, Panfilo. Erori!
Berori beldur da?
Ba ez.
Berori ikusteaz batera jakin nuen.
Berorrek ni hartzerik bazuela?
Berorrek norbaitek har zezan nahi zuela.
Jarraitu gora egiten, Panfilo.
Berorren garunak harrian barreiaturik daudenean,
ez dut errukirik sentituko.
- Ixo! Ohartaraziko ditu! - Ez esan isiltzeko!
Ados, bota garrasi ozen bat. Ea zer…
Aizue!
Ez diguzue gonbidatuez patxadaz arduratzen uzten.
Geldi! Sarkina! Bortxatzailea!
Panfilo.
Gure itxaropena ez da bete. Ez da erori eta hil.
Astakiloa ikusi du? Aizkoraz zauritu du?
- Landetxera itzuli da. - Emaztea topatu du?
Bere burua zaintzeko gai da.
Hori bai senarra.
Senarrez ari garela, plazera izan da berorrena ezagutzea.
Berorrek ere lehen aldiz ikusiko zuen. Zer moduz topatu du? Nahiko hilda?
- Ikusi du doktorea? - Ez.
Eta ene Filomena andrea, ene emaztegaia?
Goitik behera inarrosiko duen zerbait jakinarazi behar diot.
Ez da andre bat.
- Zer? - Filomena ez da Filomena.
Ba nor da Filomena?
- Licisca. - Neskamea.
Non egon da?
Licisca neskamea da. Filomena, andre noblea.
Trukatu egin ziren. Landetxetik bota dituzte.
Hau da, trukaketa baten biktima naiz?
Guztiok gara biktimak. Ni neu, ororen gainetik!
Zergatik bota gaituzte?
Tira…
Panfilori otu zitzaion gurera satanista- eta hiltzaile-banda bat gonbidatzea
primerakoa izango zela, pozkorra erabat.
Pampineak aspaldi hildako anfitrioiarekin ezkondu izanaren plantak egin ditu,
baita anfitrioiak ernalduta egotearena ere!
Kontua da hemen Panfiloren erruz gaudela orain!
Stratilia andreak ea gu zergatik bota gaituzten galdetu du.
Tira, Siriscok
Leonardoren gorpua profanatu duelako gaude hemen.
Leonardo ez zegoen Venezian?
Haurdun dago?
Bai! Horixe haurdun nagoela, munstro hori!
Ba nor da aita?
Gertatutako guztia oroitu behar dugu?
Egindakoa egina dago.
Kaka-nahaste hau nire errua da!
Neuk ekarri nituen!
Egia. Guztia da zure errua.
Abantaila nuelakoan nengoen.
Baina ergel hutsa naiz. Ergel hutsa, besterik ez.
- Ez zara ergela, tontoa baizik. - Hori hobeto dagokit.
Ados nago.
Tontoa naiz, halaxe da.
Ene, hara nola gauden.
Hotz, aire zabalean…
burkorik gabe.
Nire hankak, berorren burko.
Zure hankak ez dira burkoak. Hankak dira.
Barkatu burkoak ez izateagatik.
Nahiago nuke izango balira.
Saia gaitezen.
Ez dut ilunsentiko mokadua ere jan.
O, ixo.
Berorrek ditu negar egiteko arrazoirik sendoenak.
Emaztea hiltzailez beteriko etxean dauka, irten ezinik…
eta ezin izan du salbatu.
Ilun, ilun dago. Ilun-ilun…
Jainkoarren. Jarraitu! Ez gelditu.
Ezin dut sinetsi, kanpoan nago berriz. Zuk ez dakizu hau zer den.
Hotza, hiltzen diren eskaleak,
emakume ederrak itotzen dituen jendea.
- Infernuan gaude, Licisca. - Infernua zeu zara.
Tunelak nora eraman gaitu?
Su baten aurrean egon beharko nuke, behatzak bero-bero.
Berehala eduki beharko zenuke nahi duzun guztia.
Hausnarketa lagungarriak egiten dituzu izan beharko lukeenaz.
- Nora goaz baina? - Nora goazela uste duzu?
Florentziara itzuliko gara.
Orain?
Hobe izango da geratu,
eta hemen gauez zer-nolako izakiak dauden ikustea.
- Aski da. Ixo. - Ez, ezin dut ilunpean ibiltzen jarraitu!
- Ez nazazu behartu! - Ados.
Gaua nonbait igaroko dugu.
- Kanpoan? - Jakina, ezin gara itzuli.
Zu bai. Bakarrik.
- Nolatan zaude hain bare? - Ez ba.
Ezin izutuago nago.
Baina zure sentimenduak lehenesten ditugu beti.
Beldur guztia zeureganatu duzu. Ez didazu batere utzi.
Primeran. Basoko tokirik ilunena.
Ez duzu ez ibili, ez gelditu nahi.
Gorroto dut hau.
Gorroto dut hau, baita zu ere.
Kasketaldia. Primeran.
Zure aita hemen balego, amorratu egingo zenuke.
Zure erruz bota gaituzte, zure mozorro-jolasagatik.
- Bizitza salbatu dizut landetxean. - Misiak salbatu nau.
Berak hitz egin ezean, ez zenukeen ezer esango.
Egingo nukeen. Lehenago hitz egingo nukeen.
Une egokia… aurkitu nahian nenbilen.
Hau nire aldea da koban. Ez zaitez albo honetara etorri.
Konforme.
Zertarako? Nire kobako aldea askozaz hobea da.
O, hara.
Tokitxo atsegin, eroso eta leun bat.
Zer atsegina. Milesker leuntzeagatik, kobako trolla.
Koba segurua da. Ez dago trollik.
Espero dezagun.
Ezereza naizelakoan zaude, nire aita bezala.
Ez naiz ezereza.
Inoiz ez dut hori esan,
ezta hark ere.
O, trolla itzuli da.
Hil egingo zaitut.
Emakumea, izurria izan da?
Eragin azkarra izan du, baina izurria izango zen.
Gaixotasuna indartu egin da agian.
Garrantzitsua da inor ez ateratzea bere onetik.
- Hartu tipulak! - Ez!
Dioneo, non dago berori?
- Ene! - Hurbilegi!
Non da txoria? Txoria behar dugu!
Eman tipula bat! Tipula!
Ekarri tipulak.
- Eman eskua, Neifile. - Ene ama.
- O, hemen. - Jainkoarren.
- Lagunduko dizut. - Ez, moldatuko naiz. Ez.
Utzi. Neure kontura.
Ados. Zu zeu.
Goazen lorategira. Ez dut etxe izurrituan egon zaitezen nahi.
- Gau osoa eman dut hemen. - Bai, badakit.
Itzuli zara! Non egon zara?
Kargatu hemen.
Neifile, egin otoi Jainkoaren alde, gure salbatzailearen alde,
gure arerioak ilaundu baititu.
Premia gorrian geundenean babestu gaitu.
Ez…
ez dut egingo.
Ezin dio nire emazteari agindurik eman. Ez da oinordekoa.
Ezta berori ere.
Ez dago oinordekorik!
Bai, badago.
Zer?
- Nik esandakoan. - Ez da ondo aterako.
Ixo!
- Isildu. - Jainkoarren.
Hiru,
bi,
bat.
Zer ostra?
Ai, ama.
Aizu! Ez egin hori!
O, ez! Jainkoarren!
Jo gogorrago!
Erretreta!
- Ikusi du doktorea? - Huts egin dit, laguna.
Bai.
Ondo dago?
Ondo egongo da. Lot dezagun, bizkor.
- Misia, lagundu. - Lanpetuta nago.
Ene, faborez.
- Zertan? - Berori babesten.
Indarkeriarekin hasi beharko genukeen.
Landetxearen jabegaia da.
Bai…
hala da.
Eta begirunea merezi du.
Errespeturik gorenena.
Misia, bere alkandora.
Alkandora…
Ea, mugitu. Mugi.
Signore Tindaro.
Atzamar egiten ari zait barrutik.
Paseatzen jarraitu, eta baretu egingo dugu.
Bihozminak ondorio latzak ditu.
Adeitsua da harenganako bihozmina izateagatik.
Norenganakoa izango nuke, senarrarenganakorik ez banu?
Nire amodio-istorioa fini da, antza.
Bere mira izango dut.
Dioneoz ari nintzen.
Bai, horrek ere atsekabetu nau, jakina.
Azpisuge bat bazen ere.
Paseo atseginok
on egiten diote umeari.
Berorren dedikazioa irmoki nabaritzen du…
ziur nago.
Ea ez duen nire samina nabaritzen.
Gorroto dut gizon zakar hura, Panfilo.
Bere buruari izan ezik, denei botatzen die anabasa honen errua.
Behin eta berriz eraso zidan.
Zinez patetikoa izan zen, ezta?
Gizon patetikoa da.
Bere errua izan zen hiltzaile hark nire etxea inbaditu izana.
Ez dut aliaturik neureganatu?
Ez al naiz lutoan dagoen alarguna?
Inork ez du ulertzen.
Zuk ulertu, ulertzen duzu,
hein batean.
Neska atsegina zen?
O, bai, bera… Bera atsegina zen.
Eta hain zen gozoa… Eta asko gustatzen…
Viscontessa?
Mesedez, egin dezagun alde hemendik.
Itzul gaitezen Florentziara. Hemen ez da guretzako ezer geratzen.
Azken baliabide gisa, akaso.
Baina ez ikaratu,
badugu beste mugimendu posible bat.
Oraindik ez diogu landetxeari uko egingo.
Egunak eman ditut arabarba soilik jaten.
Bai, gogoratzen dut.
Tokia narrastxo dago, ezta?
Sukaldea.
Zer toki aproposa hausnarketarako.
O, kaixo, Stratilia.
Zu ere hausnartzera etorri zara?
Kaixo!
Kaixo.
Gogoan dut Dioneo, bizirik egondako medikua,
baita biziaren goibehera krudelak ere.
Dena den, Stratilia, nire gela zikin dago.
Jakin nahi nuke, Stratilia, ea berehala garbituko duzun.
Atoan. Badakizu zer esan nahi dudan.
Orain behar zaitut.
Dei iezadazu "txerritxo nazkagarria".
Pribatuan.
Oso triste nago, benetan.
- Ez. Inoiz ez da errepikatuko. - Zergatik?
Nobleak nobleekin egotekoak direlako.
Zergatik?
Etxeko jabearen langilea naiz. Bera hilda dago.
Ulertzen du berorrek?
Ez nukeen honetan edo zurekin nahastu beharko.
Hanka sartu nuen.
- Orduan, alde. - Garbitzen ari naiz.
Ba neronek egingo dut alde.
Banoa.
Ez nauzu berriz gogoeta bat hasten
edo amaitzen ikusiko.
Eta hori galera eskerga da, bai horixe.
Ez biezat begiratu!
Zerbait behar du? Dena dela, nik ez daukat.
Ez dut ezer behar.
Neure buruaz arduratzen naiz.
Utziko gaituzu bakarrik?
Beroriek bakarrik uzteko?
- Gera dadila. - Ez horixe.
Ez, ez horixe.
- Zer moduz zaude? - Ondo nago.
Plan bat dut, Ruggiero dela eta.
Gizon haiek hona ekartzeko azken planak ez zuen amaiera zoriontsurik izan.
Ez dirudi triste zaudenik.
Begira. Ez dezagun iraganaz eztabaidatu, ados?
- Zure laguntza behar dut. - Zure azpijokotxoetarako?
Izurriak ez du beti iraungo, Ruggierok edozer uste duela ere.
Amaitutakoan, landetxea gurea izango da agian.
- Ruggierorena da. - Ez dio axola.
Mundua amaituko delakoan dago.
Etxea guri emateko konbentzituko dut.
- Ez zaitu gustuko. - Baina zu bai.
Ez da hala?
- Bidea topatu behar dugu. - Ez dugu bidearekin zerikusirik nahi.
Gauza izugarriz lepo dago.
Nik landan egindako bideari helduko diogu.
Bidaia hark lorratz sakona utzi zidan ariman.
Arimaren lorratzei jarraitzen diezu, bai.
Ados. Bidea zuk markatuko duzu oraingoan.
Ez dakizu nolakoa izan zen.
- Badakizu zer gogoratu dudan bart? - Alde batera utzitako moralitatea?
Vitrucchia gaiztoa.
- Ez nuen harengan sinesten. - Bai horixe.
Ez horixe.
"Vitrucchia, Vitrucchia, deabruak izena madarikatu zizun".
Kandelak itzali, eta itxaron egiten genuen.
Inoiz ez zuen gure haginez hautsik egin bere zopan jartzeko.
Ez zuen axola. Beti ikaratzen gintuen.
Bart, gogotik izutu nauzu, trollei buruz hitz eginez.
Badakit. Neure burua ere izutu dut pixka bat.
Esnatu egin zaitut ia, konpainia bila.
Baina ez.
Hobe. Ni ez nago zuri konpainia egiteko.
Ez gara lagunak, ergel hori.
Badakit.
Hara, limoiondo bat.
Jenio hutsa naiz.
Ustelduta dago.
Ai, Jainkoarren.
O, kaixo.
Nire medikuak ganorazko ehorzketa bat izan behar du,
gizatxar eta putengandik bereiz.
Benetan?
Noble handi baten laguna zen.
Eta noble beraren pozoitzailea.
Pozoitzailea, laguna…
Ez dago ezberdintasunik.
Ba ote?
Eman pala.
Txerritxo nazkagarria naiz, bai horixe.
Ni ere bai.
Zu zara.
Nire ariketak egiten nenbilen.
Ixo…
txerritxo nazkagarri hori.
- Zoragarri. - Patetikoa eta ahula da, ergel hutsa.
Ezpain…
zoragarriak dituzu.
Zaplaztekoa.
Gogorrago.
Txerri zikina.
Ederra zara.
Gorroto dut berori.
Nobletxo babo eta gutiziatsu hori.
Berorren gizonak hilda daude.
Zinez?
Bueno, emagaldu batzuk nahiko izerditsu zeuden, bai.
Calandrino, ezta?
Deslotuko nauzu? Ekarriko didazu ardo pixka bat?
Ez naiz munduaz fio, infernuaren ateko kiratsa dario.
Furfuria eta farfaila.
Hau zera da…
Benevento.
Titiak?
Zetan bildutako mertxikak.
Tira ba.
…Benevento…
Benevento-ko Barbado.
Harribitxiak.
Barbado.
Benevento.
Kaixo.
Barbado…
- E! - Utzi pasatzen.
Ez iezaiozu utzi.
- Etxekoandrea naiz, Calandrino. - Ez, ez da etxekoandrea.
- Bera ere ez. - Ni baino are gutxiago da.
Zer zentzutan? Azal biezat, arren.
Aiurrian, jitean, zintzotasunean. Nik, gezurrik ez.
Oso ona da. Berriz eskatuko dizut.
- Entzun du esandakoa? - Entzun du berorrek?
Putre odol-zupatzaile hori.
Eta kapela hori, urtxintxa haserrea?
- O, berori… - Emakume ergel hori.
Hartu soinekoa, Neifile.
- Ez… - Zorte on.
- Zeta veneziarra da, munstro hori!
- Ospa etxeko alde honetatik. - Ez.
Bai!
Ez da etxeko nagusia!
Badut laguntzerik?
Ez nago solasaldi baterako umorean.
Bai. Bueno, orduan berorrek zer deritzo…
proposamen bati?
Proposamen bat?
Ezkon bedi nirekin, askapenaren truk.
Landetxeko jabe legitimoa izango da. Ni, berorren emaztea.
Eta aldean
dote naroa dakart.
Botoak kenduta, ez genuke zertan hitzik egin.
Egiari zor, nahiago nuke hala balitz.
Landetxea erdibitu egingo dugu. Bakoitza bere aldean.
- Umea? - Badugu berorrena dela esatea.
Ez genuke hitz egingo?
Nahiagoko nuke.
Eta koloretea?
Berorren patua nire esku dago.
Nire patua berorrena ere bada,
baita Stecchi, Bruno eta Lorenzorena ere.
Nire lagun eta etsai guztiena.
- Puta haiena ere bai, antza. - Merezitakoa jaso dute.
Ez nago berorrengan interesatuta.
Amodiotsu hutsa da.
Ez nabil flirtean.
Apaiz bat bezain argia naiz.
Berori txepela da. Eta zaharra.
Gizajoren baten sasikumearekin dago haurdun.
Siriscorena da?
Baina, oroz gain, berorrek izaera txarra du.
Leonardo ez zatekeen berorrekin ezkonduko.
Horixe baietz.
Atrebentzia leloa izan zen ezkontza aldarrikatu izana.
Ulertzen dut berorrek zergatik irrikatzen duen maitasuna.
Baina inoiz ez du maitasunik jaso, eta ez du jasoko.
Eta ez polita ez delako. Tira, hori ez da arrazoi bakarra, bederen.
Berori beato egozentriko eta patetikoa delako da.
Landetxeko mundu guztiak erdeinatzen du berori.
Eta Florentzian berdin izango da.
Gizon orok, berori ikusi eta berehala,
jakingo luke aldaka meheko sorgin dudatsua dela. Ospa egiteko arrazoia.
Berorren gorputz siku eta etsiarekin baino, nahiago nuke
arantzaz jositako zuhaixka batekin txortan egin.
Berorri hurbiltzea baino, nahiago nuke gela honetan usteldu,
izurriak gu denok eraman arte.
Beraz, ez.
- Akats… - Erantzun diot. Orain, alde.
Nekatu naiz berorren aurpegi zimelaz. Ezin dut jarraitu.
Zer gertatu da?
Zer esan dio hari?
Panfilo. Neifile.
Badut laguntzerik?
Zer esan dio Pampineak?
Ni askatzearen truk, ezkontzea proposatu dit.
Zer erantzun dio?
Tira, proposamena hausnartuko dudala esan diot, jakina.
- Beroriek eskaintza hobea eduki ezean. - Badaukagu.
Administratzaileak izango gara.
Biok? Berori eta emaztea?
Bai. Landetxea berorrena da.
Baina ez du geratzen zaion denbora apurra zulo honetan lagunik gabe eman nahiko.
Lursaila geuk gobernatuko dugu.
Inoiz itzultzen bada, garagardoa prest izango dugu.
Badaki txortan egin dugula, ezta?
Ez dio axola horrek?
Hementxe gertatu zen. Ziur aski, usainak dirau.
Ez du guk amodioa egin izanak aztoratzen?
Ez zaitu aztoratzen?
Aztoratzen nau.
Ez naiz horregatik etorri.
- Emazte ona izan naiz. - Ez naiz senar ona izan?
- Badaude komentatzen ez ditugun gauzak. - Komenta bitzate.
Dioneo Jainkoak bidali zuela esan zenidan.
Jainkoaren gaineko gezurra.
Hiltzailearekin oheratu zara.
Eta zu leiala izan zara?
Bota-fabrikatzailea, zer?
Zu eta Lord Petti, zer?
Horiek… anaiarteko jarduerak izan ziren.
- Umetzat naukazu! - Eta zergatik ote?
Kardinalaren behatza ostu zenuen. Putzuan jausi zinen.
Ez nauzu naizen bezalakoa maite?
Maite zaitut, bai.
Nire kidea zara.
Eta nire laguna.
Eta nire emaztea.
Akatsak ditut, bai.
Bueno, akatsak ez, diferentziak.
Konpentsatu egiten ditut, ezta?
Ez nuen hau norbaiten aurrean eztabaidatzea aurreikusi.
Ez zenuen hau eztabaidatzeko asmorik.
Gezurra esango zenukeen.
Ruggierorekin ikusi zintudanean…
Zer? Ikusi gintuen? Zer zati?
Ixo!
Ikusi zintudanean…
poztu egin nintzen, pozik zeundelako.
Barkatu, ezin izan dizut horrelakorik eman.
Ados, egin, egingo dut.
Lursaila berorien esku.
Areago, eman egingo diet. Edozer sinatuko dut.
- Zer? - Bai.
Datorrela notario bat-edo.
Jakin dezan,
hori, berori eta gizon dotorearen artekoa,
benetako maitasuna da, nolabait.
Goza bezate, dirauen artean.
Ados.
Ni deslotu, eta beste txortaldi bat?
Edo badu ni ez deslotzea, eta…
Ez.
Eskerrik asko.
Ondo dago, Neifile?
Zurbiltxo dago.
Ondo nago.
Zer pena.
Zer libratzailea izan den
esan gabeko gauzak esatea.
Bai.
Arin…
sentitzen naiz.
- Bat etorri da! - Zer?
Benetan?
Zin dagit, maitea,
gure bizitzako hurrengo kapitulu honetan…
ez dut ezer neure artean gordeko.
Nire lagun mina zara.
- Eta zu, nirea. - Nire zintzotasuna merezi duzu.
Eta zuk, nirea.
Has gaitezen.
Hura hil egin da. Ni, ez.
Lezio okerra dirudi. Nire sentimenduez ez fidatzen ikasi dut.
Sirisco, zizelka ezazu Dioneoren estatua bat. Jar ezazu hemen.
Oinarrian, idazkun bat egongo da:
"Genovako Dioneo.
Plazer fisikoa eman zien milaka emakumeri".
Gustatuko litzaioke.
Eta, gero,
"Ez zuen maitasuna topatu".
Krudelegia ote?
"Milaka emakumeri". Hor amaitu.
Arima inperfektuko gizona, gorputz hutseginkorrean.
Ez naiz ezer.
Bada zerbait.
Berori gauza asko da.
Ez daukat ezer.
Ez daukat inor.
Neu nauka.
Zu.
Nire laguna izan zara hasieratik.
Maite nauzu?
Jakina. Maite dut.
Maite zaitut, Misia.
Nik ere maite dut, viscontessa. Maite dut.
Nola ez dut maiteko?
Maitalea galdu zenuen,
eta ez genuen deitoratu.
- Ez. - Ez genuen zure Parmena deitoratu.
Zinez sentitzen dut.
- O, ez kezkatu. - Ez.
O, ez kezkatu, viscontessa.
- Ez kezkatu. - Ez. Sentitzen dut.
Badugu orain egitea.
Zer?
Hemendixik. Adar hau ezaguna egiten zait.
Mila aldiz esan duzu hori. Zergatik ez dugu bidea topatzen?
Ez naizela ezertarako gai uste duzu, ezta?
Bai.
Ikusten?
Landetxerako bidean hau topatu zenuen?
Ez, baina orain topatu izanak meritua du.
Kaixo?
- Kaixo. - Kaixo.
Kaixo, bidaiari estimatuak. Zer moduz?
Gose gara. Nire urdaila bere burua jatear da.
Sar zaitezte. Jatear gaude. Zatozte.
- Hori oso adeitsua litzateke. - Ez horixe.
Atsegina da konpainia izatea.
Mario, gonbidatuak ditugu!
Etxolatxo zoragarria duzu.
Beregain dago zutik, harrigarria da.
Zu bai eskuzabala.
Salda xumea da. Berotu egingo zaituzte.
- Ezin hobea izango da. - Gogotik gozatuko dut.
Zatozte. Besteak zain daude.
Oso usain ona du.
Mario, ez izan zakarra. Agurtu itzazu.
Jainkoarren.
- Zer da? - Ez.
Ze…
- Ai, ama. - Ez.
- Egon. Jainkoarren. - Ai ene.
- Hilda daude! - Ospa.
- Atzera. - Ene ama.
- Guztiak daude hilda! - Atzera!
- Mario! - Jainko maitea, zer infernu klase da hau?
Salda gozo dago!
Plazera izan da!
Begiak itxi, eta ez dut ezer berriro ikusi nahi, baina hil gabe.
Ikaragarria izan da, baina jan egin dugu behintzat.
Jan egin dugula?
Filomena, bidetik urruntzeko plan bikainari esker,
eroz eta hildakoz inguratuta gaude.
Bidea hutsezina da definizioz.
Joan nahi duzun tokira eramaten zaituen lerroa da.
Zure errua da.
Huts egin duzu.
Nola ausartu zara?
Zubitik behera bultzatu izan ez baninduzu…
- Ogia partekatzen utzi izan bazenit! - O, betiko matraka…
Ez, zu beti zaude guztiaren kargura.
Ogiaren erregina, nire erregina!
Villa Santara noa.
Aizkoradun gizonarengana eta joateko ala hiltzeko
esan ziguten balizko lagunengana. Ideia ona.
Han benetako lagun bat dut. Misia.
Lagun bakar bat egin ahal izan dut azkenean. Nire lehen laguna.
Zure lehen laguna? O, halakorik.
Zergatik diozu hori? Inoiz ez dut benetako lagunik izan.
- O, Jainko laztana. - Zer?
Ni! Ni izan nauzu!
Lagunak ginen, gure hamabigarren urtean, auskalo zergatik,
sanmigeletan ilea moztu zenidan arte.
- Ez nuen hori egin. - Bai ba.
Ilea moztu, Lauretta eta Violetta-ri erakutsi,
eta ez zenidan berriz lagun gisa hitz egin.
- Halabeharrezkoa zen. - Zergatik?
Nire neskamea zinela jakin nuelako.
Zure aita ez zen horrelakoa.
Adeitsua zen.
Aitaren antz handiagoa duzu zuk nik baino.
Hori uste duzu?
Bai.
Orduan…
ezin zinen nire laguna izan,
baina Misiarena bai.
Zer alde dago?
Ez dakit.
Baina eguzkia etzatear da,
eta ez dut berriz ilunetan kanpoan egon nahi.
Oraingoan ez zaude bakarrik.
Nirekin zaude.
Eta Vitrucchiarekin.
- Lehengoa bera zen. - Ez esan hori.
Mendixka josten duten sustrai saminetan barrena
irekitzen dugu bidea. Horrela sortzen gara.
Lurraren zatitxo txiki eta ilaunak
bilakatzen garen arte.
Haizeak gure gorputzak lurretik barreiatzen ditu,
ondo hedaturik, boladaz bolada,
eta tentuz itzultzen ditu lur sakonera,
biziaz aparte.
Milesker omenaldia egiten uzteagatik.
Milesker parte hartzen uzteagatik.
Lagunak?
Lagunak.
Lagunek elkar animatzen dute.
Zerk animatuko zintuzke?
Hemendik joateak eta inoiz ez itzultzeak.
Agian hoberena litzateke.
Ruggierok gupidarik gabe goberna dezala tokia.
Ene lagun estimatua,
ene lagun egiazkoa…
une oro nire alboan.
Bai.
Zer du berorrek?
Lagunduko didazu zerbaitekin?
Tira, txerriez arduratuko naiz. Banoa.
Ez biezat jarraitu.
- Badut laguntzerik? - Ez.
Dirudien baino indartsuagoa naiz. Ondo dakizu hori.
Ez.
Elkartu egin gara.
Bakoitzak bere bizitza du. Errespeta beza distantzia.
Zer moduz etxekoandre goibela?
Berori…
hil dezadan nahi du…
landetxea bereganatzeko oztoporik ez izateko.
Tira, hori ez dago ondo.
Ez dut egin nahi.
Toki honek ez digu mesederik egingo, hala ere.
Baina berori hiltzea…
Zer?
Ez diot egindakoari biziraungo.
Ba ez ezazu egin.
Nire andrea da.
Zer egitea nahi duzu?
Nire onespena ematea?
Egingo luke berorrek?
Ni hiltzeko baimena eskatzen ari zatzaizkit,
baina ni ez naiz landetxearen oinordekoa.
Bravo.
- Ez duzu entzun? - Edan beza.
- Tragotxo bat. - Ez naiz oinordekoa.
Plan ona.
Pozoia susmatzen nuen.
Hori usteko zuelakoan…
Ez naiz oinordekoa.
Zer?
Kendu gainetik.
Ez naiz oinordekoa.
Azpitituluak: Xabier Izagirre Aizpitarte