Pero como imos quedar fóra?
- Debemos entrar en pánico! - Sirisco!
- Deus santo! - Métenos dentro da vila.
O tolo da brosa decapitaranos! Pensas que teño dagas por mans ou que?
- Quieta! - Eu que sei!
Métenos aí ou póñome a berrar.
Non busquedes solucións en min, pois ningunha teño!
- A capela. - A chave está dentro.
- Es parvo. - Non te metas comigo, anda.
- Pois non sexas parvo. - Ás cortes.
- Ás fedorentas cortes? - Teño intolerancia ós cabalos.
E intolerancia á madeira.
E non tolerarei fedores!
Regresarei pola miña muller.
Salvareina.
Agardade…
Deixou aí á muller?
A quen se lle ocorre?
Panfilo, home! Como ides…
Como ides ir por aí? Ides caer.
Caede, Panfilo. Caede!
Tedes medo?
Pois non.
Sóubeno dende o momento en que te vin.
Que podiades posuírme?
Que queriades que vos posuíran.
Seguide a rubir, Panfilo.
Cando os vosos miolos cubran a empedrada non busquedes a miña compaixón.
- Silencio! Advertirédelos! - Non me mandes calar!
Pois nada, a todo berrar! E veremos…
Ei!
Así non hai quen monte troula aí dentro.
Detédevos! Intruso! Violador!
Panfilo.
Non morrestes esmagado como agardabamos?
Vistes a besta esa? Rebandouvos?
- Volveu entrar. - Atopastes a vosa esposa?
Sabe coidarse soa.
Tamaño marido.
Falando de maridos, foi un pracer coñecer hoxe o voso.
Vós tamén o coñecestes hoxe, non?
Que vos semellou? Un chisco morto?
- Vistes o doutor? - Non.
E a señora Filomena, a miña prometida?
Debo revelarlle algo que a deixará totalmente devastada.
"Señora" di…
- Que? - Filomena non era Filomena.
Daquela quen era?
- Licisca. - A criada. Onde ceos estabades?
Licisca era a criada, Filomena era a señora.
Intercambiáronse e expulsáronas.
Estades a dicir que fun vítima dun troco?
Vítimas somos todos. Sobre todo eu!
Por que nos expulsaron?
Veredes…
Aquí ó señor Panfilo pareceulle unha xenial e gozosa idea
convidar unha banda de asasinos satánicos.
Todo comezou cando Pampinea finxiu estar casada
e preñada do noso putrefacto anfitrión!
O tema é que estamos aquí por culpa de Panfilo!
O que preguntou a señora Stratilia é por que nos botaron a todos.
Pois resulta que nos botaron a todos
porque Sirisco profanou o cadáver de Leonardo.
Leonardo non ía en Venecia?
- Tampouco estades grávida? - Abofé que estou encinta, monstro!
E quen é o pai logo?
É mester repasar cada acontecemento?
O feito, feito está.
Todo este desastre é culpa miña!
Tróuxenos eu!
Non che quito a razón. É culpa túa.
Desta volta crinme moi listo,
mais non son máis ca un idiota. Un mero idiota.
- Non sodes idiota, só estúpido. - Pois estúpido logo.
Concordo.
Estúpido, veña.
Deus, que foi de nós?
Pasando frío á intemperie.
Sen almofadas.
Préstovos as miñas pernas.
As túas pernas non son almofadas, son pernas.
Canto o sinto.
Oxalá fosen almofadas.
Podemos probar.
E nin comín o meu petisco nocturno.
Oh, calade.
Deberiades ser o que máis chorase.
A vosa esposa quedou atrapada con esa recua de asasinos…
e non fostes quen de salvala.
Que escuro está todo. Que escuro…
Deus bendito! Camiñade.
Como é que volvo estar a ceo aberto? Non tes nin idea do que é.
Un frío que corta, mendigos moribundos, estranguladores de belezas.
- É un inferno, Licisca! - O inferno sódelo vós.
A onde nos levou ese túnel?
Debería estar ante un lume coas dedas quentes e fumegantes.
Deberiades telo todo no preciso intre que o desexedes.
As vosas hipotéticas reflexións sonvos ben útiles.
- Pero a onde imos? - A onde pensas que imos?
Camiñaremos ata Florencia.
Agora?
Non, mellor quedamos
para descubrir que criaturas asexan por aquí de noite.
- Ceos! Calade! Silencio. - Non camiñarei de noite!
- Non me obrigues! - De acordo.
Refuxiarémonos ata a alba.
- Á intemperie? - Non podemos regresar.
Vós si, mais soa.
- Como estás tan tranquila? - Non estou tal, estou aterrorizada.
Mais coma sempre, só importan as vosas emocións.
Acaparades vós todo o medo e a min non me queda ren.
Xenial. O máis escuro do monte.
- Non vos prace camiñar nin detervos. - Odio isto.
Odio isto e ódiote a ti.
Unha perrencha. Fantástico.
O voso pai non vos aturaría nin un segundo.
Botáronnos por culpa do teu xoguiño de disfraces.
- Salveivos a vida na vila. - Salvouma Misia.
Se non falase ela, ti quedarías calada.
Ía falar eu… antes.
Só buscaba… o momento xusto.
Este é o meu lado da cova. Quédache prohibido.
Perfecto.
Para que ía querer ir aí cando teño, obviamente, o mellor lado da cova?
Vaia, mirade.
Un sitio encantador, cómodo e liso.
Can encantador. Grazas por alisalo, trol da cova.
A cova é segura, non hai troles.
Oxalá teñades razón.
Pensas, igual ca meu pai, que son unha inútil,
mais non o son.
Nunca dixen tal cousa.
E el tampouco.
Aí vos vén o trol.
Voute matar.
Sería obra da pestilencia?
Non se espalla tan velozmente, mais podería ser.
Talvez gañase virulencia.
Debemos conservar a calma.
- Vai polas cebolas! - Non!
Dioneo, onde andas?
- Deus! - Afástate!
E a ave? Precisamos a ave!
Dáme unha cebola! Dama!
Trae as cebolas.
- Dáme a man, Neifile. - Xesús!
- Aquí. - Ceos.
- Axúdoche. - Non, encárgome eu.
Podo eu. Está controlado.
Moi ben, como queiras.
Saiamos ós xardíns, Neifile. Non quero verte neste infestado lar.
- Xa pasei aquí a noite. - Xa o sei.
Aí estás! Onde andabas?
Cargádeos aquí.
Neifile, unha pregaria de agradecemento pola axuda de Deus.
Aniquilou os inimigos
e protexeunos a todos cando máis o precisabamos.
Non…
Non farei tal.
Non mandades na miña esposa. Non sodes a herdeira da vila.
Vós tampouco.
Non hai herdeiro!
Si que o hai.
Que?
- Á de tres. - Non ten xeito.
Calade!
- Silencio! - Ceos.
Tres,
dous,
un.
Que carallo?
Deus bendito!
Ei, para quieto!
Ai, non! Ai, Deus!
Pégalle duro!
Retirada!
- Vistes o doutor? - Decepciónasme, vello amigo.
Iso.
Está ben?
Recuperarase. Atémolo, axiña.
- Misia, axuda. - Estou ocupada.
Ai, por favor.
- Ocupada? - Protéxovos.
A violencia era o camiño.
É o herdeiro da quinta.
É, si…
É o herdeiro.
E merece respecto.
O máximo respecto.
Misia, vaille pola camisa.
Camisa…
Movédevos.
Señor Tindaro.
Percibo a súa inquedanza.
Tranquilicémolo cun repousado paseo.
O loito pasa factura.
Dignifícavos chorar a súa morte.
Como non ía chorar a morte do meu propio marido?
Semella que o meu pequeno amorío chegou á súa fin.
Botareino en falta.
Referíame a Dioneo.
Tamén choro a súa morte, claro.
Malia ser un canalla.
Fanlle ben ó voso fillo,
estes adorables paseos.
Estou certa de que aprecia a vosa firme…
dedicación.
Rezo por que non aprecie a angustia.
Detesto o perverso de Panfilo.
Todos teñen a culpa desta lea menos el.
Atacoume repetidamente.
- Foi patético, non si? - Patético é, concordo.
Coma se non fose culpa súa que o asasino invadira o meu lar.
Acaso non teño aliados?
Acaso non son unha viúva de loito?
Ninguén o entende.
Ti si que o entendes,
ata certo punto.
Era boa?
Si, era… era boa.
E moi amable e encantáballe…
Vizcondesa?
Rógovos que marchemos deste lugar.
Regresemos a Florencia. O noso sitio non está aquí.
Talvez coma último recurso.
Mais non temas,
quédanos outra xogada.
Non renunciaremos aínda a esta vila.
Levaba días a base de ruibarbo.
Lémbrome, si.
Tamaña desfeita hai aquí, non?
A cociña.
Marabilloso lugar para reflexionar.
Saúdos, Stratilia.
Tamén vés reflexionar?
Saúdos!
Saúdos.
Penso no meu doutor, Dioneo, previamente vivo,
e nas crueis vicisitudes da vida.
Porén, Stratilia, a miña alcoba está sucia,
e preguntábame, Stratilia, se poderiades limpala decontado.
Xa sabedes a que me refiro.
Precísote xa mesmo.
Volve chamarme porquiño inmundo.
En privado.
Estou moi triste.
- Non. Nunca máis. - Por que?
Os nobres coas nobres, non coas servas.
Por que?
Traballo para o home da casa, que está morto.
Entendedes?
Nunca debín entrar neste xogo convosco.
Parva de min.
- Daquela podes retirarte. - Debo limpar.
Daquela retírome eu.
Marcho.
Non volverás ser testemuña das miñas cavilacións
nin pensamentos.
Non sabedes ben o que perdedes.
Afasta a vista de min!
Precisades algo? Sexa o que for, non o teño.
Nada preciso.
Sei coidarme soa.
Déixasnos sós?
Se vos deixo sós?
- Pode quedar. - Non pode.
Non pode, non.
- Como te atopas? - Ben.
Teño un plan para Ruggiero.
O último plan, coa chegada deses homes, non rematou moi ben que digamos.
Non te vexo triste.
Mira, mellor ignoramos o pasado, de acordo?
- Agora preciso que me axudes. - Con que? Que tramas?
A pestilencia non será eterna, malia o que pense Ruggiero.
Cando remate, a vila pode ser nosa.
- Mais é de Ruggiero. - Dálle igual. Cre que é a fin do mundo.
Quero convencelo de que nola ceda.
- Non lle gustas. - Mais gústaslle ti.
Non é así?
Debemos atopar o camiño.
Debemos evitar o camiño.
Estaba repleto de vilezas.
Desandaremos a ruta que fixen pola campiña.
A viaxe quedoume gravada na alma.
Non sabía nin que tiñades alma.
Moi ben. Guiádenos vós por unha vez.
Non tes nin idea do que pasei.
- Sabedes que lembrei onte á noite? - A ética que abandonaches?
A malvada Vitrucchia.
- Nunca crin nela. - Si tal.
Non tal.
"Vitrucchia, Vitrucchia, maldito sexa o voso nome".
Logo soprabamos as candeas e agardabamos.
Nunca chegou a moernos os dentes para facer sopa con eles.
Tanto tiña. Sempre nos aterraba.
Onte si que me deches arrepíos falando dos troles.
Xa. Déronme arrepíos ata a min.
Case vos esperto para facérdesme compañía.
Mais non.
Fixeches ben. Non estou para facerche compañía.
Non somos amigas, parva.
Ben o sei.
Mira, un limoeiro.
Son un xenio.
Está podre.
Ceo santísimo.
Ei, ola.
Por certo, o meu doutor será dignamente enterrado,
non xunta bandidos e rameiras.
En serio?
Dioneo era amigo dun gran nobre.
Tamén envelenou a un.
Envelenar, ser amigos,
éche todo o mesmo.
Ai, si?
Dáme a pa.
Si que son un porquiño inmundo.
Eu tamén.
Es ti.
Só estaba a exercitarme.
Calade a boca…
Porquiño inmundo
- Fantástico. - Patético, miñaxoia, pailán.
Que beizos…
tan fantásticos.
Losquéame.
Máis forte.
Porco noxento.
Es ben fermosa.
Ódiovos.
Un avarento nobre de merda.
Os vosos homes morreron.
Morreron?
Agora entendo por que suaban tanto algunhas rameiras.
Calandrino, certo?
Importaríache desatarme e darme un groliño de viño?
O inferno infernado infernou.
Famélicos festexamos festíns.
Son…
Benevento.
Peitos?
Pexegos tenros e sedosos.
Imos alá.
…de Benev…
Barbado de Benevento.
Dáme as xoias.
Barbado.
Benevento.
Boas.
Barbado…
- Ei! - Calandrino, paso.
Non lle deixes pasar.
- Nesta casa mando eu. - Non manda nada.
- El tampouco. - Manda menos aínda ca min.
Como é iso? Rógovos unha explicación.
Por carácter, ánimo, honestidade, ausencia de mentiras.
Fantástico. Calandrino, insisto.
- Oídesvos falar? "Insisto"? - Oídesvos vós falar?
Voitre chuchasangues.
Co sombreiro ese de esquío anoxado.
- Seredes… - Estúpida.
Agárraa do vestido, Neifile.
- Non… - Boa sorte.
- É seda veneciana, monstro!
- Marcha xa desta parte da vila. - Non.
Si!
Non manda nesta casa!
Podo axudarvos?
Non estou de humor para un vis à vis.
Xa. Vaia, entón, que vos parecería…
unha proposta?
Unha proposta?
Propoñédeme matrimonio e liberareivos.
Reclamarades a vila como lexítimo dono comigo como noiva.
E tamén aporto
un pingüe dote.
Tralos votos, non temos nin que falar.
E a verdade, mellor así.
Partiremos a quinta ó medio. Unha metade para cada un.
- E o bebé? - Diremos que voso.
- E nunca falariamos? - Insistiría, non.
E logo o colorete?
O voso destino está nas miñas mans.
O meu destino é o mesmo có voso.
O mesmo có de Stecchi, Bruno, Lorenzo,
tódolos meus amigos e inimigos.
- E có das rameiras, supoño. - Levaron o seu merecido.
Non me interesades para nada.
Deixade de coquetear.
Non coqueteo.
Son sincero coma un cura.
Sodes insulsa e vella.
Estades preñada co bastardo dalgún desgraciado.
É de Sirisco?
Mais por riba de todo, tedes unha nefasta personalidade.
Leonardo nunca casaría convosco.
Abofé que si.
Estúpida ousadía a vosa devecer pola súa man.
Porén, vexo por que ansiades tanto o amor.
Nunca o tivestes e nunca o teredes.
Non porque non sexades fermosa. En fin, non só por iso.
Máis ben por serdes unha ególatra e patética beata.
Observade como vos aborrecen todos na vila.
E en Florencia sería o mesmo.
Cada home que vos coñeceu apreciou deseguida
a harpía pegañenta e esmirrada que sodes e fuxiu por pés.
Daquela, como resposta á vosa proposta,
preferiría foder un espiño que o voso enxoito e desesperado corpo.
Preferiría podrecer nesta alcoba ata que a peste nos leve
que achegarme un palmo máis a vós.
A miña resposta é non.
- Facedes… - Respondín. Marchade.
Quedei farto da vosa face caída, non quero discutir máis.
Que aconteceu?
Que lle dixestes?
Panfilo. Neifile.
Podo axudarvos?
Que vos dixo Pampinea?
Propúxome matrimonio a cambio de liberarme.
Que respondestes?
Díxenlle que o consideraría, por suposto.
- Ou tedes unha oferta mellor? - Temos, de feito.
Seremos os vosos mordomos.
Os dous? Vós e a vosa esposa?
Si. A vila será vosa.
Mais non quereredes pasar o pouco tempo que vos queda
neste cortello sen amigos.
Levaremos a quinta na vosa ausencia.
Se quixerdes regresar, teredes presta unha cervexa.
Deiteime con ela, sabedes?
Non vos amola?
Foivos aquí mesmiño. Aínda se poderá cheirar.
Non vos amola que fixésemos o amor?
Non te amola?
Amólame.
Mais non me atinxe arestora.
- Sempre fun boa esposa. - E non fun eu bo marido?
- Hai temas dos que non se fala. - Falade, rógovolo.
Dixeches que Deus enviou a Dioneo.
Mentíchesme sobre Deus.
E ti xaciches con este asasino.
Acaso fuches ti fiel?
E o zapateiro?
E o teu con lord Petti?
Non eran máis ca… actividades fraternais.
- Trátasme coma unha nena. - Por que será?
Roubaches a deda do cardeal. Caíches nun pozo.
Non me queres tal e como son?
Claro que si.
Es a miña compañeira.
A miña amiga.
E a miña esposa.
Teño defectos.
Diferenzas, máis ca defectos.
Compénsoas dabondo, non si?
Non agardaba tratar este tema diante de terceiros.
Non ías tratar este tema nunca.
Só ías mentir.
Cando te vin con Ruggiero…
Que? Vístesnos? Que parte?
Calade!
Cando te vin…
aledoume verte feliz.
Non podo ofrecerche o mesmo, síntoo.
Veña, acepto.
Dirixide a quinta.
De feito, quedade con ela. Firmarei o que sexa.
- Que? - Así é.
Ante notario se for mester.
Sabedes,
o que hai entre vós é amor verdadeiro, dalgún xeito.
Entre vós e o home elegante.
Gozade do amor mentres perdure.
Claro.
Desatádesme e fodemos?
Ou deixádeme atado e…
Non.
Grazas.
Estades ben, Neifile?
Véxovos pálida.
Estou ben.
Unha mágoa.
Tamaña liberación,
falar do que nunca se falara.
Certo.
Síntome…
lixeiro.
- Aceptou! - Que?
En serio?
Prométoche, amor meu,
que neste novo capítulo das nosas vidas…
non agocharei segredos.
- Es a miña mellor amiga. - E ti o meu.
- Mereces a miña sinceridade. - E ti a miña.
Comecemos.
El morreu, eu vivo.
Non o vexo ben, mais aprendín a ignorar os meus sentimentos.
Sirisco, esculpe unha grande estatua de Dioneo e eríxea aquí.
No pedestal, unha inscrición rezará…
"Dioneo de Xénova.
Aportou pracer físico a miles de mulleres."
Acho que lle gustaría.
E engade logo:
"Porén, nunca atopou o amor."
É moi cruel?
Nada, déixao no das miles de mulleres.
Un home de alma imperfecta nun corpo falible.
Nada son.
Non tal.
Sodes moito.
Nada teño.
A ninguén teño.
Tédesme a min.
Ti.
Sempre fuches unha amiga.
Quéresme?
Claro que vos quero.
Quérote, Misia.
Eu tamén vos quero, vizcondesa. Eu tamén.
Abofé.
Perdiches a túa amante
e non choramos a súa morte.
- Non. - Non choramos pola túa Parmena.
Síntoo moito.
- Non pasa nada. - Non.
Non pasa nada, vizcondesa.
- Xa foi. - Non. Síntoo moito.
Fagámolo agora.
O que?
Por aquí. Sóame esta póla.
Non deixades de repetilo. Por que non seguiriamos o camiño?
Vesme como unha auténtica inútil. Certo?
Certo.
Ves?
Atopástela de camiño á vila?
Non, mais tamén ten mérito atopala agora.
Ola?
- Ola. - Saúdos.
Ola, queridas viaxeiras. Como estades?
Morremos coa fame. Quero comerme a min mesma.
Praceríavos pasar? Imos cear. Unídevos.
- Seriades tan amable? - Non é nada.
Agradécese a compañía.
Mario, temos convidadas.
Can adorable chociña tedes.
É incrible que non caia.
Can xenerosa sodes.
Un caldo humilde, mais quentaravos o corpo.
- É perfecto. - Gozarei ata a última pinga.
Pasade e sentade cos demais.
Como recende.
Mario, que maleducado. Saúda.
Deus bendito.
- Que acontece? - Non.
Que…
- Ceo santo. - Non.
- Un segundo. Ai, Deus. - Ceo santo.
- Morreron! - Sae.
- Atrás. - Deus santo!
- Morreron todos! - Sae!
- Mario! - Mais que inferno é este?
A sopa está boa!
Un pracer coñecervos!
Oxalá seguir viva, mais perder a vista para sempre.
Foi horripilante, mais polo menos temos comida.
"Temos comida?"
Filomena, o voso divino plan de apartarse do camiño
só nos trouxo xunta os tolos e os mortos.
O camiño é infalible por defecto.
Unha simple liña que te leva ó teu destino.
É culpa vosa.
Fracasastes.
Como te atreves?
Se non me empuxaras daquela ponte…
- Se me deixaras compartir o pan! - E dálle…
Seica tedes que mandar eternamente.
Raíña do pan, raíña de min!
Regreso a Vila Santa.
Co tolo da brosa e os supostos amigos
que nos dixeron de marchar ou morrer? Moi lista.
Teño unha amiga de verdade, Misia.
Por fin fixen unha amiga. A miña primeira amiga.
A vosa primeira amiga? Sodes do que non hai.
Que son do que non hai? Nunca tiven amigas.
- Ceo santísimo. - Que?
A min! Tiñádesme a min!
Eramos amigas ata os 12 anos, ata que, sabe Deus por que,
cortástesme o pelo no San Miguel.
- Eu? Non. - Si.
Cortástesmo,
ensinástesllo a Lauretta e Violetta e non volvemos ser amigas.
- Tiña que acontecer. - Por que?
Descubrín que eras a miña criada.
O voso pai non era así.
Era amable.
Ti sempre te pareciches máis a el.
Iso credes?
Creo.
Daquela…
non podiades ser amiga miña,
mais agora podedes selo de Misia.
Que diferenza hai?
Non sei.
Mais sei que o sol está a piques de pórse
e non hei pasar outra noite á intemperie.
Desta volta non estades soa.
Estades comigo.
E con Vitrucchia.
- Era esa de antes. - Cala, anda.
Abrimos camiño entre as amargas raíces
da nosa sepultura,
ata meras e insignificantes partículas
de terra sermos.
O vento os nosos corpos
esparexe á boa ventura
e devólveos sutilmente
ós chans ermos.
Grazas por deixarme honrala.
Grazas por deixarme participar.
Amigas?
Amigas.
As amigas anímanse.
Que te animaría a ti?
Marchar deste lugar para non regresar xamais.
Talvez fose o mellor.
Deixar a Ruggiero ó seu aire.
Benquerida amiga,
amiga da alma…
sempre ó meu carón.
Así é.
Que acontece?
Axudaríasme cunha cousiña?
Moi ben, vou mirar dos cochos. Marcho.
Non me sigades.
- Axúdoche? - Non.
E logo? Son máis forte do que parezo, e ben o sabes.
Non.
O noso xa foi.
Eu teño a miña vida e vós a vosa. Respectade a distancia.
Que tal a túa triste señora?
Ela…
quere que vos asasine…
para que nada lle impida facerse coa vila.
Vaia, mala sorte a miña.
Non quero facelo.
Este lugar nunca sacará o mellor de nós.
Porén, se vos mato…
Que?
Non sobrevivirei.
Daquela non o fagas.
É a miña señora.
E que queres que faga?
Darche a miña beizón?
Dariádesma?
Mírate, pedíndome permiso para matarme,
e nin sequera son o herdeiro da vila.
Bravo.
- Ti oes? Non son o herdeiro. - Bebede.
- Un groliño. - Non son o herdeiro. Non…
Boa planificación.
Só pensei no veleno.
Xa o supoñía…
Non son o herdeiro.
Que?
Movédevos.
Non son o herdeiro.
Subtítulos: Abraham Díaz López