DEKAMERON
Nie możemy tu zostać.
Musimy panikować!
- Sirisco! - Boże!
Zabierz nas do willi.
Ten topornik odrąbie nam głowy.
- Mam zamienić ręce w miecze? Przestań! - Nie wiem!
Jeśli nic nie zrobisz, będę krzyczeć.
Nie oczekuj ode mnie rozwiązań, bo żadnych nie mam!
- Kaplica. - Klucze są w willi.
- Głupiec. - Proszę, nie bądź dla mnie wredna.
- To nie bądź głupi. - A stajnia?
Śmierdząca stajnia?
Mam nietolerancję koni.
I nietolerancja drewna.
I nie będę tolerować smrodu!
Muszę wrócić po żonę.
Uratuję ją.
Czekaj.
Zostawił tam żonę?
Jaki mąż tak robi?
Panfilo! Nie możesz…
Nie możesz tak. Spadniesz.
Spadnij, Panfilo. Spadnij!
Boisz się?
Nie bardzo.
Kiedy tylko cię zobaczyłem, wiedziałem.
Że możesz mnie wziąć?
Że chcesz, żeby ktoś cię wziął.
Wspinaj się, Panfilo.
Kiedy twój mózg rozpryśnie się na bruku, nie będę ani trochę ci współczuć.
- Cicho! Usłyszą cię! - Nie każ mi być cicho!
Dobra, to wrzaśnij. Zobaczmy, co…
Próbujemy się tu zabawić.
Stój! Intruz! Gwałciciel!
Panfilo.
Czyli niestety nie spadłeś i się nie zabiłeś.
Widziałeś brutala? Pociął cię?
- Widziałem, jak wraca do willi. - A żonę?
Potrafi o siebie zadbać.
Co za mąż.
Skoro mowa o mężach, miło było poznać dziś twojego.
Sama pewnie też go dopiero poznałaś.
Jakim go znalazłaś? Martwym?
- Widziałeś doktora? - Nie.
A panią Filomenę, moją oblubienicę?
Muszę wyjawić coś, co kompletnie ją załamie.
To żadna pani.
- Co? - Nigdy nie była Filomeną.
To kto nią był?
- Licisca. - Służka.
Gdzieś ty był?
Licisca była służką, a Filomena panią. Zamieniły się miejscami i je wypędzono.
Chcesz powiedzieć, że padłem ofiarą zamiany?
Wszyscy padliśmy jej ofiarą. A ja najbardziej!
Czemu nas wyrzucili?
Cóż…
Panfilo uznał, że będzie wspaniale i wesoło,
jeśli zaprosi bandę morderczych satanistów.
Od początku Pampinea udawała, że została poślubiona
i zapłodniona przez zmarłego gospodarza!
Liczy się to, że jesteśmy tu teraz przez Panfila!
Pani Stratilia spytała, dlaczego wyrzucili nas wszystkich.
Jesteśmy tu wszyscy,
bo Sirisco zbezcześcili zwłoki Leonarda.
Leonardo nie był w Wenecji?
Jesteś w ciąży?
Tak! Oczywiście, że jestem w ciąży, potworze!
To kto jest ojcem?
Musimy do wszystkiego wracać?
Już po ptokach.
Cały ten pasztet to moja wina!
Ja ich tu sprowadziłem!
Słusznie. To twoja wina.
Myślałem, że w końcu mam asa w rękawie.
Ale jestem po prostu idiotą.
- Nie jesteś idiotą, tylko głupcem. - To by pasowało.
Zgadzam się.
Jestem głupcem.
Boże, patrzcie na nas…
stoimy tu na zimnie…
bez poduszek.
Moje nogi ci za nie posłużą.
Twoje nogi nie są poduszkami. Są nogami.
Przykro mi, że nimi nie są.
Chciałabym, żeby były.
Spróbujemy.
Nawet nic przed snem nie przekąsiłem.
Zamknij się.
Ty powinieneś płakać najbardziej.
Twoja żona jest uwięziona w domu pełnym morderców…
a ty jej nie uratowałeś.
Ale ciemno. Tak strasznie cie…
O Boże. No idź! Nie zatrzymuj się.
Nie wierzę, że znowu tu jestem. Nie masz pojęcia, jak to jest.
Zimno, umierający żebracy,
miłośnicy duszenia pięknych kobiet.
- Jesteśmy w piekle, Licisco! - Ty jesteś piekłem.
Dokąd zaprowadził nas ten tunel?
Powinnam siedzieć przy ogniu i grzać sobie stópki.
Powinnaś natychmiast dostawać co tylko chcesz.
Twoje uwagi o tym, jak powinno być, są bardzo pomocne.
- Dokąd my w ogóle idziemy? - A jak myślisz?
Wracamy do Florencji.
Teraz?
Nie. Myślałam, że sprawdzimy, jakie stworzenia bywają tu w nocy.
- Przestań. Cicho bądź. - Nie mogę iść dalej po ciemku!
- Nie każ mi! - No dobrze.
Poczekamy do świtu.
- Tutaj? - Wrócić nie możemy.
Ty byś mogła. Sama.
- Jesteś taka spokojna! - Nie jestem spokojna, tylko przerażona.
Ale twoje emocje jak zwykle są najważniejsze.
Teraz przejęłaś cały strach. Nic dla mnie nie zostało.
Świetnie. Najciemniejsze miejsce w lesie.
Nie chcesz iść, nie chcesz stanąć.
Okropieństwo.
To jest okropne i ty też.
Histeria. Fantastycznie.
Twój ojciec przewracałby oczami dookoła głowy.
To przez ciebie i tę twoją przebierankę nas wywalili.
- Uratowałam ci w willi życie. - Misia uratowała mi życie.
Gdyby się nie odezwała, tobyś milczała.
Odezwałabym się… wcześniej.
Po prostu… czekałam na odpowiedni moment.
To moja strona jaskini. Nie podchodź tu.
Niech będzie.
Po co miałabym podchodzić, skoro mam o wiele lepszą stronę jaskini?
Patrz.
Miłe, wygodne, gładkie miejsce.
Dziękuję, że je wygładziłeś, jaskiniowy trollu.
Tu nie ma żadnych trolli.
Obyś miała rację.
Wiem, że masz mnie za nic, tak jak mój ojciec,
ale mam swoją wartość.
Nigdy tak nie mówiłam.
On też nie.
Troll wrócił.
Zabiję cię.
Kobieto, czy to zaraza?
Nigdy nie działała tak szybko, ale pewnie tak.
Może choroba się nasila.
To ważne, żebyśmy wszyscy zachowali spokój.
- Po cebule! - Nie!
Dioneo, gdzie jesteś?
- Boże! - Za blisko!
Gdzie ptak? Potrzebujemy ptaka!
Daj mi cebulę! Cebulę!
Przynieś cebule.
- Daj mi rękę, Neifile. - Jezu!
- Tutaj. - Boże.
- Pomogę ci. - Nie, dam radę.
Mogę zrobić wszystko sam.
Dobrze. Jak wolisz.
Chodźmy do ogrodu, Neifile. Nie siedź w tym zarażonym domu.
- Byłam tu całą noc. - Wiem.
Wróciłaś! Gdzie się podziewałaś?
Połóż ich na to.
Neifile, zmów modlitwę dziękczynną do Boga, naszego wybawcy.
Pokonał naszych wrogów
i ochronił nas wszystkich w potrzebie.
Nie.
Nie zmówię.
Nie możesz rozkazywać mojej żonie. Nie jesteś dziedziczką.
Ani ty dziedzicem.
Nie ma dziedzica!
Właśnie że jest.
Co?
- Na mój znak. - Nie uda się.
Cicho!
- Sza. - Boże.
Trzy,
dwa,
jeden.
Noż kurwa.
O Boże.
Hej! Wypraszam sobie!
O nie! O Boże!
Uderz go mocniej!
Odwrót!
- Widziałeś doktora? - Rozczarowałeś mnie.
Tak.
Co z nim?
Nic mu nie będzie. Zwiążmy go, szybko.
- Misia, pomóż. - Jestem zajęta.
O Boże, proszę.
- Czym? - Chronię cię.
Trzeba było zacząć od przemocy.
Nadal jest dziedzicem willi.
Tak.
To prawda.
I zasługuje na szacunek.
Najwyższy szacunek.
Misia, przynieś mu koszulę.
Koszula…
Musisz się posunąć.
Signore Tindaro.
Czuję, jak się rusza.
Uspokójmy go dłuższym spacerem.
Smutek zbiera swoje żniwo.
Jesteś łaskawa, że go opłakujesz.
Kim bym była, gdybym nie opłakiwała własnego męża?
Moja krótka historia miłosna dobiegła chyba końca.
Będę za nią tęsknić.
Chodziło mi o Dionea.
Oczywiście, jego też opłakuję.
Chociaż był łajdakiem.
Są dla twojego syna korzystne.
Te przyjemne spacery.
Na pewno czuje twoje poświęcenie
i to dość mocno.
Modlę się, by nie czuł mojego bólu.
Nie znoszę tego paskudnego Panfila.
Obwinia za ten bałagan wszystkich poza sobą.
Wiele razy mnie atakował.
To było żałosne, nie?
Jest żałosny, tak.
Jakby to nie była jego wina, że do mojego domu wtargnął morderca.
Czyżbym nie miała sojuszników?
Czyż nie jestem wdową w żałobie?
Nikt tego nie rozumie.
Chyba tylko ty rozumiesz,
do pewnego stopnia.
Była miła?
O tak, była miła.
Była bardzo łagodna i ko…
Wicehrabino?
Proszę, pozwól nam opuścić to miejsce.
Wróćmy do Florencji. Nic tu po nas.
Może w ostateczności.
Ale nie bój się,
został nam jeden ostatni ruch.
Nie rezygnujmy jeszcze z tej willi.
Długo jadłam tylko rabarbar.
Tak, pamiętam.
Niezły tu bałagan, prawda?
Kuchnia.
Cudowne miejsce do rozmyślań.
Witaj, Stratilio.
Ty też tu rozmyślasz?
Witaj!
Witaj.
Myślałem o moim zmarłym medyku, Dioneo,
i okrutnych, zmiennych kolejach losu.
W każdym razie mój pokój jest brudny
i zastanawiałem się, czy nie chciałabyś go teraz posprzątać.
Natychmiast, jeśli rozumiesz.
Potrzebuję cię.
Nazwij mnie znów nędzną świnią.
Na osobności.
Naprawdę bardzo mi smutno.
- Nie. Nigdy więcej. - Dlaczego?
Bo szlachta ma być ze szlachtą, nie służbą.
Dlaczego?
Zatrudnia mnie pan tego domu, który nie żyje.
Rozumie pan?
Nie powinnam była rozważać ani tego, ani pana.
Popełniłam błąd.
- W takim razie odejdź. - Sprzątam.
No to ja odejdę.
Idę sobie.
I nigdy już nie usłyszysz, jak zaczynam myśl
ani ją kończę.
A to naprawdę wielka strata.
Nie patrz na mnie!
Potrzebuje pani czegoś? I tak tego nie mam.
Niczego nie potrzebuję.
Dam sobie radę.
Możemy zostać sami?
Zostać sami?
- Może tu być. - Nie, nie może.
Nie, nie może.
- Jak się czujesz? - Dobrze.
Mam plan, co zrobić z Ruggierem.
Ostatni plan, by sprowadzić tu tych ludzi, nie zakończył się pomyślnie.
Jakoś się nie smucisz.
Posłuchaj. Nie rozmawiajmy o przeszłości, dobrze?
- Musisz mi pomóc. - Z czym? Co spiskujesz?
Zaraza nie może trwać wiecznie, nieważne, co myśli Ruggiero.
Kiedy się skończy, willa może być nasza.
- Ale jest Ruggiera. - Ma ją gdzieś.
Myśli, że świat się kończy.
Chcę go przekonać, żeby nam ją dał.
- Nie lubi cię. - Ale ciebie lubi.
Prawda?
Musimy znaleźć drogę.
Nie chcemy drogi.
Pełno tam okropnych rzeczy.
Odtworzymy moją trasę przez wieś.
Ta podróż jest wyryta w mojej duszy.
Zapomniałam, że podążasz za swoją duszą.
Niech będzie. Choć raz ty poprowadź.
Nie wiesz, jak to było.
Wiesz, co sobie przypomniałam?
Moralność, którą odrzuciłaś?
Złą Vitrucchię.
- Nie wierzyłam w nią. - Wierzyłaś.
Wcale nie.
„Vitrucchio, Vitrucchio, diabeł przeklął twoje imię”.
Zdmuchiwałyśmy świece i czekałyśmy.
Nie wyrwała nam zębów, żeby zmielić je na proszek do zupy.
Nieważne. I tak nas przerażała.
Napędziłaś mi wczoraj strachu tą gadką o trollach.
Wiem. Sama też się trochę wystraszyłam.
Prawie cię obudziłam dla towarzystwa.
Prawie.
Dobra decyzja. Nie służę ci do towarzystwa.
Nie jesteśmy przyjaciółkami, matołku.
Wiem.
Patrz. Drzewo cytrynowe.
Jestem geniuszką.
Przegniłe.
O Boże.
Witaj.
Swoją drogą, mojego lekarza trzeba pochować
z dala od łajdaków i dziwek.
Naprawdę?
Dioneo był przyjacielem szlachcica.
I jego trucicielem.
Trucicielem, przyjacielem.
To jedno i to samo.
Czyżby?
Daj mi łopatę.
Naprawdę jestem nędzną świnią.
Ja też.
To ty.
Akurat ćwiczyłem.
Zamknij się…
ty nędzna świnio.
- Fantastycznie. - Jesteś żałosny, słaby, głupi.
Twoje usta…
są fantastyczne.
Spoliczkuj mnie.
Mocniej.
Brudna świnia.
Jesteś piękna.
Nienawidzę cię.
Ty chciwy, szlachecki idioto.
Pańscy ludzie umarli.
Naprawdę?
Cóż, kilka z tych dziwek wyglądało podejrzanie.
Calandrino, tak?
Mógłbyś mnie rozwiązać i przynieść mi wino?
Świat śmierci piekłem śmierdzi.
Głód głodzi, susza suszy.
To jest…
Benewent.
Piersi?
Brzoskwinie owinięte jedwabiem.
No dobrze.
…z Benew…
Barbat z Benewentu.
Klejnoty.
Barbat.
Benewent.
Witaj.
Barbat…
- Calandrino, wpuść mnie. - Nie.
- Jestem głową domu, Calandrino. - Wcale nie jest.
- On też nie. - Jest nią mniej niż ja.
W jakim sensie? Wyjaśnij, błagam.
W sensie charakteru, ducha, szczerości, braku kłamstw.
Jesteś bardzo dobra. Nalegam.
- Słyszysz siebie? „Nalegam”? - A ty siebie?
Ty zachłanny sępie.
Co ty masz na głowie, wiewiórko?
- Ty… - Ty głupia kobieto.
Złap suknię, Neifile.
- Nie. - Powodzenia.
- To wenecki jedwab, potworze!
- Wynocha z tej części willi. - Nie.
Tak!
Ona nie jest głową domu!
W czym mogę pomóc?
Nie jestem w nastroju na tête-à-tête.
No tak. Co w takim razie powiesz na…
oświadczyny?
Oświadczyny?
Małżeństwo ze mną w zamian za uwolnienie.
Będziesz prawowitym właścicielem willi ze mną jako żoną.
A dysponuję
pokaźnym posagiem.
Po ślubie nie musimy ze sobą rozmawiać.
Nawet bym tak wolała.
Ty będziesz po jednej stronie willi, ja po drugiej.
- A dziecko? - Może być twoje.
I mamy nie rozmawiać?
Nalegałabym.
To skąd ten róż?
Pamiętasz, że decyduję o twoim losie?
Mój los jest taki sam jak twój,
który jest taki sam jak Stecchiego, Bruna, Lorenza,
wszystkich moich przyjaciół i wrogów.
- Tamtych dziwek też. - Dostały to, na co zasłużyły.
W ogóle mnie nie interesujesz.
Flirciarz.
Nie flirtuję.
Mówię szczerze.
Jesteś nudna. Jesteś stara.
Nosisz bękarta jakiegoś biedaka.
Sirisca?
Ale przede wszystkim masz marną osobowość.
Leonardo nigdy by cię nie poślubił.
Poślubiłby.
Masz tupet, że domagałaś się jego ręki.
Rozumiem jednak, czemu tak bardzo pragniesz miłości.
Ale nigdy jej nie dostałaś i nie dostaniesz.
Nie dlatego, że nie jesteś ładna. No, nie tylko dlatego.
Ale dlatego, że jesteś żałosną, egocentryczną cnotką.
Patrz, jak wszyscy w willi tobą gardzą.
We Florencji na pewno było podobnie.
Każdy mężczyzna od razu dostrzegał,
że jesteś zwiędłą, czepliwą jędzą, i brał nogi za pas.
Oto więc odpowiedź na twoje oświadczyny:
prędzej wyruchałbym ciernisty krzew niż twoje wyschłe ciało.
Wolałbym gnić tutaj, póki zaraza nas nie zabierze,
niż zbliżyć się do ciebie.
Odmawiam.
- Robisz… - Dostałaś odpowiedź. Wyjdź.
Zbytnio brzydzi mnie twój ryj, żebym dalej argumentował.
Co się stało?
Co mu powiedziałaś?
Panfilo. Neifile.
W czym mogę pomóc?
Co ci powiedziała Pampinea?
Zaproponowała mi małżeństwo w zamian za wolność.
I co ty na to?
Powiedziałem jej oczywiście, że to rozważę.
- Chyba że macie lepszą ofertę. - Owszem, mamy.
Zrób z nas zarządców.
Was? Ciebie i twoją żonę?
Tak. Willa będzie twoja.
Oczywiście nie będziesz chciał spędzać cennego czasu w tej dziurze
bez przyjaciół.
My zajmiemy się posiadłością.
Kiedy wrócisz, domowe ale będzie na ciebie czekało.
Wiesz, że z nią spałem?
Nie przeszkadza ci to?
Zrobiliśmy to tutaj. Pewnie wciąż czuć zapach.
Nie przeszkadza mu, że się kochaliśmy?
Nie przeszkadza ci to?
Przeszkadza.
Ale nie dlatego tu przyszedłem.
- Byłam dobrą żoną. - A ja nie byłem dobrym mężem?
- Na niektóre tematy nie rozmawiamy. - Ależ porozmawiajcie.
Powiedziałeś, że Bóg zesłał Dionea.
Skłamałeś o Bogu.
Spałaś z tym mordercą.
A ty byłeś wierny?
Co z szewcem?
Co z lordem Pettim?
To były… braterskie zabawy.
- Masz mnie za dziecko. - A dlaczego?
Ukradłaś kardynałowi palec u nogi. Wpadłaś do studni.
Nie kochasz mnie taką, jaka jestem?
Oczywiście, że kocham.
Jesteś moją partnerką.
I przyjaciółką.
Oraz żoną.
Mam pewne wady.
Albo nie wady, tylko różnice.
Nadrabiam je, prawda?
Nie oczekiwałem, że będziemy rozmawiać o tym przy kimś.
Nigdy byś o tym nie porozmawiał.
Wciąż byś tylko kłamał.
Kiedy zobaczyłem cię z Ruggierem…
Widziałeś nas? Który moment?
Cicho!
Kiedy cię zobaczyłem…
ucieszyło mnie twoje szczęście.
Wybacz, że sam nie mogłem ci go dać.
Dobra, zgadzam się.
Możecie zarządzać willą.
Możecie ją nawet przejąć. Podpiszę co tylko chcecie.
- Co? - Tak.
Wezwijcie notariusza.
Wiesz co?
Łączy was prawdziwa miłość. W pewnym sensie.
Ciebie i tego elegancika.
Ciesz się nią, póki trwa.
No tak.
Rozwiążesz mnie i dosiądziesz?
Albo mnie nie rozwiązuj i…
Nie.
Dziękuję.
Wszystko w porządku, Neifile?
Jesteś trochę blada.
Nic mi nie jest.
Szkoda.
Cóż to była za wolność
powiedzieć to, o czym milczeliśmy.
Tak.
Czuję się…
lekki.
- Zgodził się! - Co?
Naprawdę?
Obiecuję ci, kochana,
w następnym rozdziale naszego wspólnego życia
niczego nie przemilczę.
Jesteś mi najbliższa.
- A ty mnie. - Zasługujesz na szczerość.
Ty też.
Zaczynajmy.
On umarł, a ja przeżyłem.
Czuję, że nie powinno tak być, ale nie ufam już swoim uczuciom.
Sirisco, wyrzeźb duży posąg Dionea i umieść go tutaj.
Niech na cokole będzie inskrypcja…
„Dioneo z Genui.
Zaspokoił fizycznie tysiące kobiet”.
Byłby z tego rad.
A potem dodaj:
„Mimo to nie znalazł miłości”.
Zbyt okrutne? Wystarczy to z kobietami.
Człowiek o niedoskonałej duszy w zawodnym ciele.
Jestem do niczego.
Wcale nie.
Masz bardzo wiele.
Nie mam niczego.
Nie mam nikogo.
Masz mnie.
Ciebie.
Od zawsze jesteś moją przyjaciółką.
Kochasz mnie?
Oczywiście, że tak.
Kocham cię, Misia.
Ja też cię kocham, wicehrabino. Oczywiście, że cię kocham.
Straciłaś kochankę
i jej nie opłakałyśmy.
- Nie. - Nie opłakałyśmy twojej Parmeny.
Bardzo cię przepraszam.
Tak mi przykro.
- Nic nie szkodzi. - Nie.
Już dobrze, wicehrabino.
- Nic nie szkodzi. - Nie. Przepraszam.
Możemy zrobić to teraz.
Co?
Tędy. Ta gałąź wygląda znajomo.
Ciągle to powtarzasz. Czemu nie poszukałyśmy drogi?
Naprawdę myślisz, że nic nie potrafię?
Tak.
Widzisz?
Znalazłaś to w drodze do willi?
Nie, ale to i tak moja zasługa, bo znalazłam to teraz.
Halo?
Dzień dobry.
Witajcie, drogie podróżniczki. Jak się macie?
Umieramy z głodu. Mój żołądek prawie się pożarł.
Wejdźcie. Właśnie mieliśmy wieczerzać.
- To bardzo uprzejme. - Ależ proszę.
Miło mieć towarzystwo.
Mario, mamy gości!
Co za śliczna chatka.
To niesamowite, że tak się trzyma.
Jesteś bardzo szczodra.
To skromny rosół, ale was rozgrzeje.
- Będzie idealny. - Zjem go z wielkim smakiem.
Wejdźcie i usiądźcie. Reszta czeka.
Pięknie pachnie.
Mario, gdzie twoje maniery? Przywitaj się.
O Boże.
- O co chodzi? - Nie.
Co…
- O Boże. - Nie.
- Chwila. O Boże. - Rany boskie.
Oni nie żyją!
- W tył zwrot. - O Boże.
- Wszyscy nie żyją! - Uciekamy!
- Mario! - Co to miało, do diabła, być?
Zupa jest dobra!
Miło było poznać!
Chcę zamknąć oczy i nie widzieć już niczego, ale żyć.
To było potworne. Ale przynajmniej coś zjadłyśmy.
„Coś zjadłyśmy?”
Dzięki twojemu planowi, żeby zboczyć z drogi,
utknęłyśmy tu z wariatką i trupami.
Droga jest z natury niezawodna.
To linia prowadząca do miejsca, do którego chcemy dojść.
To twoja wina.
Zawiodłaś.
Jak śmiesz?
Gdybyś nie zepchnęła mnie z tamtego mostu…
- A ty dała mi podzielić się chlebem! - No nie…
Ale nie, to ty zawsze musisz rządzić.
Władczyni chleba, władczyni mnie!
Wracam do Villa Santa.
Do topornika i tych niby-przyjaciół, którzy nas wyrzucili? Mądrze.
Mam tam prawdziwą przyjaciółkę, Misię.
Jedyną osobę, z którą się zaprzyjaźniłam. Moją pierwszą przyjaciółkę.
Pierwszą przyjaciółkę? Paradne.
Niby czemu? Nigdy nie miałam prawdziwej przyjaciółki.
- Panie Wszechmogący. - Co?
Ja! Miałaś mnie!
Przyjaźniłyśmy się do 12 roku życia, kiedy to z jakiegoś powodu
obcięłaś mi włosy na św. Michała.
- Nieprawda. - Prawda. Obcięłaś je.
Pokazałaś je Lauretcie i Violetcie, i przestałaś się odzywać.
- Musiało tak być. - Dlaczego?
Bo odkryłam, że jesteś moją służką.
Twój ojciec taki nie był.
Był dobry.
Byłaś do niego bardziej podobna.
Tak myślisz?
Tak.
Więc…
ze mną się nie zaprzyjaźnisz,
ale z Misią już tak.
Na czym polega różnica?
Nie wiem.
Ale wiem, że zaraz zajdzie słońce
i nie chcę znów tu być po ciemku.
Tym razem nie jesteś sama.
Jesteś ze mną.
I z Vitrucchią.
- To była ona. - Nie mów tak.
Przebijamy się przez zepsute korzenie
Które kurhan znaczą
Aż stajemy się maleńkimi grudkami ziemi
Wiatr rozwiewa nasze ciała
Rozsiewa je wokoło
I ostrożnie oddaje je glebie
Dziękuję ci za to.
Dziękuję, że mogłam przy tym być.
Przyjaciółka?
Przyjaciółka.
Przyjaciółki się pocieszają.
Co by cię pocieszyło?
Chciałabym stąd wyjechać i nigdy nie wracać.
Może tak byłoby najlepiej.
Niech Ruggiero ich poniewiera.
Moja droga,
prawdziwa przyjaciółka…
cały czas przy moim boku.
Tak.
Co się dzieje?
Pomożesz mi z czymś?
Dobrze, pójdę zająć się świniami.
Nie idź za mną.
- Mogę ci pomóc? - Nie.
Czemu? Jestem silniejszy, niż wyglądam. Sama to wiesz.
Nie.
Poznaliśmy się.
Ja mam swoje życie, a ty swoje. Uszanuj ten dystans.
Jak twoja smutna pani?
Chce…
żebym cię zabiła…
żeby nic nie stało między nią a willą.
A to przykre.
Nie chcę tego robić.
Tu i tak nic dobrego nas nie czeka.
Gdybym cię zabiła…
To co?
…nie przeżyłabym tego.
Więc tego nie rób.
To moja pani.
Czego oczekujesz?
Błogosławieństwa?
Udzieliłbyś go?
Prosisz o pozwolenie na to, żeby mnie zabić,
a nawet nie jestem dziedzicem willi.
Brawo.
- Słyszałaś? Nie jestem. - Pij.
- Mały łyk. - Nie jestem dziedzicem.
Dobry plan.
Myślałem, że to trucizna.
Myślałam, że może…
Nie jestem dziedzicem.
Co?
Zejdź ze mnie.
Nie jestem dziedzicem.
Napisy: Marzena Falkowska