The Decameron: เดกาเมรอน
เราอยู่ข้างนอกนี่ไม่ได้นะ
เราต้องโวยวายสิ
- ซิริสโก้ - เฮ้ย
พาเรากลับเข้าไปในวิลล่านะ
ไอ้มือขวานนั้นจะฟันเราหัวแบะน่ะสิ
จะให้ข้าทำยังไง เสกดาบให้งอกจากมือเรอะ
- หยุดนะ - ข้าไม่รู้
ถ้าเจ้าไม่พาเรากลับเข้าไป ข้าจะร้องดังๆ เลย
อย่าหวังให้ข้าช่วย เพราะข้าก็จนปัญญาเหมือนกัน
- โบสถ์ไงล่ะ - กุญแจอยู่ในบ้าน
- เจ้าโง่ - อย่าใจร้ายกับข้านักสิ
- งั้นก็อย่าโง่นักสิ - ไปคอกม้ากันดีกว่า
คอกม้าเหม็นๆ น่ะนะ
ข้าแพ้ม้า
แพ้ป่าด้วย
แล้วข้าก็จะไม่ทนกลิ่นเหม็นๆ
ข้าต้องกลับไปหาเมีย
ข้าต้องช่วยชีวิตเมียข้า
เดี๋ยว...
เขาทิ้งเมียไว้ในนั้นเหรอ
ผู้ชายที่ไหนทำกันแบบนั้น
ปันฟีโล ให้ตาย ไม่ได้นะ
ท่านทำแบบนั้นไม่ได้ เดี๋ยวตกลงมา
ตกลงมาเลย ปันฟีโล ตกเลย
เจ้ากลัวเหรอ
ไม่หรอก
พอเห็นเจ้า ข้าก็รู้ทันที
ว่าข้าจะยอมเป็นของท่านหรือ
ว่าเจ้าอยากจะเป็นของข้า
ปีนต่อไป ปันฟีโล
เมื่อไหร่สมองท่านกระจายเต็มพื้นกรวด
ข้าจะไม่สงสารเลยสักนิด
- เงียบนะ เดี๋ยวพวกมันก็ออกมาดูหรอก - อย่ามาสั่งให้ข้าเงียบ
ก็ได้ งั้นก็แหกปากร้องดังๆ เลย ดูซิว่า...
เฮ้ย
ข้างในพยายามจะสนุกกันอยู่
หยุดนะ ผู้บุกรุก ผู้ร้ายข่มขืน
ปันฟีโล
สรุปว่าท่านไม่ตกลงมาตายอย่างที่เราหวังสินะ
ได้เจอไอ้คนใจโหดนั่นไหม เขาฟันเจ้าหรือเปล่า
- ข้าเห็นเขากลับเข้าไปในวิลล่า - แล้วเจอภรรยาไหม
นางดูแลตัวเองได้
สามีอะไรเยี่ยงนี้
พูดถึงสามี ข้ายินดีมากที่ได้พบสามีท่านในค่ำวันนี้
ท่านก็เพิ่งได้พบเขาเป็นครั้งแรกเหมือนกันสินะ
ท่านเห็นว่าเขาเป็นยังไง ตายสนิทไหม
- ท่านเห็นหมอไหม - ไม่เห็น
แล้วเลดี้ฟิโลเมน่า คู่หมั้นข้าล่ะ
ข้ามีเรื่องจะบอก ซึ่งจะทำนางเสียใจหนักมาก
นางไม่ใช่เลดี้
- อะไรนะ - ฟิโลเมน่าคนนั้นไม่ใช่ฟิโลเมน่า
งั้นใครคือฟิโลเมน่า
- ลีชิสก้า - คนรับใช้
ท่านมัวไปอยู่ที่ไหน
ลีชิสก้าเป็นคนรับใช้ ฟิโลเมน่าเป็นหญิงสูงศักดิ์
พวกนางสลับตัวกันและถูกขับไล่ทั้งคู่
นี่ท่านจะบอกว่า ข้าตกเป็นเหยื่อของการสลับตัวเรอะ
เราทุกคนเป็นเหยื่อ โดยเฉพาะข้านี่แหละ
ทำไมเราถึงถูกไล่ออกมา
อ๋อ…
ปันฟีโลคิดว่าน่าจะดีและน่าสนุก
ที่จะเชิญฆาตกรชั่วร้ายกลุ่มหนึ่งมาบ้านเรา
ทุกอย่างเริ่มขึ้นเมื่อปัมปิเนอาโกหกว่าแต่งงาน
และท้องอย่างน่าอัศจรรย์ กับเจ้าของบ้านที่ตายไปนานแล้ว
ประเด็นคือตอนนี้เรามาอยู่ตรงนี้เพราะปันฟีโล
เลดี้สตราติเลียถามว่าทำไมเราถึงโดนไล่ออกมา
เราทุกคนมาอยู่ตรงนี้
เพราะซิริสโก้กระทำหยาบหยาม ต่อศพของเลโอนาร์โด
งั้นเลโอนาร์โดก็ไม่ได้ไปเวเนเซียหรือ
นี่ท่านท้องจริงหรือเปล่า
จริงสิ ข้าต้องท้องแน่อยู่แล้ว เจ้าคนร้ายกาจ
งั้นใครเป็นพ่อเด็กล่ะ
เราต้องเล่าย้อนอดีตทุกช่วงเวลาเลยหรือ
เรื่องมันเกิดขึ้นไปแล้ว
เรื่องวุ่นวายทั้งหมดนี่เป็นเพราะข้า
ข้าเชิญพวกเขามาเอง
ถูกแล้ว ทั้งหมดเป็นความผิดของเจ้า
ข้านึกว่าในที่สุดข้าก็หาทางออกได้
แต่ข้ามันหน้าโง่ ข้ามันหน้าโง่จริงๆ
- เจ้าไม่ได้หน้าโง่ เจ้าโง่เฉยๆ - โง่น่ะใช่เลย
ข้าเห็นด้วย
โง่น่ะใช่เลย
ให้ตายเถอะ ดูสภาพเราสิ...
มายืนหนาวอยู่ข้างนอก…
หมอนก็ไม่มี
ขาข้านี่แหละคือหมอนของท่าน
ขาเจ้าไม่ใช่หมอน ขาก็คือขา
ขอโทษด้วยที่ขาข้าไม่ใช่หมอน
ถ้ามันเป็นหมอนได้ก็คงดี
ลองดูก็ได้
ข้ายังไม่ได้กินของว่างมื้อดึกเลย
โธ่ เงียบน่า
ท่านน่าจะร้องไห้มากกว่าใครนะ
ภรรยาติดอยู่ในบ้านหลังนั้นที่เต็มไปด้วยฆาตกร…
และท่านช่วยนางไม่ได้
มืดจัง มืดมาก แถวนี้มืดมาก...
พระเจ้า เดินไป เดินต่อ
ไม่อยากเชื่อเลยว่าข้าต้องออกมาเร่ร่อนแบบนี้อีก เจ้าไม่รู้หรอกว่ามันเป็นยังไง
พวกขอทานที่หนาวจนจะแข็งตาย
พวกที่ชอบบีบคอหญิงงาม
- เราอยู่ในนรก ลีชิสก้า นี่มันนรกชัดๆ - เจ้าสินรก
เราออกจากอุโมงค์มาโผล่ที่ไหนเนี่ย
ข้าน่าจะได้นั่งอยู่หน้าเตาผิงให้อุ่นสบาย
ไว้มันเกิดขึ้นตามที่เจ้าต้องการ แล้วเจ้าค่อยมีความสุขกับมันเถอะ
มัวแต่คิดว่าน่าจะเป็นอย่างนั้นอย่างนี้ คงจะช่วยได้หรอกนะ
- ว่าแต่เราจะไปไหนกัน - เจ้าคิดว่าเราจะไปไหนล่ะ
ก็เดินกลับฟิเรนเซ่น่ะสิ
ตอนนี้เนี่ยนะ
ไม่ เราน่าจะเดินเตร่อยู่แถวนี้
ดูซิว่าจะมีตัวอะไรออกมาในเวลาดึกดื่นแบบนี้บ้าง
- โอ๊ย หยุดนะ เงียบ - ไม่ ข้าเดินในความมืดไม่ได้
- อย่ามาบังคับข้า - ก็ได้ๆ
เราจะหาที่พักจนกว่าฟ้าจะสว่าง
- แถวนี้เนี่ยนะ - ยังไงเราก็กลับไปไม่ได้
เจ้าจะกลับก็ได้ ไปคนเดียวนะ
- ทำไมเจ้าใจเย็นนัก - ข้าไม่ได้ใจเย็น
ข้าก็กลัว
แต่อารมณ์ของเจ้าต้องมาก่อนเหมือนเคย
ตอนนี้เจ้าเหมาเอาความกลัวไปหมด ไม่เหลือไว้ให้ข้าเลย
เยี่ยม ส่วนที่มืดที่สุดในป่า
ให้เดินก็ไม่อยากเดิน ให้หยุดก็ไม่อยากหยุด
ข้าไม่ชอบแบบนี้เลย
ข้าเกลียดมัน และข้าเกลียดเจ้า
อาละวาดแล้ว เยี่ยม
ถ้าพ่อเจ้าอยู่ที่นี่ เขาจะต้องกลอกตามองบนแน่
ก็เพราะเจ้าและการสวมรอยของเจ้า เราถึงโดนไล่ออกมา
- เมื่อกี้ข้าช่วยชีวิตเจ้าในวิลล่านะ - มีเซียต่างหากที่ช่วยข้า
ถ้านางไม่เอ่ยขึ้นมา เจ้าก็คงจะปิดปากเงียบ
ข้าอาจจะพูด… ก่อนหน้านั้น
ข้าแค่… รอจังหวะเหมาะๆ
ข้าจะอยู่ฝั่งนี้ของถ้ำ อย่าล้ำเข้ามานะ
ก็ได้
ข้าจะไปตรงนั้นทำไม ในเมื่อข้าอยู่ฝั่งที่ดีกว่าอยู่แล้ว
นี่ ดูสิ
ตรงนี้เป็นพื้นเรียบให้นั่งสวยๆ สบายๆ
สบายดีจัง ขอบใจที่ทำให้พื้นเรียบนะ ยักษ์ในถ้ำ
ถ้ำนี้ปลอดภัยและไม่มียักษ์
หวังว่าจะจริงละกัน
ข้ารู้นะ เจ้าคิดว่าข้าหมดความสำคัญ เพราะพ่อข้าตายไปแล้ว
แต่ข้ายังสำคัญอยู่
ข้าไม่เคยพูดซะหน่อย
พ่อเจ้าก็ไม่เคยพูด
โอ๊ะ ยักษ์กลับมาแล้ว
ข้าจะฆ่าเจ้า
เดี๋ยว นี่โรคระบาดรึ
ข้าไม่เคยเห็นมันเล่นงานใครไวขนาดนี้ แต่ต้องใช่แน่
เชื้ออาจจะรุนแรงขึ้นก็ได้
สิ่งสำคัญคือเราทุกคนต้องมีสติเข้าไว้
- ไปเอาหัวหอมมา - ไม่นะ
ดีโอเนโอ เจ้าอยู่ไหน
- พระเจ้า - ใกล้เกินไปแล้ว
นกอยู่ไหน เราต้องใช้นก
เอาหอมมาให้ข้า หัวหอมน่ะ
เอาหัวหอมมา
- ยื่นมือมา เนฟีเล - พระเจ้า
- เอ้านี่ - พระเจ้า
- ให้ข้าช่วยนะ - ไม่ต้องๆ ข้าจัดการได้
ข้าทำเองได้ทุกอย่าง ข้าจัดการได้
ก็ได้ งั้นก็ตามใจท่าน
ไปที่สวนกันเถอะ เนฟีเล ข้าไม่อยากให้เจ้าอยู่ในบ้านที่มีเชื้อโรค
- ข้าอยู่ในนี้มาทั้งคืนนะ - ใช่ ข้ารู้
เจ้ากลับมาแล้ว หายไปไหนมา
ลากพวกเขามาที่นี่
เนฟีเล สวดมนต์ขอบคุณพระเจ้าสิ
ที่ช่วยเรากำราบศ้ตรู
และปกป้องเราทุกคนในเวลาอันยากลำบาก
ไม่…
ข้าไม่สวด
ท่านจะมาสั่งภรรยาข้าไม่ได้ ท่านไม่ใช่ทายาทของวิลล่านี้
เจ้าก็ไม่ใช่เหมือนกัน
ไม่มีทายาทที่ไหนทั้งนั้น
มีสิ
อะไรนะ
- รอข้าให้สัญญาณ - ไม่ได้ผลหรอก
เงียบ
- หุบปาก - พระเจ้า
สาม
สอง
หนึ่ง
อะไรวะเนี่ย
ตายแล้ว
เฮ้ย อย่านะ
ไม่นะ แย่แล้ว
ต่อยให้แรงกว่านี้
ถอย
- เจ้าเห็นหมอไหม - ข้าผิดหวังในตัวเจ้านะ สหาย
ใช่เลย
เขาเป็นอะไรไหม
เขาไม่เป็นไรหรอก มัดเขาเร็วเข้า
- มีเซีย ช่วยหน่อย - ไม่ได้ ข้าไม่ว่าง
พระเจ้า ได้โปรด
- ทำอะไร - ปกป้องท่านไง
เราน่าจะจัดหนักตั้งแต่แรกเลย
เขายังเป็นทายาทของวิลล่านี้
ใช่…
ใช่เลย
และเราควรให้เกียรติเขา
เกียรติสูงสุด
มีเซีย หยิบเสื้อเขามา
เสื้อน่ะ…
เจ้าต้องออกไป ไปสิ
ซินญอร์ทินดาโร
ข้ารู้สึกว่าลูกสะกิดอยู่ในท้อง
เรามาเดินเล่นกันให้คุณหนูสบายขึ้นดีไหม
คงเพราะความโศกเศร้าของข้า
ท่านสูงค่าเกินกว่าจะเศร้าเพราะเขา
ข้าจะเป็นคนยังไง ถ้าไม่อาลัยรักสามี
ดูเหมือนเรื่องรักของข้าจะจบลงแล้ว
ข้าคงคิดถึงมันน่าดู
ข้าหมายถึงดีโอเนโอ
ใช่ ข้าเสียใจกับเขาด้วย
แม้เขาจะเป็นคนร้ายกาจ
ลูกชายท่านน่าจะดีขึ้นนะคะ
มาเดินเล่นแบบนี้
เขาจะต้องรู้สึกได้แน่ๆ ว่าท่านทำเพื่อเขา
อย่างสุดกำลัง
ขอให้ความทุกข์ยากของข้าไม่มีผล
ข้าเกลียดชายหยาบคายคนนั้น ปันฟีโล
พยายามโทษทุกคนในเรื่องที่เกิดขึ้น ยกเว้นตัวเอง
เขาว่าร้ายข้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า
น่าสมเพชจริงๆ ว่าไหม
เขาน่าสมเพช ข้าเห็นด้วย
ทำอย่างกับว่าไม่ใช่เพราะเขา ที่ทำให้ฆาตกรเข้าบ้านข้าได้
ข้าไม่มีพันธมิตรเลยหรือ
ข้าไม่ใช่หญิงม่ายที่ทุกข์โศกหรือไง
ไม่มีใครเข้าใจเลย
คงมีเจ้าที่เข้าใจ
ในระดับหนึ่ง
นางเป็นคนดีไหม
อ๋อ ดีสิ นางเป็นคนดี
นางอ่อนโยนมาก และนางก็ซื่อ...
วิสกอนเตสซ่า
เราไปจากที่นี่กันเถอะ
เรากลับฟิเรนเซ่กันเถอะ ที่นี่ไม่เหลืออะไรให้เราแล้ว
อาจจะเป็นที่พึ่งสุดท้ายนะ
แต่จงอย่ากลัว
เรายังเหลืออีกทางให้เดิน
เราจะยังไม่ตัดใจจากวิลล่านี้
ข้ากินแต่รูบาร์บมาหลายวัน
ใช่ ข้าจำได้
ในนี้สกปรกมากเลยสินะ
ห้องครัว
ห้องที่เหมาะจะใช้ความคิด
โอ้ สวัสดี สตราติเลีย
เจ้าก็มาที่นี่เพื่อใช้ความคิดหรือ
สวัสดี
สวัสดีค่ะ
ข้าเฝ้าแต่คิดถึงหมอของข้าที่เคยมีชีวิต ดีโอเนโอ
และชีวิตที่พลิกผันอย่างโหดร้าย
ว่าแต่ว่า สตราติเลีย ห้องข้าสกปรกจัง
ข้าเลยจะถามเจ้า สตราติเลีย ว่าอยากไปทำความสะอาดเดี๋ยวนี้ไหม
ทันทีเลย ถ้าเจ้าเข้าใจความหมาย
ข้าต้องการเจ้าเดี๋ยวนี้
เจ้าจะได้เรียกข้าเป็นหมูไร้น้ำยาอีกไง
สองต่อสอง
ข้าเศร้าจริงๆ นะ
- ไม่ ไม่เอาอีกแล้ว - ทำไม
เพราะผู้สูงศักดิ์ก็ควรคบหากับผู้สูงศักดิ์ ไม่ใช่คนรับใช้
ทำไมล่ะ
ข้าเป็นลูกจ้างของเจ้าของบ้านนี้ และเจ้าของบ้านตายไป
ท่านเข้าใจไหม
ข้าไม่ควรคิดเรื่องนี้หรือคิดถึงท่าน
ข้าไม่น่าทำลงไปเลย
- ถ้างั้นเจ้าก็ไปซะ - ข้าทำความสะอาดอยู่
งั้นข้าไปเอง
ข้าไปละนะ
และเจ้าจะไม่ได้ยินว่าข้าคิดเรื่องนี้อีก
หรือทำตามความคิดนั้น
ซึ่งจะเป็นความสูญเสียอันใหญ่หลวง
ไม่ต้องมามองข้าด้วย
ท่านต้องการอะไรไหม แต่ไม่ว่าจะอะไร ข้าก็ไม่มีทั้งนั้น
ข้าไม่ต้องการอะไร
ข้าดูแลตัวเองได้
ขอเราคุยกันส่วนตัวได้ไหม
ท่านไปคุยกันส่วนตัวได้ไหมล่ะ
- นางอยู่ได้ - ไม่ได้
นางอยู่ไม่ได้
- เจ้าเป็นไงบ้าง - ก็สบายดี
ข้ามีแผนจัดการกับรุจจิเอโร่แล้ว
แผนครั้งที่แล้วที่เชิญคนพวกนี้มา ก็จบไม่สวยนะ
เจ้าดูไม่เศร้าเลย
นี่ อย่าคุยเรื่องอดีตเลยได้ไหม
- ตอนนี้ข้าต้องให้เจ้าช่วย - เรื่องอะไร ท่านมีแผนอะไรอีก
โรคระบาดจะไม่อยู่ตลอดไป ไม่ว่ารุจจิเอโร่จะคิดยังไง
เมื่อมันเลิกระบาด วิลล่านี้อาจเป็นของเรา
- แต่มันเป็นของรุจจิเอโร่ - เขาไม่สนหรอก
เขาคิดว่าโลกจะแตกแล้ว
ข้าอยากจะกล่อมเขาให้ยกบ้านให้เรา
- เขาไม่ชอบท่าน - แต่เขาชอบเจ้า
ใช่ไหมล่ะ
เราต้องหาถนนให้เจอ
เราไม่ต้องเดินถนนก็ได้
บนถนนมีอันตรายมากมาย
ข้าจะเดินย้อนทางเดิมผ่านป่าเขานี่แหละ
การเดินทางนี้สลักแน่นอยู่ในใจข้า
ข้าลืมไปว่าเจ้าเป็นคนที่ทำอะไร ตามภาพที่สลักแน่นอยู่ในใจ
ก็ได้ งั้นก็ให้เจ้านำทางสักครั้ง
เจ้าไม่รู้หรอกว่ามันเป็นยังไง
เจ้ารู้ไหมว่าเมื่อคืนข้านึกถึงอะไร
ศีลธรรมที่เจ้าละทิ้งน่ะหรือ
วิทรูเกียที่แสนร้ายกาจ
- ข้าไม่เคยเชื่อว่ามีจริง - เจ้าเชื่อ
ไม่เชื่อ
"วิทรูเกีย วิทรูเกีย ปิศาจขานนามสาปแช่งเจ้า"
แล้วเราก็ดับเทียนและรอคอย
นางไม่เคยกระชากฟันเราไปบดเป็นผงใส่ซุปกิน
ไม่สำคัญหรอก นางทำให้เรากลัวได้เสมอ
เจ้าสิทำข้ากลัวแทบตาย เมื่อคืนที่พูดถึงยักษ์น่ะ
ใช่ ข้ารู้ ข้าเองยังกลัวนิดๆ เลย
ข้าเกือบปลุกเจ้ามานั่งเป็นเพื่อนแล้ว
แต่ก็ไม่ได้ทำ
เจ้าทำถูกแล้ว ข้าไม่ได้มาที่นี่เป็นเพื่อนเจ้า
เราไม่ใช่เพื่อนกัน นังโง่
ข้ารู้
ดูนั่นสิ ต้นเลมอน
ข้านี่อัจฉริยะชัดๆ
เน่าแล้วนี่
พระเจ้า
อ้าว ว่าไง
ขอบอกว่า หมอของข้าต้องฝังอย่างสมเกียรตินะ
แยกจากพวกอันธพาลและนางโลม
เอาจริงเหรอ
ดีโอเนโอเป็นสหายของบุรุษตระกูลสูง
และวางยาบุรุษนั้นด้วย
คนวางยาพิษ สหาย
ก็เหมือนกันนั่นแหละ
เหมือนเหรอ
ส่งพลั่วมาให้ข้า
ข้ามันเป็นหมูไร้น้ำยาจริงๆ
ข้าก็เหมือนกัน
เจ้านี่เอง
ข้าออกกำลังกายอยู่น่ะ
หุบปาก...
เจ้าหมูไร้น้ำยา
- เยี่ยม - เจ้าทั้งโง่ทั้งอ่อนแอ น่าสมเพช
ริมฝีปากเจ้า…
สุดยอดเลย
ตบข้าสิ
หนักๆ เลย
เจ้าหมูโสโครก
เจ้างามเหลือเกิน
ข้าเกลียดเจ้า
สูงศักดิ์แต่ทั้งโง่ทั้งตะกละ
คนของท่านตายหมดแล้ว
งั้นหรือ
สภาพนางโลมบางคนดูน่ากลัวนะข้าว่า
กาลันดรีโน่ใช่ไหม
ช่วยแก้มัดข้าและขอไวน์ให้ข้าหน่อยสิ
โลกนี้ช่างรุ่มร้อนราวกับนรก
ฟุ่มเฟือยยามยาก อดอยากยามแล้ง
นี่คือ…
เบเนเวนโต้
หน้าอกเป็นไง
ลูกพีชห่อผ้าไหม
เอาละ
แห่งเบเนเว...
บาร์บาต้สแห่งเบเนเวนโต้
ขอเครื่องเพชร
บาร์บาตัส
เบเนเวนโต้
สวัสดี
บาร์บาตัส…
- นี่ - กาลันดรีโน่ ขอเข้าไปหน่อย
ไม่นะ อย่าให้นางเข้าไป
- ข้าเป็นประมุขของบ้านนี้ กาลันดรีโน่ - นางไม่ใช่ประมุขของบ้านนี้
- เขาก็ไม่ใช่ - นางไม่ใช่ยิ่งกว่า
ในแง่ไหน ช่วยอธิบายหน่อยซิ
ทั้งนิสัย จิตวิญญาณ ความซื่อสัตย์ การพูดปด
ท่านทำดีมาก กาลันดรีโน่ ข้าขอยืนยัน
- รู้ไหมว่าพูดอะไร "ข้าขอยืนยัน" - ท่านสิรู้ไหมว่าพูดอะไร
ยัยแร้งทึ้งดูดเลือด
ดูหมวกตัวเองก่อน นางกระรอกขี้โมโห
- โอ๊ะ เจ้า… - เจ้ามันหญิงโง่
จับไว้ จับกระโปรงไว้ เนฟีเล
- อย่า... - ขอให้โชคดี
- นั่นผ้าไหมทอพิเศษเลยนะ เจ้าคนร้ายกาจ
- ไปจากปีกนี้ของวิลล่าเดี๋ยวนี้ - ไม่
ต้องไป
นางไม่ใช่ประมุขของบ้านนี้
มีอะไรให้ช่วยรึ
ข้าไม่มีอารมณ์จะคุยส่วนตัวกับเจ้าหรอกนะ
ค่ะ คือว่า... เกี่ยวกับ... เรื่อง...
ขอแต่งงานน่ะ
ขอแต่งงานเหรอ
แต่งงานกับข้าแลกกับการปล่อยตัว
ท่านจะได้ครองวิลล่านี้ในฐานะเจ้าของที่แท้จริง โดยมีข้าเป็นเจ้าสาว
แถมข้ายังให้
สินสอดแพงด้วยนะ
นอกจากคำสาบานในพิธี เราไม่ต้องคุยกันเลยก็ได้
ที่จริง ข้าก็ไม่อยากคุยด้วยหรอก
เรามาแบ่งวิลล่ากันคนละครึ่ง ท่านอยู่ฟากหนึ่ง ข้าอยู่อีกฟากหนึ่ง
- แล้วนั่นลูกใคร - เราบอกว่าลูกท่านก็ได้
แต่เราไม่ต้องคุยกันเรอะ
ข้ายืนยันเช่นนั้น
งั้นปัดแก้มแดงทำไม
ต้องให้ข้าย้ำไหมว่าชะตาชีวิตท่านอยู่ในกำมือข้า
ชะตาชีวิตข้าก็เหมือนกับเจ้า
ซึ่งก็เหมือนกับสเตกกี้ บรูโน่ และลอเรนโซ่
สหายและศัตรูทุกคนของข้า
- น่าจะนางโลมพวกนั้นด้วย - พวกนั้นสมควรตายแล้ว
ข้าไม่สนใจเจ้าสักนิด
ท่านเจ้าชู้ไปทั่ว
ข้าไม่ได้เจ้าชู้
ข้าซื่อสัตย์ดั่งบาทหลวงเลยละ
เจ้าน่าเบื่อ เจ้าแก่แล้ว
เจ้าปล่อยตัวจนท้องกับผู้ชายที่ไหนไม่รู้
ซิริสโก้เรอะ
แต่ที่สำคัญ เจ้านิสัยไม่ดี
เลโอนาร์โดไม่มีทางแต่งงานกับเจ้าอยู่ดี
แต่งสิ
เจ้าโง่อะไรขนาดนั้นถึงอยากแต่งงานกับเขา
ข้าดูออกว่าเจ้าต้องการความรัก
แต่ไม่เคยได้รับและจะไม่มีวันได้รับ
ไม่ใช่เพราะเจ้าไม่สวย คือไม่ใช่แค่เพราะเจ้าไม่สวยน่ะ
แต่เพราะเจ้าเป็นคนเคร่งครัด ที่เอาแต่ใจและน่าสมเพช
ดูสิว่าทุกคนในวิลล่านี้เกลียดชังเจ้าแค่ไหน
และข้าแน่ใจเลยว่าในฟิเรนเซ่ก็ไม่แพ้กัน
ชายทุกคนที่ได้พบเจ้าจะมองออกทันที
ว่าเจ้าเป็นหญิงผอมแห้ง จอมจุ้นจ้านและคอยตามทุกฝีก้าว
ดังนั้นคำตอบสำหรับการที่เจ้าขอแต่งงาน
ข้ายินดีเอากับพุ่มหนามดีกว่า นอนกับร่างกายผอมแห้งของเจ้า
ข้ายอมเน่าอยู่ในห้องนี้ จนกว่าโรคระบาดจะกวาดล้างเรา
ดีกว่าจะเข้าใกล้ท่านอีกแม้แต่นิ้วเดียว
คำตอบคือไม่
- ท่านกำลังทำ... - เจ้าได้คำตอบแล้ว ไปซะที
ข้าเบื่อหน้าเหี่ยวๆ ของเจ้า เกินกว่าจะทนเถียงต่อ
เกิดอะไรขึ้น
ท่านพูดอะไรกับเขา
ปันฟีโล เนฟีเล
มีอะไรให้ช่วยล่ะ
ปัมปิเนอาพูดอะไรกับท่าน
ปัมปิเนอาขอข้าแต่งงานแลกกับอิสรภาพของข้า
แล้วคำตอบของท่านล่ะ
ข้าบอกนางว่าข้าจะลองคิดดู
หรือพวกเจ้ามีข้อเสนอที่ดีกว่าล่ะ
ที่จริงก็มี
แต่งตั้งเราเป็นพ่อบ้านแม่บ้านของท่าน
เจ้าสองคนนี่น่ะเรอะ เจ้ากับเมีย
ใช่ วิลล่าก็จะเป็นของท่าน
แต่ท่านต้องไม่อยากใช้เวลาที่เหลือน้อยมาก
อยู่ในบ้านนี่โดยไม่มีมิตรสหาย
เราจะดูแลคฤหาสน์นี้ระหว่างที่ท่านไม่อยู่
ถ้าท่านกลับมา เราจะเตรียมเบียร์เอลไว้รอท่าน
เจ้ารู้ใช่ไหมว่าข้านอนกับนางแล้ว
เจ้าไม่รู้สึกอะไรเลยเหรอ
มันเกิดขึ้นตรงนี้เลย เจ้าน่าจะยังได้กลิ่นด้วยซ้ำ
เขาไม่รู้สึกอะไรเลยเหรอที่เรามีอะไรกัน
ท่านไม่รู้สึกอะไรเหรอ
รู้สึกสิ
แต่ข้าไม่ได้มาที่นี่เพราะเรื่องนั้น
- ข้าเป็นภรรยาที่ดีของท่านมาตลอด - แล้วข้าไม่ใช่สามีที่ดีหรือไง
- เรื่องบางอย่าง เราจะไม่คุยกัน - โอ้ คุยเถอะ ขอร้อง
ท่านบอกว่าพระเจ้าส่งดีโอเนโอมาช่วยข้า
ท่านโกหกข้าเรื่องพระเจ้า
เนฟีเล เจ้านอนกับไอ้ฆาตกรนี่
แล้วท่านซื่อสัตย์นักหรือไง
ช่างทำรองเท้าล่ะ
ท่านกับลอร์ดเพตตี้ล่ะ
นั่นมัน...กิจกรรมตามประสาชาย
- คิดว่าข้าเป็นเด็กหรือไง - แล้วเจ้าคิดว่าไม่ใช่เรอะ
เจ้าขโมยนิ้วเท้าของท่านคาร์ดินัล เนฟีเล เจ้าตกลงไปในบ่อ
ท่านไม่ได้รักข้าอย่างที่ข้าเป็นหรือ
ข้ารักเจ้าสิ
เจ้าเป็นคู่ชีวิตของข้า
เป็นเพื่อนของข้า
และภรรยาของข้าด้วย
ข้ามีข้อบกพร่อง
หรือไม่ใช่ข้อบกพร่อง แต่ข้าแตกต่างจากชายอื่น
ข้าก็ชดเชยให้ไม่ใช่หรือไง
ข้าไม่เคยคิดว่าจะต้องมาคุยเรื่องนี้ต่อหน้าคนอื่น
ท่านไม่เคยจะยอมคุยเลยต่างหาก
ท่านได้แต่โกหก
ตอนข้าเห็นเจ้ากับรุจจิเอโร่…
ว่าไงนะ เจ้าเห็นเรารึ ตอนไหน
เงียบ
ตอนที่ข้าเห็นเจ้า…
ข้าดีใจนะที่เห็นเจ้ามีความสุข
ข้าขอโทษที่ไม่อาจให้ความสุขนั้นแก่เจ้าได้
เอาละ ข้าตกลง
เจ้าสองคนดูแลบ้านหลังนี้ได้
ที่จริงข้ายกให้เจ้าเลยก็ได้ จะให้เซ็นอะไรก็ว่ามา
- อะไรนะ - ใช่
ไปตามเจ้าหน้าที่ทะเบียนมาได้เลย
จะบอกให้นะ
สิ่งที่พวกเจ้ามีต่อกันนี่น่ะ คือรักแท้
เจ้ากับชายงามสง่าผู้นี้
จงเห็นคุณค่าของมันตราบที่ยังมีอยู่
ได้
อยากแก้มัดข้าแล้วมาสนุกกันอีกรอบไหม
หรือไม่ต้องแก้มัดข้าแล้ว...
ไม่ละ
ขอบใจ
เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม เนฟีเล
ดูหน้าซีดๆ นะ
ข้าไม่เป็นไร
น่าเสียดาย
ช่างเป็นอิสรภาพที่ยิ่งใหญ่
การพูดในสิ่งที่เราไม่เคยพูดน่ะ
ใช่
ข้ารู้สึก…
โล่ง
- เขาตกลง - อะไรนะ
จริงเหรอ
ข้าสัญญานะ ที่รัก
ในชีวิตที่เราจะอยู่ร่วมกันต่อไป
ข้าจะไม่เก็บงำอะไรไว้อีกแล้ว
เจ้าเป็นเพื่อนรักของข้า
- เช่นกัน - ข้าควรซื่อตรงกับเจ้า
เช่นกัน
มาเริ่มกันเลย
เขาตายแต่ข้ายังอยู่
ข้ารู้สึกว่ามันแปลก แต่ข้ารู้แล้วว่าไม่ควรไว้ใจความรู้สึกตัวเอง
ซิริสโก้ ช่วยแกะสลักรูปปั้นดีโอเนโอ มาวางตรงนี้หน่อยนะ
แล้วสลักที่ฐานว่า…
"ดีโอเนโอแห่งเจนัว"
"ผู้มอบความสุขทางกายแก่หญิงนับพัน"
ข้าว่าเขาน่าจะชอบ
แล้วใส่ลงไปด้วยว่า
"แต่ไม่เคยพานพบรัก"
โหดร้ายไปไหม
จบแค่ "ความสุขทางกายแก่หญิงนับพัน" ดีกว่า
ชายผู้มีจิตใจที่ไม่สมบูรณ์ ในร่างกายที่ทำผิดพลาด
ข้าไม่มีค่าอะไรเลย
ท่านไม่ได้ไม่มีค่า
ท่านมีค่ามาก
ข้าไม่มีอะไรเลย
ข้าไม่เหลือใครแล้ว
ท่านมีข้านี่ไง
เจ้า
เจ้าเป็นสหายข้ามาตลอด
เจ้ารักข้าไหม
รักสิ
ข้ารักเจ้า มีเซีย
ข้าก็รักท่าน วิสกอนเตสซ่า ข้าก็รักท่าน
ข้าต้องรักอยู่แล้วสิ
เจ้าสูญเสียคนรัก
เรายังไม่ได้ทำพิธีให้นางเลย
- ใช่ - เราไม่ได้ทำพิธีให้ปาร์เมน่า
ข้าเสียใจจริงๆ นะ
ข้าเสียใจ
- อ๋อ ไม่เป็นไร - เป็นไรสิ
ไม่เป็นไรค่ะ วิสกอนเตสซ่า
- ไม่เป็นไร - เป็นไรสิ ข้าเสียใจมาก
เราทำตอนนี้ก็ได้
อะไรนะ
เดินผ่านตรงนี้แหละ กิ่งไม้นี้ดูคุ้นตา
เจ้าก็เอาแต่พูดแบบนี้ ทำไมไม่หาทางออกถนนตอนที่ยังไปได้นะ
เจ้าคิดจริงๆ สินะ ว่าข้าทำอะไรไม่เป็นเลย ถูกไหม
ใช่
เห็นไหมล่ะ
เจ้าพบสิ่งนี้ระหว่างทางไปวิลล่าเหรอ
เปล่า แต่ก็เป็นข้าอยู่ดีที่เจอมันตอนนี้
ฮัลโหล
- สวัสดี - สวัสดีค่ะ
ว่าไง นักเดินทาง เป็นยังไงบ้าง
เราหิวมาก ท้องข้าแทบจะย่อยตัวเองแล้ว
เข้ามาก่อนสิ เรากำลังจะกินพอดี มากินด้วยกันสิ
- เจ้าช่างมีน้ำใจมาก - เรื่องเล็กน่ะ
มีเพื่อนกินย่อมดีกว่าอยู่แล้ว
มาริโอ้ มีแขกมา
กระท่อมของเจ้าน่ารักดีจัง
น่าทึ่งมากที่มันตั้งอยู่ได้
ใจดีจังเลย
ซุปนี้ไม่ได้หรูหราอะไร แต่ก็อุ่นท้องนะ
- เยี่ยมไปเลย - ข้าจะกินไม่ให้เหลือสักหยด
เข้ามานั่งก่อนสิ คนอื่นๆ รออยู่
หอมจัง
มาริโอ้ อย่าเสียมารยาท ทักทายแขกสิ
พระเจ้าช่วย
- มีอะไร เกิดอะไรขึ้น - เปล่า
นี่มัน...
- แย่แล้ว - ไม่เอานะ
- เดี๋ยวนะ พระเจ้า - พระเจ้าช่วย
- ทุกคนตายแล้ว - ถอย
- ถอยเถอะ - พระเจ้า
- ตายกันหมดแล้ว - ถอย
- มาริโอ้ - นรกมันลึกขนาดไหนเนี่ย
ซุปอร่อยดีนะ
ยินดีที่ได้รู้จัก
ข้าอยากหลับตา และไม่ต้องเห็นอะไรอีกเลย แต่ยังไม่ตายนะ
สยองมาก แต่อย่างน้อยเราก็ได้กิน
"อย่างน้อยก็ได้กิน"
ฟิโลเมน่า แผนอันยอดเยี่ยมของเจ้า ที่จะไม่เดินบนถนน
พาเรามาถึงตรงนี้ มาเจอคนบ้าและคนตาย
ปกติถนนน่ะ เดินทางยังไงก็ถึง
มันเป็นเส้นทางที่จะพาเรา ไปยังสถานที่ที่เราอยากไป
นี่เป็นความผิดเจ้า
เจ้าล้มเหลว
กล้าดียังไง
ถ้าเจ้าไม่ผลักข้าตกสะพานนั่น...
- ก็ถ้าเจ้ายอมให้ข้าแบ่งขนมปัง - อ๋อ จะเอาอย่างนี้สินะ…
แต่ไม่ได้ เพราะทุกอย่างต้องแล้วแต่เจ้า
ราชาขนมปัง ราชาของข้าด้วย
ข้าจะกลับไปที่วิลล่าซานต้า
กลับไปหามือขวาน และพวกที่เหมือนจะเป็นเพื่อน
ที่สั่งให้เราไปไม่งั้นตายเนี่ยนะ ฉลาดซะ
ข้ามีเพื่อนแท้ที่นั่น มีเซีย
เพื่อนคนเดียวที่ในที่สุดข้าก็มีกับเขา เพื่อนคนแรกของข้า
เพื่อนคนแรกเหรอ โถ กล้าพูด
กล้าพูดยังไง ก็ข้าไม่เคยมีเพื่อนแท้มาก่อน
- โอ สวรรค์ทรงโปรด - อะไร
ข้าไง เจ้าเคยมีข้า
เราเป็นเพื่อนกันจนอายุสิบสอง ซึ่งด้วยเหตุผลอะไรก็ไม่รู้
เจ้าตัดผมข้าในวันที่สาม ของเทศกาลฉลองทูตสวรรค์
- ข้าไม่ได้ทำ - ทำสิ เจ้าทำ
เจ้าตัดผมข้า
แล้วเอาไปให้ลอเร็ตต้ากับวิโอเลตต้าดู และไม่เคยพูดกับข้าอย่างเพื่อนอีกเลย
- ยังไงก็ต้องเกิดขึ้นสักวันอยู่แล้ว - ทำไม
เพราะข้ารู้แล้วว่าเจ้าเป็นคนรับใช้น่ะสิ
พ่อของเจ้าไม่ใช่แบบนั้น
เขาจิตใจดี
เจ้าเหมือนพ่อข้ามากกว่าข้ามาแต่ไหนแต่ไร
เจ้าคิดงั้นเหรอ
ใช่
สรุปว่า…
เจ้าไม่มีวันเป็นเพื่อนกับข้า
แต่เจ้าเป็นเพื่อนกับมีเซียได้
มันต่างกันตรงไหน
ข้าก็ไม่รู้
แต่ข้ารู้ว่าตะวันกำลังจะตก
และข้าไม่อยากอยู่ตรงนี้ในความมืดอีก
คราวนี้เจ้าไม่ได้อยู่คนเดียวนี่
มีข้าอยู่ด้วยทั้งคน
วิทรูเกีย
- คนเมื่อกี้ไง - อย่าพูดแบบนั้น
แทรกซึมไปตามรากไม้
ตรงใต้ตำแหน่งเนินดิน
จนเหลือเพียงธุลีร่วงริน
สู่พื้นดินเบื้องล่าง
สายลมพัดพาร่าง
กระจายจางเหนือพิภพ
ค่อยๆ ส่งทุกร่างเลือนลบ
กลับสู่ผืนดิน
ขอบคุณที่ให้ข้าเชิดชูเกียรตินาง
ขอบใจที่ให้ข้าร่วมงานด้วย
เพื่อนใช่ไหม
เพื่อนค่ะ
เพื่อนให้กำลังใจกัน
อะไรทำให้เจ้ามีกำลังใจ
ข้าอยากไปจากที่นี่โดยไม่กลับมาอีก
นั่นอาจจะดีที่สุดแล้ว
ปล่อยให้รุจจิเอโร่เมินทุกคนไปอย่างนั้น
เพื่อนรักของข้า
เพื่อนแท้…
อยู่กับข้าทุกขณะจิต
ค่ะ
มีอะไรเหรอ
ช่วยอะไรข้าหน่อยได้ไหม
เอาละ ข้าต้องไปเลี้ยงหมู ไปละ
ไม่ต้องตามมานะ
- ให้ข้าช่วยไหม - ไม่ต้อง
ทำไมล่ะ เห็นอย่างนี้ข้าแข็งแรงนะ เจ้าเองก็น่าจะรู้อยู่แล้ว
ไม่ต้อง
เราพบกัน
ข้ามีชีวิตของข้า ท่านมีชีวิตของท่าน ขอพื้นที่ส่วนตัวข้าด้วย
นายหญิงแสนเศร้าของเจ้าล่ะ
นาง…
อยากให้ข้าฆ่าท่าน…
จะได้ไม่มีอะไรขวางนางจากวิลล่านี้
แหม น่าเสียดายนะ
ข้าไม่อยากทำ
ยังไงที่นี่ก็ไม่มีอะไรดีสำหรับเรา
ระหว่างที่ฆ่าท่าน…
อะไร
ข้าคงไม่รอด
งั้นก็อย่าทำ
นางเป็นนายข้า
แล้วจะให้ข้าทำยังไง
ยินยอมแต่โดยดีเรอะ
ท่าน...ท่านยอมไหมล่ะ
นี่เจ้ากำลังขออนุญาตฆ่าข้า
ทั้งที่ข้าไม่ใช่ทายาทวิลล่านี้ด้วยซ้ำ
เยี่ยม
- ได้ยินที่พูดไหม ข้าไม่ใช่ทายาท - ดื่มเถอะ
- ดื่มสักหน่อย - ข้าไม่ใช่ทายาท ข้าไม่...
วางแผนมาดีมาก
ข้านึกว่าเจ้าจะวางยา
ข้าคิดว่าท่านอาจจะ…
ข้าไม่ใช่ทายาท
อะไรนะ
ลงไปจากตัวข้า
ข้าไม่ใช่ทายาท
คำบรรยายโดยขีดขิน จินดาอนันต์