Inoiz ez zenidan esan. Nola jakingo nuen ba?
Gauza jakintzat neukan.
Jupoia doituko niola esan nion. Zertan ariko nintzen bestela?
Zu han, haren lepoaren atzealdea usaintzen,
eta ni, kandelak zenbatzen, leloaren pare.
Hartaz gozatu ahalko zenukeelakoan nago. Gizonak gustatzen zaizkiola uste dut.
Eta zuk, nire anaiaz, nahi izan bazenu.
Guidotto argalxea zen niretzat,
baina nahi izango nukeen, bai.
Tira…
Zer egingo dugu gaur?
Guztiari buruz…
hitz egin nahi dut.
Misia?
Lagundu.
Zure laguntza behar dut.
Zer gertatu den kontatuko didazu?
Bihotzeko gaitza zuen ziur aski.
Sudur-hemorragia.
Ez badidazu zer gertatu den esaten, okerrena gertatu dela pentsatuko dut.
- Esan dizut ba: izurria ez. - Hilketa.
Ihes egiten saiatu da.
Harenganako leialtasunagatik egin duzu?
Bai.
Kontua zailtzen denean desagertzen den leialtasuna
ez da leialtasuna. Beraz…
- Misia. - Bai.
- Hara zer egin duzun. - Ez.
- Begiratu. - Ez.
- Beha iezaiozu. - Ez.
Ez.
Zerorrek gonbidatu zenuen.
Zeuk egindakoaren ondorioa da!
Biziraun zezan nahi bazenuen,
bazenuen Pampineari nagusi izaten uztea!
Pampinea deabrua da!
- Ene! - Ez ezazu nire lagunaz hala hitz egin!
Zure laguna?
Zure laguntzat daukazu? Hara lagunak zer eginarazi dizun!
Begiratu!
Lagun batek atxikimendua sentiarazten dizu,
baita ontasuna ere.
Esan berri dituzun gauzak sentiarazten dizkit.
Bai.
Ez duzu nik bezala ezagutzen.
O, nahiko ondo ezagutzen dut. Nahiko ondo.
- Jeloskor zaude. - Jainkoarren.
Pampineak txortan egin zuen zurekin, baina ez zintuen maite.
Nola maiteko zintuen ba?
Hara nolakoa den, eta hara nolakoa zaren.
Plebeioa izateaz gain,
ergela ere bazara.
Inozo hutsa.
Hamabost urte daramatzat administratzaile. Inozo-lana da?
Froga zeu zara. Inozo batek ere egin lezake.
Adi, esker beltzeko pertsona horiek!
Ez naiz landetxe demonio honetara inoiz itzuliko!
Aditu?
Gizatxar higuingarriak zarete, den-denok!
Zu ez, Matteuzzo.
Aingeru perfektua zara.
Zein aita santu naiz?
Bigarren Laterango Kontzilioaren buru izan nintzen. Alferkeriaz zuzendu nuen.
Ezer gutxi lortu nuen nire aitasantutzan.
Baina Erroma aita santuaren egoitza gisa irauteak
axola izan zizun. Aurre egin zenien Luis VII.aren lelokeriei.
Baina huts egin nuen hala ere.
- In nomine Patris, et Filii - …et Filii
- et Spiritus Sancto. - et Spiritus Sancti.
Sancto?
Sancto.
Sancti. Et Spiritus Sancti.
- Beti esan izan dugu "Sancto". - Ez.
Bai. "Sancto". Hala abesten genuen…
- Luze eta apal, - "Sancto?".
- Sancto. - …to.
- Sancto… - Sancto…
- Askatu! - Politena suertatu zait.
- Ez, alderantziz. - Politena zu zara, ezta?
Biak gara politak.
Amore eman.
Nahiago nuke hil, zure aurrean errenditu baino, itsusi hori.
Ez naiz itsusia. Aurpegi interesgarria dut.
O, ez! Non ditut hankak?
- Moztu egin ditut! - O, ez!
Orain zera baino ez naiz… izarren argia!
Ez! Bai.
Ez mugitu.
Hurrengoan ez nazazu horren gogor jo.
Halabeharrez gogor jo behar banauzu,
ez jo buruan, hor burmuina dago eta.
Zergatik jarraitu ninduen? Ikusi zuen inork?
Ehiztari zailduak adarzabal dotorea zelatatzen duen bezala zelatatu zintudan.
Ez zenidan beste aukerarik utzi.
Bestela, nola aitortuko nizukeen ene maitasuna?
Ene maitasuna!
Beranduegi da. Beste gizon batekin ugaldu zara dagoeneko.
Ez dago beste gizonik.
Erditzean hil zen.
Hori primerakoa da.
Beraz, badut eraba…
Ez.
Zu izango zaitudala erabaki dut.
Nire maitasunaren hartzailea zara,
eta ziur nago: azkenean,
zure seme xelebre eta isila maitatzen ikasiko dut.
Ez iezadazu bihotzaz maite ez nauzunik esan,
gorputzaz kontrakoa diozunean.
Elkar musukatzen duzue?
Pasio osoz.
Gure oinarrizko instintuen gordintasuna
barre egiteko modukoa da, bai.
Nahikoa da, bufoia. Lanera noa.
Zaurituta dago. Geratu eta deskantsatu.
Jacopo, zeure esku.
Gizon honek, noble guztiek bezala,
beti jokatzen du egoismoak edo lelokeriak bultzatuta.
Normalean, bi-biak.
Laster nator.
Zure esanetara, Stratilia.
Nahiko argia naiz, izatez.
Herodoto-ri buruzko galderak egin ahal dizkidazu.
Nor da Herodoto?
Gogotik gozatuko duzu.
Eseri.
Arropa txatxua!
"Panfilo naiz. Baretu gaitezen.
Emakume jainkozale batekin nago ezkonduta.
Jainkoa ni baino gehiago maite du".
Viscontessa?
Gozatu lohiz estalita egoteaz.
Viscontessa, sar naiteke, mesedez?
Espero dut usoek zure feltro txatxuan kaka egitea!
Misia.
- Zertan ari da? - Panfilori laguntzen.
- Laguntzen ari zaio? - Bai.
Bere gauzak kanpoan egonda, errazago joan ahalko da.
Eta?
Ruggierok jada ez du ez berori, ez berorren ume maitea
gogaituko.
Salbu dago.
O, eskerrak Jainkoari.
Lasai naiteke, azkenean.
Sosik gabeko Panfilori eta bere emazte izugarriari
tokitik joateko eskatuko diet.
Ez gara bateragarriak.
Eta padrone Tindaro?
Gustuko dut bere gizon-gogo indartsua.
Eta ez dago ezkonduta. Interesgarria.
Gera dadila Tindaro.
Zer?
Arazoren bat dago?
Zergatik egon behar du beti arazoren bat?
- Ez, ez da ezer. - Esan iezadazu.
Tira, badut…
Badut sentimendu…
arrarorik.
Ba hori, zera…
Hilketa dela eta.
Hilketa?
Bai.
O, ene laztana.
Ez.
Ene laztana.
Hori ez da hilketa izan.
Ez.
Satanen agente baten kontrako autodefentsa izan da.
Donge haragituaren kontrakoa.
Ez dut uste…
Ez zegoen beste aukerarik.
Ez da…
Egin beharrekoa egin duzu.
Nire aldeko maitasun-ekintza handia.
Inoiz ezagutu dudan maitasunik handiena.
Leonardorenaz gain, jakina.
Jakina, bai.
Misia, ene kutuna,
ez zuk, ez nik ez dugu inoiz hau berriz gogoratuko.
Ez.
Aurrera baino ez dugu begiratuko.
Gure etorkizunari begiratuko diogu,
ume honekin biziko dugunari.
Ez dut senarrik behar.
- Zu zauzkat. - Ni nauka.
Bueno ba…
Nire bainua?
Berorren bainua ahaztu dut! Ni bai ergela!
Non jarri dut menda-olioa?
Mesedez, jaunak, arrenka eskatzen dizuet.
Baserri-langile errugabeak gara, paseo bat ematen.
Aska gaitzazue.
Gogoratzen ez zaitudalakoan? Ahaztezina izan zen. Burua galdu zenuen.
Duela aste batzuk izan balitz bezala gogoratzen dut.
- Agnolo kardinala ez zen tatxagabea. - Ez.
- Sistema bat genuen. - Bai.
Guk lapurtzen erakutsi genion,
eta hark Jainkoak gizadia utzi izana onartzen erakutsi zigun.
Ezagutzen dituzu?
- Horrelako garaietan… - Ez ditut ezagutzen.
- Haietako bat hil nuen. - Ezta?
Lagun bat hil nien.
- Ahaztua nuen hori. - Bai, nik ere bai.
Tira, hil bi hauek.
Bai, ados. Lagundu behar didazu.
Zer?
- Ez. Andereño noblea naiz. - Zeri begira?
- Ez horixe. - Erakarri beren arreta.
Erle bat zapaldu dut.
O, hori txarra da!
- Ixo! - Ez! Ez naiz isilduko.
Min pairaezina dut.
Sinesten ez badidazue, hara!
Ez dut erlerik ikusten.
Kriminalak beti egiten du ihes gertalekutik.
- Zaindu bestea, Martuccio. - Zaindu zeuk.
- Nik oinari begiratu nahi diot. - Bai…
Jaits nazazu!
Zaldunak!
- Fraidearen zaldunak! Ederki! - Nor?
Izatez, haiek ikusi nahi genituen.
Kaixo! Gatibuak ditugu…
O, ez! Hau gaizki-ulertua da!
Hil egingo gaituzte, egin zerbait!
Nahi dugun tokira joan gaitezke, Matteuzzo. Edonora.
Eskerrak zu zaitudala.
Bainatuko gara?
Gustatuko zaizu, ezta? Aurrera ba.
Matteuzzo!
O, bai. Begira.
Begiratu honi.
Ai, ama.
Arnas ezazu.
Bai!
Sartu, adiskide! Sar zaitez!
Ondo da.
Joan zintezen nahi nuen, bai!
Ez zaitez maitemindu baina!
Izan zaitez aske, ni bezalaxe!
Aske naiz!
Ai ene! Ez zaude hilda!
Gelditu!
- Ez nazazu ukitu! - Ez zara laguntzen ari.
Sirisco.
Ni naiz, Arriguccio.
Landetxearen ongarri-hornitzailea nintzen.
Arriguccio.
Laguna.
Galduta zaude?
Jasoko ditugu zure gauzak?
Bai, adiskide?
Zer moduz baserria?
Bidelapur batzuek erre zuten.
Sentitzen dut.
Baina, bestela, pozik nago.
Jakina.
Eta landetxea?
Ez da lehen bezalakoa.
Zekenkeriak eta ilegorri erakargarri batek hondatu dute.
Ene.
Eta Leonardo viscontea?
Ez, jada ez da.
Gizon ondradua zirudien.
Ez dakit nik oso ondradua zen, baina nire laguna zen.
Izurria?
- Mundua toki bakartia da batzuetan. - Ene, hain da krudela…
Astoa jan behar izan nuen duela gutxi.
Erreka harritsu bat pasata bizi naiz, inoiz hitz egin nahi baduzu.
Lagun premia baduzu.
Tira. Jakin dezazun, ezin naiz landetxera itzuli.
Agian Veneziara joango naiz.
Izurriak ez du betiko iraungo, ezinezkoa da.
Zuk eta biok trago bat…
edateko adina denbora bai.
Hori primeran legoke.
Eskerrik asko.
- Arriguccio! - Arriguccio!
- O, Arriguccio! - Luzaroegi utzi gaituzu bakarrik.
Ibaian gorpu bat topatu dudala iruditu zait.
- Baina zorte ona izan dut. - Bai.
Egin ongietorria aspaldiko lagun bati.
- Ai… - Sirisco.
Leonardoren administratzailea.
Ai, ama, eskerrik asko.
O, zer aurpegi zoragarriak.
Milesker ni onartzeagatik. Plazera da.
Plazera da. Nor da nagusia?
Ez dago nagusirik.
Nagusirik ez.
Hara.
Inoiz ez dut jende ezezagunarekin hain lotura esturik sentitu.
Alaitu zaitez, anaia. Hau da zure tokia.
- Ongi etorri, Sirisco. - Bai.
- Eser zaitez. - Topa.
Gladiusari horrela heltzen zaio.
Imajinatu scutum bat duzula.
Lehenengo aurreko oina, gero atzekoa.
Moztu, eta jo estokada!
Ea, jarri ni bezala.
Horrela da?
- Ez! Ez zehazki. - Horrela?
Aski da!
Hori ez da erakutsi dizudan teknika!
Mugimendu esperantzagarriak dituzu, baina okerrak.
Baina agian hori zure altuera gogaikagarriagatik izango da.
Zure altuera eta zure eskarmentu falta ez dira zure errua.
Benetan?
Hartu duzu inoiz ganorazko ezpatarik?
Baleztarik?
Mazorik?
Ezpata okerrik?
Hiruhortzik?
Urrezko koroarik?
Ez.
- Kornukopiarik? - Ez.
Jan duzu fruta exotikorik?
Ez.
Fresko bat? Ez duzu inoiz freskorik ikusi?
Fresko on bat ikusi behar duzu.
Hori bai bizitza geza.
Zergatik ez zara landetxean bizi? Tokia dago.
Ama joaten da, baina nobleek gorroto gaituztela dio,
eta ezin naiz joan.
Tira, ni noblea naiz, eta ez zaitut gorroto.
Azafrairik bai?
- Ez. - Garestia eta gozo-gozoa da.
Zure txanda.
Tira…
Uste dut inoiz ez dudala Jainkoarengan sinetsi.
Ni ere ez naiz beti tipoari dagokionez guztiz ziur egon.
- Benetan? - Inoiz ez ditut erantzun zehatzak topatu.
Gogor saiatuta ere ez.
Bazter guztietan bilatu ditut.
Baina orain uste dut kontua ez datzala erantzunak topatzean.
Galderak egiteko parada izan dut, zure alboan.
Jauna, hanka-sartze bat egon da.
Baserri-langile xumeak gara, paseo bat ematen.
Erlearena egingo dut?
Begiratu.
Ai, ama.
Bero sentitzen zarete? Edo epel?
Minik, oinazerik, gogo nahasmendurik?
Denborarik eman duzue katuen edo alemanen konpainian?
- Ez. - Amets desatseginik? Puzkerrik?
Zer gertatzen ari da? Lagunduko diguzu?
Inork ezin zaituzte lagundu.
Ez dago zantzurik.
Hil zara dagoeneko, edo zer?
Ekar itzazu hona!
Kaixo, jauna.
Arratsalde on bioi.
Ixo!
Pauso bat aurrera.
Nondik zatoz, ume?
Tira, landetxean geunden,
baina bidelapur maltzur batzuek bahitu egin gaituzte.
Berorren gizonengatik izan ez balitz, hil egingo ginatekeen ziur.
Beraz, zaldunei zinez eskertzen diegu guri lagundu izana.
Eskertzen diezue?
Bai, hala da.
Ez zenukete Jainkoaren aurrean gezurrik esan beharko.
Baina ez dugu zuei minik emateko asmorik.
Salbatu egingo zaituztegu.
Zaldun hauek behinola Genovaren aldeko mertzenarioak ziren.
Ordainketak desagertu zirenean, beren leialtasuna ere bai,
eta, zuek bezala, galduta egon ziren.
Baina Jainkoak bidea toparazi die.
Sutsuki sinesten dugu Jainkoaren planean.
Guk ere bai.
Tira ba.
Tamalez, Elizak eta kleroak traizio egin diote planari,
eta Jainkoak zigorra bidali digu Lurrera.
Badago itxaropenik.
Ordenako Dizipuluak gara. Gizonak eta armak ditugu,
eta, izurriari esker, aukera ere badugu
santutasuna eta ordena giltzarri dituen gizartea tankeratzeko.
Bai.
Jainkoaren plana bultzatuko dugu.
Gure munduan, Jainkoarekiko debozioa beharrezkoa izango da bizirauteko.
Bera zikina zen.
Bihotzean penitentziarik ez zuen noblea.
Begira iezaiozue.
Araztu egin dugu.
Kiratsa dario.
Hau entzutea lasaitu ederra da guretzat.
Bai.
Nobleak gara, bai,
baina gure gisakoen bekatuez nazkatu ginen,
baita akuilu zuten anbizioaz ere.
Alde egin genuen.
Anbizioak aberastasuna ekarri zien?
Bai, baina bagenekien ugaritasun beltza zela.
Esan genuen, "Zuentzat aberastasunak eta Villa Santa landetxe dotorea.
Gu moja sexubakoak izango gara".
Landetxe dotorea?
- Landetxea ez zen horren dotorea. - Ez, nahiko dotorea zen.
Noblezia gutiziatsuaren aberastasunak gure ahaleginak indar litzake.
Non dago landetxe dotore hori?
Hemendik?
Ez dut gogoratzen.
Luzarora esan egingo diguzue,
askatasuna lortu nahi baduzue.
Errukitu, mesedez!
- Eraman itzazu zigor-ziegetara. - Itxaron.
Kardinal zital bat hil zuen Jainkoaren mesedetan.
Ez horixe.
Bai horixe.
Bai, Agnolo kardinala.
Zikina zen, berorrek deskribatutako kleroa bezalakoa.
Emakume ezkondu bat bortxatzen saiatu zen
eta Liciscak hil arte araztu zuen.
Hori ondo dago.
Kardinal bat hil zenuen?
Jainkoaren alde.
Heriotza-zigorra ezartzen dizuet.
Plazer gorena da mokadu hauek zurekin partekatzea, ene maitea.
Baita umearekin ere.
Orain ezin gaitu ezerk gelditu, ezta?
Inguratuta zaude! Errenditu, edonon zaudela ere!
San Julianen izenean, zertan dabil berori, Tindaro?
Gela hau nire txapeletarako da!
Pampinea. Ume bat zaintzen ari naiz, amari mesedea egiteko.
Tamalez, ez daki gerrari buruzko ezer, baina azkar ikasten du.
- Agur ezazu, Jacopo. - Zer?
Jakin behar badu, Stratiliaren sasiko semea da.
Aditua da eraso egiteko ezkutatzen.
Jacopo,
ager zaitez.
Gurdiko gizonen laguntzaz eraso behar zintudan.
Loreontzian zeundela uste nuen. Bihurria.
Hau… Stratiliaren umea da?
Bai, baina ez biezaio inori aipatu.
Basoan bizi da. Ume sekretua da.
Agurtu, Jacopo.
Militar-jolasetan?
Tindaro, Jacopo zeharo liluratuko du
egongelako erromatar korazak.
- Benetako erromatar koraza da? - Aditua berori da.
Ekar beza. Jacopo nik zainduko dut bitartean.
Itzultzean, neure burua
defendatuko dut zure eraso hilgarrien aurrean.
Ez biezaio inori esan. Dibertitzen ari gara.
Mokadurik nahi duzu, ume ezti horrek?
Koitadu hori.
Gose gorria duzu, ez da hala?
Munduan, ez dago doako ezer.
- Zer nahi duzu? - Galderatxo batzuk ditut.
- Erantzun bakoitzeko, mokadu bat, bai? - Ados.
Nor da zure aita?
Ez dakit. Mokadua, mesedez.
- Ez duzu ezagutzen? - Ez.
Amak ez dizu izenik aipatu? Edo ezizenik?
Ez ba.
Badakizu zer itxura zuen?
Bere antza dut. Amak behin hori esan zidan.
Behin.
Zer estatus zuen? Aberatsa zen? Txiroa? Estatusik gabea?
Zorri putazale eta gauzaeza dela dakit.
O, gaitz erdi.
Zure aitak pertsona ezin txarragoa dirudi.
Ez da pertsona txarra, baina ez zuen gu bere landetxean bizitzerik nahi.
Bere landetxean?
Jacopo Leonardoren semea da.
- Nor da Jacopo? - Barruko ume hori.
- Zera egingo dugu… - Zer?
- Leonardorena? - Sukaldariarekin.
Sukaldariarekin? Eta umea ezkutatu du?
Ez dadila joan. Basoan duten etxera joango naiz.
Ez, itxaron, viscontessa. Zertarako?
Ezin da bakarrik joan.
Ikertzeko.
Limurtu bazuen, Leonardoren gaiak dauzka agian, begizkoa botatzeko.
Akaso Leonardo bizirik dute han, haien etxola txiki eta nazkagarrian.
Ezezkoan dago.
Bere burua ikusi genuen mahai gainean pirritan.
- Misia! - Bai.
Dongeari dagokionez, ez dago gorabeherarik.
Ez, baina arrenka eskatzen diot, adiskide, lasai gaitezen.
Baliteke asaldura honek umeari kalte egitea.
- Harrapatuko zaitut! - Umeari?
Misia, ez duzu ulertzen, ala?
Ez.
Umea Jacopo da.
O, berorren uteroko umeaz ari naiz.
Nire uteroan ez dago umerik.
Berori ez dago haurdun?
Hilekoa izan dut.
Banekien ume bat zegoela. Jainkoak niretzat eginiko bideari jarraitu diot.
Guretzat.
Eta, horra, ibilbidea erakutsi digu.
- Zer? - Villa Santaren oinordekoa izateko bidea.
- Sirisco. - Bai.
Esan zergatik utzi zenuen landetxea.
O, ez naiz kontalari iaioa.
Gutariko inor ez da ezertan iaioa.
Badirudi pozik zaudetela eta elkar gogoko duzuela.
Baliabideak partekatu, eta elkar adoretzen dugu.
- Primeran. - Asko hil egin dira.
Hori ez da geldituko.
Baina arreta gauza onetan jartzen dugu.
Sirisco, jango duzu gurekin gaueko otorduan?
Plazera izango da. Urdaiazpiko palakadak jan nitzake.
Mila esker.
O, plater handiak dira, gero.
Ai, ama. Ez…
Afaria hau da?
Ez arrainik, ez gaztarik?
Ahaztua nuen gazta.
Gose-gose izango zarete.
O, bai, gose-gose gara.
Ez dezagun gonbidatua nardatu taldearen zorigaitzez.
Sirisco, gurea zurea da. Aurrera?
- Bai. - Bai.
Ez. Hau onartezina da.
Beti bedeinkatzen dugu mahaia afaldu aurretik.
Ez, Jainkoarren, ez naiz otoitzaz ari. Ene, aingeru altruista zara, gero.
Ez, hau. Hau guztia.
Zergatik zarete gose zuek, Villa Santan ankerkeriaren banketea dagoen bitartean?
Zer esan nahi duzu?
Zerbait hobea merezi duzue.
Han, erosotasunak dituzte.
Janari gehiegi daukate.
Hamaika ardo upel daukate.
Ez gaitezen emozionatu.
Hori guztia lor diezaieket.
Zuen alde egin dezaket. Jakina, itzultzen naizenean, zera esango dute,
"Ez, Sirisco. Ospa, janaria gurea da".
Zergatik da haiena?
Zergatik da Pampinea nagusia? Beharrezkoa da nagusi bat, ala?
Ez dakigu.
Entzun ondo. Zin egin nuen ez nintzela Villa Santara itzuliko,
baina orain nire benetako lagunekin nago, eta kontrako zina egingo dut.
Ez badute janaria partekatu nahi, datozela hona, igela jatera.
Ea, zatozte.
Mesedez, zatozte.
Hara eramango zaituztet. Bidean, abestu egingo dizuet.
Zatozte!
Adiskideok, adiskideok, plan bat dugu.
Sekulako plan zoragarri eta loriatsua.
Adiskideok…
Zatozte!
Zin degizut, damu dut!
Ez!
- Ez galdu hauek biak bistatik. - Ados.
Nola egiten duzu?
- Zer? - Nolatan zara horren ausarta?
Askatasun osoz jokatzen duzu, lurreko kontuen aurrean burujabe.
Ez diozu heriotzari beldurrik?
Eduardo hil zenetik…
ez diot beldurrik.
Maite nuen,
halako moldez non hari loturik nengoen.
Eta, joan zenean, harekin batera joan ziren loturak.
Eta orain
iruditzen zait…
gauza guztien beste aldea ikus dezakedala.
Heriotzaren baretasuna eta bakea.
Eta alde hau…
infernua da.
Eta alde hau utziko banu…
zer utziko nuke alde batera?
Barkatu zubian behera bultzatu izanagatik.
Tira, zure ogia zen.
Apur bat merezi nuen, agian.
Jainko maitea, zure erresuman sartzean…
Tira ba. Zoazte bi horien bila.
Zerbait kontatu behar dizut.
- Ez kezkatu. - Ez.
Amorraraziko zaitu.
Haserreak ez dizu luzaroan iraungo.
Zer da?
Ez zenuen zure ama ezagutu, baina nire aitak bai. Ondo ezagutu zuen.
Maiteminduta zeuden. Alaba bat izan zuten.
Zu.
Ahizpak gara.
Ahizpak?
Exekuta itzazu.
Mesedez, kilika sumatu dut sudur-zuloan. Ez…
Ez nago gaixorik. Mesedez. Ez.
Ez!
Egin zure lana, doktore.
Zatoz hona.
Euts iezaiezue!
Iritsiko da zuen txanda. Ixo.
Zeure kontura.
- Nik egingo dut bestela. - Tira!
Geldi itzazue!
Tira, ergel hori! Goazen!
Itxaron! Eraman nazazue zuekin!
Licisca, landetxera itzuli behar dugu.
- Ez. - Bai.
- Ez naiz itzuliko. - Dioneok lagunduko dizu.
Han ez dago niretzako ezer.
Lagundu ezean, hil egingo zara,
eta ez dut hil zaitezen nahi. Izan zaitez nire ahizpa.
- Bai? - Zu ez zara nire ahizpa ostra.
Bale.
- Goazen! - Aizue!
Geldi!
Itzuli naiz.
Zuen afari biak asetzeko adina hartu dut ia,
baina otordua jaki-tokiko gauzekin osatu beharko dugu.
Berori zertan dabil hemen?
Zure semeak etxola honetan bizi zaretela esan dit,
nire baimenik gabe. Nirea da.
Etxea nolakoa zen ikusi behar nuen.
Hara zer topatu dudan.
Hauek sorgin baten tresnak dira.
Sorgina zara.
- Sorgina naiz? - Bai.
Bai. Etxeko gizona limurtu, eta bere oinordekoaz erditu zinen.
Hori guztia magia beltza baliatuz.
Nirea zena hartu zenuen.
Non da Jacopo?
Leonardok ez ziokeen bere semeari zulo nazkagarri honetan bizitzen utziko.
Hemendik aurrera,
Jacopok merezi duen luxuzko bizitza izango du.
Non dago nire semea, ematxar pitzatu hori?
Kontuak antolatu behar ditugu zuretzat,
biharko eta etziko.
Ez dut hori entzun ere egin nahi.
Zoaz Ruggierorengana. Izan dadila ofiziala.
- Landetxea merezi duzu. - Ez naiz zure aldetik urrunduko.
Zure etorkizuna ziurtatuta dagoela jakiteak soleituko nau.
- Zoaz. - Ez!
Ez, ezin dut egin.
Buruargia naizelakoan nago.
Azkarra.
Baina ez, ni ez naiz…
ezer.
Zu gabe, ez naiz ezer.
Ene Panfilo…
pentsa bezain azkarra zara.
Zure begiez dena ikusten duzu argi-argi.
Fidatu haietaz.
Fidatu zeure buruaz.
Zoaz zure postua ziurtatzera.
Guregatik.
Ruggiero, Neifilek galdetu…
Tira.
Jacopo!
- Motelago, sorgina! - Jacopo, banator!
Jacopo!
Zapatok ez dira korrika egiteko. Okasio berezietarako dira.
- Ixo, ematxar ergela! - Ai ene, hemendik usain zaitzaket!
- Jacopo! - Polikiago!
- Ama, hemen goian! - Jacopo!
- Ama! - Hemen nago!
- Azkar zabiltza sorgin zaharra izateko! - Hemen nago!
Misia!
- Jacopo! - Geldi!
Lagundu.
Jacopo! Ematxarra!
- Ixo, sukalondoko puta! - Jacopo!
Jacopo!
Ematxar psikotikoa, kendu gainetik!
- Entzuten dizut! Hemen nago! - Jacopo!
Laztana, zer moduz atera da?
Sinatu, eta landetxea eman dizu?
Bai, hala da.
Bozkarioz sinatu du.
Eta hoberena opa dizu, laztana.
Benetan?
Bai.
Pozik dago gugatik.
Hau bai miraria.
Gezurretan ari zara?
Ez.
Altxatu behar dut.
- Bai. - Mesedez, Neifile.
- Ahulegi zaude. - Ez!
Ezin naiz ahulegi egon.
Ardurak ditut.
Zer gertatuko zait?
Panfilo.
Maite zaitut.
Izuak jota nago.
Ez gaitzala Ruggierok ikusi.
Aizu, hitz egin nahi duzu?
Zer?
Tira, ez dakit hitz egin nahi duzun…
Zure ahizpa nintzela zenekien,
eta hala ere ni zaborraren pare tratatzea erabaki zenuen. Horri buruz hitz egin?
Ez dakit zurekin berriz hitz egin nahiko dudan.
Zuri begiratzeak ere kalte egiten dit.
Jacopo, gauzarik onenak hartu ditut.
Testudo bat egiten irakatsiko dizut. "Dortoka" esan nahi du.
Ezin duzue hau egin!
Nahi dudana egin dezaket.
- Ez mugitu, mesedez. - Ez naiz sorgina.
Sorginek horixe berori esaten dute.
Badakit izurriaren iturburua zarela
eta badakit ene Leonardo maitea hil izanaren kausa zarela.
Ez zenuen ezagutu ere egin, ematxar zoro horrek!
Ea, begiratu ezkerretara. Horra landetxea.
Kaixo! O, Filomena, Licisca!
Filomena bera da.
Bai. Hona nire lagun min berriak.
Kaixo. Plazera da. Ni…
- Zer? - Misia?
Zatozte.
Ixo!
Historiako jeneralik handienen izenean,
zer egin dio nire neska lagunari?
Ez naiz zure neska laguna.
Tindaro, sorgindu egin du, Leonardo sorgindu zuen bezala.
Misia, erakuts iezazkiozu gai profanoak.
Berriz diot: aska bezate.
Erre egingo dugu, sorgina da eta.
Ez da sorgina.
Emakume noblea izatekoa da.
Stratilia…
ohore handia izango da nirekin ezkontzen bazara.
Zer? Ez!
- Ixo! - Ez beza ene andrea ukitu!
Ergela.
Maitasunaren izenean!
Zu ez zaude ondo.
Ondo nago!
Lortu dut!
- Lagundu! - Lagun iezaiozue!
Kontuz! Sua bero dago!
Ama!
Lagundu, erretzen ari da!
Jaits nazazue.
- Ondo nago. - Berorrek ezin du jendea erre!
Misia.
Joan egin da.
Neifile hilda dago.
Emakume izugarri hau gure atsekabeen zioa da.
Guzti-guztiena.
Sorginik egotekotan, sorgina bera da.
Zer?
Ez didate entzun?
Misia?
Ez.
Inork ez dit begiratuko?
Azpitituluak: Xabier Izagirre Aizpitarte