Non mo contaras nunca. Como ía sabelo?
Parecíame obvio.
Non podía deixar de axustarlle o xibón. Que máis querías?
Víate alí parado cheirándolle a caluga
e púxenme a contar candeas coma a parviña que son.
Seguro que podía ser teu. Creo que lle gustan os homes.
E se quixeses, meu irmán tamén puido ser teu.
Guidotto parecíame algo esmirrado,
mais non lle diría que non.
Daquela…
Que facemos hoxe?
Só me apetece falar…
de todo.
Misia?
Socorro.
Vasme ter que axudar.
Queres contarme o que aconteceu?
Sería algo do corazón.
- E sangrou polo nariz. - Se non me contades que aconteceu,
asumirei o peor.
- Que non foi a peste. - Falo de asasinato.
Quería fuxir.
Foi por lealdade cara a ela?
Foi.
A lealdade que se esfuma cando se torcen as cousas…
nin é lealdade nin é nada…
- Misia. - Dime.
- Mira o que fixeches. - Non.
- Quero que mires. - Non.
Non.
Convidáchelo ti.
Foi todo culpa túa!
Se non querías velo morto,
deixaras que Pampinea quedara ó mando!
Pampinea é o demo!
- Ceos! - Non fales así da miña amiga!
Amiga?
Cres que é amiga túa? Mira que che fixo facer a túa amiga!
Mira!
As amigas danche amor, Misia.
Bondade.
Dáme todas esas cousas que mencionas.
Dá.
Non a coñeces coma min.
Coñézoa bastante ben. Bastante ben.
- Tes celos. - Deus santo!
Tes celos porque Pampinea fodeute mais non te quería.
Claro que non te quería.
Non hai máis que vela a ela e verte a ti.
Non só es un plebeo,
por riba es idiota.
Un pailán.
Sería quen un pailán de levar 15 anos a cargo desta vila?
Es proba de que si.
Atención, recua de ingratos!
Nunca xamais regresarei a esta condenada vila!
Oídesme?
Sodes todos uns monstros, uns porcos!
Ti non, Matteuzzo. Ti es perfecto, un anxiño.
Que papa son?
Presidín o Segundo Concilio de Letrán de xeito desleixado.
Tras retirarme, pouco fixen.
Porén, puxestes moito empeño en que Roma seguise a ser o centro papal
e sempre vos opuxestes ás ridículas medidas de Lois VII.
E aínda así fracasei
- in nomine Patris, et Filii. - …et Filii.
- Et Spiritus Sancto. - Et Spiritus Sancti.
Sancto?
Si, Sancto.
Sancti. Et Spiritus Sancti.
- Sempre dixemos "Sancto". - Diríalo ti.
Que si. "Sancto". E cantabamos…
- Longo e baixo. - Sancto?
- Sancto. - …to.
- Sancto… - Sancto…
- Sóltame! - Quedei coa guapa.
- A guapa é a miña. - Non, a guapa es ti, non?
Somos guapas as dúas.
Rendédevos ante min.
Xamais! Antes morrer que renderme ante tan fea cara.
Non son feo. Son curiosiño.
Non! E as miñas pernas?
- Corteichas! - Non!
Agora non son máis ca…
luz estelar!
Non! Si.
Non vos movades.
A próxima vez poderías darme con menos malicia.
E se malicia empregas,
evita a cabeza, pois contén o cerebro.
Por que me seguistes? Viuvos alguén?
Asexeite, coma un avezado cazador tras unha maxestosa cerva.
Non me deixaches opción.
Como se non había confesar o meu amor?
O meu amor!
Porén, é tarde.
Xa procreaches con outro home.
Non hai outro home.
Morreu durante o parto.
Vaia, fantástico!
Daquela declaro…
Non.
Ai!
Declaro que te posuirei.
Es obxecto do meu amor,
e estou case certo de que, nalgún momento,
tamén poderei amar o teu estraño e calado neno.
Stratilia, non me digas que non me amas de corazón
cando me amaches co corpo.
Bicádesvos?
Apaixonadamente.
A crueza dos nosos máis básicos instintos debe ser causa de risa.
Abonda, bufón. Debo traballar
e vós estades lesionado, descansade aquí.
Jacopo, quedas ó mando.
Lembra que este, coma tódolos nobres,
sempre actúa de xeito egoísta ou estúpido.
Normalmente, ambos.
Non tardo.
Como desexes, Stratilia.
En realidade son moi listo.
Pregúntame o que queiras de Heródoto.
Quen é Heródoto?
Vas alucinar.
Senta.
Roupas de merda!
"Son Panfilo. Tranquilicémonos.
Estou casado cunha beatiña.
Quere a Deus máis cá min".
Vizcondesa?
Que vos preste a lama.
Vizcondesa, podo pasar?
Así vos caguen as pombas no feltro!
Misia.
- Que facedes? - Axúdolle a Panfilo.
- Axudádeslle? - Exacto.
Seralle máis doado marchar se xa ten as cousas fóra.
E ben?
Ruggiero non vos amolará a vós nin ó voso fermoso bebé
nunca máis.
Estades a salvo.
Grazas a Deus.
Por fin podo relaxarme.
Invitarei o esmoleiro Panfilo e a súa horrenda esposa
a abandonar este lugar decontado.
Nunca leiramos ben.
E o patrón Tindaro?
Préstame ter unha mente masculina e forte.
E permanece célibe, así que…
Tindaro pode quedar.
Que?
Saíu algo mal?
Por que sempre ten que saír algo mal?
- Non, nada. Todo ben. - Cóntamo.
En fin, sup…
Supoño que me sinto un chisco…
rara.
Xa sabedes, dado…
dado o asasinato.
Asasinato?
Si.
Ai, querida.
Non.
Querida miña.
Non foi un asasinato.
Non.
Foi un acto de defensa propia contra un enviado de Satán.
O mal encarnado.
Non foi como…
Non nos quedaba máis remedio.
Non foi…
Fixeches o que era mester.
Unha grandiosa mostra de amor cara a min.
O máis grande amor que xamais coñecín.
Á parte do de Leonardo, claro.
Obviamente.
Misia, meu ben,
ti e mais eu non volveremos pensar nisto.
Non.
Só miraremos cara a diante…
cara ó noso futuro
con esta criatura.
Non preciso marido.
- Téñote a ti. - Tédesme a min.
Pois moi ben.
E o meu baño que?
Esquecín o voso baño! Que parva son!
Onde vai o aceite de menta?
Cabaleiros, suplícovolo.
Non somos máis ca inocentes leiteiras de paseo.
Liberádenos.
Pensas que non te lembro? Nunca esquecerei o tola que te volviches.
Recórdoo coma se fose hai unhas semanas.
- O cardeal Agnolo non era o mellor. - Non, ho.
- Mais entendiámonos. - Iso.
Ensinámoslle a asaltar e roubar
e el ensinounos a aceptar que Deus abandonou a humanidade.
Coñécelos?
- En momentos así tes que… - Coñecer coñecer…
- Mateilles a un. - Non si?
Mateilles un amigo.
- Esquecérame por completo. - Eu tamén.
Mátaos tamén a eles.
De acordo, mais axudádeme.
Como?
- Son unha señorita. - Que miras?
- Nin de broma. - Ti despístaos como poidas.
Pisei unha abella.
Ai, que malo che é iso!
- Caladiña! - Non penso calar.
Sufro unha dor insoportable.
Se non me credes, mirade!
Non vexo abella ningunha.
Porque o criminal sempre foxe da escena.
- Vixía á outra, Martuccio. - Vixíaa ti.
- Eu quero verlle os pés. - Si…
Sóltame!
Xinetes!
- Os cabaleiros do monxe! Incrible! - Quen?
Son os que víñamos a buscar.
Saúdos! Temos prisioneiras…
Non! Estades equivocados!
Vannos matar. Fai algo!
Podemos ir a onde queiramos, Matteuzzo. A onde queiramos.
Canto aprecio terte.
Queres nadar un pouco?
Prestaríache, eh. Veña, vamos!
Matteuzzo!
Si. Mira para aí.
Tamaña fermosura!
Ai, Deus.
Respira.
Si!
Vente, amiguiño! Métete!
Está boa.
Marcha, é o que quería!
Mais non namores!
Sé libre coma min!
Son libre!
Ceo santo! Non estás morto!
Para!
- Non me toques! - Así non axudas!
Sirisco.
Son eu, Arriguccio.
Levaba o abono á vila.
Arriguccio.
Amigo.
Perdícheste?
Collémosche as cousas?
Imos, amigo?
Que tal che vai a granxa?
Queimárona uns foraxidos.
Síntoo.
Á parte diso, estou feliz.
Claro.
E a vila?
Xa non é o que era.
Sufriu o veleno da avaricia e dunha rubia de boas proporcións.
Deus.
E o vizconde Leonardo?
Non está entre nós.
Víase un home decente.
Non sei se decente é a palabra, mais era un bo amigo.
Foi a pestilencia?
- Can solitario che pode ser o mundo. - E can cruel.
Tiven que comer o burro hai semanas.
Estou a tiro de pedra se precisas falar con alguén.
Ou un amigo.
Xa, é que non podo regresar á vila.
Talvez marche a Venecia.
A peste non durará para sempre.
Durará dabondo…
para tomares algo comigo.
Soa fantástico.
Grazas.
Arriguccio!
- Home, Arriguccio! - Bos ollos te vexan.
Cría que atopara un cadáver no río.
- Mais atopei algo mellor. - Xa.
Dádelle a benvida a un vello amigo.
- Veña, ho… - Sirisco.
Mordomo da vila do señor Leonardo.
Vaia, grazas.
Canta alegría vexo por aquí.
Grazas por recibirme. Encantado.
Encantado. E quen manda aquí?
Non manda ninguén.
Ninguén.
Vaia.
Nunca sentira tal conexión con xente que acabo de coñecer.
Alédate, irmán. Aqueste é o teu sitio.
- Benvido, Sirisco. - Iso.
- Senta. - Saúde.
Tes que termar así do gladius.
E isto sería o scutum.
Avanza co pé de diante e logo co de atrás.
E tallas e arremetes!
Ponte coma min.
Como? Así?
- Non! Así non. - Así logo?
Para quieto!
Non che ensinei esa técnica!
Amosas movementos prometedores, mais incorrectos.
Porén, ha deberse á túa ridícula altura.
E non es culpable da túa altura nin da túa inexperiencia.
Non?
Colliches algunha vez unha espada?
E unha bésta?
Unha maza?
Unha alabarda?
Un tridente?
Unha coroa dourada?
Non.
- Unha cornucopia? - Non.
Probaches froitas exóticas?
Non.
E un fresco? Nunca viches un fresco?
Un bo fresco telo que ver.
Can anódina existencia.
E non vives na vila? Hai sitio dabondo.
Mamá vai á vila, mais os nobres ódiannos e eu non podo ir.
Pois, dende logo, este nobre non te odia.
- Probaches o azafrán? - Non.
É moi caro e delicioso.
Tócache.
Pois…
Creo que nunca crin realmente en Deus.
Eu tampouco che estiven sempre moi segura do amigo.
- En serio? - Nunca atopei as respostas.
E mira que o intentei.
Busquei en todas as partes.
Porén, agora creo que o importante non era atopar respostas.
O importante é que contigo fun quen de facer as preguntas.
Señor, isto é un erro.
Non somos máis ca dúas leiteiras de paseo.
Fago outra vez o da abella?
Mira.
Deus bendito.
Tedes moita calor? Só unha pouca?
Doenzas, dores, demencia?
Pasastes tempo en compaña de felinos ou teutóns?
- Non. - Soños desagradables? Ventosidades?
Que acontece aquí? Podes axudarnos?
Ninguén pode xa.
Non hai síntomas.
Aínda non morriches ou que?
Tráenas aquí!
Saúdos, señor.
Boa tarde ós dous.
Silencio!
Avanzade.
De onde vés, filla?
Estabamos nunha vila,
mais secuestráronnos uns malvados bandidos.
E de non ser polos vosos homes, pereceriamos de certo.
Estamos moi agradecidas pola súa salvación.
Agradecidas?
Estamos, si.
Moito coidadiño con mentir ante o Señor.
Non estamos aquí para facervos dano,
senón para salvarvos.
Estes cabaleiros eran mercenarios ó servizo de Xénova.
Ó cesaren os pagos, tamén cesou a súa lealdade.
Igual ca vós, estaban perdidos.
Porén, Deus axudoulles a atopar o camiño.
Somos firmes crentes do plan divino.
E nós tamén.
Fantástico.
Lamentablemente, a Igrexa e o clero traizoaron ese plan
e Deus enviou o seu castigo.
Mais hai esperanza.
Como Discípulos da Orde contamos cos homes, as armas,
e, grazas a esta praga, a oportunidade
de transformar esta sociedade noutra que favoreza a santidade e a orde.
Claro.
Recrearemos o plan divino dentro dun mundo
en que a devoción que Deus esixe será mester para sobrevivir.
Este éravos un bo peixe.
Recibímolo coma un nobre sen arrepentimento no corazón.
E mirádeo agora.
Purificámolo.
Como fede.
As vosas palabras son un grande alivio.
Son.
Somos nobres, si,
mais quedamos fartas dos pecados dos nosos iguais
e das súas avarentas motivacións,
así que fuximos.
A súa avaricia tróuxolles riqueza?
Trouxo, mais sabiamos que tal riqueza non era digna.
Así que dixemos: "Aí quedades coa vosa Villa Santa e coa vosa riqueza.
O noso é sermos monxas castas".
A vila era luxosa?
- Non moito. - Que dis? Era bastante luxosa.
A riqueza dos avarentos nobres pode fortalecer os nosos esforzos.
Onde se atopa esta luxosa vila?
Dende aquí?
Nin o lembro.
Xa nolo diredes
se ansiades ser libres de novo.
Piedade!
- Lévaas as celas de castigo. - Un momento.
Esta de aquí matou un vil cardeal no nome de Deus.
Non tal.
Si tal.
Era o cardeal Agnolo, parte do corrupto clero que describistes.
Quixo forzar unha muller casada e Licisca purificouno coa morte.
Fixo ben.
Mataches un cardeal?
No nome de Deus.
Senténciovos a morte ás dúas.
Non atopo maior pracer que compartir estes petiscos contigo, meu amor…
e co bebé.
Xa nada nos pode deter, certo?
Estades rodeados! Rendédevos!
Por san Xulián! Que raios fas, Tindaro? É a alcoba dos meus sombreiros!
Vaia, Pampinea, coido deste cativo na ausencia da nai.
Ignora a arte da guerra, mais aprende a bo ritmo.
- Saúda, Jacopo. - Que?
Xa que preguntas, é o bastardo de Stratilia
e un experto en agochos ofensivos.
Jacopo,
revélate.
Ía atacarte con soldados en cuadrigas.
Non estabas no floreiro? Can arteiro.
Este é o fillo de Stratilia?
Non llo mencionedes a ninguén.
Vive no monte. É un fillo secreto.
Saúda, Jacopo.
Xogades á guerra?
Tindaro, estou certa de que Jacopo quedará fascinado
pola coiraza romana que hai no recibidor.
- É auténtica? - O experto sódelo vós.
Miro eu de Jacopo mentres vas por ela.
Regresarei presto para defenderme desas mortais asestadas que me dás.
Non digas que dixen iso. Son xogos de homes.
Queres unhas lambetadas, cousiña linda?
Pobriño.
Téñente morto de fame, non si?
Neste mundo non hai nada gratis.
- Que queredes? - Teño unhas preguntiñas.
- Un doce por resposta, paréceche? - Claro.
Quen é o teu pai?
Non sei. Lambetada, por favor.
- Nunca o viches? - Non.
Túa nai non mencionou nomes ou alcumes?
Nada.
Aparencia física?
Parézome a el. Díxomo unha vez.
Unha vez.
- Status social? Rico? Pobre? Que sabes? - Só sei que é un puteiro miserable.
Grazas a Deus.
Teu pai debe ser unha persoa desprezable.
Non é desprezable, mais non nos quería na súa vila.
Na súa vila?
Jacopo é o fillo de Leonardo.
- Quen é Jacopo? - O cativo que hai dentro.
- Preparados para… - Que?
- O voso Leonardo? - Coa cociñeira.
Coa cociñeira? E estivo agochándoo?
Que non se mova de aquí. Debo ir á casa do monte.
Agardade, vizcondesa. Para que?
Non podedes ir soa.
Para investigar.
Se o seduciu, ha ter obxectos seus para enfeitizalo.
Ó mellor ata está vivo e teno agochado no cortello ese.
Non creo,
non lle lembrades a cabeza rodando pola mesa?
- Misia! - Si?
Cando o mal entra en xogo, non hai arriba nin abaixo.
Xa. Pero suplícovos que vos calmedes, amiga miña.
Axitarse non é bo para o bebé.
- Vou por vós! - O bebé?
Misia, non entendes?
Non.
O bebé é Jacopo.
Eu falo do bebé no voso ventre.
No meu ventre non hai bebé.
Non estades encinta.
Baixoume o sangue.
Mais eu sabía que un bebé había, non? Debía seguir o meu camiño divino.
O noso camiño.
- E mira ti, agora indícanos o camiño. - Que?
O camiño cara ó auténtico herdeiro de Villa Santa.
- Sirisco. - Si.
Cóntanos por que marchaches da vila.
Contar historias non é o meu.
Aquí non somos expertos en nada.
Mais todos semellades felices e conxeniades de marabilla.
Compartimos recursos e intentamos non aflixirnos.
- Fermoso. - Morreron moitos.
E seguirán morrendo.
Mais aquí centrámonos no bo.
Sirisco, farasnos a honra de cear connosco?
A honra sería miña, podería comer xamón e medio!
Grazas.
Que pratos tan grandes.
Ai, así si…
Esta é a cea?
Non hai peixe? Queixo?
Vaia, esquecérame que existe o queixo.
- Estaredes morrendo de fame. - Efectivamente, morremos de fame.
Non amolemos o convidado coas desventuras do grupo.
Sirisco, o noso é teu. Comezamos?
- Si. - Claro.
Non. Non é aceptable.
Mais sempre bendicimos a mesa antes de cear.
Non me refiro á pregaria. Ai, Deus, que anxo de persoa.
Refírome a isto. A todo.
As vosas perfectas almas pasan fame e en Villa Santa gozan de banquetes!
De que falas?
Merecedes algo mellor.
Alí viven cómodos.
Sóbralles a comida.
Bocois e bocois e bocois de viño.
Tampouco nos emocionemos.
Podo conseguirlles todo iso.
Eu, Sirisco, podo conseguírvolo. Claro que se regreso, diranme:
"Non, Sirisco. Lisca, a comida é nosa".
Mais por que é súa?
Por que é Pampinea a ama? É mester que haxa amos?
E nós que sabemos?
Escoitádeme ben, xurei non regresar a Villa Santa,
mais atopei os meus auténticos amigos e agora xuro regresar.
E se non comparten, xa poden ir vindo aquí e fartarse de ra.
Veña, andando.
Vide comigo, por favor.
Guiareivos e cantareivos polo camiño.
Vide!
Queridos, queridos, temos un plan.
Un magnífico, marabilloso e glorioso plan.
Queridos, queridos…
Seguídeme!
Xúrovos que me arrepinto!
Non!
- Vixíame a esas dúas. - Moi ben.
Como o fas?
- O que? - Como es tan valente?
Actúas con tamaña liberdade, allea ós problemas mundanos.
Non lle tes medo á morte?
Dende a morte de Eduardo…
Perdín o medo.
Queríalle ben,
mais iso atábame a el.
Cando marchou, tamén marcharon as ataduras.
E agora…
Sinto que son quen de ver…
o outro lado de todo.
A quietude e a paz da morte.
E aqueste lado…
é o inferno.
E se marchase deste lado…
deixaría acaso algo atrás?
Perdoádeme por empuxarvos da ponte.
En fin, o pan era teu.
Un pouco si que o merecía.
Amado Deus, diríxome ó teu reino, rógovos…
Perfecto, vai por esas dúas.
Debo contarche algo.
- Non pasa nada. - Non.
Vaste enfadar.
Mais para o tempo que nos queda…
Que foi?
Non coñeciches a túa nai, mais padre coñeceuna ben coñecida.
Namoraron e tiveron unha filla.
Ti.
Somos irmás.
Irmás?
Executádeas.
Desculpade, só me picaba un pouco o fociño. Estou…
Non estou enfermo. Suplícovolo.
Non!
Fai o teu, doutor.
Ven aquí.
Que non fuxan!
Ides levar igualmente, calade!
Encárgate disto.
- Ben podes ti. - Corre!
Detédeas!
Veña, idiota! Corre!
Un momento! Levádeme convosco!
Licisca, debemos regresar á vila.
- Non. - Si.
- Non penso volver. - Dioneo pode curarte.
Alí non me queda nada.
Se non che axudo, vas morrer,
e quero terte como irmá. Rógocho!
- De acordo? - Non somos irmás, diantres.
Veña.
Vamos.
- Dálle! - Ei!
Quietos!
Xa cheguei.
Co que collín case chega para a cea dos dous,
mais haberá que tirar de despensa.
Que facedes vós aquí?
O teu fillo revelou que vos agochades nesta miña cabana
sen o meu permiso.
Debía inspeccionar o estado da casa e mira que atopei.
Os instrumentos dunha meiga.
E esa meiga es ti.
- Que son meiga? - Es.
Así é. Seduciches o home da casa e pariches o seu herdeiro
por medio de artes escuras.
Colliches o que era meu.
Onde está Jacopo?
Leonardo non deixaría que o seu fillo vivise nun tugurio merdeiro coma este.
A partir de agora,
Jacopo vivirá a vida de luxo que merece.
Onde vai o meu fillo, porca demente?
Debemos arranxar os teus asuntos
para mañá e o día posterior.
Neifile, non digas esas cousas.
Vai con Ruggiero e oficializa o tema.
Mereces a vila.
Non hei abandonarte.
Sería un alivio para min saber que garantes o teu futuro.
- Vai. - Non!
Non podo!
Créome moi intelixente.
Espelido.
Mais non son tal…
Non son nada.
Non son nada sen ti.
Panfilo meu…
es tan espelido como cres.
A túa mirada é clarividente.
Confía nela.
Confía en ti.
Agora, garante o teu lugar.
Para nós.
Ruggiero, Neifile pediume…
Vaia, ho.
Jacopo!
- Para, meiga! - Jacopo, xa vou!
Jacopo!
Que non levo zapatos de correr, son de vestir!
- Calade, pendanga insolente! - Ai, fededes dende aquí!
- Jacopo! - Parade!
- Mamá, aquí arriba! - Jacopo!
- Mamá! - Estou aquí!
- Moito corre a candonga esta! - Estou aquí!
Misia!
- Jacopo! - Quieta!
Axuda.
Jacopo! Pendanga!
- Cala, candonga dos fogóns! - Jacopo!
Jacopo!
Pendanga trastornada, soltádeme!
- Óiote! Estou aquí! - Jacopo!
Meu ben, como foi?
Asinou os papeis da vila?
Asinou, si.
Asinou xubiloso.
E desexou que mellores, meu ben.
En serio?
Si.
Está feliz por nós.
É un milagre.
Mentes?
Non.
Debo erguerme.
- Debo. - Por favor, Neifile.
- Estás feble. - Non!
Non podo estalo.
Teño asuntos que atender!
Que vai ser de min?
Panfilo.
Ámote.
Can aterrada estou.
Que non nos vexa Ruggiero.
Ei, queres falar?
Que?
Só pregunto se queres falar de…
De como sabiades que era a vosa irmá
e aínda así decidistes tratarme coma unha merda durante anos?
Non quero volver falar nunca convosco.
Só de mirarvos revólveseme o estómago.
Jacopo, isto é do que non hai!
Ensinareiche a facer un testudo, significa "tartaruga".
Non podedes facerme isto!
Podo facer o que me praza.
- Non te retorzas, por favor. - Non son meiga.
Iso diría unha meiga.
Estou certa de que es a causa da pestilencia
e estou certa de que es a causa da morte do meu benquerido Leonardo.
Mais se nin o coñeciades, tola do carallo!
Se mirades á vosa esquerda, veredes a vila.
Ola! Filomena, Licisca!
Filomena é ela.
Ai, si. Velaquí os meus novos mellores amigos.
Ola. Encantado. Son…
- Que? - Misia.
Vide.
Cala a boca!
Por tódolos grandes xenerais da historia!
Que facedes coa miña moza?
Non son a vosa moza.
Tindaro, enfeitizouvos a vós e a Leonardo.
Misia, amósalle os profanos instrumentos.
Insisto, soltádea!
Queimarémola, posto que é unha meiga.
Non é meiga.
É unha futura nobre.
Stratilia…
concederíasme a intensa honra de seres a miña esposa?
Que dicides? Non!
- Calade! - Non toquedes a miña señora!
Paspán.
No nome do amor!
Que demos vos acontece?
Nada me acontece!
Conseguino!
- Axuda! - Axudádelle!
Coidado! O lume está quente!
Madre!
Socorro, está a arder!
Baixádeme.
- Estou ben. - Non podedes queimar xente.
Misia.
Non está entre nós.
Neifile faleceu.
Esta vil muller é a causa das nosas agonías.
De todas elas.
De haber unha meiga entre nós, velaí a está.
Que?
Non me oístes?
Misia?
Non.
Nin me mirades?
Subtítulos: Abraham Díaz López