DEKAMERON
Nigdy mi nie mówiłeś. Skąd miałam wiedzieć?
Myślałem, że to oczywiste.
Ciągle chciałem poprawiać mu kaftan. Co innego mogło to być?
Stałeś tam, wąchając jego kark,
a ja liczyłam świeczki jak jakaś idiotka.
Założę się, że mogłeś go mieć. Myślę, że lubi mężczyzn.
Gdybyś chciała, mogłaś mieć też mojego brata.
Guidotto był dla mnie trochę za chudy,
ale tak, chciałabym.
No to…
Co dziś robimy?
Chcę tylko rozmawiać…
o wszystkim.
Misia?
Pomocy.
Potrzebuję twojej pomocy.
Powiesz mi, co tu się stało?
To pewnie coś z sercem.
I krwotok.
Jeśli nie powiesz mi, co się stało, założę najgorsze.
- To nie plaga. - Mówiłem o morderstwie.
Próbował uciec.
To przez lojalność wobec niej?
Tak.
Bo lojalność, która znika, kiedy robi się trudno,
w ogóle nie jest lojalnością.
- Misia. - Tak?
- Patrz, co zrobiłaś. - Nie.
- No patrz. - Nie.
Musisz to zobaczyć.
Nie.
To ty go zaprosiłeś.
To przez ciebie to się stało.
Gdybyś chciał, żeby żył,
mogłeś pozwolić Pampinei rządzić!
Pampinea to demonica!
- Boże! - Nie mów tak o mojej przyjaciółce!
Przyjaciółce?
Myślisz, że nią jest? Zobacz, do czego cię zmusiła!
No patrz!
Przyjaciele dają nam poczucie przynależności.
Dobroci.
Ona daje mi to wszystko, o czym mówisz.
Tak.
Po prostu nie znasz jej tak jak ja.
Akurat znam ją dość dobrze.
- Jesteś zazdrosny. - Boże.
Jesteś zazdrosny, bo Pampinea ruchała się z tobą, ale cię nie kochała.
Oczywiście, że cię nie kochała.
Popatrz na nią i popatrz na siebie.
Jesteś nie tylko wieśniakiem,
ale też idiotą.
Jesteś głupcem.
Zarządzałem tu przez 15 lat. Czy głupiec by to potrafił?
Jesteś dowodem na to, że by potrafił.
Uwaga, wy niewdzięcznicy!
Już nigdy nie wrócę do tej przeklętej willi!
Słyszycie mnie?
Wszyscy jesteście potwornymi świniami!
Nie ty, Matteuzzo.
Ty jesteś idealnym aniołem.
Który to papież?
Dość leniwie przewodniczyłem Soborowi laterańskiemu II.
Na emeryturze osiągnąłem niewiele.
Ale zależało ci na zachowaniu Rzymu jako ośrodka papieskiego
i ciągle zmagałeś się z głupimi decyzjami Ludwika VII.
Mimo to zawiodłem
- In nomine Patris, et Filii - …et Filii
- Et Spiritus Sancto - Et Spiritus Sancti
Sancto?
Sancto.
Sancti. Et Spiritus Sancti.
- Zawsze mówiliśmy „Sancto”. - Nie.
Tak. „Sancto”. Śpiewaliśmy to…
- Długo i nisko - „Sancto”?
- Sancto - …to
- Sancto… - Sancto…
- Puszczaj mnie! - Mam tę ładną.
- Nie, ja ją mam. - Ale to ty jesteś tą ładną, nie?
Obie jesteśmy ładne.
A teraz się poddaj.
Prędzej zginę, niż poddam się takiemu brzydalowi.
Nie jestem brzydki. Mam interesującą twarz.
O nie! Gdzie moje nogi?
- Odciąłem je! - O nie!
Zmieniłem się… w światło gwiazd!
Nie! Tak.
Nie ruszaj się.
Leż spokojnie.
Może następnym razem uderzysz mnie mniej brutalnie.
Ale jeśli musisz być brutalna, omijaj głowę, bo tam jest mózg.
Czemu mnie śledziłeś? Widziano cię?
Tropiłem cię jak doświadczony myśliwy, który tropi majestatyczną łanię.
Nie dałaś mi wyboru.
Jak inaczej wyznałbym ci moją miłość?
Moją miłość!
Niestety już za późno. Zaczęłaś rozmnażać się z innym.
Nie ma nikogo innego.
Zmarł przy porodzie.
To fantastycznie.
Mogę więc orzec…
Nie.
Orzekam, że i tak cię przyjmę.
Jesteś obiektem mojej miłości
i jestem prawie pewien, że z czasem
pokocham twoje dziwne, ciche dziecko.
Nie możesz mi powiedzieć, że nie kochasz mnie sercem,
skoro kochasz mnie ciałem.
Całujecie się?
Namiętnie.
Przypuszczam, że nasz najniższy instynkt
może być powodem do śmiechu.
No już, pajacu. Idę do pracy,
a ty jesteś ranny, więc musisz odpocząć.
Jacopo, ty tu rządzisz.
Pamiętaj, że jak wszyscy szlachcice
przez cały czas zachowuje się samolubnie albo głupio.
Zwykle tak i tak.
Niedługo wrócę.
Jak sobie życzysz, Stratilio.
Jestem całkiem bystry.
Możesz mnie przepytać z Herodota.
Kim jest Herodot?
Ale ci zazdroszczę.
Usiądź.
Głupie ubrania!
„Jestem Panfilo. Zachowajmy spokój.
Poślubiłem pobożną kobietę.
Kocha Boga bardziej niż mnie”.
Wicehrabino?
Naciesz się błotem.
Wicehrabino, mogę wejść?
Mam nadzieję, że gołębie nasrają na twój głupi filc!
Misia.
- Co robisz? - Pomagam Panfilowi.
- Pomagasz mu? - Tak.
Będzie mu łatwiej odejść, jeśli wyrzucę jego rzeczy.
No i?
Ruggiero nie będzie niepokoić ani ciebie, ani twojej dzieciny.
Już nigdy.
Jesteś bezpieczna.
Dzięki Bogu.
W końcu mogę odetchnąć.
Poproszę tego bankruta Panfila i jego okropną żonę,
żeby natychmiast opuścili willę.
- Nigdy się nie dogadywaliśmy. - A padrone Tindaro?
Uwielbiam silne męskie umysły.
No i nadal nie jest żonaty.
Tindaro może zostać.
Co?
Coś nie tak?
Dlaczego zawsze coś musi być nie tak?
- To nic takiego. - No mów.
Cóż, chyba…
Chyba czuję się po prostu trochę…
dziwnie.
Z powodu…
morderstwa.
Morderstwa?
Tak.
Och, kochana.
Nie.
Moja kochana.
To nie było morderstwo.
Nie.
To było działanie w samoobronie przeciwko wysłannikowi Szatana.
Przeciwko złu wcielonemu.
Nie tak to…
Nie było innego wyjścia.
To nie było…
Zrobiłaś, co trzeba.
To był akt wielkiej miłości do mnie.
Największej miłości, jakiej zaznałam.
Oczywiście poza miłością Leonarda.
Oczywiście.
Misia, moja słodka,
nie musimy już nigdy o tym myśleć.
Nie.
Musimy tylko cieszyć się…
na naszą przyszłość
z tym dzieckiem.
Nie potrzebuję męża.
- Mam ciebie. - Masz mnie.
No to…
Moja kąpiel?
Zapomniałam o niej! Ależ jestem głupia!
Gdzie ten olejek miętowy?
Proszę, panowie, błagam was.
Jesteśmy tylko niewinnymi mleczarkami na spacerze.
Musicie nas uwolnić.
Myślisz, że cię nie pamiętam? Nigdy tego nie zapomnę. Wpadłaś w szał.
Pamiętam, jakby to było parę tygodni temu.
- Kardynał Agnolo nie był najlepszy. - Nie.
Ale mieliśmy system.
Nauczyliśmy go rabować i kraść,
a on nauczył nas zaakceptować fakt, że Bóg porzucił ludzkość.
Znasz ich?
- W takich czasach naprawdę… - Nie znam.
- Zabiłam jednego. - Prawda?
Ich kolegę.
- Zupełnie o tym zapomniałam. - Ja też.
Zabij tych dwóch.
Dobra. Musisz mi pomóc.
Co?
- Nie. Jestem damą. - Na co się gapisz?
- Wykluczone. - Odwróć tylko ich uwagę.
Nadepnęłam na pszczołę.
Niedobrze!
- Cicho! - Nie! Nie będę cicho.
Czuję potworny ból.
Nie wierzycie mi? Patrzcie!
Nie widzę pszczoły.
Bo przestępca zawsze ucieka z miejsca zbrodni.
- Pilnuj drugiej. - Ty jej pilnuj.
Chcę popatrzeć na stopy.
Postaw mnie!
Jeźdźcy!
- Rycerze mnicha! Cudownie! - Kto?
To właśnie ich chcieliśmy spotkać.
Witajcie! Mamy więźniarki…
O nie! Zaszła pomyłka!
Zabiją nas. Zrób coś!
Możemy iść, dokąd tylko chcemy, Matteuzzo.
Jak dobrze, że ciebie mam.
Pójdziemy popływać?
Na pewno byś chciał. Chodźmy.
Matteuzzo!
O tak. Patrz.
Patrz na to!
O Boże.
Weź głęboki oddech.
Tak!
Wchodź, przyjacielu! No wchodź!
W porządku.
Chciałem, żebyś odleciał!
Tylko się nie zakochuj!
Bądź wolny, tak jak ja!
Jestem wolny!
O Boże! Ty żyjesz!
Przestań!
- Proszę, nie dotykaj mnie! - To nie pomaga!
Sirisco.
To ja, Arriguccio.
Dostarczałem wam do willi nawóz.
Arriguccio.
Przyjacielu.
Zgubiłeś się?
Weźmiemy twoje rzeczy?
Tak, przyjacielu?
Jak tam twoja farma?
Spalili ją bandyci.
Przykro mi.
Ale poza tym jestem rad.
Jasne.
A jak willa?
Zmieniła się.
Zatruła ją chciwość i pewna zgrabna rudowłosa.
Boże.
A wicehrabia Leonardo?
Zmarł.
Wydawał się porządny.
Nie wiem, czy był porządny, ale był moim przyjacielem.
Zaraza?
- Czasem na świecie bywa samotnie, prawda? - To takie okrutne.
Parę tygodni temu musiałem zjeść osła.
Jestem o rzut kamieniem stąd, gdybyś potrzebował towarzystwa.
Albo przyjaciela.
No… do willi wrócić nie mogę. Może udam się do Wenecji.
Zaraza nie może trwać wiecznie.
Może trwać na tyle długo…
żebyś się ze mną napił.
Byłoby wspaniale.
Dziękuję.
Arriguccio!
- Arriguccio! - Za długo cię nie było.
Drodzy, myślałem, że znalazłem w rzece zwłoki.
- Ale miałem szczęście. - Tak.
Powitajcie mojego starego przyjaciela.
- O rety… - Sirisco.
Zarządca willi lorda Leonarda.
Ojej, dziękuję.
Co za urocze twarze.
Dziękuję za zaproszenie. Miło mi.
Miło was poznać. Kto tu rządzi?
Nikt nie rządzi.
Nikt.
Rany.
Nigdy nie czułem takiej więzi z kimś, kogo dopiero poznałem.
Raduj się, bracie. To twoje miejsce.
- Zapraszamy, Sirisco. - Tak.
- Usiądź. - Zdrowie.
Gladiusa trzyma się tak.
Udawaj, że masz scutum.
Nacierasz przednią stopą, potem tylną.
A potem tniesz i pchasz!
Przyjmij moją postawę.
Tak to się robi?
- Nie! Niezupełnie. - Tak?
Przestań!
Nie taką technikę zademonstrowałem!
Twoje ruchy są obiecujące, ale niepoprawne.
Ale może to przez twój zwyrodniały wzrost.
Twój wzrost nie jest twoją winą. Tak samo jak brak doświadczenia.
Nie jest?
Trzymałeś kiedykolwiek miecz?
A kuszę?
Maczugę?
Glewię?
Trójząb?
Złoty wieniec?
Nie.
- Róg obfitości? - Nie.
Jadłeś jakieś egzotyczne owoce?
Nie.
Fresk? Nie mów, że nigdy nie widziałeś.
Musisz zobaczyć dobry fresk.
Co za ponura egzystencja.
Czemu nie mieszkasz w willi?
Moja mama tam chodzi, ale mówi,
że szlachta nas nienawidzi, więc ja nie mogę.
Ten szlachcic bynajmniej cię nie nienawidzi.
Jadłeś szafran?
- Nie. - Jest drogi i przepyszny.
Teraz ty.
Cóż…
chyba nigdy tak naprawdę nie wierzyłem w Boga.
Sama nie zawsze byłam pewna, że gość istnieje.
- Naprawdę? - Nigdy nie znalazłam odpowiedzi.
Bardzo się starałam.
Szukałam wszędzie.
Ale doszłam do wniosku, że tak naprawdę nigdy nie chodziło o to, żeby je znaleźć.
Miałam okazję zadawać pytania z tobą u mojego boku.
Panie, doszło do pomyłki.
Jesteśmy tylko dwiema mleczarkami na spacerze.
Zrobić znowu numer z pszczołą?
Patrz.
O Boże.
Gorąco wam? Ciepło?
Bóle, dolegliwości, dezorientacja?
Spędzałyście czas w towarzystwie kotów albo Niemców?
- Nie. - Nieprzyjemne sny? Pierdzenie?
Co się dzieje? Możesz nam pomóc?
Nikt wam nie pomoże.
Nie ma żadnych oznak.
Umarliście już czy nie?
Tutaj z nimi!
Witaj, panie.
Dzień dobry panom.
Cicho!
Podejdźcie.
Skąd pochodzisz, dziecko?
Byłyśmy w willi,
ale porwali nas nikczemni bandyci.
Gdyby wasi ludzie nas nie uratowali, na pewno byśmy zginęły.
Jesteśmy bardzo wdzięczne za ich pomoc.
Wdzięczne?
W rzeczy samej.
Powinnaś wystrzegać się kłamania przed Bogiem.
Ale nie chcemy was skrzywdzić.
Chcemy was ocalić.
Ci rycerze byli kiedyś najemnikami w służbie Genui.
Kiedy płatności się skończyły, ich lojalność również
i pogubili się, tak jak wy.
Ale Bóg pomógł im odnaleźć drogę.
Gorąco wierzymy w Boży plan.
My także.
Cóż.
Niestety, kościół i duchowni zdradzili ten plan
i Bóg zesłał na nas karę.
Ale jest nadzieja.
Jako Uczniowie Zakonu mamy ludzi, broń,
a dzięki tej pladze okazję,
żeby zmienić społeczeństwo tak, aby krzewiło świętość i porządek.
Tak.
Odtworzymy plan Boga
i zbudujemy świat, w którym przetrwanie wymaga oddania, jakiego żąda Bóg.
Ten był brudny.
Trafił do nas jako szlachcic bez pokuty w sercu.
Ale spójrzcie teraz.
Oczyściliśmy go.
Śmierdzi.
Słysząc to, czujemy wielką ulgę.
Tak.
Jesteśmy szlachciankami, tak,
ale miałyśmy dość grzechów naszej klasy
i chciwości, która nią kierowała,
więc uciekłyśmy.
Czy chciwość przyniosła im bogactwo?
Tak, ale wiedziałyśmy, że było skażone.
Dlatego dałyśmy im zatrzymać luksusową Villa Santa i majątek,
a same chcemy zostać bezpłciowymi mniszkami.
Luksusową willę?
- Nie była aż tak luksusowa. - Ależ była.
Możemy użyć bogactwa żarłocznej szlachty, żeby wzmocnić nasze wysiłki.
Gdzie jest ta luksusowa willa?
Stąd?
Nie pamiętam.
Z czasem nam powiecie,
jeśli chcecie zasłużyć na wolność.
Proszę, zlitujcie się.
- Zabierz je do cel karnych. - Czekaj.
Licisca zabiła dla Boga złego kardynała.
Nieprawda.
Prawda.
Ten kardynał, kardynał Agnolo,
był brudny jak ci duchowni, o których mówisz.
Próbował wziąć siłą zamężną kobietę i Licisca oczyściła go na śmierć.
To dobrze.
Zabiłaś kardynała?
Dla Boga.
Skazuję was na śmierć.
Najbardziej lubię dzielić te smakołyki z tobą, kochany…
i z naszym dzieckiem.
Teraz nic nas nie powstrzyma.
Jesteś otoczony! Poddaj się!
Co ty, na świętego Juliana, wyprawiasz, Tindaro?
To pokój na moje nakrycia głowy!
Pampinea. Pilnuję dziecka na prośbę jego matki.
Nie zna się na sztuce wojennej, ale dość szybko się uczy.
- Przywitaj się, Jacopo. - Co?
Jeśli musisz wiedzieć, to bękart Stratilii
i sawant w haniebnym ukryciu.
Jacopo,
pokaż się.
Chciałem przypuścić atak z rydwanami.
Myślałem, że jesteś w wazonie. Sprytnie.
To jest… dziecko Stratilii?
Tak, ale nikomu o nim nie mów.
Mieszka w lesie. To tajemnica.
Przywitaj się, Jacopo.
Bawicie się w wojnę?
Tindaro, Jacopa na pewno zafascynuje
rzymski kirys z salonu.
- Prawdziwy? - To ty jesteś ekspertem.
Ja popilnuję Jacopa, a ty po niego skocz.
Po powrocie będę gotów się bronić przed twoimi śmiertelnymi ciosami.
Nikomu tego nie powtarzaj. Tylko się bawimy.
Masz ochotę na smakołyki, słodki chłopcze?
Moje biedactwo.
Umierasz z głodu, prawda?
Nie ma nic za darmo.
- Czego pani chce? - Mam kilka pytanek.
- Smakołyk za odpowiedź, dobrze? - Jasne.
Twój ojciec to?
Nie wiem. Poproszę smakołyk.
- Nie poznałeś go? - Nie.
Mama nie wspominała imienia albo przydomka?
Nie.
Wiesz, jak wyglądał?
Podobnie jak ja. Raz tak powiedziała.
Kiedyś.
A co z jego społecznym statusem? Bogaty? Biedny? Wiesz coś?
Tylko że to rozpustny szczur.
Dzięki Bogu.
Twój ojciec wydaje się okropnym człowiekiem.
Nie jest okropny. Nie chciał nas tylko w swojej willi.
Swojej willi?
Jacopo jest synem Leonarda.
- Kim jest Jacopo? - Tym dzieckiem w środku.
- Przygotujmy się na… - Co?
- Leonarda? - Z kucharką.
Z kucharką? I ona go ukrywa?
Zatrzymaj go tutaj. Muszę iść do ich domu w lesie.
Nie, zaczekaj. Po co?
Nie możesz iść sama.
Żeby zbadać sprawę.
Jeśli go uwiodła, może mieć jego rzeczy do rzucania uroku.
Może nawet trzyma go przy życiu w tej ich obrzydliwej chatce.
Nie sądzę, bo widzieliśmy, jak jego głowa turla się po stole.
- Misia! - Tak.
Kiedy w grę wchodzi zło, zasady się nie liczą.
Tak. Ale błagam cię, moja droga, uspokójmy się,
bo martwię się, jak te emocje wpłyną na dziecko.
- Dopadnę cię! - Dziecko?
Misia, nie rozumiesz?
Nie.
To Jacopo jest dzieckiem.
Mówię o dziecku w twoim łonie.
W moim łonie nie ma dziecka.
Nie jesteś w ciąży.
Dostałam krwawienie.
Ale wiedziałam, że gdzieś jest dziecko. Musiałam tylko iść Bożą ścieżką.
Dla nas.
I oto wskazał nam drogę.
- Co? - Drogę do prawdziwego dziedzica willi.
- Sirisco. - Tak.
Powiedz, dlaczego opuściłeś willę.
Marny ze mnie gawędziarz.
Wszyscy jesteśmy raczej marni.
Ale wyglądacie na zadowolonych, jakbyście się lubili.
Dzielimy się zasobami i cieszymy się pracą.
- To piękne. - Wielu zmarło.
To się nie skończy.
Ale lubimy się skupiać na tym, co dobre.
Sirisco, zaszczycisz nas obecnością na kolacji?
Z wielką przyjemnością. Mógłbym zjeść półtorej szynki.
Dziękuję.
Patrzcie, jakie duże talerze.
Ojej.
To kolacja?
Bez ryby? Sera?
Zapomniałem o serze.
Musicie głodować.
Tak, głodujemy.
Nie kłopoczmy gościa naszymi nieszczęściami.
To, co nasze, jest i twoje. Jemy?
- Tak. - Dobrze.
Nie. To nie do przyjęcia.
Ale zawsze przed kolacją odmawiamy modlitwę.
Nie, nie chodzi o modlitwę. O Boże, ty bezinteresowny aniele.
Chodzi mi o to. To wszystko.
Czemu wy macie głodować, kiedy okrutnicy w Villa Santa ucztują?
O co ci chodzi?
Zasługujecie na coś lepszego.
Tam mają wygody.
Mają nadmiar jedzenia.
Wiele beczek z winem.
Nie róbmy sobie nadziei.
Mogę to dla nich zdobyć.
Ja, Sirisco, mogę to dla was zdobyć. Oczywiście kiedy wrócę, powiedzą:
„Nie. Idź sobie. To jedzenie jest nasze”.
Ale dlaczego ma być ich?
Dlaczego Pampinea musi rządzić? Czy ktokolwiek musi rządzić?
Nie wiemy.
Posłuchajcie. Przysiągłem, że nigdy nie wrócę do Villa Santa,
ale teraz jestem wśród przyjaciół i przysięgam, że wrócę.
A jeśli się nie podzielą, mogą tu przyjść i dostać swoją żabę.
No chodźcie.
Proszę, chodźcie ze mną.
Zaprowadzę was tam i będę wam po drodze śpiewać.
Chodźcie!
Moi drodzy, mamy plan
Wspaniały, cudowny, wyborny plan
Moi drodzy…
Chodźcie!
Przysięgam, że żałuję za grzechy!
Nie!
Dobra, miej je na oku.
Jak ty to robisz?
- Co? - Skąd u ciebie taka odwaga?
Zachowujesz się tak swobodnie, jakbyś oderwała się od ziemi.
Nie boisz się śmierci?
Odkąd zmarł Eduardo…
już się nie boję.
Kochałam go,
ale przez tę miłość byłam z nim związana.
A kiedy umarł, zniknęły i więzy.
A teraz…
mam wrażenie, że widzę…
drugą stronę wszystkiego.
Ciszę i spokój śmierci.
A ta strona…
jest piekłem.
Gdybym ją opuściła…
co bym w ogóle opuszczała?
Przepraszam, że zepchnęłam cię z mostu.
To był twój chleb.
Może trochę na to zasłużyłam.
Boże, wchodząc do Twego królestwa, proszę…
Dobra. Idź po nie.
Muszę ci coś powiedzieć.
- Nie trzeba. - Muszę.
Możesz być zła. Ale nie będziesz długo żyć w gniewie.
O co chodzi?
Nie znałaś swojej matki, ale mój ojciec znał ją dobrze.
Kochali się i mieli córkę.
Ciebie.
Jesteśmy siostrami.
Siostrami?
Zabić je.
Proszę. Coś mnie tylko połaskotało w nosie.
Nie jestem chory. Proszę.
Nie!
Rób swoje, doktorze.
Chodźcie tu.
Zatrzymać ich!
I tak umrzecie, więc cicho tam.
Zajmij się tym.
- Nie każ mi. - Już!
Zatrzymać je!
No już, idiotko! Uciekaj!
Czekajcie! Weźcie mnie ze sobą!
Musisz mi pozwolić zabrać cię do willi.
- Nie. - Tak.
- Nie wrócę. - Dioneo tam jest i może ci pomóc.
Nic tam dla mnie nie ma.
Jeśli nie pozwolisz mi pomóc, umrzesz.
A ja chcę być twoją siostrą. Proszę!
- Dobrze? - Nie jesteś, kurwa, moją siostrą.
- Jedź! - Hej!
Stop!
Wróciłam.
Prawie udało mi się zebrać dość na dwie porcje,
ale będziemy musieli sięgnąć po zapasy ze spiżarni.
Co tu pani robi?
Twój syn wyjawił, że mieszkacie w tej ruderze
bez mojej zgody.
Miałam obowiązek sprawdzić to domostwo
i zobacz, co znalazłem.
To narzędzia czarownicy.
Jesteś czarownicą.
- Czarownicą? - Tak.
Tak. Uwiodłaś pana domu i urodziłaś jego dziedzica,
a wszystko to za pomocą czarnej magii.
Zabrałaś to, co należało się mnie.
Gdzie jest Jacopo?
Leonardo nigdy nie pozwoliłby, żeby jego syn mieszkał w takiej norze.
Od tej chwili
Jacopo będzie żył w luksusie, na jaki zasługuje.
Gdzie jest mój syn, ty obłąkana suko?
Musimy cię przygotować
na jutro i pojutrze.
Neifile, nie mogę tego słuchać.
Idź do Ruggiera i zadbaj o formalności.
Zasługujesz na tę willę.
Nie mogę cię zostawić.
Wiedza, że masz zabezpieczoną przyszłość będzie dla mnie pocieszeniem.
- Idź. - Nie!
Nie mogę!
Wydaje mi się, że jestem bystry.
Sprytny.
Ale jestem…
nikim.
Bez ciebie jestem nikim.
Mój Panfilo…
jesteś tak bystry, za jakiego się masz.
Twoje oczy widzą bardzo wyraźnie.
Zaufaj im.
Zaufaj sobie.
A teraz idź to załatwić.
Dla nas.
Ruggiero, Neifile pytała…
No cóż.
Jacopo!
- Wolniej, czarownico! - Jacopo, idę!
Jacopo!
To nie są buty do biegania. To buty na kolację!
- Zamknij się, głupia suko! - Boże, czuję cię aż stąd!
- Jacopo! - Wolniej!
- Mamo, tutaj! - Jacopo!
- Mamo! - Jestem tu!
- Za szybko biegasz jak na czarownicę! - Jestem!
Misia!
- Jacopo! - Stój!
Pomocy.
Jacopo! Suka!
- Zamknij się, dziwko! - Jacopo!
Jacopo!
Ty szalona suko, zostaw mnie!
- Słyszę cię! Jestem tutaj! - Jacopo!
Kochanie, jak poszło?
Przepisał na ciebie willę?
Tak.
Przepisał z radością.
I życzył ci jak najlepiej.
Naprawdę?
Tak.
Cieszy się naszym szczęściem.
Co za cud.
Kłamiesz?
Nie.
Muszę wstać.
- Muszę. - Proszę, Neifile.
- Jesteś za słaba. - Nie!
Nie mogę być słaba.
Mam coś do załatwienia!
Co się ze mną stanie?
Panfilo.
Kocham cię.
Tak bardzo się boję.
Ruggiero nie może nas zobaczyć.
Chcesz porozmawiać?
Co?
Byłam ciekawa, czy chcesz może pogadać o…
O tym, jak wiedziałaś, że jesteśmy siostrami,
a i tak przez wiele lat podle mnie traktowałaś?
Już nigdy nie chcę z tobą rozmawiać.
Na sam twój widok mam mdłości.
Jacopo, mam same świetne rzeczy.
Nauczę cię, jak zrobić testudo. To znaczy „żółw”.
Nie możesz tego robić!
Mogę robić, co chcę.
- Nie wierć się. - Nie jestem czarownicą.
Wszystkie czarownice tak mówią.
Wiem, że to przez ciebie wybuchła zaraza
i przez ciebie zmarł mój kochany Leonardo.
Nawet go nie poznałaś, ty wariatko!
A po lewej stronie zobaczycie willę.
Witajcie! Filomena, Licisca!
To jest Filomena.
No tak. Oto moi nowi najlepsi przyjaciele.
Witajcie. Miło mi. Jestem…
- Co? - Misia.
Chodźcie.
Zamknij się!
Co, na największych generałów w historii,
robisz z moją dziewczyną?
Nie jesteśmy razem.
Tindaro, rzuciła na ciebie urok, tak jak na Leonarda.
Misia, pokaż mu bluźniercze przedmioty.
Nalegam, żebyś ją puściła.
Palimy ją, bo jest czarownicą.
Nie jest czarownicą.
Jest przyszłą szlachcianką.
Stratilio…
czy zrobisz mi ten zaszczyt i zostaniesz moją żoną?
Co? Nie!
- Cicho! - Nie dotykaj mojej pani!
Idiota.
W imię miłości!
Postradałaś zmysły?
Bynajmniej!
Udało mi się!
- Pomóżcie mi! - Pomóżcie jej!
Uwaga! Ogień jest gorący!
Mamo!
Pomóżcie jej! Pali się!
Postawcie mnie.
- Jestem cała. - Nie możecie palić ludzi!
Misia.
Odeszła.
Neifile nie żyje.
Ta paskudna kobieta jest przyczyną wszystkich naszych nieszczęść.
Jeśli ktokolwiek jest czarownicą, to ona.
Co?
Nie słyszeliście?
Misia?
Nie.
Nikt na mnie nie spojrzy?
Napisy: Marzena Falkowska