Ea, adi egon zarete?
Jolasean ari ginen.
"Txerria naiz" esango dut.
- Eta zuek… - Ez ukitu arrautza!
- Bai. - Ez ukitu arrautza.
Ozenago, plebeiook.
- Energia. - Ozenago.
- Behin ulertuta, dibertigarria da. - Bai.
Bete arauak eta ez atera mugatik.
Ez, tira. Hemen.
Arriguccio, izan zaitez txerria.
- Bai! - Bai.
- Ez. Eskertzen dizut, baina… - Tira ba.
Arriguccio, txerritu!
Arrigutxo, asko gustatuko zaizu!
Gustatzen zaizkizu horrelakoak.
Tori arrautza. Eta, orain, ekin!
- Txerria naiz. - Ez ukitu arrautza!
- Arrautza! - Ez ukitu arrautza!
Oker ari zara. Erakutsiko dizut.
Kurrinka egin, eta gu pertsegitu.
Nire arrautzatxoa ukituko duzue, txerria naiz eta!
Ez ukitu arrautza!
Ez nauzu harrapatuko!
Arrautzatxoaz ukituko zaituztet!
- Ez nauzu harrapatuko. - Ukitu egingo zaitut.
- Txerria naiz! - Ez ukitu arrautza!
Kaixo!
Mertzenarioak dira!
- Ezpata. - Soldaduok, elkartu.
Landetxeari eusteko proba da. Gailen gaitezke.
Bai.
Landetxea gotorturik eta babesturik dagoelakoan daude.
Gotorturik eta babesturik gaude.
- Bai. - Lelo kuadrilla gara.
Beste gauza asko daude gure alde: muino batean gaude, ate sendoa dugu,
baita horma pikoak ere. Aski ur eta janari dugu,
eta abar, eta abar.
Luzaroan eutsi ahalko diegu. Nire ustez…
bost urtez.
- Bost urtez! - Bai!
Kanibalismo mugatuaz, sei urtez.
Harrapakin errazagoei erasoko diete horren aurretik.
- Jainkoarren. - Gizonok, hartu armak.
Nire lantza dekoratiboa da.
Itxura ona du.
Ai ene. Licisca da.
Sar dadila.
Har ezazu.
Ikusi ditu mertzenarioak? Zenbat dira?
Ikusi du Pampinea berorrek?
Licisca, itxaron!
Licisca, geldi.
- Licisca. - Joan zaitez, mesedez.
Nora zoaz baina?
Puta-atetik aterako naiz.
Atean dira jada.
Tindarok hemen itxaron dezakegula dio.
O, nork, jenio militarrak?
Tira, oker dago, baina zorte ona opa dizuet.
Bale.
Izugarria naiz, baina
hobetzen ari naiz, ezta?
Zure ahizpa naiz.
Bai, bale, badakit horrek ez zuela esanahirik,
baina orain badu esangurarik. Zuk…
eman aukera bat.
Nire bizitza oso-osoan, bi egun izan ditut
zu gabe.
Zubitik behera bultzatu zintudan eguna eta hona etorri nintzena.
Mutilek gustuko ninduten, eta nahi nuena egin nuen.
Jendeak gizaki gisa tratatu ninduen.
Eta, gero, atean azaldu zinen, eta neskametzara bultzatu ninduzun ostera.
Ez zintuzkedan zubitik bultzatu beharko.
Buru ostia moztu beharko nizukeen.
Ez, itxaron baina.
Zurekin hemen bizi izanak aldatu egin nau.
Misiak aldatu egin…
Aldatu bazara ere,
Misia gustuko izateak aldatu egin…
Ez dut gustuko,
maite dut.
Ea zeure burua ez den norbait maite dezakezun.
Jainko maitea. Ez.
Liciscak atean daudela dio.
- Hori arazo bat da. - Ez.
Ateak berrehun urtez baino gehiagoz iraun du. Olioa irakiteko astia dugu.
Atea zeharkatu dute!
- Sirisco! - Ez.
Hor.
Jainko maitea.
Hogeita hamar-bat. Eta altuak dira.
Tira ba!
Bigarren posizioan jarriko gara. Orain, olio hotza.
Olio hotza!
Adi.
Ez nekien hain indartsua zinenik.
Eskerrik asko.
Gu bai gu. Nire ametsetan bezalaxe.
Dan-dan, lagunok!
- Ez. - Ai, ama.
Ez. Zer ostia?
Lagunok?
Gogotik dibertitzen ari nintzen!
- Lasaitu. - Lagunok!
Berri onak ditut.
Akordio bat egin dut jaunarekin eta bere adiskideekin.
Kanpoalde latza badu ere, nahiko zentzuduna da.
Beroriek tregoaren banderapean sar daitezke.
- Ez! Zer? - Zergatik?
Utzi armak lurrean eta itxaron isilik guk gure sekulako defentsa…
Zer ostia?
…jaisten dugun bitartean.
Ados, oso ondo.
Jaits bezate berorien defentsa.
- Jaitsi. - Ez, hil egingo nau.
- Jaitsi defentsak! - Utzi lurrean!
Jarri lurrean! Lurrean!
- Orain bai. - Utzi lurrean!
- Pozik? - Hark ez…
Kaka.
Dedio.
Ea, prestatu. Calandrino, jarri atean.
Indartsua zara!
Ekin, Calandrino maitea.
Azkenean.
Sirisco.
Tindaro.
Gainerakook.
Kaixo.
Hona Ordenako Dizipuluen jenerala.
Eric deitzen da.
Barregarria da hori.
Gaul-ekoa da.
Tira, topo egin dugu, eta zera pentsatu dut,
"Nire adiskideei lagunduko diet".
Gauza bakarra behar dugu. Gauza bakarra eskatzen dute:
nire dotea.
Eta non ezkutatu du?
Bueno, egiari zor,
beroriek bota nautenean, aldean neukan.
Zer? Nolatan?
Ez du axola.
Kontua da Liciscak kendu egin didala.
Orain itzultzen badu, ez da arazorik egongo.
Diruak dena konpontzen du.
Licisca?
Zer moduz begia?
- Maitea. - Ez dut Jacopo topatzen.
Zer?
Lasai, haritza baino gogorragoa da.
- Nire soinekoa ote? - Orain nirea da.
- Eder dago. - Milesker.
- Fenix hutsa da. - Ados.
Polita, ezta?
Bai, bale.
Esan iezaiezu barkatu behar didatela eta landetxea nirea izango dela.
Eric, eskerrik asko.
Orain esan landetxea nirea dela eta adioak esango ditugu.
Villa Santak defendatzaile ugari zituelakoan nengoen.
Beroriek indartsuak zirela uste nuen.
Akabo akordioa. Landetxea nire ordenarako izango da.
Soldaduek berorien arimak hondatu dituzten ondasunak hartu,
eta beroriek hilko dituzte.
Ea, Eric. Eric!
- Ez dugu hori adostu. - Ez, hala da.
Pitz ezazue infernua!
Arriguccio! Ez!
- Ez! - Jacopo!
Neure landetxea da!
- Jacopo, atzera! - Itxaron.
- Nire lagunik onena zara. - Zatoz.
Aizu, ezin duzu hori eduki.
Egin aurre neuri!
Egin aurre Medusaren begirada ilunari!
Ez!
Beharbada koraza hau faltsifikazio bat da.
- Calandrino! - Jesus!
Har biezat ardoa.
Hil egingo zara!
Jainkoarren.
Zer? Txalorik ez?
- Sekulakoa izan da. - Bai!
Sekulakoa, bai.
Lortu egin dugu.
- Bai. - Bai horixe.
- Aparta izan da. - Milesker.
Hurra!
Hilda nago?
Onar bezate, zera…
Laguntzen saiatu naiz benetan, ez da hala?
Bizirik nago oraindik? Ai.
Dotea eman diozu isilpean, ezta?
Ez da hala?
Zer, gosez hiltzen utzi behar nion, ala?
Bere ezkonsaria da.
Aberatsa zara, ulertuko zenuelakoan nengoen.
Norbait hiltzera bultzatu zintuen.
Gure bizitzak salbatzeko tratua egin du.
- Azkarra da… - Bera barru-barruan duzu.
Inoiz ez diozu Pampinea maitatzeari utziko.
Liciscak gorroto nau.
Pampinea gorroto beharko zenuke. Zergatik ez?
Neskame lanetan hilabete emanda, goitik behera aldatu zarelakoan zaude.
Baina ez.
Pertsonen alde bakarra ikusteko gai zara. Ez zara aniztasunaz ohartzen.
Maitasunak ez du alderdi bakarra.
Maitasunak estu heltzen du.
Baina imajinatzen dut zuk ezer gutxi ulertzen duzula horri buruz.
Emakumeek nahikoa hitz egin dute. Bil gaitezen arerioekin.
- Ez. - Geratzen direnekin.
- Ixo. - Prest nago.
- Geldi. - Gudurako prest.
Isildu.
Apartekoa zara. Soldadua zara.
- Ixo. - Biba gu. Gehiago nahi dut.
Gero, amodioa egingo dugu.
- Nahikoa da. - Orain denek dakite.
Tronpeta ahaztu dut.
Adi, mertzenariook.
Entzun, mesedez.
Diruzalekeriak eta makurkeriak bultzaturik diharduzue,
baina berri onak ditut.
Baduzue zama hori gaur bertan gainetik kentzea.
Ez dugu zertan borrokatu.
Parekoak gara planeta eder honetan.
Eric hilda dago!
Sastakatu egin dut.
Geratuz gero, gauza bera egingo dizuet.
Sastatu. Sastakadak
ezker eskuin.
- Horixe. - Mertzenariook!
Nik, Tindarok,
zuen zerbitzuak erosiko ditut. Hona ordaina.
Hona lehen egitekoa: men egingo diezue
landetxearen jabe legitimoaren aginduei. Hau da, Stratiliaren aginduei.
Horra zuen erregina.
Stratilia, ikus dezatela zure edertasuna.
Ikusi zein ederra den.
Alde hemendik.
- Alde egiteko esan dut. - Alde hemendik!
- Ezin gaituzue garaitu. - Horixe.
Hil itzazue!
Hausnartzen ari dira.
Ondo dago berori?
Bai.
Primeran, milesker.
Ebaki txiki bat egin dit birikan. Bihar goizean, ondo egongo naiz.
Bi birika ditut.
Zergatik ari da barrezka? Zer ostia du berorrek?
Ez dut…
Tira!
Gehiago!
Tira ba, kabroi horiek!
Ahari-burua…
Sartzear gaude!
…gerra-tresna dongea.
Edo akaso erraldoi bat dute.
- Ia-ia. - Debaldetan ahalegindu gara.
Lagunok,
historiako lider militar askok izan dute beroriei ematear nagoen hitzaldia
emateko ohorea.
- Gu garaile. - Lortu dugu.
- Ia-ia. - Denok hilko gara.
Ez.
Otoitz egiteak ez du eraginik izaten,
eta, maiz, Moirak amorrarazten ditu.
Asko ahalegintzen dira jendeari heriotza interesgarriak ematen.
Erretreta da aukera bakarra.
Ezkuta gaitezen behean, tokia arpilatzen duten bitartean.
Geratzen zaizkigun minutuak etsi-etsian aprobetxatuko ditugu.
Elkarrekin egingo dugu ihes, ausardiaz.
Bat, bi, hiru!
- Panfilo? - Bai?
- Zertan ari zara? - Lekuko izan nahi dut.
- Ez duzu beldurrik? - Hori dirudi?
Zurekin maitemintzen ari naiz?
Atsedena behar dut.
Ezinezkoa litzateke. Ezkonduta nago.
- Bale. - Bale.
Stratilia, hortik.
- Hemendik. - Zer?
Hortik.
Hemendik.
Bizkor.
Licisca edo Filomena?
Ai, ama.
Berori txikia da…
sugearen parekoa.
O, eskerrik asko.
Nire ama osorik sartzen zen bere Deikunde eguneko erretiluan.
Goian bego. Filomena!
Zer?
Sentitzen dut. Ez nion berorri neskamea ez zenik sinetsi.
Orain nabaritzen dut, jakina.
Begien bistakoa da.
Berorrek edertasun bereizgarria du.
Neskame batek… ezingo luke horrelakorik izan.
Misia bezalakoek?
Horixe.
Badugu elkarri laguntzea, Filomena!
Geldi!
Bitxi fekalak dauzkat.
Andreok, gelditu!
Gelditu!
Eskerrak Jainkoari. Zure behar larria nuen.
Joan gintezkeen. Aukera izan genuen.
Kontsola zaitez: Jacopo sasoian dago.
Ume soldadu gisa kontratatuko dute agian, umezurztuz gero.
Mila esker.
Neuk pentsatu nuen plebeioek babestuko gintuztela.
- Nire errua izan da. - Bagindoazen.
Landetxea semearentzat aldarrikatzeko itzuli nintzen.
- Harrokeria hutsa. - Harrokeria ez, justizia.
Justizia. Landetxea berea da.
Ez samindu. Munstroak ustekabean iritsi dira, Jacoporena lapurtzera.
Zuk huts egin duzula pentsatzeak amorratu egiten nau.
- Huts egin diot semeari. - Ez.
Guztia eman diozu.
Batez ere, maitasuna.
Zorionekoa da.
Ulertzen duzu, Jacopo?
Zorionekoa.
Aizu, tori.
Altxatu, hartu. Tira, jar ezazu.
Lagun iezaiozu.
Orain jenerala zu zara. Listo.
Penagarri. Ken ezazu.
Ez duzu behar. Horrela ondo zaude.
Ados?
- Ez da izurria, zauri bat baizik. - Ezinezkoa da ziur egotea.
Arakatu gelak. Hartu baliozko gauza oro.
Hil ikusten duzuen edonor.
Bekatariak dira.
Hau lasaitua zu ikustea.
Hau lasaitua berorrek ni ikustea.
- Gorroto ninduzulako kezka nuen. - Hori ezinezkoa da.
Orduan Filomena, e? Tira…
Polita da.
Bai, hala da.
Konfiantza duzue?
Bai, hori espero dut.
Ondo dago, viscontessa?
Jandako zerbaitek kalte egin dit.
Goazen.
Erleak maitatzeaz gain, errespetatu egiten zituen.
Calandrino gizon aparta zen.
Zuekin adiskidetu zedin nahi nuen. Pertsona irekiagoa izango zatekeen.
Gizon malapartatu horiek! Ene!
Entzungo digute.
Ez dit axola,
haiek menderatzeko era topatuko dugulako. Oraintxe bertan.
Ea zer otutzen zaigun. Bota ideiak.
Ea, pentsatu. Ideiarik bai?
- Amore ematea. - Ez gaitezen hortik hasi.
Beste aukerarik bai, lagun?
Guztiok jarraitu nahi dugu bizitzen, gure era xelebrean.
Hobe da hiltzea, Arriguccio, haien botak miazkatzea baino.
Akabo botak miazkatzea!
Sirisco, ez dugu gure harrotasunagatik hain luzaroan biziraun.
Tira, agian baduzu harrotasunari heltzeko garaia, laguna.
Ea, nori otu zaio zerbait?
Ideiarik bai? Ideiak. Tira ba.
Bueno, beharbada badugu haiek erakartzea.
Norabait joanaraziko ditugu. Ederto, primerako hasiera. Bai!
Gehiago, jarrai dezagun. Jarraitu, bai.
Hildakoarena egin, eta sastatu egingo ditugu.
Horixe! Horra planerako funts on bat.
Eseri. Ea, erakutsi hildako-aurpegi horiek.
Egin hildakoarena. Egin hildakoaren plantak, bai.
Bale, ez dezagun hori egin. Ideia txarra.
Aurrera egiten ari gara baina. Lor dezakegu!
Munstroarena egin genezake.
Zer?
Hartu gizon bat.
Zertan ari da?
A, bai. Izurriak ikaratu egiten ditu.
Ni ere ez naiz zalea.
Neifile nire gogokoena zen.
Dibertigarria zen.
Guztiz dibertigarria.
Gero, hil egin zen. Akabo dibertsioa.
Hori nahigabea da?
Edo askatasuna, edo erokeria.
Dena dela, bada zerbait.
Barru-barruan sentitzen dudan zerbait.
Ni ere aske sentitzen naiz.
Loturarik gabe.
Bai, badu zentzurik.
Hiltzear gaude.
Kokotsa azken ukabilkadaren kontra okertzeko grina pizten dizu horrek.
Hil egin nahi duzu?
Ez duzu aske izan nahi?
Zer geratzen zaizu hemen?
Ez!
Askatu!
O, bai, utzi ondasunak.
- Ez! - Non dira andreak?
- Filomena ote? - Hori dirudi.
Zer? Biziraungo duelakoan, ala?
- Ez dut horretan pentsatu. - Ba ez hasi orain.
Ez.
- Zer duzu? - Txerri bat.
- Lagunduko didazu jaisten? - Zure esanetara.
Baina…
baduzu joatea.
Atean ez dago inor.
Alde egin nahi duzu, ezta?
Askatu harengandik.
Izan zaitez andre noblea.
Edo prostituta. Edo kaleko pailazoa.
Edo izan zaitez nahi duzuna.
Finean,
maitasuna zama da.
Salbatu egingo dut.
Ulertzen dut.
Panfilo noiztik da hain itzela?
Aurrera.
Ez duzu ikusten? Ez du zentzurik…
Txerria naiz!
Bai!
Ez ukitu arrautza!
Ez ukitu! Txerritxo.
Non ote da txerritxoa?
Non?
Zuretzat. Txerria naiz!
Ez ukitu arrautza.
Maitasuna zama da.
Bat horrentzat, bestea harentzat.
Lagundu!
Licisca, berriro ere salbatu nauzu.
Bai, ematxar baboa.
Maitasunak heltzen dit.
Azken arnasa ematear nagoela uste dut.
Tindaro?
Bai?
Gauza asko bizi izan ditugu azken egunotan.
Ez nauzu maite.
Nire maitasunak ez du zurearen beharrik.
Ez daki ezer niri buruz.
- Gehienek baino hobeto ezagutzen zaitut. - Agian, baina…
Gauza gutxi jaso izan dituzu,
eta gauza asko kendu dizkizute.
Hala da?
Bai.
Utz iezadazu…
ahal dudana ematen,
daukadana ematen.
Orain ez da asko,
baina egin iezadazu ohorea.
- Lepoko hau… - Hartuko dugu.
Ederki.
Jacopo…
polita izan da zure laguna izatea.
Hori bai, barru-barruan, gustatuko litzaidake
zuk noizbait ni aitatzat edukitzea.
Egingo zenuke hori?
Aitatzat edukiko nauzu?
Bai.
Ene, joan egingo nintzelakoan nengoen.
Nola jakin azken hatsa zein den?
Kinka larriagoetan egonak gara, andrea.
Berorren kapelak berorren aitaren armairua bota zuen.
Ai, ama.
- Amorratu egin zen. - Bai.
Arrazoi duzu, Misia. Elkarrekin, edozer egin dezakegu.
Edozer.
Misia?
Ez diozu ni maitatzeari uzten,
edozer egiten dudala ere.
Ez dut ezer hoberik ezagutu.
Polita da egiten dudana, ezta?
Bizi naizen artean, ez dizut
nigandik urruntzen utziko.
Horra egiarik biribilena. Ohartu naiz horretaz.
Bai.
O, Misia.
Badatoz, ala?
Bai.
Akabo?
Bai.
Ez zenuen Misiarik gabe alde egingo, ezta?
Egin du bere hautua. Ezin dut aldatu.
Ene, baina bururatuko zaigu probetxuzko ideiaren bat? Faborez?
Arriguccio.
O, ezpata bat topatu duzu. Lagungarria izango da ausaz.
Arrazoi zenuen.
Atariko mertzenario baten aurrean
amore ematen saiatu naiz.
Eta hara non
hil egin nauen.
Ez.
O, ez.
O, ez bota errua zeure buruari.
Baina argi dago…
Ez. Mesedez.
Mesedez.
Ez.
Ea, hona plana.
Berori upel batean sartuko da.
Nik zigilatu egingo dut. Ez dute berori hemen dagoenik jakingo.
- Ados? - Bai.
- Kontuz oinekin. - Konforme.
Gora.
Leialtasuna gordeko diedala zin egingo diet goiko gizonei.
- Zerbitzaria izateko berezko dohaina dut. - O, hala da.
Haien zerbitzaria naizelako plantak egingo ditut. Berorrena naiz.
Kontua baretutakoan, gauaren isiltasunean,
hona jaitsiko naiz eta berori aterako dut.
Elkarrekin itzuliko gara etxera.
Misia.
Eskerrik asko.
Horretan ari zarela, ekarriko duzu janaririk?
Hemen barruan, gose izango naiz.
Nola ez, viscontessa.
- Ondo. - Ondo.
Ondo.
Misia?
Zer egingo nuke zu gabe?
Inoiz ez dugu jakingo.
Ea, kanta beza abestitxo bat, berorren burua
lasaitzeko eta denbora pasatzeko, bai?
Tulipa eta sagarrondoa
bake-bakean zeuden, zelaiko beren txokoan.
- Orduan, hango masusta-zuhaixkatik, - Orduan, hango masusta-zuhaixkatik,
- hegan hurbildu zen txolarretxoa. - hegan hurbildu zen txolarretxoa.
- Tulipa eta sagarrondoa - …eta sag…
- bakean zeuden, zelaiko beren txokoan. - …zelaiko beren txokoan.
Orduan, hango masusta-zuhaixkatik,
hegan hurbildu zen txolarretxoa.
Zer egingo nuke zu gabe?
Bakean zeuden, zelaiko beren txokoan.
Orduan, hango masusta-zuhaixkatik,
hegan hurbildu zen txolarretxoa.
Badute guri hemen bizitzea eta hemendik alde egitea eragoztea…
baina ezin didate tokia kiskaltzea galarazi.
Tokia goitik behera kiskaliko dut.
Nor dago nire alde?
Inork ez du landetxea edukiko.
Inork ez, gure gorpuek baizik.
Erre!
Bale. Hemen utziko dut, eta kito.
Zatozte!
Ai ene, sotoa sutan da.
Zer, festa bat?
Aizu, tokia kiskaltzea neuri bururatu zait!
- Ez geratu. - Hartu armak. Hil arte borrokatuko gara.
Lider izango nauzue.
Ez dut halakorik nahi.
Elkarrengatik borrokatzeaz gain, zer arrazoi dugu
hemen auskan egiteko?
Ño, beroriek hemendik atera ditzaket.
Tori. Jar ezazu hor behean.
Beste sorta bat.
Laztana…
laguntza behar dut.
Zu gabe, ezin naiz hil, antza.
Aizue!
- Orain! - Ekin.
Aurrera!
Azkar! Aurrera! Bizkor!
Mugi!
Jauna!
Azkar!
Mugitu! Azkar!
Izurria!
Erretreta! Izurria!
- Izurria! - Anaia.
Ikusi arte, lagun.
Izurria!
- Izurria! - Izurria!
Stratilia!
Jacopo.
- Izurria! - Zain ezazu.
Izurria!
Arkulariok!
- Izurria! - Arkulariok!
Bale ba.
Jacopo!
Salbatuko zaitut!
Jacopo, ez!
Hil itzazue guztiak!
Tira ba, aurrera!
Kiskaliko zelakoan nengoen.
Harrizkoa da.
Memelo hori.
Zure aita gogorarazten didazu.
Ene, biziraun dugu. Sinestezina da, e?
Sinetsi beharko, bizirik nago eta.
Hurrengo kapitulua!
Egon.
- Ez gara zuen herrira itzuliko? - Beste tokiren bat topatuko dugu.
- Joango naiz zuekin? - Ez.
Bueno, bale. Agur.
Aizu, Sirisco.
Ez jarri triste.
Zerorrek esan duzu: biziraun egin dugu.
Lortu dugu.
Bai, lortu dugu.
Lortu dugu.
- Lortu dugu. - Bai.
- Bai.
Bale.
Gogotik egin dugu negar guztiok.
Tira ba, goazen.
Altxatu.
- Gora, ene usoa. - Ez.
Gora, ene usoa!
Ongi etorri.
Hona Licisca eta bion kobazuloa.
Gurea zuena da, baina kontuz ibili Vitrucchia gaiztoarekin.
Nor da Vitrucchia?
O, gaueko sorgin bat da.
- Gaueko sorgina? - E?
Bai.
Vitrucchia, deabruak izena madarikatu zizun.
- Ez. - Vitrucchia, izena
madarikatu zizun.
Vitrucchia, deabruak izena madarikatu zizun.
- Vitrucchia! - Vitrucchia,
- deabruak izena madarikatu zizun. - Vitrucchia!
Izena madarikatu zizun.
Vitrucchia!
Biziraun ote zuen?
Aitak?
Bai.
Ezetz espero dut. Sutan legoke nirekin.
Ea bizi den jakin beharko genuke.
Bai.
Maite zaitut…
nire atsekaberako.
Nik gehiago maite zaitut,
atsekaberik gabe.
Isilduko zarete?
Giannello Peronella-ren gainean jarri zen, behorraren gaineko garañoa balitz bezala.
Esku artean zuen eginbeharra betetzeko asmoa zuen.
Misia!
Azkenean, Giannellok bi sari irabazi zituen egun hartan:
iturginaren emaztearen besarkada maitekorra
eta betidanik nahi izan zuen doako bainuontzia.
- Oso ondo. - Hori da eta.
Oso ona.
Sirisco, zure txanda.
Zaila da maila mantentzea.
Tindaro hil egin zen.
Bai, hala da.
Panfilo ere bai.
Berak zintzo jokatu zuen.
Tristea da hiltzea.
Bai, hala da.
Eta ezin da ezer egin.
Heriotzarekin edo tristurarekin?
Biekin.
Baduzu laranja bat hartzea.
- Ederki. Nahi duzue? - Bai.
- Zer gehiago duzu? - Laranjak, batez ere.
- Hartuko dizut bat. - Pila bat.
- Ez, orain ez naiz gose. - Ai, ama.
Laranja zati bat emango?
Sirisco, kontatu istorio alai bat.
Alai bat?
Misiarena alaia izan da.
Ikus dezagun…
Maitasun-istorio bat?
- Baduzue gogorik? - Bai.
Bai.
Duela denbora bat, Saluzzo-ko herritarrek
beren markesari, mutilzahar porrokatuari, ezkontzeko eskatu zioten,
berak oinordeko bat izateko xedeaz.
Ideia ez zitzaion asko gustatu, baina baldintza baten pean onartu zuen:
emaztea berak hautatuko zuen,
eta herritarrek onartu egingo zuten, edonor zela ere.
Herrira joan zen eta emakumerik ederrena aukeratu zuen,
baina txiroena ere bazen.
- Zergatik? - Orduan…
Zaude, azalduko dut.
Barkatu.
Azpitituluak: Xabier Izagirre Aizpitarte