DEKAMERON
Patrzyliście?
To była taka zabawa.
Ja mówię: „Jestem świnią”.
- Wy mówicie… - Nie dotykajcie jego jajka!
- Tak. - Nie dotykajcie jego jajka.
Głośniej, wieśniacy.
Więcej energii.
To fajne, kiedy się załapie.
Nie wychodźcie poza granice.
Nie. O tak.
Arriguccio, ty powinieneś być świnią.
Tak!
- Nie. To miła propozycja, ale… - Chodź.
Czas na świnię!
Arrigooch, spodoba ci się to!
Będziesz w tym dobry.
Weź jajko. A teraz start!
- Jestem świnią. - Nie dotykajcie jego jajka!
Arriguccio, źle. Pokażę ci jak.
Musisz chrumkać i nas gonić.
Dostaniecie moje jajko, bo jestem świnią!
Nie dotykajcie jej jajka!
Nie złapiecie mnie!
Dostaniecie moje jajeczko!
- Nie złapiesz mnie! - Dostaniecie jajko!
- Jestem świnią! - Nie dotykajcie jej jajka!
Halo!
To najemnicy!
- Weź miecz. - Żołnierze, zbierzcie się.
Czeka nas próba, ale jej podołamy.
Ci najemnicy myślą, że willa jest wzmocniona i strzeżona.
Jesteśmy wzmocnieni i strzeżeni.
Jesteśmy bandą idiotów.
Na naszą korzyść przemawia dużo więcej. Jesteśmy na wzgórzu, mamy bramę,
wysokie ściany, pełno wody i jedzenia,
et cetera.
Myślę, że możemy wytrzymać nawet…
pięć lat.
- Pięć lat! - Tak!
Z lekkim kanibalizmem sześć.
Prędzej pójdą upolować łatwiejszą zdobycz.
- Boże. - Mężczyźni, chwyćcie za broń.
Moja włócznia jest czysto ozdobna.
Wygląda dobrze.
O Boże. To Licisca.
Wpuśćcie ją.
Weź to.
Widziałaś najemników? Ilu ich jest?
Widziałaś Pampineę?
Licisca, czekaj!
Licisca, stój.
- Licisca. - Odejdź, proszę.
- Dokąd w ogóle idziesz? - Do drzwi dla dziwek.
Są już przy bramie.
Tindaro mówi, że możemy ich przeczekać.
Ten geniusz wojskowy?
Myli się. Ale życzę powodzenia.
Jestem okropna, ale…
poprawiam się, prawda?
I jestem twoją siostrą.
Wiem, że wcześniej to nic nie znaczyło,
ale teraz znaczy, więc…
daj mi szansę.
Przez całe życie spędziłam dwa dni
z dala od ciebie.
Dzień, w którym zepchnęłam cię z mostu, i następny, kiedy tu przyszłam.
Podobałam się chłopcom, robiłam, co chciałam,
i wszyscy traktowali mnie po ludzku.
A potem ty stanęłaś w drzwiach i ściągnęłaś mnie znowu do poziomu służby.
Nie powinnam była cię spychać.
Powinnam była odciąć ci łeb.
Ale poczekaj.
Mieszkanie tu z tobą mnie zmieniło.
Misia mnie zmieniła.
Nawet jeśli się zmieniłaś
i twoje zauroczenie Misią…
To nie jest zauroczenie. Kocham ją.
Nie kochasz nikogo poza sobą.
Dobry Boże. Nie.
Licisca mówi, że są u bramy.
- To pewien problem. - Nie.
Ta brama stoi tu od ponad 200 lat. Mamy sporo czasu, żeby zagotować olej.
Sforsowali bramę!
- Sirisco! - Nie!
O tam.
Tam.
Rany boskie.
Jest ich ze 30. I są wysocy.
Dobra!
Zajmujemy drugorzędne pozycje i bierzemy zimny olej!
Zimny olej!
Dawaj.
Zaskakuje mnie twoja moc.
Dziękuję.
Patrzcie na nas. Spełnia się moje marzenie.
Puk, puk, przyjaciele!
- Nie. - O Boże.
No nie. Ja pierdolę.
Przyjaciele?
A tak dobrze się bawiłam.
- Uspokój się. - Przyjaciele!
Mam dobre wieści.
Dobiłam targu z tym dżentelmenem i jego towarzyszami.
Mimo szorstkiego wyglądu jest całkiem rozsądny.
Możecie wejść pod białą flagą!
- Nie! Co? - Czemu?
Złóżcie broń i czekajcie w ciszy…
Co jest, kurwa?
…a my opuścimy naszą mocną gardę.
Dobra, umowa stoi.
Wszyscy opuszczają gardę.
- Opuśćcie gardę. - Zabije mnie.
- Opuśćcie gardę! - Odłóż to!
Połóż to na ziemi!
- Położyłem. - Ty też!
- Zadowolony? - Ale ona…
Cholera.
Noż kurwa.
Przygotujcie się. Calandrino, do drzwi.
Ale jesteś silna!
Śmiało, Calandrino.
Wreszcie.
Sirisco.
Tindaro.
Pozostali.
Witajcie.
To jest generał Uczniów Zakonu.
Ma na imię Eric,
co jest przezabawne.
Pochodzi z Galii.
W każdym razie wpadłam na niego i pomyślałam:
„Mogę pomóc moim przyjaciołom”.
Proszą dosłownie tylko o jedno.
O mój posag.
To gdzie go schowałaś?
Szczerze mówiąc, kiedy mnie wyrzuciliście, miałam go ze sobą, więc…
Co? Jak?
Nieważne.
Ważne jest to, że Licisca mi go zabrała.
Jeśli go teraz odda, nic się nam nie stanie.
Pieniądze rozwiążą wszystko.
Licisca?
Jak twoje oko?
- Kochana. - Nie mogę znaleźć Jacopa.
Co?
Nic mu nie będzie. To bestia.
- To moja sukienka? - Teraz jest moja.
- Wygląda super. - Dzięki.
- Jesteś feniksem. - Dobra.
Ładne, nie?
No dobrze.
Powiedz im, że muszą mi wybaczyć i pozwolić mi zatrzymać willę.
Eric, dziękuję.
Wspomnij tylko, że willa jest teraz moja i będziemy mogli się pożegnać.
Myślałem, że Villa Santa ma wielu obrońców.
Myślałem, że jesteście silni.
Zrywam naszą umowę i biorę tę willę we władanie.
Moi ludzie zgromadzą majątek, który zepsuł wasze dusze,
a potem was zabiją.
No dobrze. Eric!
- Nie na to się umówiliśmy. - Nie. Nie na to.
Rozpętajcie piekło!
Arriguccio! Nie!
- Nie! - Jacopo!
To moja willa!
- Odsuń się! - Czekaj.
- Mój przyjacielu. - Chodź tu.
Hej, miałeś tego nie mieć!
Staw czoła mnie!
Staw czoła spojrzeniu Meduzy!
Nie!
Ten kirys może być atrapą.
- Calandrino! - Jezu!
Potrzymaj wino.
Zginiesz!
O Boże.
Co? Nie dostanę braw?
- To było fantastyczne. - Tak!
Fantastyczne.
Udało się nam.
- Tak! - Udało się.
- Niesamowite. - Dziękuję.
Hurra!
Nie żyję?
Musisz przyznać, że…
starałam się pomóc, prawda?
Czy ja wciąż żyję?
Wsunęłaś jej ten posag, prawda?
Tak czy nie?
Miałam dać jej umrzeć z głodu?
To jej posag. Myślałam, że jako bogaczka to zrozumiesz.
Kazała ci kogoś zabić.
Słyszeliście ją. Zawarła umowę, żeby nas uratować.
- Jest mądra. - Zatopiła w tobie kły.
Nigdy nie przestaniesz jej kochać, prawda?
Licisca mnie nienawidzi.
Ty powinnaś nienawidzić Pampinei. Dlaczego tak nie jest?
Spędziłaś może miesiąc jako służąca i myślisz, że całkowicie cię to odmieniło.
Ale nie.
W danej chwili widzimy kogoś tylko z jednej strony.
Bez żadnej historii.
Miłość ma więcej niż jeden wymiar.
Miłość ma długie szpony.
Ale ty i tak tego nie zrozumiesz, prawda?
Dość tego babskiego gadania. Musimy spotkać się z wrogiem.
- Nie. - Tym, co z niego zostało.
Jestem gotowy.
- Gotowy do walki. - Przestań gadać.
Jesteś wspaniały. Jesteś żołnierzem.
- Cicho. - Jestem gotów na więcej.
Potem chodźmy się kochać.
- Przestaniesz? - Wszyscy już wiedzą.
Zapomniałem trąbki.
Uwaga, najemnicy.
Posłuchajcie, proszę.
Kieruje wami chciwość i zła wola,
ale mam dobre wieści.
Możecie zrzucić z siebie dzisiaj ciężar.
Nie ma potrzeby walczyć.
Wszyscy na tej pięknej planecie jesteśmy sobie równi.
Eric nie żyje!
Zadźgałem go.
Jeśli zostaniecie, czeka was to samo.
Dziab.
- Dziab. - Najemnicy!
Ja, Tindaro,
kupuję za to wasze usługi.
Wasze pierwsze zadanie to słuchać każdego rozkazu
prawowitej właścicielki tej willi, Stratilii.
Będzie waszą królową.
Stratilio, chodź tu i pokaż im swoje piękno.
Podziwiajcie jej piękno.
Odejdźcie.
- Kazałam wam odejść! - Odejdźcie!
- Nie pokonacie nas. - Właśnie!
Zabić ich!
Zastanawiają się.
Wszystko w porządku?
Tak.
Czuję się świetnie, dzięki.
Ostrze drasnęło mi chyba tylko płuco. Rano nic mi nie będzie.
Mam dwa płuca.
Czemu się śmiejesz? Pojebało cię?
Nie…
Dalej!
Mocniej!
Dawajcie, dranie!
Taran…
Wchodzimy!
…niesławne narzędzie walki.
A może mają olbrzyma.
- Już prawie! - Nasze wysiłki poszły na marne.
Przyjaciele,
wielu dowódców wojskowych w historii miało zaszczyt przekazać wiadomość,
którą ja przekażę zaraz wam.
- Zwycięstwo. - Udało się nam.
- Już prawie. - Wszyscy zginiemy.
Nie.
Modlitwy rzadko bywają skuteczne
i często w istocie złoszczą Mojry,
które ciężko pracowały, żeby załatwić ludziom ciekawą śmierć.
Jedyne wyjście to odwrót.
Ukryjmy się na dole, kiedy będą plądrować nasz majątek,
i tam przetrwajmy nasze ostatnie chwile.
Razem odważnie uciekamy.
Raz, dwa, trzy!
- Panfilo? - Słucham.
- Co robisz? - Chcę tu zostać i to zobaczyć.
- Nie boisz się? - A jak myślisz?
Czy ja się w tobie zakochuję?
Potrzebuję przerwy.
Nie ma szans. Jestem żonaty.
Stratilia, tędy.
- Tędy. - Co?
O tam.
Tutaj.
Szybko.
Licisca czy Filomena?
O Boże.
Jesteś mała…
jak wąż.
Dziękuję.
Moja matka mieściła się na półmisku. Niech spoczywa w pokoju. Filomena!
Co?
Wybacz, że nie wierzyłam, kiedy mówiłaś, że nie jesteś służącą.
Teraz to widzę. Rzecz jasna.
To przecież oczywiste.
Emanujesz pewnym pięknem, prawda?
Pięknem, którego służąca… nie mogłaby osiągnąć.
Jak Misia?
Właśnie!
Możemy sobie nawzajem pomóc. Filomena!
Przestań!
Mam klejnoty fekalne.
Przestańcie!
Dzięki Bogu. Właśnie ciebie potrzebowałam.
Mogliśmy odejść. Mieliśmy okazję.
Niech pocieszy cię jedno.
Jacopo to mocarz.
Mogą nająć go jako żołnierza, jeśli go osierocisz.
Dzięki.
To ja myślałem, że ci wieśniacy nas obronią.
- Zwiodłem nas. - Nie. Odchodziliśmy.
Ale zawróciłam, żeby przejąć willę dla mojego syna.
- Co za arogancja. - Nie. To sprawiedliwość.
Sprawiedliwość. Willa jest jego.
Nie możesz obwiniać się za to, że przypadkowe potwory chcą ją ukraść.
Nie pozwalam ci myśleć, że popełniłaś jakiś błąd.
- Zawiodłam mojego syna. - Nie.
Dałaś mu wszystko.
A przede wszystkim miłość.
Ma szczęście.
Rozumiesz to, Jacopo?
Masz szczęście.
Hej, posłuchaj.
Wstań. Weź to i na siebie załóż.
Pomóż mu to założyć.
Teraz ty jesteś generałem. Proszę.
Wygląda głupio. Zdejmij to.
Nie potrzebujesz tego.
To nie zaraza, tylko rana.
Ostrożności nigdy za wiele.
Przeszukajcie pokoje. Zbierzcie kosztowności.
Zabijcie każdego, kogo spotkacie.
To grzesznicy.
Cieszę się, że cię widzę.
A ja, że widzę ciebie, wicehrabino.
- Martwiłam się, że mnie nienawidzisz. - To niemożliwe.
Filomena, tak? Jest…
Jest ładna.
To prawda.
Jesteście blisko?
Mam nadzieję.
Wszystko w porządku?
Zjadłam coś, co mi zaszkodziło.
Idź.
Nie tylko kochał pszczoły, ale je szanował.
Calandrino był cudowny.
Dlatego chciałem, żebyście się poznali.
W waszym towarzystwie by rozkwitł.
- Przeklęci najemnicy! Boże! - Mogą nas usłyszeć.
Mam to gdzieś.
Bo zaraz wymyślimy, jak ich pokonać.
Zastanówmy się. Pomysły.
No już. Myślcie. Kto ma jakiś pomysł?
- Możemy się poddać. - Nie zaczynajmy od tego.
Jaki mamy wybór?
Wszyscy chcemy żyć, na swój własny, dziwny sposób.
Lepiej umrzeć, Arriguccio, niż się im podlizywać.
Dość już lizusostwa!
Sirisco, to nie dzięki dumie przetrwaliśmy tak długo.
Więc może już czas, żebyś dał dumie szansę, przyjacielu.
Dobra. Kto ma jakiś pomysł?
Kto ma jakiś pomysł? No już.
No, możemy ich zwabić.
Możemy ich gdzieś zwabić. Dobrze. Świetny początek. Tak!
Dalej. Mówcie.
Udamy martwych, a potem ich dźgniemy.
Tak! Zmierzamy w dobrą stronę.
Usiądź. Pokażcie mi wasze martwe twarze.
Udawajcie martwych. No już.
Nie, lepiej tego nie róbmy. To zły pomysł.
Jesteśmy coraz bliżej. Razem damy radę!
Możemy udawać potwory.
Co?
Weź ze sobą kogoś.
Co on robi?
No tak. Boją się zarazy.
Też nie jestem fanem.
Bardzo lubiłam Neifile.
Była fajna.
Była bardzo fajna.
Potem umarła. To już nie było fajne.
To jest żałoba?
Wolność albo szaleństwo.
Tak czy inaczej,
jest to coś, co bardzo głęboko czuję.
Ja też czuję się wolna.
Niezwiązana.
Tak. To ma sens.
Zaraz umrzemy.
Aż chce się nadstawić podbródek do ostatniego ciosu.
Chcesz umrzeć?
Nie chcesz być wolna?
Co cię tu w ogóle czeka?
Nie!
Puszczaj!
Dobra, wystarczy tych bogactw.
- Nie! - Gdzie są panie?
- To Filomena? - Chyba tak.
Co? Spodziewasz się, że przeżyje?
- Nie zastanawiałam się nad tym. - To nie zaczynaj.
No tak.
- Co tu masz? - To świnia.
- Pomożesz mi zejść? - Do usług, padrono.
Chociaż…
możesz też uciec.
Nikt nie pilnuje drzwi.
Chcesz stąd odejść, nie?
Uwolnij się od niej.
Bądź damą.
Albo dziwką.
Albo kuglarką.
Albo kim tylko chcesz.
Ostatecznie
miłość to brzemię.
Uratuję ją.
Rozumiem.
Kiedy Panfilo zrobił się super?
Chodźcie.
Nie widzicie? Nie ma sensu…
Jestem świnią!
Tak!
Nie dotykajcie jajka!
Nie dotykajcie go! Świnka.
Gdzie jest świnka?
Gdzie świnka?
Dla ciebie. Jestem świnią!
Nie dotykajcie mojego jajka.
Miłość to brzemię.
Jeden dla niego i jeden dla niego.
Pomocy!
Ratunku!
Na pomoc!
Pomocy!
Licisca, znowu mnie uratowałaś.
Tak, ty głupia suko.
Miłość ma szpony.
To chyba jednak może być mój koniec.
Tindaro?
Tak?
W ostatnich dniach mnóstwo przeszliśmy.
Nie kochasz mnie.
Moja miłość nie wymaga twojej.
Nic o mnie nie wiesz.
- Myślę, że znam cię lepiej niż inni. - Może, ale…
Wiem, że dostałaś niewiele
i wiele ci odebrano.
Czy to prawda?
Tak.
Proszę tylko…
żebyś pozwoliła mi dać sobie to, co mogę dać.
To, co mam.
Teraz to niewiele,
ale zrób mi ten zaszczyt.
- Ten naszyjnik… - Weźmiemy go.
Wspaniale.
Jacopo…
miło było się przyjaźnić.
Chociaż w głębi serca miałem nadzieję, że kiedyś potraktujesz mnie jak ojca.
Mógłbyś to zrobić?
Potraktować mnie jak ojca?
Tak.
O Boże, naprawdę myślałem, że umrę.
Jak rozpoznać ostatnie tchnienie?
Byłyśmy już w gorszych opałach.
Pamiętasz, kiedy twoja czapka przewróciła szafę ojca?
O Boże.
- Był wściekły. - Bardzo.
Masz rację, Misia. Razem możemy zrobić wszystko.
Wszystko.
Misia?
Kochasz mnie…
bez względu na to, co robię.
To najwspanialszy dar.
Miło z mojej strony, prawda?
Nigdy nie pozwolę ci odejść.
Póki żyję.
Zrozumiałam, że to najprawdziwsza prawda.
Tak.
Misia.
Nadchodzą?
Tak.
To koniec?
Tak.
Mówiłaś, że bez Misii nie odejdziesz.
Dokonała wyboru. Nie zmienię jej.
Boże, możemy wpaść na jakiś pomysł, który naprawdę by pomógł? Proszę.
Arriguccio.
Znalazłeś miecz. To bardzo pomocne. Może się przydać.
Miałeś rację.
Próbowałem się właśnie poddać
najemnikowi w korytarzu.
No i proszę.
Zamordował mnie.
Nie.
O nie.
Sirisco, nie obwiniaj się.
Choć, oczywiście…
Proszę, nie.
Proszę.
Nie.
Dobra, plan jest taki.
Wsadzimy cię do tej beczki,
zamknę ją i nigdy się nie dowiedzą, że tam jesteś.
- Dobrze? - Tak.
No to ostrożnie.
Do góry.
Przysięgnę posłuszeństwo tym na górze.
- Jestem wszak urodzoną służką. - Tak, to prawda.
Będę udawać, że służę im, a nie tobie.
A kiedy wszystko ucichnie, w środku nocy,
zejdę tutaj, wyciągnę cię
i razem wymkniemy się do domu.
Misia.
Dziękuję.
Może przyniesiesz też wtedy coś do jedzenia?
Na pewno zgłodnieję.
Ależ oczywiście.
Misia?
Co ja bym bez ciebie zrobiła?
Nie dowiemy się.
Może zaśpiewasz sobie piosnkę,
żeby cię uspokoiła i umiliła ten czas?
Tulipan i jabłonka
Spokojnie na łące stały
Aż nagle zza drzewa morwy
Wyleciał wróbelek mały
Tulipan i jabłonka
Spokojnie na łące stały
Aż nagle zza drzewa morwy
Wyleciał wróbelek mały
Co ja bez ciebie zrobię?
Spokojnie na łące stały
Aż nagle zza drzewa morwy
Wyleciał wróbelek mały
Mogą nas powstrzymać przed zostaniem i przed odejściem…
ale nie powstrzymają mnie przed spaleniem tej willi.
Spalę ją na popiół.
Kto jest ze mną?
Nikt nie będzie miał tej willi.
Tylko nasze zwłoki!
Płoń!
Dobra. Zostawię to tutaj.
Chodźcie!
O Boże. Piwnica się pali.
Urządzamy imprezę?
Spalenie tej willi to był mój pomysł!
Nie możemy tu zostać.
Możemy walczyć do upadłego.
Ja nas poprowadzę.
Ja się na to nie piszę.
Poza tym, poza sobą nawzajem…
o co warto tu walczyć?
Mogę pomóc wam stąd spierdolić.
O tak. Połóż to tutaj.
Chodźmy po resztę.
Kochanie…
musisz mi pomóc.
Bez ciebie jakoś nie mogę umrzeć.
- Teraz! - Idźcie!
Dalej!
Szybciej!
Już!
Panie!
Pośpieszcie się!
Dalej! Szybciej!
Zaraza!
Odwrót! Zaraza!
- Zaraza! - Bracie.
Żegnaj, przyjacielu.
Zaraza!
- Zaraza! - Zaraza!
Stratilia!
Jacopo.
- Zaraza! - Chroń ją.
Zaraza!
Łucznicy!
- Zaraza! - Łucznicy!
No dobra.
Jacopo!
Uratuję cię!
Jacopo! Nie!
Zabić wszystkich!
Chodźcie! Szybko!
Myślałem, że spłonie.
Jest z kamienia.
Idiota.
Przypominasz mi twojego ojca.
Boże. Nie wierzę, że przeżyliśmy.
Ale muszę w to wierzyć, bo inaczej bym nie żył. Nowy rozdział!
- Myślałem, że wrócimy do waszej wioski. - Poszukamy innego miejsca.
- Mam iść z wami? - Nie.
No dobrze. Pa, pa.
Sirisco.
Nie smuć się.
Tak jak mówiłeś… przeżyliśmy.
Udało się nam.
Tak. Udało się.
To prawda.
- Udało się. - Tak.
No dobrze.
Już się wypłakaliśmy.
Chodźcie. Idziemy.
Wstawajcie.
No wstawaj.
- Wstawaj, moja gołąbko. - Nie.
Wstawaj, gołąbko!
Witajcie.
To jaskinia moja i Liciski.
Możecie się rozgościć, ale uważajcie na niegodziwą Vitrucchię.
Kim jest Vitrucchia?
To nocna wiedźma.
Nocna wiedźma?
Tak.
Vitrucchio, Vitrucchio, diabeł przeklął twoje imię
Nie.
Vitrucchia!
Myślisz, że przeżył?
Tata?
Tak.
Oby nie. Byłby na mnie wściekły.
Powinnyśmy to sprawdzić.
Tak.
Kocham cię…
wbrew sobie.
Kocham cię bardziej,
wbrew niczemu.
Zamkniecie się?
Wtedy Giannello pokrył Peronellę, tak jak ogier pokrywa klacz.
Zabrał się do pracy, żeby dokończyć zadanie.
Misia!
Ostatecznie Giannello zdobył tamtego dnia dwie nagrody.
Miłosne uściski żony hydraulika
i darmową wannę, o której zawsze marzył.
- Bardzo dobrze. - Brawo.
Bardzo dobrze.
Sirisco, twoja kolej.
Trudno to przebić.
Tindaro umarł.
Tak.
Panfilo też.
To było miłe z jego strony.
Śmierć jest smutna.
Tak, to prawda.
Nic na to nie poradzimy.
Na śmierć czy na smutek?
Jedno i drugie.
Możesz zjeść pomarańczę.
- Proszę. Chcecie? - Tak.
- Co jeszcze masz? - Głównie pomarańcze.
- Ja poproszę. - Dużo ich.
- Nie. Nie jestem teraz głodna. - Boże.
Podzielisz się ze mną?
Sirisco. Opowiedz coś wesołego.
Coś wesołego?
Historia Misii była wesoła.
Zobaczmy…
Może o miłości?
- Macie ochotę? - Tak.
Tak.
Jakiś czas temu mieszkańcy Saluzzo
poprosili swojego markiza,
który był zatwardziałym kawalerem,
żeby się ożenił i spłodził dziedzica.
Nie bardzo spodobał mu się ten pomysł,
ale zgodził się pod jednym warunkiem.
Będzie mógł sam wybrać żonę,
a mieszkańcy zastosują się do jego decyzji.
Pojechał więc do wioski i wybrał najpiękniejszą kobietę,
która była też najbiedniejsza.
Dlaczego?
- Jeszcze do tego nie dotarłem. - Wybacz.
Napisy: Marzena Falkowska