Dyplomatka
Kontrola lotów, tu Kinga 2236. Zbliżam się trasą Yeti 3-0-0 na 4-0.
Kieruję się do lotniskowca od 1-2-0, prośba o wczesne lądowanie.
Przyjąłem, Kinga 2236. Zejdź na 2-7-2-5.
Kontynuuj podejście. Czekam na potwierdzenie.
4-5 Czesław.
Podchodzę do…
- Powinienem być tam od początku. - Mogłam to wyprać.
Jaki w tym sens?
- By zaczekać tydzień? - Tak.
Jet lag mi minie. Będę mogła się skupić
i przyjąć twoją pomoc w stanięciu na nogi.
To właśnie pierwszy tydzień. Wtedy stajesz na nogi.
Nie zaszkodziłoby ci, gdybyś zaczekał parę dni… i porozmyślał.
Zaplanował kolejny krok.
Może Kabul?
Może to kolejny krok.
Myślisz, że Afganistan jest za mały dla naszej dwójki?
- Bo jest. - Co to, kurwa, jest?
- Włóż kilka do portfela. - Powinno być „ambasador”.
- Jeszcze nie. - Napiszę „ambasador”.
Halo? Cześć. Uważa, że musi zaczekać, aż otworzą ambasadę w Kabulu,
zanim zacznie przedstawiać się jako ambasador.
To naprawdę głupie.
Kate, to Tim.
Pisze mi „ambasador” na wizytówkach. Jak „ambulans”.
Ogromna eksplozja u wybrzeży Iranu
na pokładzie brytyjskiego lotniskowca HMS Courageous
zabiła co najmniej 25 osób.
- Brytyjskie Ministerstwo Obrony… - Co, do…?
- …ma wydać oświadczenie. - Zaczekaj.
- Pierwsze doniesienia wskazują… - Halo?
- Pani Wyler? - Tak.
Szef sztabu dzwoni z Białego Domu.
- Jest tutaj. - Proszę pani…
- Jestem. - Halo?
- Dlaczego? - Tak.
Rozumiem atak na nas, ale na Brytyjczyków?
Kate, zwołują odprawę.
- W Departamencie? - W Białym Domu.
Dobra. Muszę kończyć. Biały Dom wzywa Hala.
Przygotuję go w dziesięć minut. Oddzwonię.
Katie.
Nie mnie. Ciebie.
Halo?
- Zapraszam. - Możesz zlecić dwie kopie tego?
Sporządziłam listę osób w Teheranie, które mogły zlecić atak
- i były wkurzone o tankowiec. - Wszyscy są wkurzeni.
Niektórych się nie spodziewasz.
- Billie. - Lecę.
Albo możecie się podzielić.
To Katherine Wyler.
Numer dwa w Bejrucie i Islamabadzie.
Gdy tydzień temu zajęliśmy tankowiec,
irański reżim zasygnalizował oburzenie w nietypowy sposób.
Co ona robi?
Sporo wie o Iranie. Nie omówiłam z nią szczegółów.
Byłoby łatwiej z własnymi kopiami.
Usiądź.
Dobrze.
- Co u Hala? - W porządku.
- To dobrze. - Dziękuję.
- Spisał się w Afganistanie. - Jasne.
Nie mamy nikogo w Londynie.
- Zły moment, by nikogo tam nie mieć. - Tak.
Zginęło 25 marynarzy, bo Iran chciał mi coś przekazać.
- Nie wiemy, czy to Iran. - Ktokolwiek to był,
potrzebujemy ambasadora w Londynie.
- Poradzi sobie. To świetny wybór. - Słucham?
Hal. Nie musieliście mnie pytać.
- Pracowaliśmy w różnych krajach. - Nie mówimy o Halu.
Jesteś doświadczona. Pokażesz, że traktujemy to poważnie.
Byłabyś na każdym pogrzebie…
Przepraszam, lecę do Kabulu.
Zajmiemy się tym.
- Pokochają tam Hala. - To nie będzie Hal.
- Dlaczego? - Bo nazwał sekretarza stanu zbrodniarzem.
Obiecałem, że nigdzie go nie wyślę.
Rozumiem, że Londyn to bardziej uroczyste stanowisko,
a ty liczyłaś na bardziej konkretną pracę w Kabulu.
Chcę ocalić resztki tego, co zbudowaliśmy
kosztem życia 2400 Amerykanów.
To jest konkret.
- Billie. - Ciężko to sobie wyobrazić.
- Nie wyobraża sobie tego. - Prezydent prosi,
byś objęła to stanowisko. Czeka na ciebie samolot.
- To zaszczyt i przywilej. - Tak lepiej.
To chcą usłyszeć. Od 50 lat urządzają przyjęcia.
Prezydent prosi, byś to nieco podkręciła.
- Wybrał cię przez doświadczenie. - Doświadczona osoba
- do okazywania smutku. - Ale z ciebie gówniara.
Billie spierała się z prezydentem,
czy mam okazywać poczucie winy, czy smutek.
Zginęli ludzie. To ważne.
Jestem pieskiem wsparcia.
- To pewnie Iran. - Są spłukani.
Nie będą robić zamachów za zabranie ropy. Chcą ją odzyskać.
- To kto? - Rosja, Chiny, ISIS.
Rosja nie storpedowałaby brytyjskiego lotniskowca.
- Dlaczego? - Są zajęci.
To odciąga uwagę od Europy Wschodniej. Prezydent skupia się na Bliskim Wschodzie.
To brytyjski okręt. Może zaatakował ich ktoś,
- kto nie lubi Brytyjczyków? - Ręce mi puchną.
Ktokolwiek to był, w Zatoce jest źle.
Prezydent wysyła cię,
byś powstrzymała wojnę, a nie smarowała placki masłem.
Biały Dom wzywa cię do SCIF-u.
Sprawdzamy zdjęcia z Pentagonu, NSA i NGA. Próbujemy ustalić sprawcę.
Mam typ.
- Nie zgadujemy. - Iran.
Drzwi zamknięte?
BILLIE APPIAH, SZEFOWA SZTABU
- Tak. - Nadal się z nią spotykasz?
Zginęło 25 brytyjskich marynarzy.
Powiem ci coś, o czym wie pięć osób. Ty będziesz szósty. I tyle.
- Nie powiem jej. - Stracimy wiceprezydent.
Umrze?
Zrezygnuje. Coś wypłynie, oberwie za to,
a potem ustąpi. Może w pół roku.
Potrzebujemy kogoś innego.
Mam kilka pomysłów.
Jeden z nich… Chcę, byś ją sprawdził.
Powiedz, czy oszalałam.
Ma świetną reputację, ale jest nieco…
- Co? - Nie wiem.
- Potrzebuje fryzjera. - Nie.
Nie proszę o powrót Szarej Eminencji. Zerknij. Powiedz, co myślisz.
- Nie lubię, gdy mnie tak nazywasz. - Przepraszam.
- Wcale nie. - Masz rację. Proszę o przysługę,
- a ty jesteś upierdliwy. - A ty mnie gnębisz. Nie.
Nie możesz odmówić. Już tam leci. Będzie nową ambasadorką.
Dziękuję.
PIECZĘĆ PREZYDENTA STANÓW ZJEDNOCZONYCH
Witam w Londynie, pani ambasador. Stuart Hayford, zastępca szefa misji.
A więc tak wygląda małżeństwo aranżowane.
- Gwen Hempill, Biuro Spraw Zagranicznych. - Miło mi.
Moje kondolencje. To straszliwa tragedia.
Ambasadorze Wyler, to dla mnie zaszczyt.
Jestem Hal. Jeden ambasador wystarczy.
- Liczby wzrosły? - Do 28 ofiar.
Poszukiwania trwają.
Jezu Chryste.
To Frances Munning, zarządza rezydencją.
- Witam w Winfield House. - Dziękuję.
Dzień dobry wszystkim.
- Pana również witam, ambasadorze. - Hal. Jeden ambasador wystarczy.
To może „pan Wyler”?
Zapraszam.
Tak będzie za każdym razem?
Dom został kupiony przez Barbarę Hutton krótko przed ślubem z Carym Grantem.
Spory kawałek ziemi pośrodku Londynu.
Pani Hutton przeniosła się do Winfield z synem
krótko po porwaniu dziecka Lindberghów.
Regent’s Park zapewniał bezpieczny dystans.
Jedyny prywatny ogród większy niż Winfield to Pałac Buckingham.
Na litość boską.
Wiceprezydent nie była obecna na wczorajszym zebraniu.
Jej sztab mówi o napiętym grafiku,
ale coraz większa frustracja pośród popleczników…
W południe prezydent rozmawia z premierem. Ona ma przy tym być.
Cholera.
Elegancko.
- Ambasadora Vayle’a nie zapraszano. - Tak.
Wszystko dobrze?
Pokazałam im skrzydło dla gości. Sprawdziła łóżko w apartamencie Adamsa.
- Dobrze. - Czy jest posłane.
I było?
Tak.
Po rozmowie z prezydentem i premierem
pojedzie pani do Biura Spraw Zagranicznych przedstawić dokumenty.
Sekretarz stanu też będzie przy tej rozmowie?
Ganon? Nie powinien być.
- Ja też nie. - Nie będzie.
Po południu odwiedzi pani pomnik w Greenwich.
Złożyć wieniec na cześć marynarzy.
- Super. - A pod koniec dnia
zrobimy próbę oficjalnej prezentacji.
- Dlaczego robimy to dwa razy? - Dokumenty muszą trafić
do Biura Spraw Zagranicznych
przed oficjalną prezentacją w Pałacu Buckingham.
Robimy próbę generalną.
Były problemy z wysiadaniem z powozu.
- Powozu? - Pani Vayle rozdarła suknię.
- A potem konie… - Bez obaw.
- Ma pani sukienkę? Do połowy łydki? - Nie.
- Pippa. - Mamy stylistkę.
Przyjedzie do ambasady. Ty dostaniesz cylinder.
To dziś? Kiedy jest ceremonia?
Nie mamy pewności, ale wolelibyśmy zrobić próbę.
By to sfotografować?
Zaprosić paru reporterów?
- Jedną. Jest dobra. - Przesuń to na później.
Odpuść im, kurwa. Potrzebują zdjęcia na stronę.
- Na koniu? - Będzie dobrze. Sesja „przed i po”.
Debiutująca ambasadorka. Poczuj się jak Kopciuszek.
Nie jestem Kopciuszkiem.
Przyleciałam na 30 pogrzebów. A z długich rzeczy spakowałam burkę.
Mam czarny garnitur i drugi czarny garnitur.
Nie będzie mnie ubierać żadna Pippa,
by kobiecy magazyn pytał mnie o rady dla dziewczynek.
W porządku. Odwołamy to.
- Świetnie. - Pojedziemy do ambasady.
Chcesz się przyłączyć?
- Jasne. - Hal?
Rozprostuję nogi.
Mój mąż był ambasadorem. Musi się przystosować.
Oczywiście.
- Jego towarzystwo… - Jasne.
- Sprowadźmy samochody. - Musi się przebrać.
W…?
Coś… innego?
Zdejmij nogi z mebli.
Barbara Hutton pieprzyła Cary’ego Granta na tym stole.
Masz być o 15 na uroczystości. Zadzwonią w razie spóźnienia.
Nie odpowiadasz za moje poczynania.
Nie chcę czekać godzinę, gdy będą cię szukać.
Kiepsko.
Zadzwoń do Daryi. Niech nie mówi o „zdrowiu Afganek”.
Musi używać słów „okrucieństwo” i „ćwiartowanie”.
- Z kim rozmawia? - Nie wiem. Z UNHCR.
Z kimś w Pakistanie.
„Czy chcesz się przyłączyć?”
Zaproponował z uprzejmości.
Nie musiałeś się zgadzać.
Czy nie prosiłaś mnie, bym pomógł ci stanąć na nogi,
czy tam usadowić w siodle?
- Lepiej? - Na pewno? Mogę się przemyć.
Nie musisz.
- Jest źle? - Dobrze.
Boże. Przestań.
Jesteś doskonała.
Pierdol się. Może być?
Co powiesz premierowi?
Mam się tylko przysłuchiwać.
To przeciwieństwo siodła.
Powtarzałam ci, że na nowym stanowisku
warto spędzić tydzień lub miesiąc
- tylko się przysłuchując. - To głupi pomysł. Nigdy tak nie robiłem.
Rayburn będzie mówić o NATO, ty musisz pogodzić się z Brytyjczykami.
- Skup ich. - Nie zrobię tego po twojemu.
Byle nie źle.
Witam w ambasadzie.
Biuro pokażę później. Najpierw rozmowa z prezydentem.
Dzień dobry. Eidra Park. Witamy w ambasadzie.
Szefowa placówki CIA.
- Macie ciężki dzień. - Tak.
To ostatnie zdjęcia lotniskowca.
- Z? - Dronów z zatoki.
A to było wczoraj.
HMS Courageous w drodze na ćwiczenia na Oceanie Indyjskim.
Zauważyli problemy ze śrubą
i udali się do bazy w Bahrajnie na naprawy.
- Nie było czasu na planowanie. - Nie.
- Fragmenty broni? - Jeszcze nie.
Dochodzenie się wlecze.
- Wciąż wyciągają ciała z wody. - Mam ją.
Prezydent i premier za moment się połączą.
Dzień dobry. Prezydent Rayburn i ambasadorka Wyler
- do premiera Trowbridge’a. - Dziękuję. Już łączę.
- Panie prezydencie? - Nicol, co za pierdolony horror.
Przepraszam za ścianę.
Jest nieco goła.
Wisiał tu Jackson Pollock.
Wyróżniał się na tle dawnych mistrzów.
Vayle’owie zabrali większość sztuki.
Zostawili Tycjana w salonie. Datek dla domu.
- Hojnie. - Prawda?
Czy zorganizowali państwo dostawę swoich obrazów?
Może mogłabym pomóc?
Naszych obrazów?
Kate jest zawodowcem. To nie nominacja polityczna.
Ronald Vayle został ambasadorem,
bo zebrał dwa miliony dolarów dla prezydenta.
Jak większość amerykańskich ambasadorów w Europie.
Rety.
My jesteśmy jak brytyjscy ambasadorzy. Z doświadczeniem w strefach kryzysowych.
- Brak sztuki. - Przykro mi.
Pasuje nam to.
Możesz skierować mnie do kierowcy?
- Słucham? - Mojego auta.
Nie ma pan kierowcy. Ani samochodu. Pani Vayle kupiła jaguara
i zatrudniła kierowcę, ale odesłała go do Stanów.
Jaguara, nie kierowcę.
Zamówić taksówkę?
Liczba ofiar wzrosła do 32. Prezydent zaproponował nalot na Teheran.
- Co? A co na to premier? - Był uprzejmy, ale się niepokoi.
Spróbuję załagodzić to z ministrem spraw zagranicznych.
To może potrwać. Rozmowa z ministrem.
Sekretarz stanu jeszcze nie zadzwonił.
I pewnie nie zadzwoni przed rozmową z Saudyjczykami i ZEA.
- Sekretarz Ganon jeszcze nie zadzwonił? - Nie.
I ja też nie mogę.
Do nikogo nie może pani dzwonić.
Sytuacja nie jest idealna.
To pani skrzydło.
Panie i panowie, ambasadorka Katherine Wyler.
- Witamy, pani ambasador. - Witamy.
- Miło mi. - Witamy w Londynie.
- Miło mi. - Wzajemnie.
- Sporo was tu. Cześć. - Witamy w ambasadzie.
Przepraszam. Ambasador Wyler do pani.
- Odbierze pani w biurze? - To tam.
Jasne.
- Połączę. - Dziękuję.
Cześć.
- Jak poszło? - Dobrze. Co jest?
- Miałaś kierowcę w Bejrucie. - Tak.
Mają tu sześciu ogrodników, a żona nie ma samochodu?
Tam nie byliśmy małżeństwem.
Miałam kierowcę, bo byłam zastępcą szefa misji.
- Żony nie mają aut? - Na litość boską.
Muszę stąd wyjść, pokazać się ludziom.
Nie musisz. Nikt z nas nie może nic zrobić,
bo Ganon jeszcze nie zadzwonił.
Co?
Jest zajęty sunnicką koalicją.
Jest pierdolonym kretynem.
I moim szefem.
A nie powinien.
- Dzwoniłeś do Daryi? - Nie.
- Zadzwonię. - Powinnam być w Kabulu.
Ganon nie naprawia sojuszu.
Macha kutasem nad Zatoką Perską.
Waszyngton nie ma problemu w Wielkiej Brytanii.
Ma problem w Iranie. Ty masz problem w Wielkiej Brytanii.
Jeśli musisz, zadzwoń do ministra spraw zagranicznych.
- Ganon dostałby pierdolca. - Dlaczego?
Wiesz, ile czasu spędzili na ustalaniu łańcucha rozmów?
To brzmi wesoło.
Rozmowa z prezydentem, sekretarzem stanu, Pentagonem.
- Jezu. - Nie udawaj, że to nic takiego.
Chodzi o fundamentalny szacunek dla norm instytucyjnych.
Kryjesz tyłek Ganona.
To nie jest zdrada demokracji.
Będziesz u Dennisona. Zajrzyj do niego.
Dobra, Hal, muszę kończyć.
BIURO SPRAW ZAGRANICZNYCH, WSPÓLNOTY NARODÓW I ROZWOJU
Gotowa na związek?
Robin upamiętni tę chwilę, jeśli tylko zlokalizuję miejsce…
Lubimy robić to przed Britannią chwytającą za ręce Amerykę,
ale to coraz bardziej problematyczne.
Afryka to nagi chłopiec, a symbolem Australii jest kapelusz.
Dzień dobry. Mogę się przywitać?
Minister spraw zagranicznych, Austin Dennison, a to…
Ambasadorka Wyler, o ile przekazała dokument.
Tak, ale jeszcze tego nie uwieczniliśmy.
- To zaszczyt. - Miło mi. Stuart.
Dobrze pana widzieć.
Gwen, mogę ją na chwilę wykraść?
Oczywiście. Cóż za fart.
- Niech Davies zaczyna. - Proszę pani?
- Wiem. - Gadka o pogodzie.
Moje kondolencje.
Jesteśmy wdzięczni za szybką reakcję.
Oczywiście.
Premier był poruszony rozmową z prezydentem.
Chyba chce przejść do ofensywy.
Tak. Sekretarz stanu chce z panem porozmawiać,
ale najpierw woli się upewnić, że wszystko jest pod kontrolą.
Lotniskowiec dryfuje. To niefortunne.
- W którą stronę? - Iranu.
- Boże. - Jest tam niebezpiecznie.
Musimy utrzymać niską temperaturę.
Powiadomię sekretarza stanu.
Miałem właśnie poinformować premiera. Dołączy pani?
- Poznaliście się przez telefon. - To zły pomysł.
Przepraszam.
Nie szkodzi. Należy się przerwa. Albo rytualne samobójstwo.
Ambasadorka Katherine Wyler, premier Nicol Trowbridge.
Witam. Słyszałem cudowne rzeczy.
- To zaszczyt. - Wzajemnie.
Rayburn nie dał pani dojść do słowa. Dobrze, że panią przysłał.
Doświadczona, profesjonalna… Kobieta.
Cała ja.
Wie pani, kiedy ostatnio kobieta była ambasadorem?
- Dawno temu. - Ponad sto lat.
- Pięćdziesiąt. - Dumna tradycja.
Kapitanowie przemysłu na wakacjach, a my pracujemy.
Razem wiele osiągniemy.
Mam taką nadzieję.
W Zatoce panuje bałagan, ale pani nam pomoże.
Zaszyjmy się gdzieś, gdzie nas nie znajdą.
Dzień dobry.
- Dzień dobry. - Hal Wyler. Miło mi.
- Jestem żoną ambasadora. - Skądże znowu.
Policja metropolitarna, do usług.
Jesteśmy wdzięczni.
- To twój samochód? - Tak.
- Mógłbyś mnie gdzieś podrzucić? - Niestety. Jestem tu służbowo.
Rozumiem.
- Wezwać taksówkę? - Przespaceruję się.
- Miło było poznać. - Wzajemnie.
POLICJA
Proszę pana!
O rety. Najmocniej przepraszam. Jeździcie po drugiej stronie drogi.
Prezydent ich wystraszył.
Martwią się, że zagrozi w telewizji nalotem
- i zostaną w to wciągnięci. - Chce pokazać, że mu zależy.
Chcą, by był cicho. Niech sami nadadzą ton.
- Ganon się tym zajmie. - Zlecili to mnie.
- Kiepsko. - Hal zrobił to Ganonowi w Tel Awiwie.
Sprawił, że amerykańska delegacja
wyszła na nieudaczników.
To nie była pani inicjatywa.
Minister panią namierzył. To jego pomysł.
Doprawdy?
Hal.
- Serio? - Tak.
- Pani mąż… - Wyciągnął mnie z sesji
i usadził na kolanach premiera.
No dobrze. Imponujące.
Teraz tak mówisz. To zawsze ma swoją cenę.
- Jaką? - Gdy się dowiesz,
będzie już za późno.
Skoro proszą panią o ingerencję, nie ma pani wyboru.
Panie sekretarzu, premier rozumie,
że atak mógł być wiadomością dla nas.
Ale prezydent zasygnalizował oburzenie
podczas rozmowy z premierem.
Martwią się, że może wydać oświadczenie,
- zanim zdołają… - Dzwonił z kondolencjami.
Co miał zasygnalizować, jeśli nie oburzenie?
Zaniepokoiło ich zdanie:
„Jeśli dowiem się, że to sprawka Iranu, spalimy to miejsce”.
Na pewno nie użył takich słów.
Dokładnie takich.
Ma pani zapis?
Byłam przy rozmowie.
Nie wysłałem pani do Kabulu?
Nikt nie jest bardziej zaskoczony obrotem spraw ode mnie.
Tak? Nie dzwoniłem do ministerstwa.
Jest pani na stanowisku od godziny i dwa razy rozmawiała z premierem.
Chcą naszego udziału,
ale nie, jeśli mamy zaatakować niestabilny reżim bez dowodów.
Proszę poinformować premiera, że Rayburn tylko szczeka.
Nie planuje spalić Republiki Iranu.
Muszą to usłyszeć od pana, bo on wydaje się wiarygodny.
Mamy starszego prezydenta, który stracił Izbę,
i młodą wiceprezydent z zamiłowaniem do wybuchów.
To mój problem. Nie pani.
Jeśli pan z nimi nie porozmawia, to będzie mój problem.
Powstrzyma prezydenta przez jeden dzień.
- Jeden? - To nie pomaga, prawda?
To już coś. Docenią to.
To tyle co nic.
Raymond Braysdale, członek parlamentu.
Ambasadorka Wyler, USA.
Proszę na mnie spojrzeć.
Pan Wyler tu jest. Zna Meg…? Nie patrzymy tam.
- Zna Meg Roylin? - Nie wiem.
- Rozmawia z tą Meg…? - Roylin.
- To problem? - Należy do torysów.
Opracowała strategię kampanii Trowbridge’a.
Zwolnił ją, gdy wyszło na jaw, że ona jest mózgiem operacji.
Rasistów zmienia w uroczych gości,
którzy mogliby trenować dzieci.
Pamiętasz, jak mówiłam, że zapłacimy cenę za Dennisona?
- Hej. - Zatrzymaj się.
- Jak poszło w ministerstwie? - Dobrze wiesz.
Zaraz tam będę. Chcę, byś kogoś poznała.
Nie. Wykluczone.
Kiepski zasięg. Chodźmy.
I już znasz mojego męża.
- Zgarnijcie ją. - Serio?
Pierwsza wzmianka w mediach nie może dotyczyć Meg Roylin.
Przepraszam. Dziękuję.
Proszę się odsunąć.
- Proszę tędy. - Proszę się odsunąć, policja.
- To przesada. - Tutaj.
Nie ma zawału, tylko chcemy gdzieś dotrzeć.
Dziękuję.
- Nie dziś. - Przykro mi.
W porządku. Zadzwonię. Dziękuję.
- Pańska godność? - Ambasador Wyler, Stany Zjednoczone.
- Wszystko gra? - Na Twitterze pisali o zagrożeniu.
Meg Roylin z jednej strony i Jamie Taro z Daily Mail z drugiej.
To nie może być pierwsze zdjęcie ambasadorki Katherine Wyler w Google.
Piszą, że ambasador Wyler odjeżdża radiowozem spod pomnika.
- Widzicie, że nie. - Może to ten drugi?
Drugi ambasador Wyler.
Dostałyśmy wiadomość.
Pan Wyler pożyczył samochód.
Od policji?
Biuro prasowe przysłało artykuł o pani spod pomnika.
„Pan ambasador Wyler oddaje cześć pod pomnikiem w Greenwich
pierwszego dnia na stanowisku”.
Biuro Stuarta Hayforda.
Eidra.
- Cześć. - Cześć.
Członkowie parlamentu odwołują wizytę.
Wasz odjazd wzbudził obawy.
To było nieporozumienie.
To motorówka. Nie widać oznaczeń, ale może należeć do Iranu.
Cholera.
- Tak. - Dlaczego?
Bo to Iran.
To irańska łódź.
Satelita Izraela namierzył ją przy wybrzeżu Sirik.
- A to…? - W Iranie.
- Każdy to wie? - To mała wioska w Iranie.
Zgubili ją tutaj, ale czas się zgadza.
- Kiedy to przyszło? - Kilka minut temu.
- Departament to ma? - Ganon?
- Na pewno to dostał. - Myślisz, że mamy jeden dzień?
Brytyjczycy poprosili, by chwilowo uciszyła prezydenta.
- Biały Dom się zgodził? - Ganon tak.
Na jeden dzień. Gdy nic nie wskazywało na Iran.
- To nie akt oskarżenia, to łódź. - W odpowiednim miejscu i czasie.
Powiem Dennisonowi, że mamy dzień, póki trwa.
Musimy zabrać panią do ratusza.
Przemowa.
Odwołaj to. Nienawidzę wystąpień.
Zaczekasz?
Ta praca to w 80% wystąpienia.
- Poprosili, bym ją spowolniła. - Kto?
Ganon?
Cholera.
Może mieć wiele powodów.
Serio?
Nie. Chce się jej pozbyć.
Szlag.
- Dlaczego dał jej dzień? - Uznał, że tyle trzeba,
by znaleźć powód odwołania,
a teraz jej mąż kradnie radiowóz i spiskuje z torysami.
Mogę użyć SCIF-u?
Co myślisz?
O niej?
Jestem pod wrażeniem. Miałam wątpliwości, ale rozwiała je.
Porzucę plany przeniesienia w korzystniejsze miejsce,
by stać u jej boku, gdy będzie przywracać
wyjątkowe relacje i wprowadzać nas w nowy wiek.
Daj jej szansę.
Pieprzę się z tobą, nie z nią. Tobie próbuję dać szansę.
- Co się stało? - Pięć wtajemniczonych osób.
- Tak? - Sekretarz stanu to jedna z nich.
Prawda?
- Nie. - Co, do chuja, Billie?
- Nie musi wiedzieć. - Chce ją udupić.
- Na pewno nie. - Wylądowała na spotkaniu z premierem.
To zasługa jej męża. A on to osobny temat.
- Jest trudny, ale ludzie go lubią. - Ganon myśli, że on nią steruje.
Prezydent musi powiedzieć, że sam ją tu wysłał.
Nie ma szans.
To test. Prezydent sprawdza, czy ona sobie poradzi.
- Jeśli boi się Ganona… - Nie boi.
To chciałam usłyszeć.
Dlatego cię wtajemniczyłam.
Dlatego? Czy może chcesz, bym ją w kogoś zmienił?
Nie wiem. Może.
- Na taką jasność sprawy liczyłem. - Nie ma jasności.
Trzy lata budowałam wiceprezydenta, który pociągnie kolejną kadencję.
Nie taki miałam plan.
Ona jest ogarnięta.
Potrzebujemy takich, żeby nie utonąć.
Pieprzenie. Widzisz okazję i nie możesz jej przepuścić.
Dokładnie. A kto mnie tego nauczył?
Nie, „okrucieństwo”.
Okrucieństwo. Zabijanie ludzi i cięcie ich na kawałki.
Słysząc „zdrowie kobiet”, pomyślą, że fundują studio jogi.
Muszę kończyć. Dobra.
Ganon chce się pani pozbyć.
Szybko poszło.
Przeprosiny mogą to załagodzić.
Próbuje uspokoić napięcie w Zatoce.
Nie powiem, że popełniłam błąd.
Może być warto.
Za tydzień Brytyjczycy nadadzą ton,
- a Ganon o tym zapomni. - Proszę.
Nie będzie tu pani za tydzień.
Nie ma pani w papierach.
Ganon będzie się tłumaczyć i obwini Hala.
To nie będzie trudne.
Nazwałeś go Hal.
Pierwszy raz.
Przepraszam.
Każdy tak ma, gdy go pozna. Chyba już rozumiesz.
Tak.
Może tak ma być.
Co to znaczy?
Nie cieszy pani pobyt tutaj. To nie Dżalalabad.
Ktoś strzela rakietami w okręty w Zatoce Perskiej.
Nawet ja mogę zacisnąć zęby, by uniknąć rzezi
- w Zatoce. - Przepraszam.
Tylko pytam.
Kto miał napisać artykuł?
Na próbie?
Ja w sukience, z koniem.
- British Vogue. - Boże.
Nienawidzę tego szajsu.
Co?
Kogo nie można zwolnić?
Kopciuszka.
Nie wiem, czy to ten sam harmonogram. Nic się nie zmieniło.
Panjee, znajdź Leonarda.
Artykuł pojawi się jutro, ale wrzucą zdjęcia na stronę.
Genialne. Ulubienica mediów do rana.
- Genialne. - Tak.
Mówiłem, że jesteś gotowa.
Zrobiliśmy wszystko, by pomóc tobie.
Wrzuciłeś mnie w sam środek akcji,
bym złożyła obietnice bez pokrycia i zraziła do siebie przełożonych
dla strategicznie nieważnej chwili kontaktu.
A teraz odwracamy od tego uwagę medialną szopką,
by uatrakcyjnić mnie w oczach kobiet.
Jesteś snobką.
- Zapnij. - I mizoginistką.
Jesteś nową przyjaciółką premiera i będziesz sławna.
Powinnaś mi za to obciągnąć.
Nie chciałam być sławna. Przez twoją sławę nikt cię nie chce.
Jakim cudem to kosztuje 1600 dolarów? Nie ma nawet kieszeni.
Ale tyłek wygląda bosko.
Dobrze wyglądamy.
Nie noszę sukienek.
- Świetnie pani udaje. - Dobra.
Zaczniemy od niepozorowanych zdjęć,
a potem przejdziemy do portretów.
Liczba ofiar wzrosła do 41.
Tak.
Przepraszam. Uma czeka na zewnątrz, jeśli jest pani gotowa.
- Uma? - Reporterka.
Mogą chcieć pomocy przy poszukiwaniach.
Jest jeden gość w Pentagonie.
Pogadam z nim.
A ja pogadam z Umą.
Daj telefon.
Nazywa się Gerald Tober.
Dowodzi poszukiwaniom na morzu.
Kiedyś miałam twoją robotę. Jest lepsza niż obecna.
Proszę pani.
Przepraszam za dzisiaj.
- Wiedziała pani… - Spokojnie.
- Hal umie czarować. Ciężko się oprzeć. - Teraz już wiem.
Wcale nie. To jak narkotyk. Nie można odmówić.
Ale niedługo zniknie.
- Słucham? - Proszę się pokazać. Doskonale.
- Też tak sądzę. - Oczywiście.
- Zobaczmy w słońcu. - Dobrze.
Frances?
Panie Hayford.
Dlaczego powiedziałaś mi o pościeli?
- Mówiłaś, że sprawdziła pościel. - W apartamencie Adamsa.
Pytał pan o istotne informacje. To pokój dla gości.
Nie śpią w jednym łóżku.
Nie chcę utrudniać wam pracy,
ale nie chciałabym żadnych zdjęć,
na których tęsknie spoglądam w dal, gładząc się po szyi.
Mogę panią porwać?
Pan Wyler wyjeżdża?
Tak.
A wróci?
Pomoże mi stanąć na nogi i odejdzie.
To praca dla dwóch osób.
Pani Dursley może opracować menu bez pomocy Hala Wylera.
- Tak, ale… - Prezydent poprosił o przysługę.
Kiedy powinnam mu wspomnieć o nieudanym małżeństwie?
- Proszę pani… - Zbliżyliśmy się.
Muszę zmienić buty,
bo Uma i Pippa sugerują, że szeroki obcas lepiej pokazuje siłę.
Tak?
Rozwodzicie się.
Wcale nie.
- Biały Dom wie? - Nie ma o czym wiedzieć.
Ambasadorka mówi, że wasze małżeństwo się skończyło.
Byłeś żonaty?
To nie wyjdzie, jeśli się rozwiedzie.
Nie wybiorą na wiceprezydenta osoby w trakcie rozwodu.
Wrócę do niej.
Muszę pogadać z Billie. Ty wyjaśnij to z nią i prezydentem…
Nikomu nie mów. Przyjmie mnie z powrotem.
Ja…
robię rzeczy, przez które chce odejść, ale nie powtórzę ich.
Wykonałeś jeden telefon i sekretarz stanu chce ją wylać.
Jestem zajebiście upierdliwy, ale to beze mnie nie działa.
Dobra.
To powiedz jej i niech się zgodzi. Nie będę nic ukrywać.
Nie mogę jej powiedzieć. Zawali to.
Nienawidzi kamer, mikrofonów i ludzi.
Czuje się jak podczas wycinania wrzodów, bo musi zgrywać miłą.
Kto wpadł na pomysł, by była wiceprezydentem?
To jej chcecie.
Nie Grace Penn, nie mnie.
Ktoś, kto jest w stanie wygrać wybory, nie powinien niczym kierować.
To oczywista zasada. Nie powinien mieć władzy ten, kto ją lubi.
Nie wyeliminujemy publicznych aspektów pracy.
Dlatego tu jesteśmy.
W kraju kapeluszy.
Jest jak żaba w garnku wody. Mamy sześć miesięcy.
Możemy podgrzewać powoli i nie wyskoczy.
Ale nie możesz powiedzieć jej, że ją gotujesz.
- Ta metafora napawa mnie optymizmem. - Billie mówi, że jesteś w tym dobry.
Ja też, mimo chaosu wokół mnie. Możemy jej pomóc.
Nie, jeśli tego nie chce.
Albo ciebie.
Chce mnie. Kocha mnie.
Nie myśl o tym, bo pęknie ci serce.
Proszę odsunąć się, dopóki jest słońce.
Dziękuję.
Do mnie. Ładnie.
Teraz proszę do powozu.
Dziękuję. Macie dość.
Hej.
Ciągle mnie dotykają.
Tak już jest.
Chyba pobrudziłam się szminką na tyłku.
Nieprawda.
Wyglądasz świetnie.
Przejedziemy się?
Tak.
Już.
Spójrzcie na nią.
Jak księżniczka.
Ambasadorko.
Jeśli je pani rozchodzi, mogą zmięknąć.
Albo złamać mi miednicę.
Chyba jest nieco mały.
- Szeroki w ramionach. - Tak.
Jonathan zabierze nas do krawca.
- Spodnie nie są za krótkie? - Sprawdzimy.
W porządku. Dzień dobry.
Dziękuję.
Poprawić krawat?
- Chyba zawaliłem węzeł. - Dobrze.
Jest pan bezpieczny, to łagodny środek. Zaraz minie.
Napisy: Michał Urbaniak