POPRZEDNIO
„Ogień na Teheran” dał Nicolowi potężnego kopa.
Stojąc obok prezydenta, powie to ponownie.
Wyślemy lotniskowce do Zatoki, podrzucimy ich do Bahrajnu.
Okręt tonie.
Nie powiedział pan, że okręt tonie.
Bo nie tonie.
Jeśli się pali, proszę powiedzieć!
Pali się.
Premier szykuje scenę na atak na amerykański sprzęt i wojska.
Początkowo to brzmiało niedorzecznie.
Miesiąc później… to genialne.
- Zadzwoniła miesiąc temu. - To wiceprezydentura.
- Mam to przemyśleć? - Tak.
Gdy mówiłeś, że to koniec,
- naprawdę tak uważałeś? - Nie.
Myślisz, że zaatakują Piątą Flotę?
Myślę, że załadują granatnik na trawler i zobaczą, co mogą trafić.
- Jak tam? - Żadnych okrętów.
Świetnie ci idzie. Tylko wyluzuj z tą rezygnacją.
To mnie wkurza. Nie mam na to czasu.
SERIAL NETFLIX
DYPLOMATKA
- Dzień dobry. - Miło pana widzieć.
Jest jeszcze na górze?
Dziękuję.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Częstuj się.
- Radosny jesteś. - Jak na gościa, który dostał od żony?
Nie chciałem nic mówić.
Brawo.
To jak…? No wiesz.
- Idzie? - Tak.
Z Kate?
Nie bój się.
To wyboista ścieżka.
- Cześć. - Dzień dobry.
Nadal spokój?
W gazetach cisza.
To jak czekanie, aż słoń ci spadnie na głowę.
Dzień dobry.
Cześć.
Placówka w Tel Awiwie dostała cynk,
że brytyjski rząd rozważa wycofanie zbędnego personelu
z ambasady w Teheranie.
I szykuje zalecenia dla Brytyjczyków.
By opuścili kraj?
Tak.
- To nie Iran. - Nie.
Więc dlaczego brytyjski rząd
szykuje się na wojnę z tym krajem?
Może Trowbridge chce w ten sposób podtrzymać strach.
Ktoś inny to zrobił. Nie chce wiedzieć kto?
Iran to dobry cel.
Ludzie się niepokoją.
Boi się, że to była Kanada?
Nikt nie będzie zły, bo każdy kocha Kanadę?
Widziała pani galę w harmonogramie?
To dobre miejsce, by zapytać ich o ambasadę.
Powiedzą pani, co planują.
- Nie na tym mamy się skupiać. - Rozmawiamy z każdą służbą wywiadowczą.
Ustalimy sprawcę.
Nie. Nie rozmawiamy z irańskim wywiadem.
- Nie. - Najlepszym w regionie.
- Tylko ich nie pytamy. - Odezwałabym się do Shahina,
ale ktoś powiedział, że to podważy delikatną siatkę relacji
budowanych przez dziesiątki lat.
Możemy przekazać im wiadomość? Ukrytą na widoku?
- Robicie tak? - Jasne.
Iran śledzi to, co mówimy o handlu.
Może umieścimy coś w przemowie.
Tak. To zły pomysł?
Nie, dobry. Przepraszam?
Mówiła pani, że ktoś w Whitehall z panią rozmawia.
Może pani zadzwonić?
I zapytać o ewakuację ludzi z Iranu?
Tel Awiw ma to z wiarygodnego źródła, ale bez potwierdzenia
nie chcę nakręcać Waszyngtonu.
- Nie. - Dobrze.
To go wystraszy. To nowe źródło, a tak naprawdę nie źródło.
Jasne. Odmówiła pani.
Do widzenia.
To może tak?
Pora wznowić handel bronią z Turcją, bo pokonanie różnic
i gromadzenie zasobów to właściwa droga
- dla Turcji i jej sojuszników. - Iran to sojusznik Turcji, nie nasz.
Załapią to jedynie Turcja i Iran.
Nie „gromadzenie zasobów”. „Szczera i konkretna wymiana poglądów”.
Z Turcją i jej sojusznikami.
Podczas rozmów o broni nuklearnej Iran mówił o „szczerej wymianie poglądów”,
gdy chcieli przejść do sedna.
„Spotkajmy się przy śmietnikach i pogadajmy na serio”.
To lepsze. Spróbuj gdzieś to wcisnąć.
- Spotykaliście się przy śmietnikach? - Tak.
Dziękuję.
Rozmawiałem dziś z Billie. Mówiła, że rozważała to pani.
- Wiceprezydenturę? - Tak.
Teraz o tym myślę.
No i?
Powiedziałam „nie”.
Co się nie przyjęło.
Są entuzjastycznie nastawieni.
Przekaż im, że się rozwodzę.
A jeśli to…?
Związki są trudne.
Ja pierdolę.
Dzięki.
Nie trzeba.
- Z powodu butów. - Zrozumiałe.
Przepraszam.
Mamy tu bogatą historię…
Jestem za produkcją w kraju i odcięciu się od Chin,
ale jeśli nasze rządy wprowadzają tę inicjatywę,
by pokazać, że coś robią,
za pięć lat będę miał w połowie ukończony kompleks.
Panie Tyler.
Przepraszam. Muszę ją porwać.
Przepraszam.
- Komentarz o Turcji poszedł w eter. - O kraju.
- Gdzie? - Na Aspen Security Forum.
„Szczera i konkretna wymiana poglądów
to słuszny wybór dla Turcji i jej sojuszników”.
- Ktoś to wyłapał? - Minęło pięć minut.
Ile to potrwa? Tydzień?
- Chodź ze mną. - Co?
- Zatańczymy. - Nie.
Za tydzień mnie wykopiesz. Dajmy dobry pokaz.
Boże.
Ludzie widzą twoją minę.
To pomysł Stuarta?
Nie.
Myśli, że jest terapeutą małżeńskim.
- Stuart? - Tak.
To urocze.
Wcale nie.
Cudownie.
Dobra.
Podziękowania dla November Greens. To było cudowne.
- Panie i panowie… - Proszę pani.
- Mamy zaszczyt… - Dziękuję.
…powitać premiera Nicola Trowbridge’a.
Dziękuję. Dziękuję bardzo.
Liczyłem, że przyjdę tutaj i wzniosę toast za…
pięćdziesiąt lat przyjaźni brytyjsko-amerykańskiej.
Niestety muszę podzielić się czymś innym.
Właśnie dowiedziałem się, że prezydent Rayburn…
ze Stanów Zjednoczonych…
który zadeklarował wsparcie
w złożonej misji ratunkowej naszych marynarzy…
wycofał się z obietnicy.
Sprytnie, prawda?
Muszę opuścić przyjęcie.
Atrakcyjniejszy
i mądrzejszy pan Pelham-Voight
przemówi w moim imieniu…
Ja skupię się na naszych synach i córkach…
i ściągnę ich do domu.
Tak.
Będziemy bronić naszego domu, odpowiadając ogniem na ogień.
A jeśli przyjaciele się odwracają…
zrobimy to sami.
Już wiemy, dlaczego cię zaprosił.
- Dzień dobry, panie Hayford. - Dzień dobry.
- Jak się pan miewa? - Wspaniale.
Dzień dobry.
- Cześć. Głodny? - Nie odmówię kawy.
Karykatury przedstawiają Rayburna jako szczura na tonącym okręcie.
„WYJĄTKOWE STOSUNKI” STRACIŁY BLASK
Na jednej skacze do wody.
Wygląda dziarsko.
- Nie będę przeszkadzał. - To nie dla mnie.
- Cześć. - Dzień dobry.
Źle to wygląda?
Prezydent oczekuje przeprosin.
Trowbridge liczy na to samo.
Nazywają Rayburna Prezydentem Szczurów.
Czy ktoś wspomniał o fakcie,
że Trowbridge wiedział o odwołaniu naszych okrętów…
- Dwie doby. - Cały weekend?
Zanim ogłosił to jak wiadomość z ostatniej chwili?
Prasa o tym nie wie.
Miał łzę w kącie oka. Widziałeś?
- To zawodowiec. - Ujawnij to.
Do prasy?
Cios poniżej pasa.
- Powinniśmy? - Zobaczmy, co przyniesie dzień.
Rayburn nie może przeprosić. Nie skłamał. Zmienił zdanie.
Połączymy panią z Radą Bezpieczeństwa i ambasadorem w Waszyngtonie.
- Ustalicie wspólne rozwiązanie. - Dobrze.
- Jakieś odpowiedzi z Iranu? - Na naszą ukrytą wiadomość?
Może była zbyt ukryta.
To może trochę potrwać.
Nie chcę rozmawiać o wiceprezydenturze.
W porządku.
Czy to przez pana Wylera?
Rozważyłaby to pani, gdyby małżeństwo…?
Nie było martwe?
Nie było problemem.
Jest problemem.
Ludzie miewają układy.
Jakie?
Cokolwiek…
działa.
Nie widzę, jak mogłoby to…
działać.
Oddzielne sypialnie.
Oddzielne życia. Zawodowe partnerstwo.
Seks czy bez seksu?
Co tylko pani zechce.
Pani ustala zasady.
Jak… tylko oralny?
Czy pani się ze mną droczy?
Miałam poprosić o rysunek.
Przepraszam.
Nie moja sprawa.
Hal chce być prezydentem.
Nie będzie nim.
- Pasuje mu wiceprezydentura. - Nim też nie będzie.
Tak sądzisz?
Myślisz, że ja będę wiceprezydentem,
a on zacznie pomagać niewidomym dzieciom uczyć się baletu?
Będzie miał pracę.
Taką pracę, jaką pani zechce. Nic ponadto.
Jeśli to dziecięcy balet, w porządku. Jeśli to…
Wysłannik specjalny na Ukrainie? To będzie jego wybór.
Nie powinien być przeszkodą.
To niewłaściwe.
Wydaje się, że zależy mu, by to się udało.
Ale to mądry gość. Wie, że nie może wywijać numerów…
Jak pierwszego dnia tutaj? I drugiego?
- I w drugiej połowie drugiego dnia? - Nie wiedziałem.
Ale jeśli się przygotujemy, będziemy mogli go powstrzymywać.
Chyba za słabo uważałeś.
- Jak ma na imię asystentka? - Alysse.
- Czyta moją pocztę? - Pani decyzja.
Robiła przesiew dla ambasadora Vayle’a.
To się dzieje, ale nie prosiłam o to.
Pogadam z nią. Możemy…?
Nie lubię, gdy inni decydują, co mam czytać.
Poczta.
Oczywiście. Przepraszam.
- Chcę wiedzieć, co przesiałaś. - Tak. Nic.
- Nic? - Nic.
- Widziałam wszystkie maile? - Tak.
- Przeprosiłaś. - Bo przepraszam.
- Ale nic nie zrobiłaś. - Ale przepraszam.
- Nie przepraszaj. Nie twoja wina. - Przepraszam.
- Za co? - Dobra.
Minister spraw zagranicznych wezwał ambasadora Iranu,
zakładam, że na lanie twarzą w twarz.
Dennison?
Minister obrony Iranu krzyczy o tym na Twitterze.
Pewnie dostaliśmy wiadomość z ministerstwa.
Jasne.
To pokolenie kobiet za wszystko przeprasza.
Gloria Steinem przewraca się w grobie.
Nadal żyje.
Gloria Steinem.
Nic nie dostaliśmy.
Mieliśmy współpracować.
Owszem.
Pokazał pan, że mi ufa
i poprosił pan o pomoc.
- Tak. - W moim kraju
wezwanie ambasadora to publiczna reprymenda.
Wysyła wiadomość.
Wysłaliśmy taką w Kabulu przed wysłaniem czołgów.
Tutaj również.
W moim kraju przesyła się sojusznikom informację o tak ważnym kroku…
Zaczynam gubić wątek.
Dlaczego nie mówił pan, że wzywa ambasadora Iranu?
Nie wezwałem.
To kto wezwał?
Powiem językiem, który pani zrozumie.
Nie mam pierdolonego pojęcia, o czym pani mówi.
- Mogę w czymś pomóc…? - Nie.
Komentarz o Turcji.
Dotarł do nich.
Którędy do CIA?
FAŁSZYWY ATAK
Zrozumieli wiadomość. Proszą o przykrywkę.
Chcą, by Brytyjczycy ich wezwali.
Jeśli to prawda, są w chuj sprytni.
To prawda.
W najgorszym przypadku, jeśli nie,
minister spotka się z ambasadorem Iranu
- i powie, że musimy ochłonąć. - I pani.
Minister i pani.
Ja nie…
Nie. To dziwne.
- Kogo to obchodzi? - Jego. Ministra. Nie mogę prosić…
Nie.
Cholera. To on.
- Co? - Mylę się?
- Co? - Nie mylę. To pani wyjątkowy przyjaciel.
Boże. Nie mylę się.
Nie pomoże nam, jeśli dowiesz się, kto nim jest.
Może i tak, ale to Austin Dennison.
- Jezu. - I to nam pomaga. Po pierwsze…
gratuluję zyskania zaufania ministra spraw zagranicznych.
- Nie zepsuj tego. - Dlaczego miałabym zepsuć?
Tak już robicie. Każde źródło ma być waszym źródłem.
- CIA? - Tak.
Opracowała pani plan z zastępcą szefa misji.
Nadaliśmy zakodowaną wiadomość. Otrzymaliśmy odpowiedź.
Wysoko postawiony odpowiednik, który prosił panią o pomoc,
może otrzymać kluczowe informacje wywiadowcze.
To zły moment, by do niego zagadać?
Jak ważne jest spotkanie z Healym o 14?
- Umiarkowanie. - Odwołaj.
Słucham?
Przepraszam.
- Może być o 14. - Super.
- Nie może być. - Dlaczego?
Bo nie.
Może pojedźmy w tej chwili.
Co się dzieje?
Iran odpowiedział na wiadomość o Turcji.
Nikt ich nie wezwał.
Ja cię…
Dennison musi go naprawdę wezwać. Ona uważa, że powinnam tam być.
- Bo wszystko psuję. - Tak.
Musimy wiedzieć, co nam dają.
Brytyjczycy planują ewakuację Teheranu
i nie mówią nam o tym.
Nie możemy liczyć, że podzielą się wiedzą.
- Możemy zabrać ją na pół godziny? - My?
Dennison ma o 14 spotkanie przy Durbar Court.
- Mogę wpaść na niego. - Jeden z moich ją zawiezie.
Nie powinna rozmawiać o tym przez telefon.
- Jeśli teraz, muszę siku. - Teraz.
Nie musiałam siku, a teraz muszę.
Ja muszę się wysrać. Mogę z wami?
Jak jej idzie?
W porządku.
Jest spokojna. Udaje, że rozmawia.
Albo naprawdę rozmawia.
- Widzi cię? - Tak.
Tak, oczywiście. Jeśli zorganizujemy podwieczorek
albo nawet lunch z rolnikami,
mleczarkami, krową Bessie, po wszystkim się zabiję.
Oddzwonię.
Cholera.
Kurwa.
Pani ambasador?
Narobiłam bałaganu.
Coś takiego.
- Co? - Naturalnie.
Musi pan oficjalnie wezwać ambasadora Iranu.
Mają dla nas informacje.
- Dla nas? - Powinniśmy tam oboje być.
Wykluczone.
Tylko ambasador Iranu będzie o mnie wiedział.
Z tyłu jest klatka schodowa. Wprowadzą mnie.
Kto? CIA?
Gdy prosił pan o pomoc, wiedział pan, że pomogę?
Nie przewidziałem operacji obcych służb wywiadowczych
w moim gabinecie.
Tylko ja tam będę.
Jeśli chce mi pan zaufać, to odpowiednia chwila.
Miło było pana widzieć.
Chyba możecie działać.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Dzwoniła do ciebie? - Nie.
Przygotowuję ją przed Dennisonem. Rozmawiałyśmy o tym wczoraj.
- Jak ją przygotowujesz? - Przyniosłam kamerę.
Małą.
Nie jest z CIA.
Wiem.
To zaczyna wyglądać na operację wywiadowczą.
Gdybym mogła, wysłałabym kogoś innego. Siebie.
A jeśli zawali? Albo ktoś ją nakryje?
Ma dyplomatyczną przykrywkę.
Na oficjalną reprymendę ambasadora innego kraju
z ust brytyjskiego ministra? Niezupełnie.
Dzień dobry.
To niedorzeczne.
Moje garnitury zniknęły i dostałam takie rzeczy.
Będzie pani fotografowana.
Stylistka uznała, że przyda się różnorodność.
To przypomina półkę.
Nie.
Wyglądam jak kobieta z wioski,
która karmi piersią dzieci, gdy ich matka umiera.
Dzień dobry.
- Wrócę później. - W porządku.
Masz spotkanie wywiadowcze. To mi wystarczy.
- Hal? - Tak.
Widzicie?
Znów się zaczyna.
Mogę powiedzieć pani, czy wygląda jak kobieta z wioski.
Gdy już wiem, na co zwracać uwagę.
Gdybyśmy mieli takie relacje, powiedziałbym pani.
Dobrze. Dzięki.
Mogę dzielić się rano muffinką, by mogła pani rano jeść.
Choć rano pani nie jada.
Nie tylko pan Wyler panią wspiera.
Pani, on i Billie
wiążecie wasze małżeństwo z wiceprezydenturą,
a sądzę, że to zła narracja.
Cała rzecz w tym, że nie musi pani wygrać wyborów.
A nawet gdyby,
Amerykanie słyszeli o rozwodach. Pogodzą się z tym.
Jeśli Billie chce pogadać, niech zadzwoni.
Jesteś dorosłym oficerem,
a poświęcasz sporo czasu na moje małżeństwo i ubrania.
Bo jestem w tym dobry.
Nie dołączyłem do Służb Zagranicznych, by zwiedzać świat.
Chciałem uciec z Waszyngtonu.
Prowadziłem kampanie. Z Billie.
Ale gdy wygrywasz prezydenturę, a sądy to odbierają…
Billie jest twarda.
Od razu wróciła do gry. Ja nie potrafiłem.
- Do bani. - Tak.
Ale gdybym miał szansę wprowadzić tam kogoś dobrego,
bez gwizdków, bez przeliczania…
Pan Wyler nie powinien być powodem.
Jeśli chce się pani rozwieść, śmiało.
Stuart, jesteś dobrym człowiekiem.
Nie jestem.
Lider wolnego świata wysłuchał panią i zmienił strategię.
- Chce wiedzieć, co pani myśli. - Co Hal myśli.
Pieprzenie. Proszę wybaczyć, ale to pieprzenie.
Nie chce wiedzieć, co Hal myśli.
Jasne, że chce. I powinien.
Hal to jeden z największych umysłów w polityce zagranicznej.
- Pierwszorzędny z nas zestaw. - Jezu.
Biorę w tym udział. Sporo wnoszę.
Aż tak nisko się nie cenię.
Billie powiedziała mi to, zanim pani przyleciała.
O pani.
Nie Halu Wylerze.
I to brzmiało niedorzecznie.
Ale potem poznałem panią. I to brzmiało bardziej niedorzecznie.
Ale teraz zaczynam rozumieć.
I słyszałem, dlaczego Billie chce to zrobić.
Wie, że rozstaję się z Halem?
- Powiedziałeś jej? - Nie.
Powiedz.
Przekonasz się.
Rayburn, Billie...
nie chcą mnie bez Hala.
Ambasador Wyler z USA
i Stuart Hayford, zastępca szefa misji z ambasady w Londynie
na konferencję UNGNA.
Na końcu korytarza, za łazienkami, są drzwi.
- Prowadzą na klatkę schodową. - Dzięki.
Gotowe.
Skoczę tylko do łazienki. Będziesz tu?
Tak jest.
- Widzimy się tam. - Jasne.
Biuro ministra spraw zagranicznych. W czym mogę pomóc?
Minister Dennison jest niedostępny, ale czekał na tę rozmowę.
DRZWI PRZECIWPOŻAROWE
- Niedługo przyjdzie. - Dobrze.
Proszę zaczekać tam.
I mam potem wyskoczyć?
Proszę zaczekać przy tamtym krześle,
by nikt pani nie widział, gdy będę mu otwierał drzwi.
Zawsze ma pan ciastka?
To problem?
Podczas reprymendy?
- Ale to nie reprymenda. - Powinno tak wyglądać.
Nie zdradzą nas herbatniki,
a amerykańska ambasadorka w kącie.
- Jak jej idzie? - Ruszyła.
Nic więcej nie wiem.
Zostajesz tam?
Jasne. Oczywiście.
- Nie wkurzaj się. - Nie wkurzam.
Bawisz się w policjantów i złodziei z ambasadorką bez pytania.
Przepraszam.
Wcale nie.
Przepraszam. To było kijowe. Źle mi z tym.
Nie jedź do Kairu.
Co?
Taki ton ci pasuje?
Co to w ogóle oznacza?
Że nie chcę, byś jechała.
I nie powinnaś.
Sądzę, że zauroczyłaś się ambasadorką
i to może być dla ciebie okazja.
Wcześniej nie wierzyłem, ale teraz trochę wierzę.
I sądzę, że powinnaś zostać.
Dla mnie też.
Halo?
- Gotowa? - Tak.
Ambasadorze Hajjar.
Miło w końcu pana poznać, mimo tych okoliczności.
Ministrze Dennison, to zaszczyt.
To zastępca ambasadora, pan Farid Namazi.
Dziękuję za przybycie.
Jeśli można, chciałbym zamienić dwa słowa z ambasadorem na osobności.
W porządku. Poczytaj gazetę.
- Proszę. - Dziękuję.
- Ambasadorze Hajjar, to… - Wiem, kto to jest.
To było nierozsądne.
Nikt nie wie, że ambasadorka tu jest. Nawet mój personel.
Proszę usiąść.
- Mój rząd nie zgodziłby się na to. - Proszę im nie mówić.
To dzięki ambasadorce Wyler nie doszło do ataku odwetowego.
Amerykanie wyjątkowo zalecali rozwagę.
Ma pan zapałki?
Pudełko zapałek.
Kazano mi podać wam nazwisko.
Osoby, która prawdopodobnie kierowała planowaniem ataku.
I zapewniła fundusze.
Znacie tę osobę?
Z…
ROSYJSCY NAJEMNICY
Tak.
By rzucić podejrzenie na kogokolwiek z tego kraju.
Rozumiemy.
Nie.
Zagrożenie jest…
Znaczne.
Jesteśmy ich sojusznikami.
Jest pan pewien?
Sankcje za sankcjami. Zniszczyliście naszą gospodarkę.
- Są ważnym partnerem handlowym. - Są liną ratunkową.
Wrobili was w atak na Wielką Brytanię.
Nasz problem. Nie wasz.
Mogę spytać, skąd macie tę informację?
Dajemy dłoń. Wy bierzecie ramię.
Przepraszam.
Wiem, że sporo pan ryzykuje.
Nie martwię się o siebie.
- Mój kraj… - Oczywiście.
Chce pan coś do picia? Wody?
- Herbaty? - Herbaty.
Może usiądziemy.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Jeśli myślicie, że Rosjanie nie przysłali nikogo, by mnie obserwował…
Nikt nie dowie się, że to od pana.
Nikt?
Mówiony jednej osobie to sekret.
Dwóm to obwieszczenie.
Uważamy, że wasz kraj został wrobiony w ten atak.
Nie powinniście płacić za agresję…
Ambasadorze, wszystko dobrze?
Lekarza.
Ambasadorze?
Nagły wypadek w gabinecie ministra.
- Traci przytomność. - Ktoś zasłabł.
- Nie może oddychać. - Jego kompan.
- Proszę mu powiedzieć. - Nie mogę go zawołać.
Proszę wyjść, zanim przyjdzie.
Tyłem. Szybko.
Panie Namazi, ambasador zasłabł. Ratownicy już są w drodze.
Ma problemy z oddychaniem…
Tutaj.
Tak, z ministrem spraw zewnętrznych.
Wszystko dobrze?
Nie. Proszę dać nam chwilę.
Tak, już dotarli.
Nie wiem, czy bierze leki.
- Słyszy mnie pan? - Nie oddycha. Defibrylator.
Rozpoczynam uciski.
Byłam w budynku i zobaczyłam ratowników.
- Proszę otworzyć oczy. - Potrzebny tłumacz.
Proszę otworzyć oczy.
Panie Namazi, proszę się odsunąć.
Panie Namazi, proszę.
Uwaga.
Ładuję.
- Proszę dać panu Namazi wodę. - Oczywiście.
Uwaga.
Wznawiam uciski.
Tenekteplaza.
Amiodaron.
Proszę mnie uważnie posłuchać.
On już nie żyje.
Jest martwy.
Muszą nadal go reanimować.
Nie może umrzeć tutaj.
Muszą stwierdzić zgon w szpitalu.
Wywieziemy go.
Podłączcie tlen.
Zabieramy go do Świętego Tomasza.
Powiadomcie ich, niech przygotują salę.
Proszę się odsunąć. Dziękuję.
- Winda czeka? - Tak.
Karetka przy południowym wejściu.
Proszę zrobić miejsce.
- Ambasada tu i w Teheranie. - Premier.
Spróbuję zdobyć numer jego żony.
- Ani słowa o Rosji. - To nie może wyjść od nas.
Wywiad musi puścić to w eter w inny sposób.
- Proszę pamiętać, on żyje. - Jest w drodze do szpitala.
Jest tam? Muszę z nim porozmawiać.
Ambasadorka Katherine Wyler do sekretarza. To pilne.
Proszę połączyć mnie z Pauline.
Operacja ochrony Chin…
WIADOMOŚĆ
Co, do chuja?
Howard, łącz z Tomem Libbym z MI6.
Nie żałuj, kolego.
Dzwoniłaś do Ganona?
Ja też powinienem?
Jeśli chcesz.
Nie chcę.
Ja pierdolę.
Dzięki.
Jak to możliwe, że nadal nie stwierdzili zgonu?
- Im dłużej, tym lepiej. - Tak?
Wygląda mniej na otrucie.
Powiedzą, że go otrułem?
- A nie otrułeś? - Spierdalaj.
A ty?
Nie mój styl.
Jezu.
- Pierdoleni Rosjanie. - Tak, jest źle.
Bardzo źle.
Co im odjebało, by strzelać w moje okręty?
Co, do kurwy?
Przepraszam.
- Bardzo przepraszam. - O co chodzi?
Przeklinasz, co jest…
urocze w twoich ustach. No i…
to pierdoleni Rosjanie.
Wielka Brytania została zaatakowana przez Rosję.
Co w tym śmiesznego?
Myślisz, że to problem tylko mojego kraju?
Twojego też.
- Wiem. Jest źle. - To przestań się śmiać.
Próbuję. Co ty sobie wyobrażasz?
- Nalej mi kolejnego. - To pomoże?
Powinnaś wyścielić czymś żołądek, zanim zaczniesz pić.
Herbatnika?
Wyglądają okropnie.
Są bardzo smaczne.
Wyglądają sucho.
Powinno się je maczać.
W trującej herbacie.
- To nie jest śmieszne. - Nie.
- To naprawdę nie jest śmieszne. - Nie.
- O rety. - Nie szkodzi.
- W porządku. - Przepraszam.
To najlepszy dzień mojego życia. Widziałam, jak dla odmiany ty coś wylałeś.
- Idiota ze mnie. - Nie szkodzi.
- Możemy to… - Wyschnie.
Tak…
Kupiłem melonik.
Mitzka?
Rety. Minęły wieki.
Właśnie wróciłam z Rumunii.
Iran nie zaatakował lotniskowca.
To Rosja, ludzie Lenkova.
To nie wyszło od nas ani Brytyjczyków.
Masz piękne włosy. Coś zmieniłaś?
Zawsze to mówisz, a zawsze wyglądają tak samo.
Napisy: Michał Urbaniak