W wyniku nieoczekiwanego obrotu wydarzeń harmonogram wygląda teraz tak.
Punkt pierwszy – Rosja. Drugi – Rosja. Trzeci. Julian?
Rosja?
Rosja!
Witam w naszej skromnej norze.
POPRZEDNIO
- Niezastąpiona Cecilia Dennison. - To siostra, nie żona.
Żona zmarła parę lat temu.
Powinnaś go wyrwać.
Rozumiesz, o czym mówimy?
O oskarżeniu Rosji o atak na brytyjski okręt.
Jutro, z amerykańskim sekretarzem stanu.
Trowbridge chce odtworzyć oblężenie Leningradu.
Brzmi źle.
Co to, kurwa, jest?
Jesteś żoną?
Jesteś tak potulny, że tylko wariatka by cię zostawiła?
Tak.
Po miesiącu wojny w Ukrainie weszliśmy na szczyt dyplomatycznej drabiny.
Nie pozostały żadne kroki.
Chyba chce pan coś zbombardować. Mam listę rosyjskich celów.
Proszę jeden wybrać i coś wysadzimy.
SERIAL NETFLIX
DYPLOMATKA
Byłbym wdzięczny za ostrzeżenie.
Zanim zasugerowała bombardowanie?
Jak my wszyscy.
Powiedz mu, że premier potrzebuje królewskiej prerogatywy.
Komu?
To da nam dzień więcej, gdyby naciskał na zgodę Parlamentu.
Dobry wieczór. Z ministrem obrony.
Minister obrony?
- To pilne. - Ściągasz go tu?
Przez ciebie namierzamy rosyjskie cele,
co może poskutkować nuklearną odpowiedzią.
- To dziwne, że jeszcze go tu nie ma. - Nie potrzebujemy go.
Niczego nie zbombardujemy.
Dałam mu to, czego chciał, by przestał o to prosić.
Sprawiałaś, że to stało się akceptowalne.
I ma aprobatę Ameryki.
Potrzebuję tu ministra obrony, bo dzięki tobie
nie mam już wpływu na premiera.
Do tego doszło na długo przed tym, jak się odezwałam.
To duży chłopak. Upuścił piłkę, a ty ją podniosłaś.
Wyszedł na idiotę. To było chamskie zagranie.
Niewłaściwe?
- Brak mi doświadczenia. - Nie.
Brak mi doświadczenia w tej roli. Spanikowałam i zachowałam się jak ty,
bo to pierwsze, co przyszło mi do głowy.
Zadzwoniłaś do Departamentu po listę. To nie była panika.
Chamskie zagranie z premedytacją.
Skuteczne.
Sprawianie, że sojusznik wychodzi na zjeba,
to niewłaściwa droga.
To była pierwsza próba?
Osiemdziesiąta.
A jeśli to nie zadziała?
Powiedziałam mu, by zbombardował Rosję.
Masz plan.
To był krok, nie ostatni etap.
Zwymiotuję.
Mamy tego więcej?
Jadłaś cokolwiek?
Nie.
Chodź. Wstawaj.
- Chodź. - Wystarczy mi jakiś jogurt.
Nie dostaniesz pierdolonego jogurtu.
- Dobra. - Kurwa, patrz na to.
To ser? Nie, weź jakąś napoczętą.
- Ta jest napoczęta. - Nie wierzę.
- Boże. - Co nie?
Kurwa. Zgarnę jakiś ser.
To szpinakowe też.
Dobra. Masz to?
Wiecie, że piwniczki w tym domu są starsze niż wasz kraj?
Nie.
Historia w butelce. Część jest zjełczała, stąd te posiłki.
Nie będziemy przeszkadzać.
Nie wypiję trzech sam. Wyszedłbym na alkoholika.
Przydaj się na coś. Daj kieliszki.
Mamy znaleźć kogoś z pańskiego sztabu?
Mojego sztabu? Mają wytrzymałość sióstr Brontë.
Przysięgali mi doradzać,
ale jedyną osobą rozważającą opcje militarne
jest amerykańska kobieta.
Próbują tylko pana chronić.
Kreml ugnie się tylko przed siłą. Wszyscy to wiemy.
Ale jaką formę ona przybierze?
Sztab nie przedstawia opcji militarnych,
bo nie ufają, że się pan powstrzyma.
Nie ufają mi?
Co za ironia.
Pan nie ufa im?
Trzeba zespołu geniuszy,
by wynieść człowieka na sam szczyt.
A potem lepiej się ich pozbyć, zanim wszystko spalą.
I człowiek zostaje wśród wściekłych gęsi,
które usiłują go zniszczyć.
Austin Dennison tak się skupił na moralnej wyższości,
że już go nie przeskoczę.
A chce pan?
Nie. Jestem złym człowiekiem.
Wybrałem tę ścieżkę, bo kocham władzę
i chciałem mieszkać w Centralnym Londynie.
Minął dokładnie rok między inwazją Niemiec na Polskę
i nalotami na Londyn.
Mój kraj nie postrzega zniszczenia Ukrainy
jako regionalnego konfliktu.
To dotrze tutaj.
Nie musimy sobie wyobrażać. Pamiętamy to.
- Czekam na ripostę. - Jest pan dyskutantem.
- Może pan grać na dwa fronty. - To okrutne.
I zabawne.
„Spięcie z Rosją to chłopięca fantazja.
Nie zachowuj się jak dziecko, a nie będą cię tak traktować”.
To nie dziecinne, a pragmatyczne. Proszę ocenić każdą realną opcję.
Jeśli pojawi się dobra, nie wybierze pan złej.
Nie boję się przyznać, że złe istnieją.
Ma dobry pomysł.
Naprawi to.
Tak.
Proszę nie grać w cykora z krajem dysponującym atomówką.
Proszę spróbować wszystkiego, zanim dojdzie do tego.
Czekam jak na szpilkach.
Pańskie miasto to całodobowa pralnia brudnych rubli.
Ma pan ich kasę. Proszę ją zabrać.
Zadzwonię do Bruce’a. Powinien być w biurze.
Tam jest jeszcze wcześnie.
- Andy. - Tak.
- Craig. - Tak.
Ty zadzwoń do Deana, bo mnie nie da spokoju.
I obudź Stuarta. Potrzebujemy pomocy.
Co robisz?
Żony nie dzwonią, żony robią drinki.
Tobie już wystarczy, więc masz wodę.
Nigdy nie byłam taką żoną. Byłam twoją partnerką.
Na jedną noc możesz wejść na boisko.
Nie chcę jednej nocy. Chcę być twoim partnerem.
Na zawsze.
Nie możesz.
Jeśli dasz mi szansę, będę nim.
Z natury nie możesz.
Będziesz chciał, ale polegniesz.
Wal się. Poświęciłem ci 15 lat życia. Daj mi szansę.
- Byś trafił do Białego Domu? - Katherine.
Byś mógł sterować wiceprezydentem?
Bym był twoim mężem.
- Masz chwilę? - Mam założyć spodnie?
Mam listę rzeczy od Kate, którym masz się przyjrzeć.
Super. Co się dzieje?
Trowbridge dał jej szansę, by opracowała bezkrwawe rozwiązanie.
To wymaga pracy.
Dobra.
Ma 200-punktowy plan, który musi wykonać do rana.
Wszyscy na pokład.
Myślałem, że chce wezwać lotnictwo.
To było taktyczne zagranie, a to strategia.
Taką taktykę powinna omawiać ze swoim sztabem i opozycją.
- Zabawa w kowboja tu nie przejdzie. - Już przeszła.
- Wiesz co? - Odesłałbym cię do Kate,
by powiedział jej o pracy z nieobliczalnym ambasadorem,
ale jest zajęta.
Jest tak zajęta, że byłaby wdzięczna,
gdybyś przestał się unosić i zaczął dzwonić.
Spodnie się przydadzą.
Muszę przeprosić.
Może rano.
Nie, muszę… Mogę wejść?
Podłożyłam ci nogę, ale to poskutkowało.
- Ulżyło mi. - Kurwa, ogarnij się.
Świetny z nas zespół. Nie dostrzegasz tego, ale ja tak.
Cholera.
Wypiłam sporo wina. Było… stare.
- Czy ty…? - Chcę coś powiedzieć.
Nie wiem, jak to przyjmiesz. Nie chcę wprawiać w zakłopotanie.
- Nie musisz… - Potrzebuję cię.
Wiem, też to czuję. Nie mogę się skupić, gdy jesteś obok.
Ledwo mogę oddychać, ale nie możemy nic z tym zrobić.
Nie. Przepraszam, nie to.
- Przepraszam. - Nie.
- Wybacz, idiotka ze mnie… - Ja jestem idiotą.
- Zdecydowanie nie. - Powinnaś wyjść.
Proszę.
Byłam w kuchni z Trowbridge’em.
Musisz zadzwonić do australijskiego ministra spraw zagranicznych.
Mój organizm źle znosi czerwone wino.
Urządziłaś sobie piknik z premierem w blasku księżyca?
- Nie planowałam. - Do niego też zapukałaś?
Jasne, że nie. Jezu.
Weź się w garść. Robota czeka.
Cholera.
Wiem, że jest późno. Bardzo jej przykro z tego powodu,
ale czy mogłaby pani… Tam.
Mogłaby pani go obudzić?
- Mam ją, mów. - Rozumiem.
- Cześć. - Przepraszam,
ambasadorka potrzebowała pomocy ze złożonym planem.
Jasne, zapraszam.
- Anu szykuje… - Wszyscy jesteśmy tu.
- Możesz? - Muszę wracać do miasta.
Tak późno?
Nie mogę uzyskać jasnych informacji.
- Ronnie, dzwoń w razie czego… - Jasne.
Do widzenia.
Jestem tu. Nie mogę czekać.
- Puk, puk. - Pracujemy tutaj.
- Mogę jakoś pomóc? - Kogo jeszcze mamy?
- Tak. - Rozumiem.
Miało być bez niespodzianek.
Co, do chuja?
- Wyraziłam się jasno. - Nie chciałem cię budzić.
- To broń. - Tak.
Z tłumikiem.
To akurat miałam.
- Głodny? - Nie jestem głodny.
Właśnie mierzono do mnie z Glocka. Adrenalina mi skoczyła.
To nie Glock.
- W dupie to mam. - Zrobię ci omlet.
Nie chcę omleta.
Dodam grzyby. Mam te małe, które lubisz.
Nie chcę omleta.
Chcę wiedzieć, czy to Kreml zlecił atak na brytyjski okręt,
- czy ktoś z niższego szczebla. - Ja też.
Gdy to ustalę, dowiesz się jako pierwszy.
Dowiesz się jako ósmy.
Próbujemy powstrzymać premiera przed atakiem powietrznym.
Mamy małe okienko, by przedstawić mu opcje,
więc im szybciej, tym lepiej.
Skoro wiem, że to ważne, postaram się bardziej.
- Do tej pory nie przykładałam się. - Dobra.
Obserwujemy rosyjską aktywność u brytyjskich wybrzeży.
Okręty podwodne.
Rosyjskie okręty?
Mogą wiedzieć, że wiemy, że to oni.
Chcę, by wasze dyplomatyczne rozwiązanie przyniosło sukces.
Pogadajmy o tym.
Przedstawmy to i zobaczmy…
W tej chwili.
Lecę do Nowosybirska,
znajduję murarza
i pytam go: „Chcesz poślubić Amerykankę?”.
Murarz na to: „Nie, lubię jedynie czeczeńskie mleczarki”.
Nie, Don. Ty jesteś murarzem.
To będzie dla ciebie dobre.
Dzwoń do nich. Zaczekam.
Udało się.
- Potwierdzone? - Tak.
To niesamowite.
Prawda?
- Boże. - Udało nam się.
Też w to nie wierzę.
Notatki. Zaproponujesz to.
Nie zaproponuję tego. Nie mogę tego nawet odczytać.
- To nie mogę być ja. - Dlaczego?
To brytyjski plan.
To minister obrony to zaproponuje.
Przyjedzie razem z sekretarzem stanu.
Nie sprzedam tego Ganonowi, jeśli Trowbridge nie wyrazi zgody.
I wczoraj nie mogłaś powiedzieć?
Nie.
Stój.
Mówię serio.
- Na pewno. - Przestań.
- Przytłacza mnie twój duch współpracy. - Kurwa!
- Jesteś cała? - Cholera.
Co…?
Co cię boli?
- To! - Dobra.
Zostaniemy tutaj.
Pokaż to.
Czy…?
- Tutaj? - Tak.
Co zrobiłam?
Zraniłaś się.
Nie masz pojęcia.
- Nie masz pojęcia. - Nie.
Ale uspokoiłaś się.
Ściągniemy zawodowca.
Daj mi trochę lodu
i przedstaw to premierowi.
Jestem ranna.
Nie lubię przemawiać przed ludźmi.
Czy celowo przewróciłaś się na schodach,
by wymigać się z trzyminutowej prezentacji?
Nie.
To coś, co zrobiłaby moja siostra.
Nie jestem twoją siostrą.
Na tym etapie to powinno być jasne.
Chodzi o to,
by wywrzeć finansowy nacisk
na kluczowy personel, który wywoła rozłam na Kremlu.
To sól czy pieprz?
Sól.
Wspaniale.
Zamrażając aktywa garstki Rosjan w Londynie
i na terytoriach zależnych.
Rozumiem. Nie podoba mi się to.
W tym przypadku diabeł tkwi w szczegółach.
Musimy coś zbombardować.
Myślę o rosyjskich wojskach w trójkącie Aleppo – Ar-Rakka – Hamo.
Uzgodniliśmy to. Zgodził się pan na to w nocy.
Kochana.
Każda dyskusja, która zawiera zdanie „zgodziłeś się na to w nocy”…
Rosjan nie stać na pastę do zębów,
ale żadne sankcje nie ruszyły pieniędzy Kremla,
które są w Londynie. Znaleźliśmy dojście.
Nie da się pani uciszyć?
Kiedy będzie Ganon?
O 15.30.
Zostaję. Zajmij się tym trójkątem.
Powiesz coś spójnego, gdy dotrze.
Może być złamany.
- Nie mam na to czasu. - Chciałbym prześwietlić.
Kojarzy pan trójkąt Aleppo – Ar-Rakka – Hama?
- Słucham? - To rejon geograficzny.
- Wierzę na słowo. - Wskazałby pan go na mapie?
- Niestety nie. - To w Syrii.
Zorganizuje pan szynę?
- Sprawdzę, co mam w aucie. - Dziękuję.
Ludzie nie znają trójkąta Aleppo – Ar-Rakka – Hama.
Trowbridge to nie ludzie, to premier szanowanego kraju.
Powiedział Hamo. Nie Hama.
- Ty nazwałaś mnie Jake. - Hamo.
Jesteś zła, że źle wymówił, czy że chce to zbombardować?
Jakby po kimś powtarzał. Musiał z kimś w nocy rozmawiać.
Może z ministrem obrony? Jest cięty na Rosję? Dokąd idziesz?
- Chcesz obejrzeć ogród? - Nie.
Powinnaś.
Hal, do kurwy, jeśli znów zgrywasz posłuszną partnerkę
i chcesz, bym zaczerpnęła powietrza…
Gdy przysięgałem, że przez cały dzień byłem jedynie dobrą żoną
- i nie słyszałem niczego ważnego… - Tak?
Kłamałem.
Powiedz Kate, dlaczego premier tu jest.
Powiedz jej o Maggie.
Margaret Roylin.
Próbowałem ci ją przedstawić pod pomnikiem.
Była doradczyni Trowbridge’a.
Nicol nie może oprzeć się jej swetrom i pończochom.
- Poznałaś ją już? - Chciała, bym mówiła jej Meg.
Tak już ma.
Chciała wmówić wszystkim, że to nie ona steruje premierem,
ale każdy tak mówił.
Nicol był wściekły.
Musiał się jej pozbyć.
Uważa, że wciąż z nią rozmawia.
Ma uroczy dom niedaleko stąd.
Tutaj?
Dzięki czemu ten dom i ty to idealna przykrywka dla spotkań z nią.
Muszę powiedzieć Dennisonowi.
Mój brat jest świadomy.
To dlaczego nic nie powiedział?
Pewnie ciężko mieć tyle werwy, a tak słabo poinformowaną.
Znasz na wylot każdy traktat,
a nie wiesz, co w Daily Mail piszą o moim bracie.
Co piszą w Daily Mail?
Same bzdury, ale to przez Roylin i jej przyjaciół w gazecie
Nicol Trowbridge jest premierem, a nie Austin Dennison.
On uważa, że jeśli będzie ją ignorować, w końcu zniknie.
Rosja walczy w Syrii z ISIS.
Atak na Rosję w Syrii to prowokacja Rosji i pomoc ISIS.
Jeśli to kogoś martwi.
Tak, ale…
Tak sądzę.
Dlaczego dowiaduję się od twojej siostry,
że Margaret Roylin ma w okolicy uroczy domek?
Bezpośredni atak na rosyjskich żołnierzy w trójkącie Aleppo – Ar-Rakka – Hama?
Rozmawia z Roylin.
Ograniczyłem jej wpływy.
Wcale nie. Musimy z nią pogadać.
- Wykluczone. - To z nią negocjujemy.
- Rozmowa z nią nada jej wiarygodność. - Ja to zrobię.
Wcale nie.
Zajmę się Trowbridge’em bez Margaret Roylin.
I najlepiej, jeśli byłabyś tak miła, bez ciebie.
Mieliśmy dobre relacje,
a teraz wstydzisz się tego, co zaszło wczoraj,
więc próbujesz to zniszczyć.
- Ja nie… - Nie oszalałeś.
Moje małżeństwo się kończy.
Nie umknęło mi, że jesteś niesamowicie…
atrakcyjnym, inteligentnym i wrażliwym…
mężczyzną.
Sporo o tym rozmyślałam,
ale w tej chwili mamy ważniejsze sprawy.
Nie rozmawiaj z Margaret Roylin.
Zrób to.
Na pewno?
Nie może go pan zatrzymać. Gazety by pana zjechały.
Jakiś przygłup w wiosce zrobił zdjęcie.
Chyba nie wiedział, że to ja.
Mogę się nim przejechać, zanim się pan z nim pożegna?
Mam pożyczyć samochód pijaczce?
Pan zniszczył nam weekend. Proszę pozwolić mi zniszczyć samochód.
…wciąż 72 z 42 rzutów.
Był jedynym niezmiennym elementem…
Tu Wilson.
Jesteś przy tylnej bramie i słuchasz krykieta?
- Tak jest. - Właśnie jadę. Otworzysz mi?
Oczywiście.
Dziękuję!
Sędzia weryfikuje zagranie.
Już czternaście. Rollins gra wspaniale.
- Cześć. - Próbujemy znaleźć ambasadorkę.
- Zgubiliście ją? - Nie.
- Ale Byron nie może jej znaleźć. My też. - Dobra.
Tak?
Dlaczego Ronnie uważa, że pani nawiała?
Jestem na przejażdżce.
- Powinna pani jechać na lotnisko. - Kurwa.
Tak. Ganon ląduje za 20 minut.
Wyślijcie Hala.
Hal nie jest ambasadorem.
Kiedyś był i poradzi sobie.
Jest w tym dobry.
Gdzie dokładnie pani jest?
Powinna pani…
Takie związki to rzadkość. Jak twój i Hala.
Tak.
W mojej rodzinie tak nie było.
Nawet u braci?
To zupełnie inny rodzaj katastrofy.
Co w Daily Mail napisali o twoim bracie?
To już pradawna historia.
Spotykam się z Maggie. Nie powinnam wiedzieć?
Pod koniec kampanii byłam w dołku. Straciłam dziecko.
Mój partner urządził mi areszt domowy.
Obwiniał mnie.
To straszne.
Zagroziłam, że skoczę z dachu, jeśli nie dostanę oxy.
Austin je zdobył.
Nielegalna recepta, nadużycie władzy.
W Daily Mail się dowiedzieli.
Roylin się dowiedziała.
Nagadała prasie, że mój brat jest uzależniony od tabletek.
Nie może jej wybaczyć.
To niewybaczalne.
Podziwiam jej skuteczność.
Przykro mi.
Nie wspominaj o tym Roylin.
- Oczywiście. - Nie chcę, by myślała, że mnie to rusza.
STANY ZJEDNOCZONE AMERYKI
Pana też miło widzieć, sekretarzu.
Wiesz, co powiedziałem prezydentowi,
gdy zapytał o wysłanie twojej żony do Londynu?
O ile mi wiadomo, nie pytał.
Powiedziałem, że dostanie Hala, nie ją.
Zawsze byłem przygłupem stojącym za nią.
- Kulą u nogi. - Nie mamy tyle szczęścia.
Macie.
- Trowbridge ją uwielbia. - Co?
Przyjechał wczoraj.
Nie chce wyjechać.
Kolejny Wyler pierdoli moje stosunki z Białym Domem.
Załagodzi to.
Wczoraj przemówiła mu do rozumu. Musi jeszcze tylko to dopieścić.
Za długo siedziałeś w Arabii, więc przeliteruję ci to.
Ambasador w Londynie ma jedno zadanie.
Witać mnie na pierdolonym lotnisku.
Val nic dla pana nie robiła?
Warto to przemyśleć.
Wszystko gra?
Spójrz na to.
- Wygląda źle. - Zapalenie skóry.
Val uważa, że to przez loty.
- Swędzi? - A jak myślisz?
Nie leciałem dziewięć godzin, by grać z Nicolem w krykieta,
gdy Kate Wyler pracuje.
To raczej siedem.
Co?
Godzin. Z Waszyngtonu.
Tylko mówię.
Obok narożnego po prawej.
Dlaczego nie narożny?
„Gratulacje, Tom. Dwukrotnie większe od poprzedniego biura”.
Wygląda świetnie, ale myślałam, że mówisz o narożnym.
Oddawaj.
Co masz?
Nic.
A ty?
Na litość boską. Przepraszam, że zjechałam nowe biuro.
Nie ukrywam informacji,
bo nie odnotowałaś znaczenia mojej nowej kwatery.
Jestem w trybie odbioru.
Dlaczego?
Bo po posortowaniu informacji zebranych
ze wszystkich naszych źródeł z rosyjskiego wywiadu,
jasne jest, że to był plan FSB.
Mój kontakt mówi, że to nie robota FSB.
Mówi, że to GRU.
- Myli się. - Ufasz swojemu kontaktowi?
Nie, udałem się do nierzetelnych kontaktów.
Cholera.
Dobra.
Możliwe wytłumaczenia.
Kłamią.
Jeden – kłamią.
Dwa – Kreml zrobił to
bez konsultacji z kimkolwiek z rosyjskiego wywiadu.
Trzy – to nie Rosja.
Trzy – to nie Rosja. Obstawiam numer dwa.
Tak.
To by się zgadzało.
Zapytam kilku rozmownych oligarchów,
czy ktoś w wewnętrznym kręgu coś słyszał.
A coś o okrętach podwodnych?
Kręcą się przy światłowodach wychodzących z Kornwalii.
Podsłuchują?
Albo planują odwet, gdybyśmy zaatakowali.
To ładne biuro.
Jesteś okropną osobą.
Dzień dobry.
Toczę właśnie walkę z jeżem.
Rozrzucasz truciznę?
Daj spokój, nie mogłam się oprzeć.
Wejdźcie. Zaparzę herbatę.
Nie wejdę do twojej hobbickiej chatki.
Pójdę obejrzeć ogród.
Znajdę świeże kiełki i zmiażdżę je stopami.
Nicol mówi, że jesteś bystra.
Jak zareagowałyby tabloidy
na wieść, że bezrobotna ankieterka bez doświadczenia wojskowego
wybiera cele dla RAF-u?
Mleka?
Czarną.
Mleko przed herbatą sugeruje, że należysz do pospólstwa.
Myślałam, że trafiłam.
W żadnych okolicznościach prezydent Rayburn nie poprze ataku
na rosyjskie siły w trójkącie Aleppo – Ar-Rakka – Hama.
Nie?
Jeśli premier to zaproponuje, Ganon wyjdzie.
Dlaczego pozwalasz Nicolowi zostać?
Prezydent wychodzi na starego dziada,
który grzeje się przy kominku, gdy mężczyźni załatwiają sprawy.
Dlaczego ty pozwalasz mu zostać?
Proszę cię.
Doniesienia o moich złych mocach są mocno przesadzone.
Nie chcesz otworzyć bliskowschodniego frontu z Rosją.
Nie.
To dlaczego naciskasz?
Myślałam, że będziesz inna niż twój mąż.
Też tak myślałam.
Wrzaski i wrzawa.
Zagadywanie przy pisuarze: „Zakończmy to we dwójkę”.
To byłoby takie złe?
Zakończenie tego teraz, we dwójkę?
Chodź.
Wiesz, co to jest?
- Szkocja. - Hurra!
Czegoś nauczyli cię w samolocie.
Sprawdźmy twoją znajomość brytyjskiej historii.
„Odzyskać kontrolę”, „Odchodzimy” i moje ulubione „Nie, dzięki”.
Slogany Brexitu.
Tak, ale zostają wykorzystywane…
przez ruch niepodległościowy.
„Nie, dzięki” trenduje na Twitterze wśród aktywnej społeczności
East Kilbride, Strathaven i Lesmahagow.
Ich przedstawiciel w parlamencie właśnie zmarł.
Jego żona zapewne zajmie jego miejsce.
On był rojalistą, ale ona mówi…
„Nie, dzięki”.
Jej głos zmusi premiera do zwołania drugiego referendum w Szkocji.
Istnieje realna szansa, że Szkocja ogłosi niepodległość.
Irlandia Północna podąży za nimi.
Walia zawsze była wolniejsza, ale w końcu się połapią.
Pierwsza linijka nekrologu Nicola Trowbridge’a
nazwie go „premierem, który stracił Zjednoczone Królestwo”.
Nie zaakceptuje odpowiedzi wobec Rosji, która nie pomoże mu zachować królestwa.
A wojna z Rosją mu to da?
Oczywiście, że nie.
Potrzebuje jednego momentu zjednoczenia,
by pominąć referendum w Szkocji.
A twoje słowa pomogły mu to zrozumieć. Jak to ujęłaś?
„Zbombardujmy coś”.
Ambasadorka ma pytanie.
Byłoby rozsądnie, gdyby się pojawiła.
- Sekretarz stanu wygląda groźnie. - Jedyne w swoim rodzaju.
- Proszę spojrzeć tutaj. - Gdybyśmy potrzebowali pirotechniki,
niewielkiej…
Siły Specjalne.
Jeśli zaatakujemy Rosję, Rosja odpowie.
Grupa Lenkova to nie Rosja. Kreml nieustannie to powtarza.
To prywatna armia Kremla udająca najemników.
Ale czasami,
bo to dobry sposób na zarobek,
działają jako najemnicy.
Mordując dla dyktatorów na czterech kontynentach.
Chce, byśmy zaatakowali Grupę Lenkova?
To temat do przemyśleń.
To nielegalne.
Samoobrona to jedyna podstawa prawna dla brytyjskiego ataku.
A gdybyśmy mogli obronić się…
przed rychłym atakiem Grupy Lenkova gdziekolwiek?
Obronić.
Oddziały Lenkova urządzają rzeź w Libii.
Chcą wznowić wojnę, którą ONZ zakończyła.
Libia wielokrotnie prosiła o naszą pomoc.
Może im pomożemy?
Atak na oddziały Lenkova w Libii to nie zemsta, to…
pomoc Libii w samoobronie.
Legalna.
Zabójcza.
Trowbridge będzie zadowolony.
Możliwe.
- Podoba mu się to? - Jak sądzisz?
Nie wiem. Nie potrafię poznać, kiedy jest zadowolony.
Nie możemy przedstawić tego przy wszystkich, więc…
ty idź do Ganona, a ja do Trowbridge’a.
Racja.
Dobrze. Znalazłaś coś, co może się udać.
To nasza zasługa.
Koncept był twój.
To Margaret Roylin.
To tam byłaś?
- Wiem… - Raczej nie.
Chce pan czy nie, żeby premier to kupił?
Gdy opuścisz pokój, zadzwoni do Roylin, a ona powie, że to genialne.
I gotowe.
Ganon jest tam.
Proszę zaczekać.
Dlaczego dzwonią do mnie w sprawie Libii?
Ambasadorka miała pytania.
Mówiłeś, że ambasadorka nie wybiera celów.
Że to jakaś zagrywka,
by Trowbridge zgodził się na dyplomatyczny plan.
To dobry plan.
Tak dobry, że chce zaatakować rosyjskich bojowników w Libii?
Od kiedy jesteś obrończynią rosyjskich najemników?
Nie możemy znaleźć piłki.
Rosji.
Nie możemy ustalić, kto wydał rozkaz.
To nie wywiad wojskowy ani FSB.
Źródła, które powinny to wiedzieć, nie wiedziały, że to się dzieje.
To bardzo źle.
Rozumiem.
Może zadzwonimy do ambasadorki i powiemy, żeby wyluzowała.
Mam wyszarpać spod niej dywan,
bo nie możesz ustalić, który z tuzina gości
w wewnętrznym kręgu Kremla wydał rozkaz?
Jeśli chcesz tak to upraszczać, owszem.
Jest w pokoju z premierem, ministrem i sekretarzem.
I ma plan.
I to działa, bo wszyscy tylko gapią się na siebie,
a Ganon bardzo chce wyjść.
Jeśli ją powstrzymamy z powodu niekompletnych informacji,
stracimy szansę.
Niekompletnych?
Jeśli wypłynie coś nowego, zmienimy plan.
- Jak w Iraku? - Przestań.
Zniszczyliśmy kraj, zanim zmieniliśmy plan.
Wyprzemy Grupę Lenkova z Libii.
To dobre wieści.
No i?
Kupił to.
- Nie wierzę, że to się udało. - Nie udało.
Ganon odmówił.
Ale to solidny plan.
Zdecydowane nie.
Nawet nie puści tego dalej.
To nie ma sensu. Żadnego.
Jestem w aucie.
Możesz ustalić, skąd przyleciał Ganon?
Ze stolicy.
Nie, nie z Waszyngtonu. Departament ci tego nie powie.
Jak mam ustalić,
czy sekretarz stanu miał po drodze przystanek?
Nie wiem. Zapytaj dziewczynę w CIA.
Czy jeśli grzecznie przywitałabym go na lotnisku,
- dałby temu szansę? - Nie.
Powiedziałeś mu coś?
- O czym? - Czymkolwiek.
Od początku był wkurzony.
Ma zapalenie skóry.
Skomentowałeś to?
Widziałem guzy na jego plecach
i zapytałem: „Sekretarzu, co tu się, do chuja, sączy?”.
Za mocno naciskałam.
Jezu, przestań.
Był gotów nienawidzić mnie.
Nienawidzi ciebie i myśli, że jestem twoją kukiełką.
Lecąc tu, zrobił przystanek w Karolinie Południowej,
by otrzymać honorowy doktorat.
W Karolinie Południowej?
Może nie spodobał mu się plan, bo nie chce, by Rayburnowi się powiodło.
- Ganon chce być prezydentem. - Jest świetnym kandydatem.
Doświadczony.
Ale nie wygra z urzędującym prezydentem,
który właśnie pośredniczył w akcji w Zatoce Perskiej.
I tyle?
Co?
Odjęło mi mowę. Lubisz to.
Chcesz czy nie chcesz być kandydatką
- na wiceprezydenta USA? - Do kurwy nędzy.
- Jeszcze się nie zgodziłaś. - Nie.
Ale też definitywnie nie odmówiłaś.
- Prawda? - Nie.
Billie chce cię uszczęśliwić.
Prezydent też.
To jedyna okazja, kiedy możesz namieszać.
A z kim powinnam namieszać?
Z sekretarzem stanu.
Boże.
Czy widzisz…
że zawsze, gdy jesteśmy przyparci do muru,
twoim najlepszym pomysłem jest podcięcie nóg współpracownikom?
Zostawiłeś krwawe smugi w całym Waszyngtonie.
Dlaczego Ganon ma cię lubić?
Bo ludzie słuchają tych, których lubią.
Istniejemy na rynku przysług.
To usmarowało twoją podróż przez świat.
Stuart będzie smarował.
To już nie twoje zadanie, a jego.
Nie robiłem tego, ty robiłaś to za mnie.
Ja robiłem coś innego.
Gdy wszyscy cię nienawidzą, to koniec.
- Doprawdy? - Tak.
Ty mnie nienawidzisz.
Mimo to siedzę na twoim łóżku.
Jak idzie?
Kiepsko.
Sekretarz stanu chce ubić ten plan.
- Przykro mi. - Wcale nie.
Nie?
Nie. Od początku nie podobał ci się ten plan.
Nie lubię, gdy wysyłasz plan dalej, zanim potwierdzimy podstawy.
To świetny plan.
Mąż o nas wie.
Mąż Wyler?
Nazwał cię moją dziewczyną.
Żona wie?
Nie wiem.
Ale mamy związane ręce.
- I pasuje mi to. - Co chcesz powiedzieć?
Może to ogłosimy.
Bo chcesz to ogłosić czy dlatego, że ktoś to odkrył?
Może to i to?
To dopiero ciepła zgoda.
Spotykając się z szefową placówki, dobrze wyglądasz.
- Pasuje mi to. - A ja wychodzę na jebaną dziewczynę.
Ty chciałaś jechać razem do Kairu.
Otwarcie.
Gdy zjawiasz się z partnerem,
to żadna nowina.
Tu będzie wyglądać, jakbym nie pracowała,
bo mdlałam na twój widok.
- Tak było. - Ja nie…
Wiesz co? Nieważne. Muszę kończyć.
Cześć.
Spróbujemy jeszcze raz?
Jasne.
Chcesz być ze mną w jawnym związku?
Tak.
Ja też.
Zrobiłam coś.
- Znów? - Dzięki.
Czy to zadziała?
Nie sądzę.
Gdyby zadziałało, Ganon odebrałby telefon i byłby wkurzony.
Chyba przez to wylecę.
Szkoda.
Życie będzie tu prostsze beze mnie.
Owszem.
Skąd wiedziałeś?
- O Ganonie? - O mnie i szefowej placówki.
Nie wiedziałem.
Powiedziałeś…
Powiedziałem.
Nie wiedziałem.
Ale gdy zrobiłeś długą pauzę, wtedy wiedziałem.
Chyba wypadałoby, żeby powiedział pan kilka słów.
Nie powinienem wznosić toastu.
Jestem przybłędą, który nie chciał odejść.
Nie masz żadnych uwag, goszcząc nas w pomniku kolonialnych grabieży?
Zaczekam, aż będziecie odpowiednio zaprawieni.
Mądrze.
Jest pewne arabskie powiedzenie.
„Dobrze znać prawdę i ją głosić.
Jeszcze lepiej znać prawdę i mówić o palmach”.
To powiedziawszy, świetna robota z roślinami.
Przepraszam.
Panie i panowie, libijski plan wchodzi w życie.
Odwołajcie plany na kolację.
Dokument sprzed pięciu minut jest już nieaktualny.
Ktoś pospieszył się z wysłaniem.
Nowy jest już w drodze.
Chciałabym mapę Libii z tego tysiąclecia.
Ta chyba jest z poprzedniego.
Tyle rozsądnych rozwiązań,
a prezydent USA postanowił, że to powinniśmy zrobić.
Wkroczyć do Libii, jakby Irak niczego nas nie nauczył.
Ani Afganistan.
Ani, jak o tym pomyśleć, Libia.
Powinniśmy go ratować.
- Stuarta? - Tak.
- …oczekuje innych rezultatów. - Taka praca.
Robiłaś to latami. To już nie twoje zadanie.
Tak.
Ta praca jest lepsza.
- Tak? - W dzień jak dziś.
- To jak pierdolony narkotyk, co? - Uspokój się.
Zachowałam się do dupy.
Uważając, że nie możesz być numerem dwa,
bez pochłaniania całego tlenu z pomieszczenia.
Miałaś wątpliwości.
Całkiem słuszne.
Ale… zrobiłem to.
Prawda?
Ale się nasłuchałem.
Przeżyje?
Jebać go.
Uratowała pani zachodni sojusz przed wojną z Rosją.
- Przesada. - W punkt.
W punkt.
- Wiesz, kto nieustannie ma takie dni? - Przestań.
Wiceprezydent.
Wielu wiceprezydentów nic nie robiło.
Wielu zrobiło sporo.
Pani może zrobić więcej w popołudnie, niż większość przez całe życie.
Proszę pomyśleć.
Sądzę, że myśli.
Naprawdę?
Chce pani być wiceprezydentem?
Słyszysz to?
To była… długa pauza.
Owszem.
Długa i elokwentna pauza.
Idź się napić.
- Ostrożnie. - Albo co?
Jeszcze nie są rozwiedzeni.
Nie wiedziałam, że się rozwodzą. To prawda?
W zaufaniu, owszem.
Powinienem jej pogratulować.
- Czekają na pański raport. - Mogę krótko streścić.
Nie mam kwalifikacji, by pisać raport.
- Może pan mógłby… - Nie.
- Ale… - Nie.
- Dobrze. - Przepraszam.
Wszystko w porządku?
Umawiam się z kimś z pracy.
Uroczo.
Ogłosimy to, a pani jest pierwszą, której powiedziałem.
To zaszczyt.
Z kim?
Nie mogę powiedzieć.
- Dlaczego? - Tego też nie mogę powiedzieć.
Ktoś z CIA?
- Co? - To nie może być proste.
To…
Musisz popracować nad przekazem, ale mimo to gratuluję.
To dar, prawda?
Zamiłowanie do pracy i do siebie nawzajem.
Wirujące niczym gorące tornado.
Niektórzy nigdy tego nie doświadczają.
- Pogadaj z nim. - Dobrze.
- To lepsze niż jeden, prawda? - Co?
Dwóch.
Napisy: Michał Urbaniak