POPRZEDNIO
Proszę nie grać w cykora z krajem dysponującym atomówką.
Proszę spróbować wszystkiego.
Ma dobry pomysł.
Nie umknęło mi, że jesteś niesamowicie atrakcyjnym, wrażliwym…
mężczyzną.
Ale w tej chwili mamy ważniejsze sprawy.
Poświęciłem ci 15 lat życia. Daj mi szansę.
Byś mógł sterować wiceprezydentem?
Bym był twoim mężem.
Jeśli zaatakujemy Rosję, Rosja odpowie tym samym.
Grupa Lenkova to nie Rosja.
To jedyna okazja, kiedy możesz namieszać.
A z kim powinnam namieszać?
Z sekretarzem stanu.
Nie dostrzegasz tego, ale świetny z nas zespół.
Też to czuję. Nie mogę się skupić, gdy jesteś obok.
USA i Wielka Brytania idą na wojnę z Rosją?
To sprawia, że ludzie decydują się na dzieci.
- Chcesz mieć ze mną…? - Nie. Właśnie w tym rzecz.
Ale pies?
Chcesz być ze mną w jawnym związku?
Tak.
To lepsze niż jeden.
Co?
Dwóch.
SERIAL NETFLIX
DYPLOMATKA
Powinienem iść.
- Dokąd? - Do swojego pokoju.
Zanim ktoś mnie tu zobaczy.
Możesz się rozluźnić na pięć minut.
Prosisz, bym został?
Mówię, żebyś się rozluźnił.
Prosisz, bym został?
Prosisz, żebym poprosiła, żebyś został?
A powinienem?
Nie wiem.
Może.
- Nie powinnam ci tego robić. - Powinnaś robić mi, co chcesz.
Nie.
Przepraszam.
Dlaczego?
Nie sądziłam, że dasz radę.
Jestem wredna.
Owszem, ale miałaś powody do obaw.
Spisałeś się.
Jak zawsze, ale czasem orientujesz się po wszystkim.
Nie powinieneś mi wybaczać.
Może nie wybaczę.
- Nie, wybaczę. - Nie rób tego.
Nie chcę być jedyną, która myśli o przeszkodach.
Zniosę to.
Ja nie. Nie lubię złościć się na ciebie.
Co poskutkowało?
Ostatnie dni były udane, prawda?
- Tak. - Dlaczego?
Nie wiem.
Musisz wyrazić się jasno.
Ja nie zawsze wiem.
Co poskutkowało?
Opracowałaś plan.
To był twój pomysł.
Ja wykonałem kilka telefonów, byś nie czuła się w tym sama.
Nie to zrobiłeś.
- Nie? - Nie.
- To co zrobiłem? - Wykonałeś sto telefonów.
Ludzie poczuli się genialni i ważni.
- Desperacko prosili cię o pomoc. - Są genialni i ważni.
Gość z Phoenix?
Jest tylko ważny.
Nie cierpiałeś?
Dlaczego?
Będąc na drugim planie.
Nie.
Myślałem, że będę, ale…
nie.
Było wesoło.
Nie chcę siedzieć bezczynnie.
- Jasne. - Nie jestem gotowy na emeryturę.
Nie pomyślałabym o tym.
Nie spędziłam ostatnich dziesięciu lat na opalaniu.
Wiem.
Praca na drugim planie też jest ważna.
Ty robiłaś więcej.
- Byłam tłem. - Dzięki tobie wszystko było możliwe.
Mój każdy popierdolony pomysł.
Nie powinieneś zaczynać od umożliwiania wszystkiego.
- Jasne. - To bywa trudne.
Jezu.
Byłem na dwudniowym spotkaniu światowych przywódców
i nie odzywałem się nieproszony.
Byłeś świetny.
Spędziłem mnóstwo czasu, rozmawiając o deszczu.
Byłeś świetny.
Nie idź.
Jeszcze nie.
Chcesz, żebym został?
Nie wiem.
Ale nie chcę, byś odchodził.
Nie panikuj.
Już mi się podoba.
Chcę się wstrzymać…
z ogłoszeniem naszego związku.
- Do rozwiązania akcji z Rosją. - Dobra.
Na pewno?
Tak.
- Co? - Wszystko gra, tylko…
Co?
Ludzie długo czekali na rozwiązanie akcji z Rosją.
Mówię o tygodniu.
Napoleon powiedział Józefinie, że chce zaczekać na rozwiązanie.
Wiedziałam, że to będzie problem.
Nie lubię okłamywać szefowej.
Jest nią od dziesięciu minut. Wytrzymasz jeszcze trochę.
Na początku byłoby dziwnie o tym powiedzieć.
Teraz dziwne, że wciąż nie wspomniałem.
- Ja pomijam rzeczy zawodowo. - To dziwne.
Nie żyję w błędnym przekonaniu,
że ktokolwiek zna kiedykolwiek całą prawdę.
Nie czuję się w obowiązku dzielić się wszystkim.
Mogę coś pomijać.
Każdy tak robi.
- Jestem tego świadoma. - To dopiero racjonalizacja.
Nikt nie musi się rozpraszać.
W porządku.
Spotyka się dziś z Olegiem Balakinem?
- Tak. - Dobrze.
Nadajemy do Rosji każdym oficjalnym kanałem,
bo nieoficjalne zamilkły.
Langley nieustannie wydzwania,
ale nikt nie odbiera.
Rzucasz mi kość?
To fakt.
Istotny dla nas obojga.
To gorsze niż seks z litości.
To odtajnienie poufnych informacji z litości.
Nigdy więcej nic ci nie powiem.
Wszystkie nieoficjalne kanały milczą?
Nie wiem.
- Poczekaj na sprawozdanie. - Przestań.
Byłem gotów paradować z dziewczyną pod ramię.
- Robi się coraz lepiej. - Pójdziesz ze mną na kolację?
Może.
Usiądziemy przy świecach?
Pogadamy o rosyjskich organizacjach paramilitarnych?
Wiesz, że tak.
Spotka się dziś pani z rosyjskim ambasadorem, Olegiem Balakinem.
Przekaże mu pani, że Wielka Brytania wie, że Grupa Lenkova,
opłacona przez rosyjski rząd, przeprowadziła atak na HMS Courageous.
Wielka Brytania zamierza podjąć działania przeciwko oddziałom Lenkova w Libii.
Z naszym błogosławieństwem, w ciągu doby.
I to będzie koniec zdania.
Bez żadnych eskalacji.
Dzień dobry.
Wzajemnie.
Wszystko gra?
Tak.
Możesz kontynuować.
- Kontynuuj. - Zaczekam.
Może posłuchać.
W porządku.
Dostanie pani wytyczne z Departamentu.
Takie same rozmowy prowadzi wojsko, wywiad i amerykański ambasador
z rosyjskim ambasadorem w każdym kraju.
Dlaczego w ministerstwie?
To dziwne.
Zjednoczony front. My i Brytyjczycy.
Dlaczego położyłeś jajka na jagodach?
Już oddzielam.
- Tak lepiej? - Dziękuję.
- Zjednoczony front? - Tak.
Pokażemy, że jesteśmy zgodni.
Spotka się z Dennisonem, a potem z panią.
- Jak się nazywa? Belkin? - Balakin.
Oleg Balakin.
Rosyjski ambasador…
w tym kraju.
- Znasz go? - Nie.
Zadzwonisz do Siergieja i go wybadasz?
- Jasne. - Dobra.
Co wybadać?
Cokolwiek. Lubi toasty, nie lubi toastów.
To przedstawiciel Rosji. Lubi alkohol.
Nie spodziewałam się.
Bądź miła.
Stresuje się.
Ja? Nie.
- Będę trzymać się wytycznych. - Dziękuję.
Kropka na końcu zdania.
Świetnie.
Próbuje ustalić, ile ma odczekać, zanim zapyta,
czy to znak, że myślisz o wiceprezydenturze.
To, że się dogadujemy?
- Tak. - Każ mu wyluzować, by tego nie zepsuł.
Dobra.
Tak, to oczywiste…
Cześć.
Dzień dobry.
Pani do mnie?
Nie, niestety.
Balakin.
Właśnie się z nim widziałem. Powodzenia.
- Powodzenia? - Przyda się.
Cholera.
Poradzi sobie pani.
- Jest podły, ale… - Ja gorsza?
Nie powiedziałem tego.
Nie.
Pomyślał pan.
Nadzorowanie myśli wyszło z mody.
Nigdy nie wychodzi z mody.
Ambasador Balakin już czeka.
Idziemy?
Ja nie wchodzę. Ty ją zapowiesz.
- Sam? - A potem wyjdziesz i zostaną sami.
Albo ty mógłbyś to zrobić.
Nie mogę ich powitać.
To wasz budynek.
Jasne.
W imieniu rządu Jego Królewskiej Mości
mam zaszczyt przedstawić rosyjskiego ambasadora
w Wielkiej Brytanii, Olega Balakina, amerykańskiej…
Wystarczy.
Dziękuję, że poświęcił pan czas na spotkanie ze mną.
Wielka Brytania podzieliła się planami
zakończenia przemocy Grupy Lenkova w Libii?
Mój rząd chciałby przekazać,
że to będzie odosobniony przypadek.
Rosyjski odwet na Wielkiej Brytanii
wymusiłby na Stanach Zjednoczonych wsparcie długoletniego sojusznika.
Amerykańska arogancja raz jeszcze dorównuje waszej naiwności.
Szokująco zakładacie, że chwila naznaczona tragedią
może być odarta ze złożoności
z powodu waszej niechęci do rezultatu.
Grupa Lenkova to niezależna jednostka,
bez powiązań z rosyjskim rządem.
Czy mam rozliczać was z działań Blackwater?
Albo Proud Boys?
- Proszę pana… - Wysłucha pani cierpliwie
mojego wykładu, jak ja wielokrotnie słuchałem
moralizatorskiego narodu,
który nie tylko produkuje broń masowego rażenia,
ale także sprzedaje ją w marketach.
Grupa Lenkova, jak wiele organizacji…
SCHODAMI W DÓŁ. W LEWO. TRZECIE W PRAWO.
…uzbrojonych analfabetów,
twierdzi, że ma powiązania z najwyższymi szczeblami Kremla,
podobnie jak pochlebcy, którzy uważają, że mają posłuch u waszego prezydenta,
gdy tak naprawdę posiadają jedynie zdjęcie
z najmniej inteligentnym synem Rayburna,
o które to stanowisko trwa zaciekły bój.
I jak wszystkie organizacje…
WINIARNIA STOUDT WINES CO.
ZAMKNIĘTE IMPREZA PRYWATNA
Roman Lenkov ma dziecko z Laurissą Safonovą.
Mieszka w jego willi w Cap d’Antibes o nazwie La Colline.
On będzie tam trzydziestego przez trzy dni.
Kiedy tam będzie?
Trzydziestego, przez trzy dni.
- Gdzie? - Cap d’Antibes.
Willa…
La Colline.
…nie interesują nas
kolejne wymówki dla hegemonicznych aspiracji,
które żyją w kruchych wspomnieniach waszego prezydenta.
Gdy znów będziecie chcieli nas edukować
o granicach naszych praw ochrony obywateli w domu i poza nim,
wstrzymajcie się na chwilę i popuśćcie wodze wyobraźni,
by przyjąć do wiadomości,
że sprawy nie są tak proste, jak deklarujecie.
A życzenia Kremla nie są takie,
jak wam się wydaje.
A spokojnej i stabilnej przyszłości
nie zapewni atak na pracowników jednostek
pokroju Romana Lenkova,
który nie działa w imieniu rządu,
a jest jedynie zwykłym kryminalistą.
Życzę miłego dnia.
I proszę przekazać ciepłe pozdrowienia prezydentowi.
Źle to brzmiało.
Wszystko gra?
Mogę porozmawiać z ministrem spraw zagranicznych?
Obawiam się, że pan Dennison jest dziś dość zajęty.
Mogę w czymś pomóc?
Nie, dzięki.
Idziemy.
Wybacz zamieszanie.
Chcę rozprostować nogi.
Wychodzi.
- To norma. - Też możesz iść.
Oferują nam Lenkova.
Rosjanie.
Wydają go.
Będzie we Francji za dziesięć dni. Każą nam go aresztować.
- Co to…? - Oznacza?
Albo Kreml leci z nami w chuja…
albo to nie ich sprawka.
Rosja…
nie odpowiada za to?
Ronnie, przekaż pani Park, że musimy się spotkać
- w sprawie struktur podatkowych. - Dziś?
- Natychmiast. - Jasne.
PAN -> AMBASADA
Tylko czytam gazetę.
- Oczywiście, przepraszam. - Nie musisz…
Co to znaczy?
Chcieliby się z panem widzieć w ambasadzie.
Kto?
Niestety nie wiem.
A podali powód?
Przykro mi.
Poprosili tylko, by pan przyjechał.
To Kate? Bo jeśli nie, ktoś powinien jej przekazać.
Nie chcę, by myślała, że się mieszam.
Nie wiesz. Nie szkodzi. Dziękuję.
Dziękuję.
Wydają go.
Każą nam go aresztować.
Podali mi pierdolony adres.
- A to dlatego, że…? - Nie zrobili tego.
To wiadomość.
Mogą robić panią w chuja.
Oczywiście.
- Albo nie zrobili tego. - Tak.
Lenkov jest dobrze strzeżony. Nikt nie wie, gdzie jest.
To nie byle co.
Może nie zrobili tego.
Ale nie mówią też: „To sprawka Kuby”.
Mówią, że to Lenkov.
To najemnik. Ktoś inny go wynajął.
- To mógł być ktokolwiek. - Lenkov wie, kto go wynajął.
Chcą, byśmy go aresztowali, a on powie, kto go wynajął.
Albo to kozioł ofiarny.
Może zadowolimy się kozłem ofiarnym.
To złoczyńca.
Lenkov?
- Tak. - Tak.
Muszę pogadać z Dennisonem.
- Z Białym Domem. - I Langley.
I raczej nie przez telefon. Może osobiście?
Mogę…?
- Dlaczego ona? - Jestem przystępna.
- Tak? - Tak.
Iran zapewnił jej rozgłos i…
I co?
Jest pani odpowiednia.
Nie jest pani nikim, ale nie jest też pani kimś.
To…
uczciwe.
Nie chcą, by to się rozniosło.
Kreml?
Kochają swoją reputację.
Są twardzi. Strzelą do każdego.
Ukrainy, Wielkiej Brytanii. Nie chcą przyznać przed Białym Domem:
„Jesteśmy niewinny. Zły Lenkov wpakował nas w to”.
Więc po cichu mówią to komuś, kto nie jest kimś ważnym.
Ktoś od spraw Rosji powinien panią wprowadzić.
A potem poleci pani do stolicy.
Nie wiemy, o co chodzi,
ale prosili o bezpieczną linię.
Hal?
Ja pierdolę.
Słyszałem, że tu jesteś.
- Co tu robisz? - Mieszkam tu.
- A to, kurwa, co? - Dupek z ciebie.
- Urzędujesz tu? - Przepraszam pana.
Biały Dom mnie wzywa. Weźmie od ciebie numer.
- Zabiorę cię na steka. - Zgoda.
- Dzień dobry. - Hej, Dan.
Już idzie.
Hej.
Będę miał przez to kłopoty.
- Dlaczego? - Nie chcę wchodzić jej w paradę.
Serio?
To samo mówiłeś na wsi,
gdy opracowałeś 19-częściowy plan wyzwolenia Libii?
Byłem na drugim planie.
Co z Ganonem?
To pierdolec.
A konkretniej?
Wiesz, co się stało. Rozpoczyna kampanię prezydencką
i próbuje to ukryć przed prezydentem,
który jasno powiedział, że nie chce robić za taboret.
To dyskwalifikacja na poziomie lojalności.
A co gorsze, nie potrafi nawet tego ukryć,
co czyni z niego pierdolonego idiotę.
Jak się ma Kate?
W porządku.
- Super. - Naprawdę?
Tak.
Myśl o wiceprezydenturze zapuszcza korzenie?
Żebyś wiedziała. Tak sądzę.
Zrobiła to, co miała. Zmieniła Londyn w prawdziwe stanowisko.
Dokładnie. Zrobiła z tego coś znaczącego.
- Jesteś dumny. - Tak.
Zasługuje na to.
I jest w tym dobra.
Dobrze.
- To tyle? - Chcę się upewnić, że się nie łamie.
Droga zrobi się wyboista.
Dlaczego?
Dobrze, że nie idziemy na wojnę z Rosją.
Tak?
Nie byłam na to gotowa.
Wszyscy byliśmy spanikowani.
Ludzie…
Słyszałam, jak ktoś mówił, że weźmie psa.
- Albo zrobi dziecko. - Nie.
- Bo wisiała nad nami wojna z Rosją? - Dzieci apokalipsy.
- To okropny pomysł. - Prawda?
Wojna z Rosją byłaby nuklearna. Dzieci byłyby napromieniowane.
To popierdolone.
Ale psy lubię.
Zaczęłaś oglądać bezdomne psy w sieci?
Nie.
Ale wiedziałam.
Że nie zrobili tego.
- Rosja? - Tak.
Każdy w Rosji mówił: „Oczywiście, zrobiliśmy to.
Nie moje biuro, ale to w naszym stylu”.
Nie mogliśmy znaleźć genezy rozkazu.
Szefowie wywiadu, oligarchowie, generałowie.
Nikt nic nie wiedział.
A oni zwykle coś wiedzą.
To dziwne.
Mniej dziwne, jeśli to nie sprawka Rosji.
Tak.
Ale psa możesz wziąć.
Nie chcę psa.
- Gość od Rosji? - Gotowa?
- Tak. - Nie mówimy gościowi od Rosji?
Nie. Zadajemy pytania o Lenkova.
Jakbyśmy ruszali z libijskim planem.
Dobra.
Carly Green z wydziału ds. Rosji.
- Cześć. - Cześć.
Carly to…?
Osoba od Rosji.
- Świetnie. - Jestem starsza, niż wyglądam.
- Musisz być. - Byłam numerem sześć od spraw Rosji.
Potem wszyscy przenieśli się do Langley albo Kijowa.
Agencja przez 25 lat szkoliła specjalistów od Bliskiego Wschodu.
Potem wszystkich przerzucono na Rosję.
- Kto znał rosyjski, poszedł wyżej. - Zimna wojna czy okres po 1991?
Wpływ Tołstoja na późniejsze dzieła Czechowa.
- Przepraszam, czy mogę…? - To zły moment.
- To pan Hayford? - Nie, pan Wyler.
- W chuja walisz? - Nie.
Mówiłeś, że nie wiesz, gdzie leży granica.
Jakieś trzy metry za tobą.
Prezydent chce zwolnić sekretarza stanu.
- Przez nią? - Nie.
- Głupi jesteś? - Nie przez ciebie.
- Jasne, że tak. Wkopałam go. - Powiem to tak, jak ty byś powiedziała.
Niezły z ciebie narcyz, skoro zakładasz, że zdołałaś
- udupić sekretarza stanu… - Jeszcze nie jest udupiony?
Nie. Ale ma kiepskie szanse.
Ja pierdolę.
Prezydent czekał,
aż Ganon wbije mu nóż w plecy, od pierwszego dnia.
Jest sekretarzem stanu, bo wrogów trzyma się blisko.
Myślałam, że dostanie po łapach, a nie, że wyleci.
- To rozpierdoli mu życie. - Nie.
Chowa brodę za każdym razem, gdy prezydent mówi.
Ganon?
Jakby chciał zniknąć we własnej szyi.
Nie jest subtelny.
Nie ekscytuj się tak.
Muszę złapać samolot.
- Dokąd? - Waszyngton.
- Z powodu Ganona? - Nie.
Nie możesz tam wparować i zażądać, by nie zwalniał Ganona.
- Nie dlatego lecę. - To dlaczego?
Kochanie, to, kurwa, ściśle tajne.
Uda się pani do Langley poinformować Michelle i Rogera Posta.
Oni puszczą to dalej, a pani poinformuje Tima i Ganona.
Powtórz mu to.
Uda się do Langley, poinformuje Rogera i Michelle.
Oni puszczą to dalej, a ona poinformuje Tima i Ganona.
- Może ktoś inny poinformuje Ganona? - Tim może to zrobić.
Chyba tak.
To ważna rzecz. Nie chce pani tego zrobić sama?
Będzie lepiej, jeśli Tim to przekaże.
Mam u niego przesrane.
- U Ganona? - To nic takiego.
Dobra. Tim poinformuje Departament.
Pani uda się do Białego Domu.
- Wszystko gra? - Tak.
To spora zmiana planu.
- Tak. - Trowbridge się wkurzy.
To jutrzejszy problem.
Dziś chcemy pokazać Rosjanom, że traktujemy to serio.
Przekazanie tego Waszyngtonowi to znak.
Kto powie Trowbridge’owi?
Jadę do MI6, gdy pani odleci.
- Przekażą to premierowi. - A Dennison?
Powiedzą mu.
Zbudowaliśmy relację. Mam mu mówić o takich rzeczach.
- Nie patrz na mnie jak na gnojka. - Jesteś nim.
Prezydent cię obserwuje. Nie możesz załamywać rąk,
bo odkryłaś, że czyny mają konsekwencje.
To świat dorosłych.
Na podróż.
Wolę czarny.
Wiem o tym.
- Od początku? - Wiedzą, co mi pani powiedziała.
- W razie pytań… - Jasne.
Co jadła pani na lunch?
- Jogurt. - Ma go pani na sobie.
Cześć.
Ty, na chwilę.
Kurwa.
Nie, nie.
- Nie. - Kate?
Jill. Cześć.
Nie zsikałam się.
- Dobra. - Mówię o tym.
Zwykle noszę czarne.
- Chcesz ręcznik? - Nie, samo wyschnie.
- Zakryj to. - Dobry pomysł.
Jesteś w okolicy? Skoczymy na drinka?
- Pani ambasador? - Jasne.
Zadzwonię… gdy skończę.
- Potwierdziliśmy informację? - Tak.
- U kogo? - Źródła w Pradze.
Odwiedził Coventry. Czas się pokrywa.
Dobrze was wszystkich widzieć.
Wiemy coś nowego?
- Mamy dwa źródła. - Myśli?
- Zgadzamy się. - Ja też.
- Francja oszaleje. - Zajmujemy się tym.
Lubią być kilka razy pytani, zanim się zgodzą.
- Narobimy trochę rabanu. - A Brytyjczycy?
- Pogodzą się z tym. - Ale…
Zawieszamy plan w Libii czy całkiem anulujemy?
- Anulujemy. - Premier nie będzie zadowolony.
Poprzednia opcja jest atrakcyjniejsza dla jego celów.
- Dopóki z nim nie porozmawiamy… - Sekretarz rozmawiał.
- Zgodził się? - Zgodzi.
Nie lubię robić porządków dla Kremla.
Brytyjczycy je zrobią. Alternatywa to niedorzeczny plan.
- Pogadajcie z Francuzami. - Dziękuję.
Świetna robota. Danny? Tokio.
- Nie jesteśmy zadowoleni. - Niech Australia zruga Tokio.
- Australia nie chce się mieszać. - Ja też.
Prezydent może dołączyć, ale to zdominuje spotkanie…
Nie powinno.
Przepraszam.
Nie szkodzi. Przyszłam wcześniej.
Spotkanie skończyło się szybciej, niż myślałam.
Gabinet Owalny.
- Elegancko. - Jebać to.
Cześć.
Jak leci?
Byłaś tam?
Byłam w Dosze.
Nie wpuszczą mnie do Kabulu.
- Mieli nas wpuścić. - Mieli.
A gdy odwołano twoją nominację, wstrzymali to.
Cholera.
Rozmawiałaś z Bazyą?
Nie.
Chciałam do niej zadzwonić, ale miałam…
- Sporo pracy? - To obłęd.
Na pewno.
- Zadzwonię w weekend. - Nie musisz.
- Jasne, że zadzwonię. - Bazya nie ma telefonu.
Zabrali jej telefon i komputer.
Kurwa.
Nie może opuszczać domu bez Husseina.
Przepraszam. Macie tu chardonnay? Dzięki.
I co robisz?
Próbuję wydostać ludzi.
Ilu tam zostało?
Ludzi, którym można udowodnić, że pracowali dla nas
i boją się o swoje życie, jeśli zostaną?
Około 35 000.
- Chcę wiedzieć, co robisz w Londynie. - Nic.
Par się wydostała?
- Kate… - Tak czy nie?
Poszła na protest i talibowie pobili ją gumową rurką.
Ale tylko po cyckach i kroczu,
by nie mogła zrobić zdjęć na dowód.
Potem poszła na kolejny protest
i ją wywieźli.
Prawdopodobnie nie żyje.
Wolimy myśleć, że jest w więzieniu.
To sprytne. Was dwoje w cenie jednego.
- To tylko Kate. - Nie pomagasz?
Nie podpowiadasz jej, by podlizywała się Brukseli?
Nie potrzebuje mojej pomocy.
To pomóż z moimi problemami.
Dołącz do Instytutu.
Otaczają mnie dzieciaki z doktoratem,
które chcą mnie uczyć o Wietnamie.
- Musi być jakaś zaleta. - Nie.
Nie można już nikogo wyruchać.
Ani nawet poślubić.
Ta twoja akcja z Kate? Cisza przez wiele miesięcy,
a potem zaproszenie na ślub?
- Te dni minęły. - Co za smutna historia.
Whitehall to burdel. SPN każe nam zabrać atomówki.
GCHQ sra w gacie z powodu Chin.
- Miałbyś tam sporo pracy. - Chciałbym,
ale nie jestem na to gotowy.
Zastępujesz Ganona?
Co ty pierdolisz?
Ganon wkurzył czymś prezydenta. Larry mówi, że chodzi o Meksyk.
Larry zmyśla.
Tak?
Sekretarz stanu stąpa po grząskim gruncie.
To powinieneś być ty.
Możecie dać mu kolejnego drinka, żeby urwał mu się film?
Nie wróciła?
Jest w windzie.
Witamy z powrotem.
- Może przyślę doktora? - Byron, na litość boską.
- Sugerowałem, by jechała do domu. - Co jest?
Byron nie widział kobiety na kacu.
- Witamy. - Miły poranek.
Już nie jest rano.
Premier chce się z panią widzieć za godzinę.
Gdzie?
Przemawia w IoD.
Wyjdzie na chwilę.
Dennison tam będzie?
Nie wiem.
Powinien być.
Premier dostanie pierdolca.
Ktoś powiedział mi, że jeśli jestem zmęczony
i zmienię buty,
oszukam ciało, że jest ranek.
Może zmieni pani buty? I wszystko inne.
Widzisz to?
Tak.
Dlatego noszę czarne garnitury.
Tego nie widać na czarnym garniturze.
Wyglądam na wariatkę.
- Znajdę pani coś czarnego. - Świetnie.
Spodnie.
Żadnych pierdolonych sukienek.
Tak?
Wkroczyli do Ukrainy i myśleli, że kupią naszą zgodę
za cenę benzyny.
SAMOWYSTARCZALNOŚĆ
Odmówiliśmy.
Zakończyliśmy import rosyjskiej ropy.
I choć wiatr stawał się chłodniejszy, a paliwo cenniejsze,
w naszych domach płonęło…
Chwileczkę. Wychodzę na zewnątrz.
Zimny wiatr przemierzał ziemię…
Nie, nadal jestem.
Dziękuję.
- Dwanaście minut. - Premierze.
Dwanaście minut po tym,
jak przekazałem Libii, że wyzwolę ich od oddziałów Lenkova.
Wtedy zadzwonił Ganon.
Przyjąłem podziękowania Libii, ucałowałem pierścień.
A 12 minut później
podczas rozmowy trwającej minutę i 42 sekundy
Ganon powiedział mi, bym się wycofał.
Zmienił moje słowa w mydło.
Kazał mi przekazać Libii, by cierpliwe czekali,
bo Amerykanie zmienili za nas decyzję.
Prezydent chce jak najlepiej dla Wielkiej Brytanii.
- Ośmiesza się pani. - Nie możemy zignorować możliwości,
że to nie Rosja stała za atakiem.
Nie atakujemy Rosji, tylko złych najemników. Kojarzy pani?
Jeśli można doprowadzić do deeskalacji…
Co z odstraszaniem?
- Stracił zainteresowanie? - Nie.
Bo, jeśli dobrze pamiętam, mówiła mi pani,
że prezydent także uważa, że pokój w Libii jest warty naszego czasu.
Uważa, że aresztowanie rosyjskiego mafiosa
przez oddział żabojadów zadośćuczyni śmierci 40 marynarzy?
Jeśli aresztujemy Lenkova, powie nam, kto go opłacił.
To potrwa wieczność.
Prezydent to rozumie i nie jest zachwycony.
Powiedziałem Ganonowi, że opóźnienie nie wchodzi w grę.
To nie odpowiedź na potrzeby naszego kraju.
Ganon przedstawił pańskie obawy.
Ja również.
Prezydentowi?
W Gabinecie Owalnym.
Nikt nie ignoruje kompromisów.
Prezydent jest wdzięczny za pańską cierpliwość.
Nie jestem cierpliwy.
Tęsknię za czasami,
gdy Ameryka patrzyła nam w oczy i kazała spierdalać.
Teraz ruchacie nas w dupę i mówicie, że to miłość.
- Jak poszło? - Świetnie.
- Rozmawialiście o wiceprezydenturze? - Nie.
- Nawet z Billie? - Nie.
Mówiła coś o Ganonie?
Nie.
Pytałaś?
Nie odezwałam się ani słowem. Ani do prezydenta, ani do Billie.
Zdałam raport w Langley. Puścili moje informacje dalej.
Byłam w Gabinecie Owalnym z 90 osobami przez 40 sekund,
a potem wyszłam.
Cholera.
Potem Trowbridge wezwał mnie,
bo plan, który na nim wymusiłam, nagle został anulowany.
- Libia? - Mają inny kierunek.
- Lepszy? - Nie zdaniem Trowbridge’a.
- Co powiedziałaś? - Że próbowałam.
Że prezydent podziela jego ból.
Że padłam na kolana przed jego biurkiem
i błagałam prezydenta, by zmienił zdanie, ale po namyśle
to jasne, że to najlepsze rozwiązanie dla Wielkiej Brytanii.
Nie powiedziałam, że stałam cicho jak pierdolona kretynka,
gdy Ganon mnie rozjechał.
Widziałam się z Jill.
Klein?
Jest źle?
A jak, kurwa, myślisz?
Muszę zadzwonić do Dennisona i powiedzieć mu, jak się mają sprawy.
Nieco już późno.
Trowbridge będzie próbował to rozdmuchać…
Zadzwonisz rano.
Napisy: Michał Urbaniak