DYPLOMATKA
Jak się nazywasz?
Głęboki wdech.
Brak tętna.
Spójrz na mnie.
Bardzo dobrze.
Tętno!
Jak się nazywasz?
Ronnie.
- Możesz otworzyć usta? - Nie.
Sprawdzimy, czy możesz oddychać.
- Boli, gdy się ruszasz? - Tak.
Złamanie żeber po lewej.
Drzwi!
Mam informacje.
Jedna osoba zginęła.
- Znamy nazwisko? - Troje rannych, ktoś zginął.
Nadal jesteśmy w Paryżu.
Chcę znać nazwisko.
Pan minister jest zajęty. Mówi Aaron Brayer.
Wiem, muszę wiedzieć kto.
- Gdzie Suni? - Ambasador Desai jest w drodze.
Policja mówi, że to bomba.
- Pani ambasador, proszę za mną. - Jestem w Bejrucie.
W Paryżu.
Proszę pani! Czy mogę?
Chwileczkę.
Ucierpieli Amerykanie.
Muszę powiadomić sekretarza stanu i Biały Dom.
- Nie oddam telefonu. - Nie jest pani.
To mój.
Zaraz oddzwonię.
Cześć.
Nie wyślemy pomocy do Dżakarty nieproszeni.
- Poprosi. - Co wtedy?
3000 ludzi pogrzebanych żywcem. Poprosi.
Raczej 4000.
Inaczej to nie będzie pomoc, tylko inwazja.
Przepraszam. Wybuch w centrum Londynu.
- Ucierpiało troje Amerykanów. - Turyści?
- Służby zagraniczne. - Terroryści?
Nie wiedzą. Sekretarz już jedzie.
- Zaraz tam będę. - Lotniska w Dżakarcie czynne?
Tak, ale drogi uszkodzone. Mogą być trudności.
Obstawiliśmy teren,
policja ewakuowała ludzi na wypadek drugiej eksplozji.
Sprawcy zapewne wmieszali się w tłum.
- Gdzie minister spraw wewnętrznych? - Łączy się.
Louisa, mamy nazwiska?
Nadal czekamy.
Pani ambasador musi wiedzieć, czy jej mąż ocalał.
Tak, jestem.
Bardzo mi przykro.
Nie wiemy, kto był celem.
Ucierpiało troje członków amerykańskiej służby zagranicznej.
Niech powie to jasno na komitecie.
Przepraszam. Minister kazał to pani pokazać.
GROVE NIE ŻYJE
Tak.
Tak, uważać w tłumie, przejrzeć plan bezpieczeństwa,
pozostać w kontakcie z rodziną.
Dzwoni chirurg pana Wylera.
Nasza rozmowa na moście na razie niech zostanie między nami.
Ucierpieli moi, sprawcą może być każdy.
- Tak. - Nie wiadomo, gdzie zacząć.
- To nie problem na dziś. - Kate.
Torysom zdarzało się przyjmować darowizny z rosyjskich źródeł.
Organizował to głównie Merritt Grove.
Jakie rosyjskie źródła?
Tacy jak Roman Lenkov.
Jeśli jesteś premierem i chcesz czegoś od Lenkova...
Pytasz Merritta Grove’a.
Samolot RAF-u czeka. Przewiewny, ale sprawny.
- Dziękuję ci za gościnność. - Szef sztabu do pana.
Przepraszam.
Mogę jakoś pomóc?
Ile ma pan wzrostu?
Dzwoni chirurg pana Wylera.
Operacja jest ryzykowna.
- Co to znaczy? - Może jej nie przeżyć.
Może nie przeżyć bez niej. Potrzebujemy zgody, pani ambasador.
Dziękuję.
- Pomóc? - Nie trzeba.
LONDYN
Chirurg chce porozmawiać jak najszybciej.
A Ronnie i Stuart?
Pan Hayford jest operowany. Stracił dużo krwi.
Ronnie ma poważny uraz głowy.
Neurochirurg już zaczął, ponoć jest dobry.
Greg chce to przekazać Unii i OBWE, czeka na pańską zgodę.
Tak.
Pani ambasador.
Ambasador Wyler.
Pan Malakov jest głównym chirurgiem. Czeka na górze z ordynatorem.
- Proszę za mną. - Kim pan jest?
- Neil Barrow. - Z biura Stacy.
Łącznik ze Stacy.
- Stacy... - Szefowa politycznej.
- Gdzie jest? - Nie chciała opuścić ambasady.
Pani wyjechała, więc Stuart był chargé, ale teraz...
Chargé jest Stacy.
Gdzie pani Park?
- Chodźmy... - Potrzebuję jej natychmiast.
Migiem.
Lenkov zorganizował atak na lotniskowiec.
Ale nie z rozkazu Kremla. Myślę, że stoi za tym premier.
Tego kraju.
Powoli.
To brytyjska policja, brytyjski szpital.
Nasi ludzie nie są tu bezpieczni.
Kate. Sądzisz, że brytyjski premier...
Kazał zaatakować własny okręt,
co może mieć związek z bombą, która wybuchła w jego mieście.
To też jego sprawka?
Myślę, że to sprawka kogoś stąd.
Troje Amerykanów, w tym mój mąż, ucierpiało w zamachu.
Obstawcie szpital.
MI6 z raportem.
A Reese?
W drodze. Wyznaczono objazdy.
Ma pan spotkanie z premierem, więc się pospieszę.
Mam?
Nikt się nie przyznał, poza farmą trolli z Macedonii Północnej.
- To nie wasi? - Rosjanie tu nie wysadzają.
Trują i zrzucają z balkonów. Nie stosują bomb.
Mamy kawałki bomby, oddaliśmy do analizy.
Wzywa pod dziesiątkę.
Zaraz z Tomem przyjdziemy.
Wywiad francuski myśli, że zamierzamy zabić Romana Lenkova.
Nie zamierzamy.
- Prawda? - To ja pytam.
Sir...
Służby specjalne chcą go zatrzymać, ale cel robi się agresywny.
- Jest środek nocy. - Kto może wydać taki rozkaz?
W Notting Hill wybuchło 9 kg azotanu amonu z olejem opałowym.
Zginął deputowany,
a premier każe nam ganiać Margaret Roylin.
On rozmawia z Roylin?
Nie, w tym problem. Policja nie może jej znaleźć.
Chciał zlecić to MI5, Pemberton go pogoniła.
On boi się kobiet, więc uczepił się mnie.
To nie moja działka.
Przepraszam. Premier.
Lenkov może wyjawić, kto go najął.
Potrzebujemy go żywego.
Ratownicy musieli usunąć odłamki z okolic wątroby.
Nie znaleźliśmy ciał obcych, lecz obrażenia są rozległe.
Zastosowaliśmy opatrunek hemostatyczny,
ale zagrożenie nie minęło.
Na razie priorytetem jest rana.
Trzeba opanować krwawienie, żebym mógł ocenić uraz.
Gdy stan pacjenta się ustabilizuje, będę wiedział, czy...
Przepraszam.
Co się dzieje?
- Co się stało? - Drugi krwotok.
Uraz jest większy, niż sądziliśmy.
Podajemy wazopresory i płytki, ale wskaźniki spadają.
Zacisk. Mamy drugi ssak?
Podaję.
Pemberton tam jest. I pani Trowbridge.
Ilu deputowanych musi zginąć,
zanim zaczniecie nas chronić?
Dajecie ludziom przyciski alarmowe,
szyby pancerne i łapacze snów,
licząc, że to załatwi sprawę.
Usuwacie śmietniki w obawie przed bombami.
Turyści zaśmiecają ulice,
a z Grove’a została mokra plama!
Specjaliści zabezpieczyli pozostałości bomby. Analizujemy ślady.
- Rano będziemy wiedzieć więcej. - Za późno.
Do rana parlament zaszyje się w jakiejś bezpiecznej dziurze
i rząd utknie w martwym punkcie.
Merritt Grove!
Za życia snob, którego nie zrzucono ze stołka,
bo zapomniano, że na nim siedzi.
Po śmierci cholerne ziarnko piasku, które zepsuje tryby kraju.
Przepraszam, muszę wyjść.
- Śmiało, nie zatrzymujemy. - Usiądź.
Dziękuję, pani Trowbridge.
Według wstępnych ustaleń to pojedynczy incydent,
ale jeszcze nie ma pewności.
Sprawdzamy zapisy monitoringu.
Gdzie Tom Libby?
- Prosiłem, żeby sprawdził... - Miał przyjść!
Jak z kotami! Wyraźnie zaznaczyłem, że mają przyjść!
Chcesz ich tu, zwołaj COBR-ę.
Chryste, pieprzoną COBR-ę?
Zwołaj COBR-ę.
Wiesz, że to robota Rosjan. Grove pływał w brudnych rublach.
Nawet Times o tym wie.
- Przyglądamy się Rosjanom. - Gdzieś ty był?
W Paryżu u minister spraw wewnętrznych.
- No i? - Zgodziła się.
Niechętnie?
Pani ambasador załatwiła sprawę. Nie wspomniała o nastrojach.
Amerykanka?
- Ambasador Wyler. - Zapewne była w rozsypce.
Jej mąż był powiązany z Kremlem?
Nie.
Dlaczego Grove kręcił się z nim i amerykańskimi urzędasami
przy aucie pełnym prochu?
Zwołałeś COBR-ę, daj im chwilę. Albo nie będą mieli co powiedzieć.
Dziękuję, pani Trowbridge.
Informujemy, że dostęp na czwarte piętro został ograniczony...
- Wiadomo coś o Halu? - Nadal operują.
Tutaj.
- Chcę więcej informacji. - Tu jest bezpiecznie?
Tak.
W Paryżu rozmawiałam z minister spraw wewnętrznych.
- Na pewno jest bezpiecznie? - Fizycznie.
Ktoś mógł założyć podsłuch.
Ale SCIF oznaczałby, że mamy coś do ukrycia.
Mamy?
Francuzi myślą, że to nie będzie zatrzymanie, tylko...
Wywiad francuski sądzi, że...
Rosjanie?
BRYTYJCZYCY
Nie ich metody.
Gdy im zależy, proszą nas.
Jeśli oni go aresztują,
powie, kto go najął.
Nie chcą tego, jeśli oni go najęli.
Kiedy usłyszał o planie zatrzymania, wpadł w szał.
Ale nazajutrz zmienił zdanie.
Był zachwycony, bo zmienił plan.
Co jeszcze?
Bomba i deputowany, który pozyskiwał środki od tego dla tego.
I teraz...
- Anestezjologiem jest Lee Harvey Oswald? - Nie zwariowałam.
Musisz sprawdzić jego.
Przy ostatnim sprawdzaniu...
PREMIER
Omal nie rozmontowaliśmy NATO.
Wszystko wskazuje na niego.
Powinienem zapukać. Pan Wyler jest po operacji.
Dalej.
Słyszysz mnie?
Jesteś przytomny?
Nie wiem.
Co się stało?
Brak wieści.
- A Stuart? - Nadal na stole.
Zrobili przerwę. Miał niestabilne ciśnienie.
Co to oznacza?
Omal się nie wykrwawił.
Ustabilizowali go.
Ale muszą dalej operować. Może tego nie wytrzymać, więc czekają.
- Mogę go zobaczyć? - Nie.
- Co z Ronnie? - Nadal trwa operacja.
Byron.
- Pani Munning. - Przyszłyśmy do pana Wylera.
Jego stan się poprawił, ale na odwiedziny jeszcze nie pora.
- Dlaczego? - Chwilowe środki bezpieczeństwa.
Wejdziemy tylko na chwilkę.
Oddział jest zamknięty.
Wpuszczamy jedynie upoważnione osoby.
To tylko kwiaty.
I kosz łakoci.
Nerkowce.
Chciałbym pomóc. Też nie mogę tam wchodzić.
- Czyli nikt? - Nikt z Brytyjczyków.
- Z kim rozmawiałeś? - Chyba nie chcesz wiedzieć.
- Z Wallace’em? - Nie.
- Chcę wiedzieć. - Widzę.
Czyli mam rację.
Gdybym nie miał, to byłoby bez znaczenia.
Nie byłoby.
Aresztują Lenkova,
a on będzie stawiał opór i zostanie przypadkowo zabity.
- To rozkaz? - Oczywiście, że nie.
„Grzecznie. Nie chcemy, by ktoś ucierpiał, ale w razie ataku...”
- Pięć minut, proszę. - Pani Trowbridge chce porozmawiać.
Dzień dobry, Tom.
- Miło panią widzieć. - Skończyliście?
- Niezupełnie. - Zaraz go oddam.
Harpia z Highgate jeszcze się nie pokazała.
Roylin?
Sam to wymyśliłeś, nie udawaj.
Hekate z Highgate.
Zimna.
Rozumiem, że gwardia królewska i Gurkhowie działają.
Nie szydź, Thomas prosił po koleżeńsku.
O znalezienie Roylin?
W ramach przysługi.
Philippę też, choć czułam, że nie podejdzie do tego z humorem.
Ja jestem proszony po koleżeńsku?
Wiesz, jak poznałam Nicola?
Na studiach?
Owszem, byłam jego wykładowczynią.
Studiował Puszkina.
Wybrał moją historię myśli politycznej, żeby matka dała mu spokój.
Liczyła, że zainteresuje się światem.
- Podziałało? - Po części.
Lubi współpracę.
Wszyscy kpią, że dzwoni do Margaret, zanim pomyśli,
ale świadomość własnej niewiedzy to oznaka mądrości.
Przez lata mówiłam mu, czego ma nie mówić.
Raz stara baba zza ściany wezwała policję,
bo ciągłe kłótnie nie dawały jej spać.
Tak znaleźliśmy Margaret.
- Eleganckie wyjście. - Owszem.
Ma wielu kompetentnych doradców.
Jak ty?
Austinie, liczymy tylko, że zadasz mu cios nie w plecy.
Wiesz, kto mógłby przebić nienawistną,
rasistowską retorykę Margaret Roylin?
Ja.
Austin prosi, żebyś pomógł mu znaleźć Margaret Roylin.
Bądź tak miły i zrób, co możesz.
Kazał zaatakować własny okręt?
Trowbridge?
- Na razie fakty mogą się nie łączyć. - Jezu.
Co Grove ci powiedział?
Nic, nie rozmawiałem z nim.
Zanim dotarłem, wybiegł z restauracji,
a Stuart i Ronnie go gonili jak jakieś cholerne...
Powiedzą, gdy skończą operować?
Tak.
Co ci powiedział w Chatham House? Grove.
Chciał pomówić w spokojnym miejscu.
Zaraz po przemówieniu.
Kto wiedział o waszym spotkaniu?
Powiedziałem tobie, ty Stuartowi, a on Ronnie.
Powiedziałam Margaret Roylin.
- Gdy byłaś w Paryżu? - Tak.
- Co ona na to? - Że każe premierowi go zabić.
Drążyła temat?
Nieszczególnie. Pewnie oznajmiła Trowbridge’owi,
że jego przyjaciel Grove, który przedstawił mu Lenkova,
zgłosi się do Amerykanów.
Po co?
Po azyl?
Pomógł premierowi zmontować prowokację
i bał się, że Lenkov sypnie.
Skup się na chwilę.
Co dokładnie powiedziała?
Powiedziała...
że to stary wariat, żeby się nie martwić i przysłać kogoś innego.
Przysłałam Stuarta.
Whitehall zwołuje COBR-ę, macie być.
- COBR-ę? - Narada kryzysowa.
- Z szefami agencji. - I Amerykanami?
Coś im leży na wątrobie.
Przepraszam, źle to ujęłam. Chodźmy.
Idź.
Nie.
Kate...
To nie twoja wina. Nieważne, do kogo dzwoniłaś. Idź.
Muszę się zdrzemnąć.
Mogę na słowo?
Pani Wyler, istna tragedia.
Służę pomocą.
Dziękuję.
Co mamy?
Antyterroryści przeszukali teren.
Terroryzm?
Zapewne sprawca pozapaństwowy.
Amerykańska ambasador omal nie owdowiała.
Bez zbędnych ceregieli.
- To Rosja. - Sir...
Uszkodzili nasz lotniskowiec, a my na to nic.
Nawet nie wspomnieliśmy narodowi, że to Rosjanie.
Przepraszam.
Nie wasza wina, ale stało się.
Zaatakowali nas na morzu i w kraju.
Dwa ataki to wypowiedzenie wojny.
Nawet Rosja nie byłaby tak nierozważna.
Oni nie mają czerwonych linii.
Eskalują, żeby deeskalować.
Philippo.
Mówże wreszcie, o co chodzi.
- Wolałabym na osobności. - Ja też, ale trudno.
Zdobądź się na odwagę i mów.
Laboratorium zbadało ślady po wybuchu.
Obudowę, paliwo, aktywator...
Żadne nie ma cech urządzeń rosyjskich.
- Irańskie? - Nie.
Nie jest islamofobią nazywanie rzeczy po imieniu. Syryjskie?
Brytyjskie.
Do mnie.
Pani ambasador, minister spraw zagranicznych prosi na słowo.
Widzimy się w szpitalu.
Nie. Jeśli to robota kogoś z wewnątrz,
nie spotkasz się sama z wpływowym insiderem.
To on ostrzegł mnie przed Trowbridge’em.
Od razu mi lepiej.
Przy tobie gówno powie.
Więc pójdzie szybko.
Ona wie.
Krąg miał pozostać mały.
Jestem mała.
Co z nimi?
Hal jest przytomny.
Ronnie i Stuart nadal są operowani.
Stuartowi spadało ciśnienie, więc przerwali operację, ale wznowią.
- Naprawdę? - Tak.
To była brytyjska bomba, czyli sprawca może być Brytyjczykiem.
Dziękuję za ten wgląd.
Taki już jest. Ona próbuje pomóc.
Sam mówiłeś,
że nie możesz wypytywać kolegów,
czy może szef rządu kazał uszkodzić własny okręt.
- Mogą być zamieszani. - Margaret Roylin zniknęła.
W jakim sensie?
Tuż po ataku premier do niej zadzwonił.
Nie odbierała.
Wkurzył się i wysłał wóz pod jej dom.
Znaleziono tylko jej telefon.
- Komórkowy? - Nie ma jej w domku na wsi.
Ani u kuzynki Audry w Southampton.
Gdyby wróciła, wiedzielibyśmy,
bo premier nadużył środków
i wystawił funkcjonariuszy pod jej domem.
Policja potwierdza, że obszar został ewakuowany...
Śpi?
- Wyszli już? - Słucham?
- Stuart i Ronnie. - Nie.
Niech mnie ktoś obudzi, gdy wyjdą.
W porządku. Ja w innej sprawie, skoro jest pan przytomny.
Z każdą chwilą bardziej.
Przepraszam.
Ambasada wyda oświadczenie.
Czy zgadza się pan na publikację nazwiska i zdjęcia?
Chcę rzucić okiem.
- Podać? - Tak.
Dzięki panu wstąpiłem do służby zagranicznej.
Kiedy?
Cztery lata temu. Londyn to moja druga placówka.
Wcześniej był Kirgistan.
- Niezły skok. - Tak.
Rodzice są spokojniejsi.
A raczej byli do dziś.
Pojawi się w aktualnościach na stronie ambasady.
Do góry.
W drugą stronę. Jest wyżej.
To z Paryża?
Tak.
Tutaj.
MYŚLISZ, ŻE COŚ JEJ SIĘ STAŁO?
ROYLIN?
- Chcesz się przejść? - Tak.
- To wszystko spekulacje. - Jasne.
Możliwe, że premier nakłonił Roylin i Grove’a
do pomocy w zorganizowaniu ataku na lotniskowiec.
Grove skontaktował go z Lenkovem.
Wiemy, że Grove zginął od brytyjskiej bomby.
Lenkova mogą zabić brytyjskie siły specjalne.
A Roylin zniknęła.
Myślisz, że nie żyje?
Nie mam pojęcia.
- Myślisz, że Trowbridge... - Możliwe, że sprząta.
Wysłał jej tropem pół rządu.
Żeby nie wyjść na winnego.
Może po prostu wyjechała. Ludzie zapominają telefonów.
Albo to sprawka Trowbridge’a.
- I ją też chce zabić. - Zajmę się tym.
Jak?
Wolałabym cię od tego odsunąć.
- Wyciągnęłaś mnie z auta, żeby pogadać. - Gdy coś ustalę, powiem ci.
- Mamy układ z tym krajem. - Nie sprawdzamy ich.
Ktoś straci przez to pracę.
Może skorumpowana głowa państwa. Raczej ty albo ja.
Niech będę ja.
Nie powinnaś.
Publicznie reprezentujesz USA.
Jeśli zwolnią mnie, to bez rozgłosu.
Jeśli ciebie, wyjdziemy na wampiry, za które nas uważają.
Pozwól mi działać ostrożnie.
Dobrze.
Twój mąż i ludzie ucierpieli, a ty nie spałaś.
- Przestań. - Co?
Mój mąż co rusz wchodzi na bomby.
Ale Ronnie i Stuart?
- Tak. - Moim zadaniem...
Załatwimy to, ale to potrwa.
Idź do domu.
Dzwoni Biały Dom.
- Cześć. - Dzień dobry.
Nie bardzo.
Celem zamachu raczej nie było spowodowanie wielu ofiar.
Potrzebuję konkretów.
Hal jest cały.
Operacja Ronnie idzie powoli, ale spodziewali się tego.
Brak wieści o Stuarcie od godziny.
Ale za dziesięć minut powinny być.
Jak mogę pomóc?
Powiem mamie Stuarta, że rozmawiałam z ambasador.
Ulży jej nieco.
Może się uspokoi.
Tak.
Jak ty się masz?
Prezydent wysłał grupę zadaniową do trzęsienia ziemi w Indonezji.
Szukam kogoś w Dżakarcie,
kto szybko wystosuje prośbę o pomoc.
Nie mógł zaczekać na prośbę?
Nie mógł nic zrobić w sprawie bomby w Londynie i nie mógł czekać.
Długo go znasz?
Stuarta?
Dwadzieścia trzy lata.
- Jeśli czegoś ci trzeba... - Dobrze.
- Kto wybrał restaurację, ty czy Grove? - On.
- Nie jest zaciszna. - Chciał rozmawiać w spokojnym miejscu.
Przesłuchujesz go?
I dobrze, póki pamiętam.
Okład jest ciepły. Mów im, jeśli nie chłodzi.
Mówiła ci o Roylin?
Nie.
Zaginęła.
- Kto tak twierdzi? - Dennison.
Według niej maczał w tym palce.
Każdy mógł, jeśli to robota od wewnątrz.
Ja mu nie ufam. A ty?
Chirurg pana Hayforda prosi na słowo.
- Ja pójdę. - Nie trzeba.
Pozwól jej.
- To mój człowiek. - Katherine.
To jej facet.
Oni?
Nie.
Skąd wiesz? Jak się dowiedziałeś przede mną?
Jesteś szefową. Każdy wie wszystko przed tobą.
- Jak to działa fizycznie? - U nich?
On ma prawie trzy metry, a ona...
Ty i Stuart?
I nic mi nie powiedziałaś?
- Kate. - To nic złego.
Ale dlaczego ukrywałaś to przede mną?
Stuart jest nieprzytomny, ale operacja poszła dobrze.
- Wkrótce się wybudzi. - Świetnie.
Ronnie nie żyje.
- Jezu Chryste. - Tak.
- Wcale nie jest lepiej. - Nie.
SEKRETARZ STANU
Pani pierwsza czy ja? Z rodzicami.
Ja. Będą chcieli pamiętać rozmowę z panem.
Tak.
Co z Halem?
Ma się nieźle.
Oboje próbowaliśmy go zabić. To trudne.
Święte słowa.
On wychodzi cało z takich akcji.
- Jednak 28-letnia... - Proszę się nie zadręczać.
Ani jego.
Jest zmorą mojego życia,
ale zawsze był gotów pomagać ludziom,
których nawet nie zna.
Dziękuję panu.
Dziękuję pani za służbę.
Jak ci na imię?
Neil.
Czy to...
Tak.
Przepraszam bardzo...
Pani Buckhurst, tu ambasador Wyler.
Ronnie pracuje ze mną w Londynie.
Tak.
To bardzo miłe.
Proszę pani...
Pani Buckhurst, niestety mam bardzo złe wieści.
Pani ambasador, Stuart Hayford się ocknął.
Stuart Hayford.
Znakomicie. A ja?
Doktor Kesten.
Śpiewająco. A ona?
- Pi. - W porządku.
Eidra Park.
- Zgadza się? - Tak.
Ale nazywam ją Pi.
- Chyba zrozumiał. - Od tej liczby.
Jest mała, ale może bez końca.
Nie.
- Co? - To osobiste.
- Myślę, że wszystko gra. - Nie gra.
Pokłóciliśmy się i trzyma mnie na dystans.
Ale wystarczyło potrącenie, żeby wrócić do łask.
To nie był wypadek drogowy.
Przez jakiś czas może mu się mieszać. To zrozumiałe.
Wrócę.
Dziękuję.
Kawałek metalu, zapewne z pojazdu,
wbił się tuż przy tętnicy udowej.
Usunięcie było trudne.
U Ronnie...
doszło do rozległych obrażeń.
Chirurdzy operowali blisko 11 godzin.
Silny krwotok wewnątrzczaszkowy.
Poza tym...
rozległe urazy.
Naprawdę się starali.
Ale niestety na próżno.
Ronnie było w restauracji.
A potem nastąpił wybuch.
- Na ulicy? - Tak. Samochód pułapka.
Ronnie nie było na ulicy.
Pan Grove opuścił lokal, a Ronnie za nim poszło.
Dlaczego?
Nie wiem.
Skądże, nie tak było.
Grove poszedł do samochodu i samochód wybuchł.
- Ronnie stało tuż obok. - Ronnie nie wyszło. Ja byłem na ulicy.
Byłeś.
Tuż obok. Rozmawiałem z nim.
- Owszem. - Ronnie było w środku.
- Posłuchaj. - Ronnie tam nie było.
Ronnie nie żyje.
Oddział drugi, słucham.
Zapytam.
Do pani ambasador.
- Prasa? - Ponoć przyjaciółka.
Anne Legrande Armstrong to znajoma pani ambasador?
- Co? - Legendre, nie Legrande.
- Właśnie dzwoni. - Niemożliwe.
Miałbym zmyślać?
Anne Legendre Armstrong była jedyną ambasadorką w Wielkiej Brytanii
przed Kate Wyler.
Nie żyje od 15 lat.
Znajdę panią ambasador. Niech ta osoba zaczeka.
Proszę powiedzieć, że pani ambasador już idzie.
Przepraszam za kłopot. Czy mogłaby pani zaczekać?
Mogę.
Żaden kłopot.
Napisy: Krzysztof Kowalczyk