POPRZEDNIO
Lenkov zorganizował atak na lotniskowiec,
ale nie z rozkazu Kremla.
Myślę, że stoi za tym premier.
To sprawka kogoś stąd.
Troje Amerykanów, w tym mój mąż, ucierpiało w zamachu.
Wywiad francuski myśli, że zamierzamy zabić Lenkova.
Nie zamierzamy. Prawda?
- Myślę, że wszystko gra. - Nie gra.
Pokłóciliśmy się i trzyma mnie na dystans.
Panie Grove!
Minister kazał to pani pokazać.
GROVE NIE ŻYJE
Kto wiedział o waszym spotkaniu?
Powiedziałem tobie, a ty Stuartowi.
I Margaret Roylin.
Roylin zniknęła.
Lenkova mogą zabić brytyjskie siły specjalne, a Roylin zniknęła.
Myślisz, że nie żyje? Że Trowbridge...
Możliwe...
że sprząta.
Moje małżeństwo się kończy.
Chirurdzy operowali blisko 11 godzin.
Ronnie nie żyje.
Oddział, słucham.
Znajdę panią ambasador.
Niech ta osoba zaczeka.
Mogę czekać.
Żaden kłopot.
DYPLOMATKA
Dzień dobry.
- Dobrze cię widzieć. - Dziękuję.
Dzień dobry.
Proszę tędy.
- W porządku? - Tak.
Wszystko dobrze?
To niemądre.
Proszę to włożyć.
Nie idziemy do samochodu?
Tu jest bezpiecznie.
To groźni ludzie.
Muszą panią zobaczyć.
Przestaną szukać, gdy panią namierzą.
To nie ucieczka, skoro przyszła pani na pogrzeb.
Przez dwie godziny to najbezpieczniejsze miejsce w Londynie.
Był wspaniałym człowiekiem.
To okropne.
Williamie.
Wstrząsające.
Trzy rzędy dalej po lewej.
NABOŻEŃSTWO POGRZEBOWE SIR MERRITTA GROVE’A
Gdy gaśnie światło
W zimowe popołudnie W ustronnej kaplicy
Teraz jest historia i Anglia
Nie ustaniemy w poszukiwaniach
A ich kresem będzie dotarcie tam Skąd wyruszyliśmy
I poznanie tego miejsca po raz pierwszy
Wszystko się ułoży...
Widzisz?
Tak, wszystko gra.
Gdy panią zobaczą, przestaną szukać.
W porządku?
Tak, tylko nerwy.
...płomień i róża są jednym
Na ostatek, bracia moi!
Zmacniajcie się w Panu
i w sile mocy Jego.
Obleczcie się w zupełną zbroję Bożą,
abyście mogli stać przeciwko zasadzkom diabelskim.
Albowiem nie mamy boju przeciwko krwi i ciału,
ale przeciwko księstwom,
przeciwko zwierzchnościom,
przeciwko dzierżawcom świata ciemności wieku tego,
przeciwko duchownym złościom,
które są wysoko.
A przetoż weźmijcie zupełną zbroję Bożą,
abyście mogli dać odpór w dzień zły,
a wszystko wykonawszy,
ostać się.
Stójcież tedy...
Stójcież tedy,
przepasawszy biodra wasze prawdą...
A wziąwszy tarczą wiary,
którą byście mogli wszystkie strzały ogniste onego złośnika zagasić.
Roylin siedzi z tyłu.
Ślubuję ci, mój kraju
Wszystko, co...
- Teraz. - Płaszcz, proszę.
- Trochę szybciej. - Hal.
Tak, widzę.
Cholera.
Podniosę.
Już dobrze.
- W porządku? - Tak.
Masz zawroty?
Trzymam go.
Spokojnie, bez pośpiechu.
Już dobrze?
- Chcesz się położyć? - Nie, już lepiej.
- W porządku? - Tak.
Dziękuję.
Margaret.
Mogę w czymś pomóc?
Przepraszam.
W porządku?
Muszę skorzystać z toalety.
Dobrze.
- Ty też? - Nie.
Nie będziesz mnie prowadzić do męskiej.
Weź się w garść.
Posłuchaj.
Nadal możesz odejść.
Jeśli chodzi o małżeństwo.
Dobrze, idź sam.
Nie musisz zostawać, bo ucierpiałem w zamachu.
Nie o to chodzi.
Dziękuję za dzisiejszą służbę.
To zaszczyt tu być i pana widzieć.
Rżnęłaś się z nim?
Nie.
Nie zrobiłam tego.
A zamierzałaś?
Tak.
Nadal możesz.
Nie chcę.
On może sikać sam.
Ty też.
Dobrze się czuje?
- W miarę. - To dobrze.
Podejrzenia się potwierdziły.
Możliwe, że to nie tylko aresztowanie.
- Możesz to wstrzymać? - Próbuję.
Tylko on może wskazać sprawcę.
- Musi żyć. - Staram się z całych sił.
Margaret Roylin tu była.
Teraz?
To chyba dobrze?
Że nie leży gdzieś w rowie.
Błogosławieństwo.
Byłam okropna w Paryżu.
Nie.
Chciałeś pomóc, a ja...
Bałaś się o życie męża.
Przepraszam.
Jest bezpieczny.
Moje małżeństwo...
Też jest bezpieczne.
Tak być powinno.
- Czy...? - Tak.
Gdzie?
Na dole, w poczekalni.
Co powiedziała?
Chce rozmawiać z Dennisonem.
- Dlaczego? - Nie wiem.
- Nie z tobą ani ze mną? - Nie.
Po cholerę ją tu przemyciliśmy?
- Nie czuje się chroniona. - Przed kim?
Nie wiem. Dennison jej nie trawi...
Tak.
...więc chce, byś ty go ściągnęła.
Bo jesteście nadzwyczaj blisko.
- Co to, kurwa, znaczy? - Tak powiedziała.
Za to mi płacą.
Bym była nadzwyczaj blisko z ministrem spraw zagranicznych.
To dzwoń.
- I co mu powiem? - Nie wiem.
Nie jestem z nim nadzwyczaj blisko.
Jesteśmy mniej blisko niż wczoraj.
Co to znaczy?
Polityka.
Myślisz, że odmówi?
Jak miło!
Parada z confetti.
Dajcie mu spokój.
Jaka władcza.
Nie powinieneś tu być. Lekarz o tym wie?
Gdy leżę i myślę o Ronnie, zaczynam panikować.
Rozumiem.
- Miło, że wróciłeś. - No dobra.
Udawajcie, że jesteście zajęci.
- Wszyscy. - Możemy go wtajemniczyć?
Chcesz usiąść?
Dobry pomysł.
Nie przeforsuj się od razu.
Bez pośpiechu.
Jeszcze nie przywykłem.
- Wezmę je, a ty... - Usiądź ostrożnie.
Ten fotel nie jest idealny. Weźmiesz?
- Chcesz poduszkę? - Nie trzeba.
Nie róbcie zamieszania. Briefing, proszę mówić.
- Chyba skończyłyśmy. - Tak.
Miałaś tylko...
- Zadzwonić. - Chcecie ze sobą pogadać?
- Wszystko jasne. - Na pewno?
Tak.
Na razie.
Stuart.
Bardzo cię przepraszam.
Za co?
Ja cię tam wysłałam.
Ależ nie.
Inaczej by cię tam nie było.
To zupełnie nie pani wina.
Cóż...
Mówiła to pani Alysse.
„Nie przepraszaj za to, co nie jest twoją winą”. Koniec.
- Dowiedziałam się czegoś. - Tak?
Że ktoś wszedł...
w głębszą relację z kimś innym
i nie chciał mi powiedzieć.
Rozumiem i to nie moja sprawa.
Ale to jest zajebiście słodkie.
Rzuciła mnie.
Mogę pomóc?
Poradzę sobie.
Sprawdzę maile i udam, że wszystko gra.
Otworzę drzwi.
- Tak? - Ambasador Wyler do pana.
Dziękuję.
- Halo? - Musimy się spotkać.
Możesz tu przyjść?
To nie jest dobry pomysł.
O Boże.
Przepraszam.
Muszę się z tobą spotkać w ambasadzie, to pilne.
Mój grafik prowadzi armia urzędników.
Mogę cię przekierować?
Mamy księgę kondolencyjną dla bliskich Ronnie Buckhurst.
Byłabym ogromnie wdzięczna, gdybyś znalazł chwilę.
Raczej dziś niż za kilka dni.
Najlepiej jakoś teraz.
Naprawdę nie mogę.
Nie prosiłabym, gdyby...
Musisz.
Tabletki na ból pomagają, ale szybko przestają działać.
Wtedy człowiek czuje, że przegiął.
Przejebane.
Proszę.
Wspaniale, dziękujemy.
- Najlepsza brytyjska. - Bardzo dziękuję.
Zamierzamy pogadać w cztery oczy.
Jasne, oczywiście.
- Skąd go wzięliście? - Nie mam pojęcia.
Powiedziałem coś ostatnim razem. Dupek ze mnie.
Nie przejmuj się.
Przepraszam. Za to wszystko.
Nie twoja wina.
I tak przepraszam.
Nie przepraszaj za coś, co nie jest twoją winą.
- Jakbym słyszał pańską żonę. - Zna to ode mnie.
To nie koniec świata.
Przepraszanie za nie swoje winy. Są gorsze rzeczy.
Oczekujesz, że ja przeproszę?
Nie oczekuję.
Za Ronnie? Za to, że ucierpiałeś?
Wcale nie.
Nie ja podłożyłem bombę.
Przepraszam, mleko i cukier. Lepiej późno niż wcale.
Neil, niech podstawią mój wóz.
Jasne.
Mamy Margaret Roylin.
- Chcesz herbaty? - Nie.
Przepraszam.
Żaden kłopot. Rozmyślaliśmy sobie.
- Ktoś cię w końcu zabije. - Chyba już próbuje.
Podnosi alarm o spisku sił specjalnych i zamachu na Romana Lenkova.
Jak to jest, że znikasz bez śladu, a jednak wszystko wiesz?
- Skwaszony i napastliwy. - Możemy wrócić do „zabije”?
Ile to razy odtrąciłeś moją pomoc?
Za mało, żeby dotarło.
Jesteś zmorą.
A jednak będę źle sypiać, jeśli wyparujesz na ulicy jak Merritt.
Stracili do niego cierpliwość i tracą do ciebie.
- Kto? - Mogłabym powiedzieć.
Ale zabiliby i mnie. Narażam życie tą rozmową.
- To musi coś znaczyć. - Nie znaczy.
Roman Lenkov został opłacony przez obywateli brytyjskich,
żeby zaatakował pociskiem HMS Corageous.
Skąd wiesz?
Od 40 lat moim zadaniem jest wiedzieć o wszystkim w Whitehall.
- Nie mogłam nawet przejść na emeryturę. - Musi pani powiedzieć, o kim mowa.
- Podam jedno nazwisko. - Dobrze.
- Merritt Grove. - Obwiniasz zabitego o rzeź.
Stale zadziwiasz.
- Z kim pracował? - Podałam nazwisko.
- Nicol Trowbridge? - Doprawdy!
Trzy nazwiska: Grove, Trowbridge, Roylin.
Niech mówi.
Mamy ekstremistów w rządzie, tak jak wy.
- Grove z nimi współpracował? - Był jednym z nich?
Stał się ekstremistą.
Reelekcja dzięki grożeniu inwazją migrantów i śmiercią Wielkiej Brytanii.
Najął Lenkova, żeby zaatakować brytyjski okręt?
Z upoważnienia premiera.
Nieprawda.
Chciał się spotkać z twoim mężem i został uciszony.
A ty łazisz po kuluarach i rozpowiadasz, że ktoś chce dopaść Lenkova.
- Ktoś chce. - Owszem, i bardzo ich niepokoisz.
Po co Grove miałby atakować brytyjski okręt?
Szkocja?
Ruch secesjonistów się rozkręcił.
- Chcieli jednoczącego zdarzenia. - Nicol go chciał.
- Czemu Grove chciał mówić z Halem? - Merritt był niestabilny.
Gdyby odezwało się sumienie i rodacy by się dowiedzieli...
Skąd?
Gdy ktoś chce poznać plany premiera, nie zakłada podsłuchu jemu, tylko mnie.
Dzwonię do Nicola z jednorazowych telefonów.
Ale jeśli ktoś dzwoni do mnie...
Grove dzwonił do ciebie, bo się martwił?
Nie on, skarbie, ty.
Proszę.
- Jak się czujesz? - Świetnie.
To fajnie. Premier jest w drodze.
Stuart szuka pani ambasador.
- Niedostępna. - Mówiłem mu.
Niech wykona proste śledztwo.
Nic was to nie kosztuje.
- Powinnaś to zgłosić służbom. - Oni są służbami.
Pani ambasador.
Premier przyjedzie podpisać księgę.
- Teraz? - Musi go pani przywitać.
Kurwa.
- Nie mogę. - Da pani radę.
- Minister spraw zagranicznych tu jest. - Nadal?
Jeszcze nie podpisał. Rozmawiamy.
Nie skończyliśmy.
Pospieszcie się.
- Stuart. - Co się dzieje?
Nieważne.
Świetnie. Widzimy się za dziesięć minut na dole.
Potwierdziła pańską teorię. W sprawę jest zamieszany wasz rząd.
Chroni Nicola. Natychmiast przekażę ją policji.
Nie możesz. A jeśli są zamieszani?
- Ona kłamie. - Możliwe.
Ale jeśli jest cień ryzyka, że ktoś cię zabije,
odpuść.
Mam obowiązek.
Proszę się wstrzymać. Mamy parę dni do zatrzymania Lenkova.
Dziś zaczynamy procedurę z szefem sztabu obrony.
- Zróbcie to jutro. - Zatrzymam ją na noc.
Może coś jeszcze powie.
- Zatrzymasz? - Tak.
- Czy to... - Legalne?
Nie porywam jej. Boi się.
Ukrywała się u kogoś na strychu. To przysługa dla niej,
a dla nas szansa na przesłuchanie jej.
Nie wiem, czy to legalne.
Pogadajmy.
- Rozmawiamy. - We dwie.
Tak?
Pan Hayford niecierpliwie czeka.
Powiedz, że idę!
Za chwilę przybędzie premier. Chce z panią pomówić.
Premier?
AMBASADA STANÓW ZJEDNOCZONYCH
Dzień dobry.
Dzień dobry, panie premierze.
Potworna strata. Młoda osoba w służbie naszych narodów.
Dziękuję.
Tędy.
Cofnij się, nie chcę cię w kadrze.
PRZEDSTAWICIELE STANÓW ZJEDNOCZONYCH
Pani ambasador.
Proszę dać mu chwilę.
Rozgadacie się.
Niech minister skupi się na Ronnie.
Podać coś do picia?
Nie, dziękuję.
Mam notować?
- Nie notować. - Przepraszam.
Nadal pan za nami idzie. Możemy pomówić na osobności?
Oczywiście.
Poradzimy sobie.
Jak mogę pomóc?
Margaret Roylin.
Zniknęła bez śladu.
Nie miała dzieci. Nie musiała, bo miała mnie.
Tekst z The Guardian.
Po co do niej dzwoniłaś?
To krucha staruszka, złamałaby się jak patyk.
Kazałem sprawdzić billingi. Dzwoniłaś do niej.
- Tak. - Z Paryża. Po co?
- Mówi mi, jak z panem postępować. - To konieczne?
Prezydent tak uważał.
Dlatego tu jestem.
Co doradziła?
Jeśli powiem, nie podziała.
Zniknęła moja doradczyni i przyjaciółka, zamordowano nam kolegę.
Po prostu odpowiedz.
Pytałam o pana reakcję, gdyby Francuzi nie współpracowali
przy zatrzymaniu Lenkova.
Początkowo odmówili.
Spytałam, czy pan się zirytuje.
Odparła, że ucieszy pana porażka Dennisona.
Stara pizda.
Myli się?
Jasne, że nie.
Co jeszcze?
W sumie tyle.
Nie mam dużo czasu.
Powiedziała: „Myśli, że gra w szachy, a to tylko warcaby”.
Brzmi autentycznie.
Miała na myśli, że komplikuje pan sprawy i dlatego jej się radzi.
Nie to miała na myśli.
Jeśli się odezwie, natychmiast dam znać.
W dupie to mam.
Mówiłeś, że odrywam ministra od Ronnie.
To trudny dzień.
Radzisz sobie o kulach?
- Nawet nieźle. - Dojdziesz tam?
Wiesz, że dużo się dzieje.
Nie mam pojęcia. Milknie pani, gdy jestem w pobliżu.
Wszyscy skupili się na Ronnie.
Wiem.
Rozmawiałam z ministrem o tym,
kto mógł stać za zamachem.
Proszę ścigać sprawców, ale niech pani spojrzy na zdjęcie.
To może być ten, który właśnie podpisał księgę.
Słucham?
Uścisnęliśmy mu rękę.
Premier.
Jak?
Margaret Roylin jest w budynku.
Nie patrz.
Lenkova najęli członkowie rządu brytyjskiego, w tym Merritt Grove.
Innych nie wymieniła, ale to musiał być Trowbridge.
Grove wymiękł, więc wspólnicy zabili jego,
a przy okazji Ronnie i prawie ciebie.
Wszystko przez to, że zadzwoniłam do Roylin.
Twarz Ronnie mam wciąż przed oczami. Nie muszę patrzeć na zdjęcie.
Mamy transport MilAir z bazy RAF-u Mildenhall.
Trumnę załaduje ośmiu marines.
Będzie nakryta flagą z ambasady.
Sekretarz Ganon przekaże ją rodzinie Ronnie w Dover.
Powinieneś siedzieć.
To zły moment, żeby mnie pouczać.
Nie powinna ci mówić.
Zabierz stąd Roylin w cholerę.
Ukrywasz kogoś, kto wie o przestępstwie,
kto mógł być zmieszany w poważną zbrodnię.
Wezmę to pod uwagę.
Wiesz, że ambasador dzwoniła do Roylin w dniu wybuchu?
- Tak. - Co mówiła w tej rozmowie?
Gdy zaczęliśmy się spotykać, uprzedziłam, że wiele nie będę ci mówić.
- Odparłeś, że rozumiesz. - Pamiętam.
To zrozum.
Zerwałaś ze mną.
Nie jestem twoim chłopakiem, tylko wiceszefem misji,
a ambasadorka i szefowa placówki CIA...
Szefowa bada sprawę ataku na Amerykanów.
Ambasadorka buduje relacje, które mogą służyć krajowi.
To jej zadanie.
- Czyli o to chodzi. - Tak.
Zachowuje się, jakby miała roznieść całą placówkę.
Sama powiedziała, że nie wybaczy sobie telefonu do Roylin
i tego, co jej powiedziała.
Bliscy pracowników World Trade Center
nie wybaczą sobie, że wypuścili ich wtedy z domu.
To nie znaczy, że pilotowali te samoloty.
Nie, to nie to samo.
Nie to samo.
Wylerowie są tacy zajebiści.
Gadają z terrorystami, ściskają się z watażkami i piją krew lamy.
Za Vayle’ów tego nie było.
Ronnie by żyło, gdyby Vayle’owie tu byli.
Tak to nie działa.
Dokładnie tak.
Byron, dajcie nam chwilę.
Dzwoniła pani do niej.
Tak.
Radziłem jej unikać.
Pierwszego dnia ewakuowałem panią z publicznej imprezy,
żeby jej uniknąć.
Ale Londyn to zwyczajna placówka. Co ja wiem?
Nie pracowałem w Bagdadzie jak prawdziwy facet.
Jeśli myślisz, że szanuję cię mniej...
Nie dbam o to, co pani o mnie myśli.
To był błąd taktyczny.
Mówiłem, kim ona jest. Pani to zignorowała.
Błąd taktyczny i śmiertelny.
- Mogę pomóc? - Nie, nie możesz.
Prezentuj broń!
Stuart jest wściekły.
Oczywiście.
- Na mnie. - I na mnie.
- Tak? - To było dobre.
„To nie twoja wina, ale i tak przeproś”.
Przeprosiłeś?
Tak.
Tak?
Nie jestem pewien.
Ja powinnam.
Dlaczego?
Roylin twierdzi, że ktoś zabił Grove’a,
bo powiedziałam jej, że jest zaniepokojony.
Korelacja to nie przyczynowość.
Nie wiem, co to znaczy. Tylko udaję, że wiem.
Mówię, że to nie twoja wina.
Powiedz to Stuartowi.
Dokopałaś się do spisku w tym rządzie.
Dorwą Lenkova, bo ktoś cię namierzył i powiedział, gdzie go znaleźć.
- Jestem wyjątkowa. - Lenkov powie, że najął go premier.
Gdyby nie mój telefon, nie doszłoby do tego.
Widzę swoją rolę, Stuart też. Ty nigdy nie widziałeś.
I nie zobaczysz.
Może kiedyś,
ale raczej nie dziś,
w końcu przyznasz: „Dopieprzałam się do ciebie.
Za samolot w Kabulu, za dom w Bejrucie, ale chyba już rozumiem.
To koszt załatwiania spraw”.
Daj mi chwilę. Nie powinieneś tu wchodzić.
- Mam iść do siebie? - Ja pójdę, możesz zostać.
Co to, kurwa, ma być?
Myślisz, że teraz ci odpuszczę?
Bo już wiem, jak to jest na wysokim stołku?
Byłam twoim przydupasem,
a teraz dojrzałam na tyle, żeby pojąć, że to koszt załatwiania spraw?
Nigdy więcej tak do mnie nie mów.
Żadnej perspektywy z drugiej strony biurka?
Przez twoje decyzje ginął personel, a teraz ginie przez moje.
Nie zaczynaj.
Śpij w drugim pokoju.
Ty śpij, materac jest gówniany.
- Poważnie? - Tak, idź.
Byłam niesprawiedliwa.
Wycofujesz się?
To przez tę pracę.
Tłumaczyłam sobie, że to przez ciebie.
Owszem.
Ta praca...
bywa moralnie obrzydliwa.
Zatem odkryłaś, że nie jestem podły z natury,
tylko przez pracę, która teraz wypacza ciebie?
Tak.
Chyba za mało się wycofałaś.
To jakiś początek.
Dziesięć lat pozwalałem ci wierzyć,
że jestem człowiekiem bez kompasu moralnego.
Przez wzgląd na ciebie.
Z życzliwości.
Nie, zrzucałeś to na mnie.
Siebie rozgrzeszałeś, a ja dźwigałam wspólne sumienie.
Mam, kurwa, prośbę. Śpij w drugim pokoju.
Nie do wiary.
Kurwa.
- Kate. - Już idę!
Dasz mi pół minuty na znalezienie jebanych okularów?
Nie zdejmę butów.
Napisy: Krzysztof Kowalczyk