POPRZEDNIO
- Ktoś cię w końcu zabije. - Chyba już próbuje.
Podnosi alarm o spisku sił specjalnych i zamachu na Romana Lenkova.
Chroni Nicola.
Natychmiast przekażę ją policji.
Jeśli jest cień ryzyka, że ktoś cię zabije, odpuść.
Dziś zaczynam procedurę z szefem sztabu obrony.
- Zrób to jutro. - Zatrzymam ją na noc.
Może coś jeszcze powie.
Lenkova najął brytyjski rząd, w tym Grove.
Innych nie wymieniła, ale to na pewno Trowbridge.
Grove wymiękł,
więc wspólnicy zabili jego, Ronnie i prawie ciebie.
Przez to, że zadzwoniłam do Roylin.
Możemy pomówić na osobności?
Zachowuje się, jakby miała roznieść placówkę.
Za Vayle’ów tego nie było.
Ronnie by żyło.
DYPLOMATKA
Na pozycji.
Dzień dobry.
Trzy tygodnie temu zaatakowano HMS Courageous.
Zginęło 41 Brytyjczyków.
Drugi atak ugodził w naszą stolicę.
Dzięki wytężonym staraniom służb bezpieczeństwa, wywiadu oraz policji
udało się zidentyfikować sprawcę.
To Roman Lenkov.
Przywódca rosyjskich najemników.
Cień Kremla.
Zeszłej nocy z mojego rozkazu siły specjalne podjęły wszelkie kroki,
by zatrzymać sprawcę i sprowadzić go do Wielkiej Brytanii.
Doszło do wymiany ognia.
Jestem tu dziś, żeby oznajmić narodowi i światu,
że Roman Lenkov został zabity.
Szokujący komunikat z Downing Street.
Premier przypisał ostatnie ataki na terenie Wielkiej Brytanii
nie Iranowi, lecz przywódcy rosyjskich najemników,
Romanowi Lenkovowi...
Roylin.
Tak.
Co?
- Nieważne. - Odnoszę inne wrażenie.
Wiedzieliśmy, że tak będzie.
O możliwości. To co innego.
Wiedzieliśmy, że przypadkiem zginie.
To była egzekucja?
Radziłabym nie...
Macie prawo i obowiązek mnie informować.
Dennison miał wszcząć dochodzenie. Powiedziałyśmy, żeby zaczekał.
Roylin nas o to poprosiła.
Wykorzystała nas.
Jak marionetki.
Jak agentki obcego mocarstwa.
- Poważnie? - Wydajcie ją policji.
- Dobra. - Nadal ją macie?
- To sprawa CIA... - Wydajcie ją.
- Ma rację. - Z całym szacunkiem, ale nie.
Premier sprzątnął naszego świadka. Wydaj ją.
Proszę to ściszyć!
Premier jest oprawcą, zleca zabójstwa jak szef mafii.
Dlatego chcę zatrzymać jego doradczynię, wspólniczkę, czy kim tam jest.
Nie wydam jej służbom, które mogły pomóc w zbrodni.
- My pomogliśmy. - Przyjęłam.
Meg Roylin zeznała, że jej kraj zaatakował własny okręt
i przeprowadził zamach, w którym zginęła osoba ze służby zagranicznej USA.
Mamy obowiązek wydać ją władzom.
Nie mamy.
Masz immunitet, jak ona i ja.
Nie w tym rzecz. Ten kraj ma prawo wiedzieć.
Poinformuję szefową CIA.
Niech ona zdecyduje, co zrobić.
Pewnie będzie wolała, żebyśmy dowiedzieli się więcej, zanim coś powiemy.
- Można coś z tym zrobić? - Przepraszam.
Za głośno!
Dziękuję.
Dennison chce panią widzieć.
Cholera.
- Odeśle mnie do domu. - Nie sądzę.
- Powstrzymałam go. - Ja też.
Ale to mnie odeśle.
Dziękuję wam obojgu.
Daj mi chwilę.
Ostatnia w pokoju?
- Co? - Nic.
- Ponoć słucha pani rad ostatniej osoby. - Ludzie tak robią, to typowe.
Czyżby?
Będzie kłopotem?
Nie.
Przepraszam.
To moja wina.
Nas obu.
Stuart.
Podejdziemy do ciebie.
- Oberwał. - Dzień dobry.
Brad Chapman. Stuart Hayford, wiceszef misji.
- Miło poznać. - Dziękuję za pańską służbę.
Brad pomaga zorganizować imprezę.
To ja dziękuję za służbę.
- Chwila. - Oczywiście.
- Katie! - Ma spotkanie.
Puk, puk.
- Słyszałaś Trowbridge’a? - Tak.
- Pojebało go? - Szok.
Przywitaj się z Bradem.
Zadzwoń.
- Co to za Brad? - Chapman, darczyńca.
Płaci za imprezę.
- Dzień dobry. - Pani ambasador.
Mam się pokłonić?
- Zacznijmy od tego. - Oprowadzę go. Dołączysz?
Chciałabym, ale jadę do ministerstwa.
Zabierz Brada.
Wspaniały budynek.
To nie najlepszy dzień. Ochrona będzie irytująca.
- Bo zabili ruskiego bossa? - Przypadkiem.
Serio?
- Rosja weźmie odwet? - Dobre pytanie.
Niestety czas nagli.
Może wspólne zdjęcie przy wielkiej pieczęci?
- Zdążymy? - Oczywiście.
Świetnie.
Brad kupił kawałek Walii.
- Nieduży. - Niemały.
- Gdzie Alysse? - U Stacy.
- Ambasador rusza za trzy minuty. - Jasne.
Dzień dobry.
Gdzie mój telefon?
Nie wiem.
Wiesz. On go zabrał.
- Zabrałeś jej telefon? - Nie.
Musimy się w to bawić?
Nie mam dostępu do telewizji, telefonu ani komputera.
Lenkov nie żyje.
Przejrzeliśmy pani SMS-y.
Przyszła pani do ambasady i namówiła ministra spraw zagranicznych,
żeby wstrzymał dochodzenie o dzień.
A raczej ja to zrobiłam.
I pani ambasador — za panią.
Niektóre SMS-y nie mają sensu.
Pewnie to zaszyfrowany rozkaz.
Dziękuję za gościnę. Chcę już iść.
Nie radzę, tam mordują ludzi.
- Jestem zatrzymana? - Chroniona.
Nie, dziękuję.
Kazała pani zabić Lenkova?
Skądże.
Powinni już kończyć.
Jak on się ma? Minister.
To był trudny poranek. Użeranie się z Rosją jest...
Tak.
Dziękuję za zaproszenie. Na obchody Dnia Niepodległości.
Drobiazg. Przyjdziesz?
Oczywiście. Ostatnio były hot dogi w niebieskich bułkach.
Jedzenie było czerwono-biało-niebieskie.
Zdecydowanie.
Przepraszam.
Nie szkodzi.
Skończyliśmy.
Będę czekał w gotowości.
Dzięki, Jonathanie.
- Bardzo przepraszam. - Niepotrzebnie.
Roylin nas zmanipulowała.
Szykowałem ostrą reprymendę,
ale okazała się zbędna.
Nicol jest skończony.
Niemożliwe.
Każdy z nich złoży wniosek o wotum nieufności.
Do lunchu zbierzemy 54 głosy.
Jeśli premier nie poda się do dymisji,
zmusimy go.
O Boże.
Zlecił egzekucję.
Nikt nie wierzy, że Lenkov zginął przypadkiem.
O cholera.
Czy ty...
Zostaniesz premierem?
Nie.
Kto wie? Może.
- Zostaniesz. - Nie.
Rozważali tę opcję, ale to nic nie znaczy.
- Kto? - Oni.
Wszyscy?
Gratuluję.
Nie chwalmy dnia przed zachodem.
Czego ci trzeba? Jak możemy pomóc?
Wasza wielka impreza jest jutro wieczorem?
Czwarty lipca? Owszem.
Jeśli Nicol sam nie ustąpi,
damy mu znać, że już czas.
- Na moim przyjęciu? - Przejdziemy na skraj ogrodu.
Nie będzie robił scen na cudzym terenie.
Oczywiście.
Za kortem tenisowym jest szklarnia.
Dziękuję.
Będziesz miał swój Dzień Niepodległości.
Rzeczywiście.
Obwinicie go o wszystko?
Śmierć 41 marynarzy?
Tak.
I zamach.
Zaczniemy od zabójstwa i przejdziemy dalej.
Słusznie.
Cierpliwość.
Uśmiechasz się. Powinnaś...
- Pohamować się. - Mądrze.
Też się uśmiechasz.
Doprawdy?
To okropne.
Większość gości przejdzie do ogrodu.
Dygnitarzy odprowadzimy do sali VIP.
Pani ambasador powinna tam zostać, aby każdy z nich mógł z nią pomówić.
- Jeśli wyjdzie, będzie chujnia. - Tak sądzimy.
- Gdzie Alysse? - U Stacy, sprawdzają listę gości.
- Ilu jest? - Ze 2600.
Pozwolisz na słowo?
Jasne. U pani czy u mnie?
U ciebie.
Mamy już 2608.
Zostaje z nami?
- Stacy tak radzi. - A ty?
- Nie wiem. - Alysse go lubi?
Cały czas pracuje u Stacy.
Przez przyjęcie?
Nie może patrzeć na biurko Ronnie.
Trowbridge jest skończony.
Partia zwróciła się przeciwko niemu. Zabójstwo to dla nich przegięcie.
Wylatuje?
Jutro.
Czy mogę?
Oczywiście.
Alleluja!
Tak.
O Boże. Wszystko wyjdzie na jaw.
Tak, prędzej czy później. Na razie chodzi tylko o Lenkova.
Lenkov był oprawcą.
Zabicie go nie czyni pariasem, tylko mścicielem.
Powinien beknąć za zabicie 40 swoich żołnierzy i urzędnika USA.
Wszystko po kolei.
W swoim czasie.
Dennison może mu oznajmić na przyjęciu.
W Winfield?
W szklarni albo gdzieś na uboczu.
- Powiedział pani? - Spytał, bo jest zajebiście uprzejmy.
Powinniśmy odmówić. Nie mieszamy się w politykę gospodarzy.
- Nie mieszamy się. - To zamach stanu.
Nie ukamienują go doniczkami.
To oficjalne, pokojowe przekazanie władzy.
Niech to zrobią w rządowym gmachu.
Proszę Dennisona o przysługi, on mnie nigdy.
Możemy się odwdzięczyć.
To żaden powód.
Prosiłam, żeby wstrzymał dochodzenie w sprawie sprzątnięcia Lenkova.
I sprzątnęli Lenkova.
Jestem mu to winna.
Uprzedź Billie.
Nie chcę zaskoczyć prezydenta.
Powinien wiedzieć o naszym gościu.
Skoro nie chcemy zaskoczeń.
Meg Roylin nie jest gościem.
Nie ma jej w budynku. To już sprawa CIA.
Dobra.
Eidra rozmawiała z szefową. Jej operacja, jej sprawa.
No nie wiem, straciłem prawą rękę.
To też moja sprawa.
Proszę pani.
Pani ambasador.
- Zaczęliśmy bez ciebie. - To kolacja?
- Konkurs wypieków. - Na przyjęcie.
- Tak czułam. - Same jabłkowe.
Jednak się różnią. Frances poprosiła o opinię.
Pani głos będzie rozstrzygający.
Jeśli ma pani chwilę.
Skłaniam się ku piątce.
- Masz faworyta? - Nie.
- Na pewno? - Kratka jest tradycyjna.
- Numer trzy? - Tak.
- Świetnie. - Kto wygrał?
- Jabłka braeburn z Idaho. - Cudownie.
Przylecą wieczorem, rano się je upiecze.
Nie skorzystamy z lokalnych sadów?
Mamy uczcić Idaho.
Sponsor prosił, żebyśmy myśleli o ekologii.
Brada szlag trafi przez ten ślad węglowy.
Idaho też, gdy się dowiedzą, że wygrali, ale nie chcemy ich owoców.
Może komitet zdecyduje?
Tak myślisz?
Zostawmy tu ciasta. Mamy w lodówce szampana?
Zawsze.
- Możemy? - Jakaś okazja?
Rocznica pierwszej randki.
Jak cudownie.
Chodźmy.
Kiedy była pierwsza randka?
Nie mam pojęcia.
Trowbridge jest skończony.
Bez jaj.
W Stanach byłby bohaterem.
Dwa kraje, które dzieli wspólny język.
- No proszę. - Mam listę ripost.
- Próbuję nimi rzucać. - Tak?
Tak.
Co?
To wypiek Ronnie.
Cholera.
Dennison zapewne będzie premierem.
Należałoby to oblać.
Prawda?
Chyba jest najlepszym,
najbardziej przyzwoitym człowiekiem, jakiego poznałam w polityce.
Dziwne, że ten jeden szlachetny nie zostaje na końcu.
Tak.
Dzwoniłaś do ministra spraw wewnętrznych?
- Nie. - A powinnaś.
Wspomnij o owocnej relacji zawodowej z Dennisonem.
Pomóż mu.
- Wykluczone. - Czemu?
Boże.
Od czego zacząć? Bo nie mieszamy się w ich sprawy?
Bo nasze ingerencje w zmiany rządów bywały różne?
To nie Kabul.
Właśnie. Nie muszę się mieszać, żeby być bliżej źródła.
Dennison ma to pod kontrolą.
Dzięki Bogu.
Ten jeden szlachetny.
Naprawdę?
Co?
Nic.
Mogłaś zabrać Brada do ministerstwa.
Pojebało cię?
Wiesz, ile wykłada na to przyjęcie?
- Nie chcę wiedzieć. - 300 000 $.
- Na 4 lipca? - Tyle to kosztuje.
Co im serwujemy?
- Roladki z homara. - Czemu?
Brad jest z Maine.
Będzie pierwszym dużym darczyńcą twojej kampanii.
Proszę, wsuwaj jebane homary.
Jakiej kampanii?
- Nie róbmy tego. - Wiceprezydenckiej?
- „Wiceprezydenckiej?” - Nie startuję.
Wszyscy są zgodni, że nie zrobię kampanii.
Wślizgniesz się tylnym wejściem...
Kurwimy się, żebym dostała stołek, na którym nikt mnie nie chce?
Środki na wojnę gromadzi się latami.
Nie powinniśmy wyprawiać przyjęć za 300 tysięcy.
To nieprzyzwoite.
Szlachetny człowiek podałby popcorn i kazał wszystkim wypierdalać.
Oby w sieci nie krążyły fotki ambasadorki serwującej 4000 roladek z homara.
Podatnicy uznają, że to z ich kasy.
- Z kasy Brada. - Super.
Dołączymy chorągiewki: „Brad stawia”.
Mogą być: „SunFide stawia”. Trafi na banery.
Nie zaczynaj.
Komitet zwrócił się do mnie, bo ty nie wyczarujesz dużego sponsora.
Nie chcą ci mówić o jutrzejszej próbie z obawy, że nie przyjdziesz.
Zechce pan czynić honory?
Może ty.
- Proszę. - Dziękuję.
Dziękuję.
„Dzwon nie jest dzwonem, póki nie zabije.
Pieśń nie jest pieśnią, póki nie zabrzmi.
Miłość jest w sercu nie po to, by tam pozostała.
Miłość nie jest miłością, póki nie zostanie ofiarowana”.
Dziękujemy.
4 LIPCA
- Świetnie sobie radzisz. - Coraz lepiej.
Ponoć trzeba opierać się na rączkach, żeby nie uszkodzić pach.
Tak, wiem.
Poradzisz sobie?
Nie wbiją się w trawę. Mają szerokie końcówki.
Pytam, czy wytrzymasz.
Mam 2800 osób na czterogodzinnej imprezie.
Kule to moje najmniejsze zmartwienie.
Fajerwerki przypominają eksplozje.
Lepiej się przygotować.
Rozmawiałaś z ochroną premiera?
- Tak. - Wykręci się?
Możliwe, ale ponoć trzyma się grafiku.
Miał dziś sporo wystąpień.
- Ludzie buczeli? - Reakcje są słabsze, niż sądziłam.
Deputowani się oburzają, ale opinia publiczna nie.
Ludzie chyba nie wierzą, że to był wypadek.
Nie wiem, dziwna sprawa. Zaproponowałam większą ochronę, odmówili.
Ktoś chce wziąć go na stronę na przyjęciu.
- Dobrze. - Do szklarni.
- Zabezpieczę teren. - Nie, ma być dyskretnie. Tylko ci mówię.
Jeśli ma być pusto, muszę wysłać ludzi.
- Dlaczego? - Goście się tam bzykają.
Na przyjęciach?
Upijasz 3000 osób, czego się spodziewasz?
Jak ich uprzedzić?
Niech się rozglądają.
Jeśli ktoś będzie się bzykać pod stołem z sadzonkami,
niech idą gdzieś indziej.
- Albo pozwól zabezpieczyć teren. - Dobrze.
Co z naszym gościem?
Dobrze.
No i?
- Mów. - Wolałabyś nie wiedzieć.
- Dlaczego? - Żeby się wyprzeć.
Co powiedziała o zabójstwie?
Powiedziała:
„Zrobiłam to, jestem potworem”.
Eidro.
Powiedziała: „Chcę wyjść”.
Naprawdę?
Tak.
I wyszła?
- Nie. - Dlaczego?
Nie możesz jej trzymać wbrew jej woli.
Oczywiście, że nie.
Eidro.
Nie.
- Eidro. - Cześć.
Jest pani potrzebna?
Nie.
Przejrzała pani mowę?
Jeszcze nie.
- Ale ma ją pani? - Tak.
Na wszelki wypadek.
Dziękuję.
Rozmawiałem z Billie.
Cieszy się, że Trowbridge jest na wylocie.
Najwyższa pora.
Ale nie cieszy jej plan ministra.
Skąd wie?
Powiedziałem jej. Nie chciałem niczego ukrywać.
W jakim sensie nie cieszy?
W sensie „niech minister robi to u siebie”.
Biały Dom mu zabrania?
Zdecydowanie wolałby nie ingerować.
Zabrania czy tylko nie aprobuje?
- Dopytaj, proszę. - Proszę pani.
Do Billie trudno się dodzwonić.
- Rozmawialiśmy przed godziną. - Mogę sama zadzwonić.
To ważne, prawda?
Tak.
Chcę jasnej odpowiedzi.
Zadzwonię jeszcze raz.
Stuart Hayford.
- Ile mam czasu? - Trzy minuty.
- Jak się czujesz? - Nie pytaj za każdym razem.
Co tam?
Ambasador pyta, czy zabraniasz przewrotu pałacowego,
czy tylko nie pochwalasz.
W czym problem?
Mówi, że Dennison nigdy o nic nie prosił,
więc ona chce się zgodzić.
Dobra.
Nienawidzi Trowbridge’a i cieszy się, że dojdzie do tego w jej domu.
Potem będą z Dennisonem tańczyć do Wiedźma nie żyje.
W porządku. Ty możesz wymachiwać kulami do taktu.
- Popierasz to? - Nie, ale szkoda mi energii.
- Martwisz się? - Tak.
To spytaj jeszcze Ganona.
Nie chcę iść dalej.
Wyjdzie, że rzucam jej kłody.
A nie rzucasz?
Pyta, czy zakazujesz.
Nie. Pozwól jej dopiąć swego.
To wszystko?
Chyba tak.
Za chwilę wyląduje tu śmigłowiec.
To wszystko. Idź.
Sypiasz choć trochę?
Wystarczająco.
- Uzależniłeś się od prochów? - Nie.
Brzmisz jak zbity Stewie.
Może to stres pourazowy. Jeśli coś się dzieje, chcę wiedzieć.
Jest złym materiałem.
W jakim sensie?
Na wiceprezydentkę.
Bo nie chce czy nie da rady?
Pewnie jedno i drugie.
Jest niezdyscyplinowana, rozkojarzona i wlepiona w ministra spraw zagranicznych.
Coś się dzieje?
Jeśli ma romans z ministrem...
Nie, nie ma.
Dlaczego więc nie nadaje się na wiceprezydentkę?
Ślini się na myśl o idach marcowych na pikniku.
- Spędza z nim sporo czasu. - Taką ma pracę.
- Wiem, ale... - Mamy z nią problem?
- Jako ambasadorką? - Na początek.
Nie.
Jeśli coś się dzieje, masz mówić.
Nie dzieje się.
Tylko...
Stewie, co ty odstawiasz?
Zadałaś pytanie, odpowiedziałem.
Trzeba to uprzątnąć. Za chwilę przybędą goście.
Nie chcę tu widzieć nikogo poza obsługą parkingu.
Mój wzrok sięga daleko, wszędzie widzę auta usługodawców.
Pensy policzy uściski. Moczymy co 250.
- Długo mam trzymać? - Dłużej.
Już boli.
To dla zdrowia.
Dobra.
Będę też wycierać.
Poradzę sobie.
Świetnie.
Bramę otwieramy o 19.00. Powitania do 21.00.
- Mowa przed fajerwerkami. - O 21.45.
Następnie Alysse mnie zastąpi.
Jesteś na bieżąco?
Tak.
Nie było jej ostatnio.
- Zajmowała się właśnie tym. - Ja też będę.
- Mamy dużo personelu. - Nie możesz nadzorować całego wieczoru?
Muszę wyjść.
Planowałeś to rok, masz ważniejsze sprawy?
Fajerwerki huczą jak bomby, wolę tego nie słyszeć.
Dziękuję wszystkim.
Przepraszam cię.
- Nie pomyślałam. - Zdarza się.
Pani ambasador. Proszę wybaczyć,
ale czy może pani podziękować ode mnie premierowi?
- Za co? - Pozbycie się tego strasznego człowieka.
Lenkova?
To namiastka sprawiedliwości za Ronnie
i biednych marynarzy, i oczywiście pana Wylera.
Oczywiście.
- Wspaniale. - Nie spojrzałeś.
We wszystkim wyglądasz świetnie.
Fajerwerki o 21.45.
Rozmawiałam z Frances. Pokój bezpieczeństwa jest dźwiękoszczelny.
Możesz tam przeczekać.
- Myślisz, że spanikuję? - Bywa.
Katie.
Nie musisz oglądać wybuchów i udawać, że ci miło.
Nic mi nie będzie.
- Stuart wyjdzie. - Dla mnie to nie pierwszyzna.
Dennison i jego świta przejdą do szklarni, żeby zrobić swoje.
Godne fajerwerków.
- Tak. - Kto jest w szwadronie śmierci?
Minister obrony, finansów, rzecznik dyscypliny klubowej.
- Kline? - To rzecznik?
- Tak. - Dobra.
Chyba nie należy do świty.
- Dlaczego? - Bo odwołał wizytę.
Monitorujesz listę gości?
Tylko przeglądam.
Pomyślałem, że tego nie zrobisz, więc cię wyręczyłem.
Kline, Steven, whip Partii Konserwatywnej.
Potwierdził przybycie, o dziewiątej rano anulował.
To źle wróży dla szlachetnego.
Dlaczego?
Unik w ostatniej chwili?
Może stchórzył?
Ma jakieś 60 głosów poparcia.
Da radę bez Kline’a Stevena.
Po sieci krąży filmik.
Trowbridge jako święty Jerzy zabija smoka.
Lenkov jest smokiem?
#NieCancelujcieOdwagi.
Powiedz Dennisonowi o whipie.
Może nie wiedzieć, będzie niezręcznie.
Nie mieszam się w to.
Albo wręcz przeciwnie. Tylko tobie może ufać, tak?
Stuart chce, żebym cały wieczór była w strefie VIP.
I słusznie.
Ty tak nie robiłeś. Byłeś wszędzie.
- Zawsze się o to czepiałaś. - Możemy przestać?
- A konkretnie? - Podważasz wszystko, co mówię.
Mówię, co myślę.
Dobra.
Zaraz przyjdę.
- Pensy. - Cześć.
Anu Kapoor ze spraw zagranicznych.
Miło cię widzieć.
Ciebie zawsze.
- Carl Meeser. - W sumie.
Rozwalone kolana, żona nie żyje.
- Przestań. - Osiem miliardów szuka frajdy.
Nie wejdzie w to.
W takim stroju w Bagdadzie?
Niemożliwe. W lipcu jest za gorąco.
Przyjęcie było w lutym, a sala wyglądała zupełnie inaczej.
- Spodziewacie się odwetu? - Z Rosjanami bywa różnie.
Zestrzelą brytyjski samolot
albo będą udawać, że nie znali Lenkova.
Czyli brak wieści to dobre wieści.
Kochamy brytyjskie jabłka, ale to uczczenie stanu Idaho.
- Jadłeś bramleye z Nottinghamshire? - Niestety nie.
- Cierpkie, twarde, idealne na ciasto. - Sprawdzę je.
- A knobby russet? - Nie.
Laburzysta z Brighton.
Przemawiał dziś rano.
Zjechał premiera za to zabójstwo.
Dzwoni żona laburzysty, że wyborcy obrzucili ich dom jajkami.
- Wyborcy laburzystów? - Owszem.
Nic dziwnego, to jak likwidacja bin Ladena.
Nie krytykuj bohatera narodu.
- Wyjdziesz na dupka. - W Stanach, ale tu jest inaczej.
Pozwolimy zrobić fotkę, żeby dał nam spokój?
Oczywiście.
Rozumiem, ale Warren ma obawy, ja również.
- Bez przewagi liczebnej to samobójstwo. - To ostrzeżenie.
Może sam zrezygnuje.
Może.
Wtedy daj znać.
Wybacz, Austin.
- Witaj. Próbowałeś homara? - Nie.
Nie wyglądało dobrze.
Wycofał się.
Zbyt wywrotowe dla niego.
Whip nie przyjdzie. Mówił ci?
Panie ministrze, zna pan pana Chapmana?
- Miło mi. - Miło poznać.
Panie premierze.
Pani ambasador już idzie.
Trochę się ociąga.
- Mamy problem z naciągiem. - Słucham?
Zdaje się, że się poluzował.
Nic nie rozumiem.
Lewe ramiączko.
Cholera.
Tu jest.
- Witamy. - „Piekło opustoszało, diabły są tutaj”.
Duża frekwencja.
Dziękuję za przybycie, sporo się dzieje.
- Jest idealnie, mam co świętować. - Tak?
Zaproszono mnie na fetę jeszcze większą od tej.
Wspaniale.
Owszem.
W Szkocji.
Pierwsza minister zaprosiła mnie na coś.
Zasnąłem, gdy to opisywała.
Nie była moją fanką, więc doceniam.
Było dość ciężko.
Całe Whitehall oskarżało mnie o egzekucję Lenkova.
- A teraz zbieram pochwały. - Winszuję.
- Chcesz pojechać? - Do Szkocji?
Piękny kraj, pomijając depresję sezonową i upojenie alkoholowe.
Co ty na to?
Teraz mówisz „tak”.
- Jasne. - Wyśmienicie.
Halu Wylerze, zabieram twoją żonę do Szkocji.
Lepiej dołącz i mnie pilnuj.
- Edynburg? - Inveraray, siedziba książąt Argyll.
Chwileczkę.
Byłam w potrzasku. Wykręcę się.
Szkocka pierwsza minister pochwala Trowbridge’a.
To obłęd.
Współspiskowcy się wycofują.
Nicol triumfuje, a ty bijesz mu brawo.
Razem z ocalałym Halem.
- Wykorzystuje was. - Chodźmy w zaciszne miejsce.
- Po co? - By porozmawiać ciszej.
Odpuść na kilka dni.
Poczekaj na dowody.
Poplecznicy wrócą.
Nie wrócą. I nie muszą.
Sam to zrobię.
To nie jest dobry pomysł.
Kiedy powiem światu, że Nicol zlecił atak na własny lotniskowiec,
prasa zacznie drążyć.
- Znajdzie dowody. - Przekreślisz karierę.
- Warto. - Nie.
Nigdy nie miałem takiej sposobności.
Nie sposób nad nim zapanować.
Można tylko wybrać moment samospalenia i liczyć, że to coś zmieni.
Dennison złoży dymisję, żeby to nagłośnić.
Ja pierdolę.
Po zabiciu Lenkova Trowbridge został bohaterem.
- Nawet Szkocja całuje go w dupę. - Dlatego jedziemy?
Sprzątnął jedynego świadka.
Jest nowym mesjaszem.
Teraz jesteśmy jego świtą?
Ozdóbkami. Jebanym fanklubem.
Kate, nie możesz... Musimy zadbać o wizerunek publiczny.
Chcesz mu odmówić?
Bo to słaba reklama dla przyszłej wiceprezydent?
Bardzo słaba.
- Zdaniem Frances Hal ma mówić. - Co?
- Tylko cię przedstawię. - Dam radę.
- Małżonkowie tak robią. - Poradzę sobie.
- Gdzie jest? - Co?
Przemówienie.
Dzięki.
Witam wszystkich.
W naszej nowej chacie!
Jakoś przywyknę.
Kochamy cię!
Dobra, uspokójcie się.
Miles, Erica, widzę was. Ciszej tam.
Dziękuję wszystkim za przybycie.
Wielkie podziękowania dla Brada Chapmana
i SunFide za królewską ucztę.
Nie jestem główną atrakcją.
Już od jakiegoś czasu.
Ale nie mógłbym być bardziej dumny
z występu w roli oficjalnego małżonka ambasador Katherine Wyler.
- W porządku? - Napisali bardzo głupią mowę.
Wesołego czwartego lipca!
Co za wieczór.
Demokracja w najlepszej odsłonie.
Dwa wspaniałe narody świętują partnerstwo wykute w ogniu.
Separacja 250 lat temu nie była łatwa.
Hal i ja jesteśmy wdzięczni
i zaskoczeni, że zaprosiliście nas z powrotem.
Pierwszy na moim stanowisku był John Adams.
Powiedział, że ten dzień należy uczcić
uroczystymi aktami oddania Bogu Wszechmogącemu.
Mamy sporo do nadrobienia.
Nie wiem, czy to, co tu dziś widziałam, jest aktem oddania Bogu.
Akty oddania, owszem. Ale nie wiem czemu.
Zuch dziewczyna.
Brian. Wezwiesz Lucasa?
Auto pana Hayforda, proszę. Za chwilę będzie.
Przepraszam, czekam na auto już 15 minut.
- Przykro mi. - To mnie jest przykro.
Cztery osoby dostały auto przede mną. Na pewno są ważniejsze ode mnie.
Najpierw pani auto.
Jest w drodze.
Już to słyszałam, a widzę tylko inne wozy.
Panie Hayford.
Nie do wiary.
Pracuję tu, mam priorytet.
Widzę.
- Gdzie jej auto? - Zapodzialiśmy kluczyki.
- Naprawdę? - Załatwimy to.
Już jedzie, ale zaczekam z panią.
- Nie musi pan. - Jako ich szef muszę.
Jeśli zgubią auto, będę musiał odkupić.
Nie trzeba.
Nie będę czekał, ale postoję pięć minut.
Żeby spać spokojnie.
Pracuje pan z jakimś Henrym?
- Jakim? - Henrym Brodym.
- Pracuje pan w ambasadzie? - Tak.
Henry Brody ponoć też.
Mamy 800 pracowników.
- Na pewno skłamał. - Czemu?
Nie umiał opowiedzieć o swojej pracy.
- Podejrzane. - Mógł mówić prawdę.
O niektórych zadaniach trudno mówić.
Albo jest żonatym agentem ubezpieczeniowym i próbuje szczęścia za morzem.
- Gdzie jej samochód? - Robimy, co możemy.
- Zgubili kluczyki. - Co?
Podwieziemy panią. Rano odbierze pani auto.
Nie, dziękuję.
Jestem wiarygodny. Odpowiadam za gości. Proszę wsiadać.
Nie wsiadam do aut z obcymi, którzy na mnie krzyczą.
- Nie krzyczę. - Nie?
- Spieszę się. - Wezwę jebanego ubera.
Boję się fajerwerków.
Najsmutniejsze, co w życiu słyszałam.
- Zrobi to pani dla mnie? - Dobra, wsiądę.
- W porządku? - Tak.
- Wejdźmy do budynku. - Nie.
Czujesz moje żebra?
Tak.
Oddychaj ze mną powoli.
Wdech.
Wydech.
Spójrz na mnie.
Wdech.
Wydech.
Wdech.
Wydech.
Już dobrze.
- Już dobrze. - Dobrze.
Już dobrze.
Napisy: Krzysztof Kowalczyk