Zeszłej nocy z mojego rozkazu siły specjalne podjęły wszelkie kroki
w celu zatrzymania Romana Lenkova.
Nicol jest skończony. Złożą wniosek o wotum nieufności.
Jeśli premier nie poda się do dymisji, zmusimy go.
Dennison może mu oznajmić na przyjęciu.
Powinniśmy odmówić.
Prosiłam, by wstrzymał dochodzenie w sprawie Lenkova.
Jestem mu to winna.
- Nie nadaje się na wiceprezydentkę. - Nie chce czy nie da rady?
Jedno i drugie.
Dziękuję za gościnę. Chcę już iść.
Nie radzę, tam mordują ludzi.
- Jestem zatrzymana? - Chroniona.
Witamy.
Tu jest.
Zaproszono mnie na fetę jeszcze większą od tej.
W Szkocji. Chcesz pojechać?
Poczekaj na dowody, poplecznicy wrócą.
- Nie muszą. Sam to zrobię. - Przekreślisz karierę.
- Warto. - Wcale nie.
Przepraszam, czekam na auto już 15 minut.
- Podwieziemy panią. - Nie, dziękuję.
Boję się fajerwerków.
Najsmutniejsze, co w życiu słyszałam.
Wsiądę.
DYPLOMATKA
- Przepraszam. - Ja przepraszam.
Dzień dobry.
Carl był u fryzjera.
Dzień dobry wszystkim.
„Świętujmy z pompą i paradnie,
z ogniskami i iluminacjami”.
Dzień dobry.
Panie i panowie, ojcowie założyciele mogą być z nas dumni.
Ambasadorzy z całej strefy Schengen
podeptali nam trawnik.
Zanim pójdziesz do siebie, pani Park chce cię widzieć. Jeśli możesz.
A mogę.
„Świętujmy z pompą i paradnie,
z ogniskami i iluminacjami”.
Siadaj.
Wszystkim każesz siadać czy chodzi o różnicę wzrostu między nami?
Skoro mnie rzuciłaś, będę patrzył sobie z góry.
Może odzyskam godność.
Utrudniasz.
Mam prawo, jako odrzucony mężczyzna.
Nie cieszysz się, że jestem w fazie żartów?
Wybacz.
Co ty odpierdalasz?
„Wszyscy tam kłamią.
Po twoim widać, że ściemnia. Gorzej, gdy wyglądają na szczerych”.
- Nie wierzę. - „Stany mają w dupie demokrację.
Liczą się tylko placówki operacyjne w Europie”.
Zwariowałaś.
„Moja szefowa to najgorszy typ narcyza.
Uważa się za socjalistkę”.
- To nie moje słowa. - Puścić ci?
- Nagrała to? - Tak to działa.
- Słuchałaś? - Tak.
- Skasuj to. - Nie.
- Natychmiast. - Nie.
Nakręciłaś sekstaśmę! I biuro etyki przymknie oko?
Sekstaśmę?
- Z obrazem? - Z nią?
- Nasłałaś ją. - Nie na rżnięcie!
- Miała cię spić i gadać o Ameryce. - To jest nadgorliwa.
Ja pierdolę!
- Żalisz się? - To nieprofesjonalne.
- Mówisz o mnie czy o Georgii? - To nie jej imię.
Ogarnij się.
To nie jest normalne po zakończeniu związku.
Polecono mi cię sprawdzić,
bo ostatnio nie jesteś sobą.
Ciekawe dlaczego.
Bez znaczenia.
Kogo rekrutuje Rosja?
Ludzi, którzy oberwali za swój kraj.
Kate Wyler myśli, że Rosjanie mnie przekabacą?
Nie.
Billie Appiah.
Zachowywałem się nierozważnie.
Chyba mam do pani żal o to,
co się stało Ronnie.
To wpływa na moją pracę.
Nienawidziłam Hala tak bardzo, że nie mogłam funkcjonować.
Przestałam rejestrować dźwięki.
Gubiłam się na spotkaniach, bo nic do mnie nie docierało.
Zrozumiem, jeśli zechcesz odejść.
Codziennie musisz mnie oglądać i mijać biurko Ronnie.
Nie pani zabiła Ronnie.
Tak, wiem.
A Hal nie zabił przemiłego Amira.
Ani dziewczynki Paulette.
W sumie była kobietą...
ale była bardzo młoda.
Byli dla nas jak dzieci.
Wszyscy.
Wy też.
W każdej ambasadzie.
Małżeństwa rozpadają się po stracie dziecka.
Hal i ja mieliśmy setki dzieci naraz.
I niektóre z nich...
Hal mówił: „Znają ryzyko.
Nazywają nas drugą armią. Wiedzą, na co się piszą”.
To nie pomaga.
Teraz ty jesteś mną...
A ja Halem.
Nie jest pani.
Poniekąd jestem.
W końcu będziesz musiał osądzić,
czy w ogólnym rozrachunku czynimy dobro.
Może nie.
Wtedy zdecyduj, czy chcesz zostać, czy nie.
Uszanuję obie decyzje.
Jeśli zostaniesz,
będziesz musiał ukrywać nienawiść.
Nawet przed sobą.
Tak pani robi z Halem?
Nie, nadal go nienawidzę.
A zatem?
To małżeństwo.
A to nie.
Chcę się widzieć z Meg Roylin.
Dennison poda się do dymisji.
Dlaczego?
Chroni pani premiera, rozumiem.
- Chronię kraj. - Wszystko jedno, to koniec.
- Dennison pójdzie do prasy. - I co powie?
Że Nicol zaatakował własny okręt?
- Tak. - Nie zrobił tego.
Meg, to musi się skończyć.
Tak, to był brytyjski atak na brytyjski okręt.
Tak, zamieszani byli członkowie rządu.
- Ale nie Nicol. - Przestań dla niego kłamać.
Szkocja może działać.
To pobudzi ruch niepodległościowy.
- Powstrzymaj Austina. - Ty to zrób.
Powiedz prawdę, żeby on nie musiał.
Nie dorosłaś jeszcze, żeby zrozumieć?
Więc wyjaśnij.
Szefowa placówki chce cię wydać policji.
Dla was też lepiej, żebym tu została.
Muszę wiedzieć więcej.
Mój ptasi móżdżek tego nie udźwignie?
Nie.
Zafiksujesz się na detalach, nie uwierzysz w sedno.
Uznasz, że masz obowiązek działać.
Jesteś tu nowa.
Zechcesz pokazać, że przestrzegasz reguł.
To powiedz mojemu mężowi.
Nie.
Już to robiliśmy.
Zwykle sonduję dla niego. Teraz jego kolej.
Myślę, że nie.
Sądzi, że będę chciała to zgłosić.
On nie jest zobligowany.
Dobre intencje, zły pomysł.
Nauczyłam cię sceptycyzmu wobec Hala.
- Owszem. - Zaprzeczam temu.
- To brzmi podejrzanie. - Tak.
Moje małżeństwo to ruina w wielu aspektach,
ale znamy kilka sztuczek.
Może jest przewrażliwiona albo znów nami manipuluje.
A może jest coś, o czym nie powinniśmy wiedzieć.
W razie kłopotów Hal nie stanie przed Kongresem.
Nie powie ci?
- Nie. - Szeptem w łóżku?
Nie, i nie będę pytać.
Minęły trzy dni.
Nic nam nie powiedziała.
Jeśli nie chcesz jej torturować, nie mamy innego wyjścia.
Howardzie?
Do ambasady?
Nie zgodzi się tutaj.
A gdzie sobie życzy jej wysokość?
Nie wiem, nie w placówce CIA.
Naprawdę mam jej dość.
Jeśli nie powie mu czegoś ważnego,
wydasz ją policji.
Przepraszam, byłam na dole.
U Stacy?
Tak.
Chcesz się do niej przenieść?
- Nie. - Jest świetna.
- Pracuję dla pani ambasador. - Tak, ja też.
Zacznijmy to okazywać.
Neil zostanie ze mną.
Dobrze.
Będzie potrzebował biurka.
Koczuje pod moimi drzwiami.
Może usiąść przy biurku Ronnie.
Dzięki.
- Mam mu powiedzieć? - Nie.
- Zaprowadzić go? - Nie.
Zajmę się tym.
Usiądź tam.
To miejsce dla gości.
- Dlaczego on? - Cicho.
Nie możesz wydać jej policji.
Dennison nie może podać się do dymisji i ogłosić, że premier zlecił atak.
Trowbridge nie brał w tym udziału.
To wszystko?
- Członkowie rządu tak, ale nie on. - Już to mówiła.
Powiedziała więcej.
- Na przykład? - Niech sama wam powie.
O to chodziło, żebym nie usłyszała od niej.
Robię swoje.
Odsiewam to, co nie ma znaczenia.
Trowbridge nie był zamieszany.
Rozgrywa cię.
Nie sądzę.
- Dlaczego? - Podała inne nazwiska.
Nie tylko Grove’a. Podała wszystkie nazwiska.
Nie chciała mi tyle powiedzieć.
To sporo zmienia.
Potrzebuję auta.
Na pewno?
Tylko tę część.
Druga jest nieistotna.
Powiedziałam, że Grove najął Lenkova,
żeby zmontował atak na brytyjski okręt.
Nie Grove go najął,
tylko ja.
Mów dalej.
To HMS Courageous.
Lenkov miał użyć min dywersyjnych,
magnetycznych.
Umieszcza się je tak,
by nie wyrządziły większych szkód,
i wycofuje się przed detonacją.
Nic nadzwyczajnego.
Stosowano to w Zatoce.
- Zdarzało się. - Nie raz.
Dwa metry pogiętego metalu
i ogromne wzburzenie.
Taki był cel.
Szkocja chciała odejść, Wielka Brytania się chwiała.
Rosjanie zaatakowali.
Zamach na demokrację na dwóch kontynentach.
Należało coś zrobić.
I wybrałaś to?
Nie tylko ja...
Trzymajmy się tematu.
Dwie rzeczy nie wypaliły.
Po pierwsze, nie mieli min dywersyjnych.
Wzięli, co było pod ręką.
Mały pocisk przeciwokrętowy.
W normalnych warunkach powstałaby większa wyrwa, i tyle.
Po drugie, HMS Courageous miał uszkodzony wał napędowy.
Aby się do niego dostać,
załoga przepompowała paliwo stąd
do zbiorników w hangarze pod podkładem.
Tutaj.
Tam uderzył pocisk.
Trafił w 120 ton oleju napędowego.
Chryste.
Nikt nie miał ucierpieć.
Jak mawiają winni.
Efekt był znacznie większy, niż chcieliśmy.
Kto konkretnie?
Wolno mi pytać czy to ta zakazana część?
Nie premier.
Grove brał w tym udział, ona i niejaki Lenny Stendig.
Skrajnie prawicowy poseł, którego trudno kontrolować.
Byliśmy zdruzgotani.
A Grove spanikował.
Skontaktował się z tobą, o czym mi powiedziałaś.
Baliśmy się, że poprosi o azyl i się przyzna.
Poprosiłam Stendiga, żeby coś zrobił.
- I zrobił. - Miał pomówić z Grove’em.
Naprostować go.
Sięgnął po inne środki.
Podczas spotkania Grove’a z tobą i waszymi ludźmi
Stendig podłożył bombę w aucie Merritta.
Nicol o niczym nie wie.
To był mały plan uknuty w kryzysie.
Ale wszystko poszło źle.
Będę pokutować za to do końca życia,
ale Nicol nie może za to oberwać.
Ani Zjednoczone Królestwo, ani Austin.
Trzeba go powstrzymać.
Tak to wygląda.
I to tylko część?
Najbardziej istotna.
Wierzysz, że Trowbridge jest niewinny?
Tak.
To ta wasza sztuczka?
Niefajna.
- Katie... - Żadna Katie.
Ja zdecyduję, czy ją zatrzymamy. Muszę wiedzieć więcej.
Kilka osób wiedziało i zginęło.
Chcesz też zginąć?
Przyjmijmy na razie,
że Trowbridge o niczym nie wiedział.
Dobra.
To mu powiedzmy.
Niech ona mu powie.
Jeśli jest niewinny i dowie się, że babunia wysadziła mu okręt,
wpadnie w szał.
Albo będzie udawać.
Wiem, że nie lubisz podsłuchów.
- To nie zabawka. - To ryzykowne.
- Serio? - Są dwie możliwości.
Jest niewinny, a sprawa jest popaprana.
Albo jest winny i udaje. Jedno jest pewne...
Wyjdzie i zadzwoni.
Tak?
Jeśli jest niewinny, zawiadomi policję.
Jeśli jest winny – do prawnika.
Stawiacie na szali moją pracę, całą karierę.
Przepraszam.
Nie powinniśmy.
Wybacz.
Czyli nie?
A co z Austinem?
Trzeba go przekonać.
Czego oczekujesz? Straciłam całą wiarygodność,
gdy kazałaś go poprosić, by się wstrzymał na jeden dzień.
Nie rozkładaj rąk przez małe spięcie.
On zrozumie.
Też popełniał błędy.
Czyżby? Jest bardzo szlachetnym człowiekiem.
Co?
Wieczorem muszę gdzieś być, mam mało czasu.
Premier zaprosił mnie i Kate do Szkocji.
- Słyszałem. - Kate chce, byś pojechał.
Nie tym razem. Ale dzięki.
Musisz.
Mówisz dokładnie jak ona.
Zamierzasz jutro złożyć dymisję. Lepiej zaczekaj.
Jesteś dobrym ministrem, nie mówię tego często.
Ale gówniany z ciebie strateg. Coś ci poradzę.
Jeśli chcesz przekreślić karierę i oskarżyć premiera o zamach,
co może spowodować upadek imperium,
daj sobie jeszcze dzień.
Odwlekam wszystko, odkąd objąłem urząd.
Jeśli gadzina ma zdechnąć, trzeba ściąć jej łeb.
Chryste.
Naprawdę czas na mnie. Dzięki, że wpadłeś.
Posłuchaj.
Jedź do Szkocji ze mną, Kate i premierem.
Wyświadcz mi przysługę, bo cię o to proszę.
I myślę, że się zgodzisz.
- Tak myślisz? - Owszem.
Ponieważ obaj wiemy,
że w dniu, gdy ucierpiałem w zamachu w twoim wspaniałym mieście,
ty zamierzałeś zerżnąć moją żonę.
- Do zobaczenia w Szkocji. - Będzie fajnie.
- Mocno się trzyma. - Tak.
- Nie wierć się. - Nie wiercę.
- Chcesz sam? - Nie.
- Kurwa. - Już, gotowe.
Teraz.
Jak wygląda?
Dobrze.
- Maże się? - Nie.
Zastrupiało. To dobrze.
- Zostaw. - Dobra.
- A jeśli Trowbridge nie zadzwoni? - Każdy dzwoni.
Wierzysz jej?
Że nie tak miało być?
Z lotniskowcem? Nie wiem.
- Pojebana psycholka. - Myśli nieszablonowo, to pewne.
- Ile to kosztuje? - Atak?
- Mniej więcej. - Nie mam pojęcia.
Spytaj ją.
Raczej nie wypisała czeku.
Kazała komuś uruchomić środki w banku gdzieś na Seszelach.
Ile by kosztowało w Kabulu?
- Jakieś 45 centów. - Poważnie. Sto tysięcy?
Za pocisk przeciwokrętowy? Mniej.
Nie uważasz, że jest pojebana?
Nie wiem. Ale błędy się zdarzają.
Dlaczego jej wierzysz?
Nie w tym rzecz. Po prostu chcę poznać prawdę.
- Dziwnie się zachowujesz. - Wystarczy tego na dwie noce w Szkocji?
Może mi powiedz, co naprawdę się odpierdala.
Co przemilczałeś.
Przestań.
Może mogę wiedzieć.
Ja nie drążyłem, gdy coś ukrywałaś.
- Czemu nigdy nie pytałeś? - Bo ci ufałem.
Ja ci nie ufam.
I tyle.
Ty sobie ufasz?
Będziesz wredna, bo nie postawiłaś na swoim?
Nie jestem wredna.
Kocham cię, ale tu nie chodzi o zaufanie.
Na pewno rozumiesz.
Muszę coś zjeść, irytujesz mnie.
Czy pan Wyler może dostać śniadanie na górę? Dzięki.
To cały personel?
Dom, posiadłość, to wszyscy?
Tak, zgadza się.
Świetnie sobie radzicie. Przepraszam.
- Niepotrzebnie. - Od zamachu atmosfera w Waszyngtonie...
- Tak. - Czuć napięcie.
Ochrona nie chce ryzykować.
To żaden kłopot.
- Długo pan tu pracuje? - Siedemnaście lat.
„Rosja żąda od ONZ potępienia bezprawnej egzekucji
rosyjskiego cywila”. Tak określają Lenkova.
Dotrą za kilka minut.
Tak.
Rozmawiałem z panią ambasador.
Mówiła ci?
Nie.
Przeprosiłem.
Obiecałem, że wezmę się w garść.
Rozumie. Przerabiała to, co ja.
Super.
- Co powiedziałaś Billie? - Nie gadałam z nią.
Wobec tego co jej powiesz?
Nie wiem.
Dostanie kopię taśmy?
- To tak nie działa. - Wyjaśnij, jak działa.
Jak to przedstawisz mojej przyjaciółce, którą znam od 25 lat?
Popełniłam błąd, w porządku?
Billie poprosiła, żebym sprawdziła, czy z tobą wszystko gra.
Nie zachowywałeś się normalnie.
Ale nie prosiła mnie, żebym...
- No wiesz. - Nęciła mięsem.
Nie mów tak.
Jaki jest fachowy termin na nęcenie seksem pracownika służby zagranicznej?
Próbuję przeprosić, możesz dać mi chwilę?
Z zasady nie powinnam tego robić.
To był błąd.
Oboje popełniamy błędy.
- Rozstanie było błędem? - Nie chcę tego ciągle roztrząsać.
Nigdy tego nie wyjaśniliśmy.
Oznajmiłaś mi to, a ja osłupiałem, jakbym dostał obuchem w głowę.
Powiedz jej, że tu jestem.
Witamy.
- Dotarli państwo. - Tak.
Urocza przejażdżka.
Premier rozmawia z rodziną jednej z ofiar
z HMS Courageous.
Są wdzięczni za załatwienie kwestii Lenkova.
Oczywiście.
Każdy wybiera oręż i walczymy o kolację.
- Fajnie. - Muszę z nią pomówić.
Chodźmy.
- Chcę się upewnić... - Wszystko nagrywają.
Mała założyła podsłuchy.
Każde słowo trafia do CIA.
Spotkanie bilateralne?
Tak, przy kawie.
Prasa nazywa to bi-latte, ale nie zachęcamy.
- Błyskotliwe. - Nie jest błyskotliwy.
Musiałeś źle zrozumieć.
Jak McCullochowie?
Zdruzgotani.
Wdzięczni.
- Ich syn... - Daniel.
Poległ na HMS Courageous.
- Miał 21 lat. - To...
Ktoś musi rozmawiać z rodzinami. Nie powiedzą: „Dzięki za zabicie sprawcy”.
ONZ mnie potępia.
- Co przegapiłem? - Terminarz.
Tylko zdjęcia i zdjęcia.
Wy, ja i Jemma Dowdy.
Doud.
Doud. Jemma Doud.
Pierwsza minister.
Sam się wpakowałem.
Rano zabrała mnie na farmę owiec prowadzoną przez dwie zaradne kobiety.
Z wielką uwagą obserwowałem strzyżenie
i zwiedziłem ich sklep z baranimi kapciami, okryciami...
oraz futerkami.
Nie zaśmiałem się,
ale żaden facet nie pohamuje drgnięcia kącika ust,
gdy dwie puszyste kobieciny zachwalają swoje strzyżone futerka.
Rety.
Pierwszą minister trochę to dotknęło.
Ty ją udobruchasz. Masz do tego dar.
Staram się. Czasem wychodzi na opak.
Umiesz rozbroić. To przydatne.
Spytałeś?
- Jeszcze nie. - A miałeś na to czas.
- Możemy jakoś pomóc? - Tak.
Wieczorem pierwsza minister przywita premiera,
panią i ministra spraw zagranicznych.
- Wiemy, że jest bardzo wdzięczna... - Zaraz, co?
Ona i cała Szkocja jest panu wdzięczna za opiekę.
- Minister spraw zagranicznych? - Tak.
- Czyj? - Nasz.
- Po co? - Po co?
Po kiego chuja?
Zważywszy na charakter rozmowy, należało go uwzględnić.
- Czyżby? - Tak.
- Nie należało, pogoń go. - Ja go zaprosiłam.
- Cudownie. - Przepraszam.
Ambasada go zaprosiła. Prosiliśmy o zaproszenie go do rozmów.
I na kolację.
Jakież to przyzwoite. Ciepły posiłek i miejsce do spania.
Idziemy dalej?
- Jeśli to problem... - Przejdźmy do rzeczy. Randallu?
- Oczywiście... - Randall będzie owijał w bawełnę.
Prosimy, żebyś pomówiła z pierwszą minister w naszym imieniu.
Tak zwane powitanie będzie listą rzeczy, których ode mnie oczekuje,
bo myśli, że to moja chwila szczodrości.
Przekaż, że powinna dziękować Bogu, mnie i się zamknąć.
Chętnie z nią pomówię.
Przepraszam. Chwileczkę.
- Czy to... - Pierwsza minister.
Pokaż to Becky.
- To ona? - Tak.
- Gotowa na mnie? - Bardziej nie będę.
Jest tu sklep z pamiątkami?
Tak, u pani Wilson.
Trzeci budynek po lewej.
Szukasz czegoś?
Przejdę się, kupię pocztówki.
Nie chcę zawadzać.
Polecam wyjście przez ogród. Może pokażę?
- Pewnie. - Tędy.
Niech wprowadzi go ktoś inny.
- Może Hal. - Dlaczego?
Podpadłam, bo zaprosiłam Dennisona.
- Przeprosiłaś? - Nie pomogło.
Przeproś ponownie.
Nie może być wkurzony. Jeszcze odmówi kolacji albo spóźni się godzinę.
Wprowadzanie go po czasie będzie grubym kwasem.
Doud przejedzie się po nim przy toaście.
Niech to zrobi przy kolacji, nie wcześniej.
- Toasty są przy koktajlach. - Nic wrednego przy koktajlach.
Doud tu jest. Spotkanie w sprawie zerowej emisji.
- Łapiemy ją wcześniej? - Tak.
- Wszystko gra? - Tak.
Martwi się czymś.
Poradzi sobie.
Dzień dobry.
Przepraszam, już gaszę.
Proszę skończyć, lubię ten zapach.
- Pali pani? - Nie.
Ja też. Tylko gdy ktoś umrze.
Kto umarł?
- Chyba ja. - Ciężki tydzień.
To zaszczyt. Od dawna chciałam panią poznać.
Wzajemnie.
Jest pani uprzejma, ale ja naprawdę chciałam.
Lata temu byłyśmy razem na konferencji dotyczącej rozbrojenia.
Pracowałam dla delegata,
który storpedował trzy dni pracy jednozdaniową rezolucją.
Zanosiło się na bójkę.
Holendrzy zagrodzili drogę. Nie mogłam wyprowadzić tego idioty.
A pani, drobna w kącie, zaczęła krzyczeć.
- „Woda”. - Pamięta pani.
Nie, często to robię.
- Regularnie? - Gdy problem eskaluje.
Trzeba krzyczeć, jakby się paliło. Tyle samo sylab co „ogień”.
Ale to żadna groźba, więc ludzie głupieją i się rozglądają.
- To rozbraja atmosferę. - I tak było.
Wzywają nas?
Nie, chyba mamy kilka minut.
- Świetnie. - Obie przemawiamy.
Chce pani zacząć?
- A pani? - Wolałabym nie.
- Tchórz? - Tak.
Będę pierwsza.
Porównamy notatki, żeby nie padł ten sam żart?
To się zdarza?
Pewnie nie, ale lepiej nie chwalić premiera za to samo.
Zastrzelenie śpiącego Rosjanina.
- Mamy po minucie na przemowy. - No pewnie.
Chce pani mówić dłużej?
Potrzebuję chwili,
żeby wyrazić pełne uwielbienie dla premiera.
Może podczas deseru? Po jego mowie miałaby pani ostatnie słowo.
Zdąży wszystkich uśpić.
Stany Zjednoczone chciałyby, żeby uwagi moje i pani...
Mam go całować w zad.
Tak.
Jutro zajmiemy się limitami cen i spadkiem eksportu,
ale wolimy nie wracać do secesji.
To nie negocjacje.
Na takich warunkach możemy odwołać referendum niepodległościowe.
Nie ma pani poparcia mojego kraju.
Niestety swojego też nie.
Gdyby była pani pewna, zarządziłaby referendum.
Przykro mi. Wiem, że to frustrujące.
- Proszę powiedzieć „ogień”. - Słowo?
Ogień.
Ma jedną sylabę.
Ogień.
Według mnie dwie.
- Może to dialekt. - Chyba tak.
- W moim kraju są dwie. - Ale nie jesteśmy w pani kraju.
Tylko w moim.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Czy to telefon? Wezmę.
I kartę SIM?
Poproszę.
Dostanę widokówki?
Za panem.
Wejść.
- Dziękuję. - Proszę.
Rozmawiałam z Doud.
Zgodziła się na grzeczne, łagodne uwagi.
Wybornie.
Przepraszam za nadgorliwość z ministrem.
- Myślałam, że rozmowa o handlu... - Brałaś w tym udział?
- W czym? - W puczu.
Chyba nie rozumiem.
Austin próbował usunąć mnie ze stanowiska.
Co więcej, miałem się sam usunąć.
- Nie wiedziałam. - Zwołał chłopów z widłami.
- Niepodobne do niego. - To nie Dennison, którego znasz.
Twój przyjaciel.
Nie wiem, czy przyjaciel.
Na pewno sojusznik.
Co to ma znaczyć?
W nowym kraju człowiek ma pięć minut, żeby coś zdziałać.
Zwraca się do tego posępnego i niepewnego.
Taki właśnie jest.
- Okropnie niepewny siebie. - To bystry facet. Szkoda.
Powinien pan przestać.
Obsrywać go?
- Obaj zdziałalibyście więcej. - Tak ci powiedział?
Nikt nie musiał mówić, nie ukrywa pan uczuć.
Ukrywam, w tym szkopuł.
Kąśliwe uwagi to kropla w morzu tego, co we mnie kipi.
Bo jest pan okropnie niepewny.
A ty wychudzona i jojcząca.
Dziękuję.
- Jojcząca? - Niestrudzenie irytująca.
- Jasne. - Jak kreda na zębach.
Rozumiem.
Jak machina, która zgrzyta ze starości.
Wystarczy.
Chłopcy. Nie wiecie, kiedy przestać.
Wygrał pan, to zbędne.
Ocalił pan królestwo.
Ma pan uwielbienie narodu, a nadal brak panu pewności siebie.
Zniechęci pan do siebie ludzi.
Szkoda.
Naprawdę.
Nie znam nikogo, kto tak szybko myśli poza...
Cóż...
Co?
Dziękuję.
Poza kim?
Moim mężem.
- Często rozmawiamy. - Nasłałaś na mnie szefową placówki.
- Sam przekażę, że wszystko gra. - Czyżby?
- Przeprosiłem panią ambasador. - Ucierpiałeś w zamachu.
W innej robocie mógłbyś zgrywać dupka przez kilka tygodni.
- Tu nie mamy czasu. - Chodziło o Ronnie.
Już mi przechodzi.
- Nigdy ci nie przejdzie. - Masz rację, ale sobie radzę.
- Stewie. - Powiedziałem, że się nie nadaje.
To był błąd.
- Już się nadaje? - Miała rację co do Iranu.
Zapobiegła wojnie w Zatoce.
Zdobyła adres Lenkova, a premier nie wyjeżdża bez niej z domu.
Przysłałaś ją tu, żeby grała zbitego psa. Chyba przerosła oczekiwania.
Chcesz się pokazać jako dobry żołnierz.
Jej mąż ucierpiał w wybuchu bomby.
Zginęła 28-letnia osoba.
Nie wszystko pochwalam. Ale większość z nas by wymiękła,
a ona wskoczyła w ten bajzel.
Czyż nie tego chcemy?
Mam dla ciebie numer.
Spróbuj zdobyć listę rozmów międzynarodowych.
A to skurwiel.
Jak poszło z tamtą?
Jest świetna. Prawdziwy człowiek.
Mogłabym z nią coś naprawdę zdziałać.
Świetnie.
Uważa mnie za przydupaskę premiera.
Którą jestem.
Na pewno rozumie.
Nie sądzę.
Myślimy, że możemy zaprzyjaźniać się ze złymi ludźmi
i manipulować nimi.
A tak naprawdę tylko się z nimi przyjaźnimy.
- Chciałbyś mi coś powiedzieć? - Nie.
Co?
Wieże są po to, żeby było z nich widać całą posiadłość.
Spędziłaś dzień w wieży?
A ty w lesie z telefonem.
Zadzwoniłem do kogoś. Nie pytaj, bo ci nie powiem.
Nie wpraszałem się do tego bajzlu. Obie mnie poprosiłyście.
Więc...
- Mamy problem? - Nie wiem.
Mamy?
Rozumiem twój niepokój.
Nie planuję cię wychujać.
Ani jej. Ani kraju wolnych ludzi.
Nie podoba mi się to.
Rozumiem.
Dzięki.
Koktajle są w salonie, kolacja w sali balowej.
Jadalnia pozostanie pusta do śniadania.
Schody służby prowadzą do holu przed jadalnią.
Łatwo kogoś wprowadzić i wyprowadzić.
Pani ambasador przyprowadzi premiera i wyjdzie.
A jeśli ktoś wejdzie?
- W holu będą moi ludzie. - Ale nie potem?
Potem też. Będą tu i tu.
Premier zapewne wyjdzie na zewnątrz,
żeby pozbierać myśli albo zadzwonić.
Gdzie jest Austin?
Będzie za 20 minut.
W sali są podsłuchy. Zobaczymy i usłyszymy wszystko.
Jak i Austin. O to chodzi.
Zadbamy, żeby usłyszał.
Zachowujcie się naturalnie.
Panie ministrze.
Niech to będzie jasne, że robię przysługę tobie, nie Nicolowi.
Jestem bardzo wdzięczna.
Nie dołączę do jego świty lizusów.
- Rozumiem. - Pani ambasador...
Czas nagli. Pomówimy po drodze?
- Idź z nim. - Czemu?
Proszę cię.
Musimy się spieszyć.
Gdy przychodzi co do czego...
Dziękuję.
...nie boi się riposty.
Spodziewali się cienkiej skóry,
spoconych rąk i narzekania.
Zupełnie się nie spodziewali tego, co zastali.
Tych z nas, którzy dzielą z Rosjanami szlaki morskie, cieszy,
że od dziś Moskwa zastanowi się dwa razy,
zanim narazi się Nicolowi Trowbridge’owi.
- Zdrowie. - Wyskoczę z pięściami, jeśli trzeba.
Czy to wszystkie kamery?
Tak.
- Proszę usiąść przy pani Park. - Co, na Boga...
Dobry wieczór. Dostaniemy słuchawki?
Pani tutaj, a premier tam.
Powie pani swoje i wyjdzie tymi drzwiami.
Stamtąd zabiorę panią do wozu.
- W porządku? - Idź, proszę.
Tak kąśliwa, że odgryzie sobie język.
- Co jej obiecałaś? - Forsę.
- Naprawdę? - Nie.
- Wiesz, co mi powiedziała? - Co?
Nie znała mądrzejszego od ciebie, póki nie poznała mnie.
Tak powiedziałam?
Wierzę, uwielbia ten akcent. Nie mam szans.
- Mówi, że jesteś płytka. - Jestem.
- Możemy pomówić? - Ostrożnie.
- Uciekam z nim. - Potwornie to niezręczne.
Nie było źle z Doud, prawda?
- Groziłaś jej? - Nie.
Mogłam wspomnieć o zmianie limitów cen.
Nie zmienię ich.
Może pan przeczytać propozycję i powiedzieć, że się zastanowi.
Dlatego poleruje mi tyłek?
Chyba jej się spodobał.
Powinna zrezygnować.
Obiecała współplemieńcom niepodległość, nie ma nic innego do zaoferowania.
- Gdzieś ty, kurwa, się podziewałaś? - Wszystko w porządku.
- Dasz nam chwilę? - Oczywiście.
- Nic ci nie jest? - Usiądź i nic nie mów.
Nalałam ci wody, wypij.
- Robisz bałagan w kraju? - Zamilknij.
Ty jebana pizdo.
Wszystko załatwiłem bez twojej pomocy.
Szkoci wrócili. Nie będzie drugiego referendum.
Uznano mnie za bohatera, paradującego z głową Lenkova.
Mam przestać gadać?
Dobry z ciebie chłopak.
Jesteś odważniejszy, niż sądziłam.
To będzie trudne.
Zamach na lotniskowiec był prowokacją.
Szkocja była stracona.
Nie wierzyli w ciebie.
Gdybym ci powiedziała,
stałbyś się agresywny i ich odepchnął.
Najęłam więc ekipę, żeby narobić bałaganu.
Dać ci powód, byś pokazał się jako lider.
Byś zjednoczył kraj. I to zrobiłeś.
To miała być potyczka, nie rzeź.
Ale wyszło inaczej.
Ja za to zawisnę, ty nie.
Co zrobiłaś?
Najęłam grupę Lenkova, żeby umieścili minę na naszym okręcie.
Nie poszło zgodnie z planem.
Straty były druzgocące.
Ale królestwo pozostanie nienaruszone.
To było najważniejsze.
Pieprzony potwór!
Jesteś potworem.
- Nicol! - Proszę pana.
- Potwór! - Proszę ją puścić.
Nicol!
Proszę ją puścić.
Spokojnie.
Zabiła ich! To ona!
W porządku?
- Zabiła ich! - Proszę się uspokoić.
Słyszy mnie pani? Słyszy pani mój głos?
Co jej, kurwa, jest? Podnieście ją.
Przynieś apteczkę.
- Wstawaj! - Proszę na mnie spojrzeć.
Czy wszystko dobrze?
Napisy: Krzysztof Kowalczyk