Szefowa placówki chce cię wydać policji.
Lepiej, żebym tu została, dla was też.
- Chcę informacji. Powiedz Halowi. - Trowbridge nie wiedział.
- Manipuluje tobą. - Nie.
Mówiłam, że Grove najął Lenkova.
Ja go najęłam.
- Nicol nie wie. - Niech mu powie.
Jeśli jest niewinny i dowie się,
że wysadziła mu okręt, wpadnie w szał.
Nie powinienem źle o niej mówić.
Czyli się nadaje?
Wyświadczam przysługę tobie, nie Nicolowi.
Zobaczymy i usłyszymy wszystko.
Możemy pomówić?
Najęłam grupę Lenkova, żeby podłożyli bombę na okręcie.
Plan wziął w łeb.
Pieprzony potwór!
- Jesteś potworem! - Dość.
Zabiła ich!
Wszystko dobrze? Słyszy mnie pani?
DYPLOMATKA
- Mocno krwawi. - Proszę się nie ruszać.
„I wszyscy konni, i wszyscy dworzanie”.
- Proszę się nie ruszać. - Sporo krwi.
Teraz wierzycie?
Wrócili. Dennison na dziewiątej, Trowbridge na dwunastej. Jak poszło?
Jak zareagował? Dzwonił gdzieś?
- Rozwalił jej głowę o podłogę. - Że co?
- Pani ambasador. - Dzień dobry.
- Witamy. - Dziękuję.
Mały szkopuł.
Na moście pali się czerwone, a korek ciągnie się do Dunderave.
Harmonogram się posypie.
Chyba że odpuścimy pani toast.
Nie ma sprawy.
Bardzo pani łaskawa. „Przemyślne plany”...
Polecam pstrąga z jeziora.
Skosztujemy.
- Czy Roylin... - Jest dobrze. Nie idealnie.
Ale łatają jej głowę. Nie zejdzie.
- Może lampkę? - Chętnie.
Omal jej nie zabił.
Nie mógł tego udawać.
Trowbridge nie był zamieszany.
Roylin mówiła prawdę.
Tak, miałeś rację.
- Jeśli państwo pozwolą... - Kate.
Nie pozwolimy, czekam na odpowiedź.
Mamy harmonogram...
Panie premierze? Czy wszystko z nim w porządku?
Daj mi to.
Chorwacja i Węgry wprowadziły limity cen
bez reakcji giełdy.
Może premier nie chce naśladować Chorwacji i Węgier.
Brakuje mi naszych sporów w parlamencie. Ponoć upierasz się przy limitach.
Porozmawiajmy. Randallu, wesprzyj mnie.
Limity to utopijna wizja...
Wznieśmy razem toast.
Jest pan w szoku, proszę się napić.
Wróciła do łask u premiera.
Co? A, tak.
Może wspominała, że miałem trudne chwile.
Odzyskałem już równowagę.
W pełni.
To dobrze.
Byle przetrwać kolację.
Może pan grać na zwłokę
i opanować ten kryzys, zanim ktokolwiek się dowie.
Za wszystko, czego nie chcę.
Zdrowie przyjaciół Kaledonii!
Zdrowie!
- Proszę opuścić rękę. - Nie mów mi, co mam robić.
Ma pan krew na mankiecie.
Czysto.
- Podsłuchy? - Usunięte, wóz czeka.
Przekażemy ją w Londynie.
Straciła dużo krwi, powinna trafić do szpitala.
Żadnego szpitala. Będą pytali, co się stało.
Wszystko się wyda. Odegrałam swoją rolę, tak?
Zrobiłam to dla kraju,
żeby chronić premiera
i Wielką Brytanię. Nie przetrwamy, jeśli to wyjdzie.
Ma hipotensję, krew nie zakrzepła.
Wolę się wykrwawić, wracamy do kryjówki.
To już nie nasza sprawa.
Zaatakowała pani własny kraj.
Jest pani w rękach premiera.
Ile on wie?
Nie wiem. Nie wszystko.
- Przerwał jej i zaczął ją dusić. - Czyli dotarło.
Krzyczał „morderczyni” tak głośno, że nawalił nasłuch.
Raczej dotarło.
- Dennison wie, że jest niewinny? - Nie wiem. Może.
Co teraz zrobi?
- Trowbridge? - Dennison, ktokolwiek.
Wiem tylko tyle:
Trowbridge bił, Roylin krwawiła.
Na kolacji pstrąg był suchy, a Trowbridge był w szoku.
Nie on za tym stoi, tylko doradczyni.
Wozimy ją po okolicy jak bagaż podręczny,
a ja oskarżałam premiera o masowy mord.
- On wie? - Hal...
Nie wiesz.
- Departament już wie? - Jeszcze nie.
Dobrze. Rozmawiałam z Trowbridge’em.
Wyda Roylin brytyjskim służbom, gdy ustali, komu może ufać. To potrwa.
Czyli do tego czasu jest wolna?
Zabieram ją do kryjówki.
- Nie ma mowy. - Jaki mamy wybór?
Liczyć, że jakoś ocaleje? Podała nazwiska.
Musi być bezpieczna.
Dobrze.
Muszę zdać raport, zanim Roylin dotrze do Londynu.
Wolałabym
sama przekazać wieści do Waszyngtonu.
Ty ogarnęłaś ten bajzel, powinnyście meldować razem.
Złożymy raport razem.
Martwię się o posadę. Za długo przetrzymywałam Roylin.
Nie powinnam nadal jej trzymać.
Przekaz musi być jasny.
Premier chce z panią pomówić.
Auta czekają, jeśli jest pan gotów.
- Powiadomiłem Szkotów... - Zostaw nas.
Usiądź.
Ciężka noc.
Czy mogę...?
Pomóc? Zobaczmy.
„AMB – ambasador – zwabiła mnie do jadalni pod pretekstem rozmowy o Szkocji.
R – czyli zdrajczyni – już tam siedziała.
AMB nie była zaskoczona, wyszła”.
Zgadza się?
Jeśli mogę...
To nie do pamiętnika,
tylko ewentualne zeznania.
Zgadza się?
Kazał pan ją znaleźć.
Więc zaciągnęłaś mnie na audiencję u terrorystki.
To wasza forma przekazu informacji? Zwykle przychodzą w czerwonej skrzynce.
Wszyscy mogliśmy dziś postąpić inaczej.
- Co ci powiedziała? - Chciała rozmawiać z panem.
Wyznała, co zrobiła? Dlatego przyszłaś do mnie?
- Tak. - Podała nazwiska?
Merritt Grove, Leonard Stendig.
Grove był łącznikiem z Rosjanami. Stendig, gad w garniaku od brudnej roboty.
Matka Boska Nieustającego Podstępu wszystko uknuła.
Kogo jeszcze przekabaciła?
Nie podała innych nazwisk.
Czyli każdy w rządzie może być zamieszany.
Musieliśmy przyjść do pana.
Austin.
„A podbiegł z krzykiem. Chronił R, odepchnął mnie”.
- Dennison nie był zamieszany. - Przegrany zrobi wszystko, by wygrać.
Czemu kwestionował śmierć Lenkova?
- Bo chce mnie wygryźć. - Nie chciał stracić świadka.
- Może mu pan ufać. - Nie bez powodu jest w Szkocji.
Ja go zaprosiłam.
Czekał ze mną za drzwiami, żeby pana wesprzeć.
- Czekałaś z Austinem w holu? - Tak.
Po co?
Proszę?
Co chcieliście usłyszeć?
„Każdy w rządzie mógł być zamieszany”. Twoje słowa.
- Zgadza się. - Dlatego mnie nie ostrzegłaś.
Zanim podałaś mi Roylin na tacy.
Czekaliście na reakcję.
Myśleliście, że to ja.
Ściągnęliście tu Roylin, żeby mnie pogrzebać, tak?
Mów.
To nie tak.
Wykryłaś spisek w moim rządzie
i chciałaś mnie zniszczyć.
Mów.
Myślałaś, że zabiłem marynarzy, których rodziny dziś pocieszałem.
Mówiłaś, że szybko myślę, jak twój mąż.
A raczej jak morderca.
Tak czy nie?
Nie cierpię kłamców, pani Wyler. Tak czy nie?
Tak.
- Nie stał za tym. - To już wiem.
Mamy Roylin. On wie o Stendigu i Grovie.
- I że nie byłeś zamieszany... - Dziękuję.
Dość pani pomogła.
Austin.
- Pojadę z premierem. - Tak jest.
Chodź.
AMBASADA
Tak?
Tak.
Już jadę. Kurczę.
Wszystko gra.
Zajmę się tym.
Proszę pani?
Proszę.
Która godzina?
Przepraszam, musimy natychmiast jechać.
Co się stało?
Wiceprezydent leci do Londynu.
Teraz?
- Gotowi? - Masz spinacz do papieru?
- Może być klips? - Nie, pal sześć.
Pękł jej suwak, nie może zapiąć rozporka.
Zasłonię żakietem.
Po cholerę wiceprezydent przylatuje?
Żeby wspierać Brytyjczyków. Eidra wysłała raport do Langley.
Nie wiem, co przekazała,
ale Biały Dom tak się przejął, że wysłał wice.
- Wie o mnie? - Że chce jej posadę?
Że jestem na liście kandydatów?
Nie wiem.
Do spodni.
Świetnie.
Na drogę do domu.
Materiały na temat wiceprezydent Grace Penn.
Od jej ostatniej wizyty przybyło trochę informacji,
ale jest tu...
Pomożesz?
...więcej niż w Wikipedii.
Przepytam cię w aucie.
Nie pojedziemy. Musi pani dotrzeć szybko,
a to osiem godzin jazdy.
Wiceprezydent ich przysłała.
Kogo?
Wszystko wie.
Wiesz, co planowała?
Wizytę w szkole w Bethesdzie, nie podróż za ocean.
Prasa będzie ją maglować.
- Wspiera Brytyjczyków. - A czemu potrzebują wsparcia?
Raport CIA był barwny. Nie dzielmy się nim z prasą.
Trzeba podać powód wizyty.
Omówisz to z szefową sztabu. Wszystko wiesz.
- Nie wiem. - Co to znaczy?
Próbuję odzyskać ich zaufanie.
Dziewczyna nie pokazała ci raportu?
Kazałaś jej mnie sprawdzić i zerwała ze mną.
- Stuart... - Daruj sobie.
Chcesz kosz upominkowy?
Mamy limit 20 dolców, na dwa jabłka i kawałek sera.
Nie.
Nie chcę znać szczegółów,
ale czy ona wie, że Kate się stara o jej posadę?
Tak.
Będzie spotkanie w cztery oczy. Mam coś wiedzieć, żeby dobrze poszło?
Zadbaj, żeby szefowa placówki zluzowała z premierem.
- Zluzowała? Czyli? - Spytaj swojej byłej.
Nie na otwartej linii.
Zamknąć południowy hol, sprawdzać personel,
tylko niezbędne rzeczy i żadnych gapiów.
Przepraszam, krew.
- Proszę chłodzić. - Oczywiście.
Była przy stole w Wiedniu w 1992.
Omawialiśmy to na szkoleniu. Jest wzorem, który chcemy przebić.
Jak szefowa to przyjęła?
Chce się pozbyć Roylin.
Cholera. Czego ci trzeba?
Pogadaj z Trowbridge’em, niech ją zabierze.
- Ma mnie dosyć. - To jedyny sposób.
Nie pójdziemy do innych, póki Trowbridge ich nie wtajemniczy.
Kurwa. Miałam się przebrać.
- Pogadaj z Dennisonem, on wie. - Bez ciebie?
Też ma mnie dosyć. Może być?
Wyglądasz normalnie.
Wystarczy. Szykowałam się w śmigłowcu i w kiblu.
Spinacz ci sterczy.
Trzyma spodnie.
Pani ambasador?
Wiceprezydent czeka.
- Mogę przemknąć? - Przykro mi, przejście zamknięte.
- Jestem mężem ambasador. - To zaszczyt.
Zostawiłem laptop, wezmę go i zniknę.
Przepraszam za tę niedogodność.
Znam go, pracuje z moją żoną.
Może pan zrobić krok wstecz?
Nie było czasu przygotować streszczenia, więc opiszę sytuację na horyzoncie.
Dobrze.
Zacznę od wschodu.
Mamy potwierdzenie, że atak na HMS Courageous
był brytyjskim atakiem pod fałszywą flagą, żeby wywołać konflikt...
Z Iranem, czytałam raport. Dalej.
Świetnie. Wobec tego...
Później pomówię z szefową placówki. Uzupełni szczegóły...
Przepraszam, mam okulary,
ale zostały w Szkocji albo w aucie.
Albo w moim śmigłowcu.
Właśnie.
Proszę wziąć moje.
Dziękuję.
No dobrze.
Teraz południowy wschód.
Wspieraliśmy Brytyjczyków w próbie zatrzymania Lenkova we Francji,
ale francuski minister spraw wewnętrznych...
Przekazał amerykańskiemu rozmówcy, że może dojść do zabójstwa.
Było w raporcie.
Przekazałam to brytyjskiemu ministrowi spraw zagranicznych.
Pani?
Tak. Ich wewnętrzne dochodzenie...
Dlaczego pani?
Ja byłam tym rozmówcą.
To pominięto.
Dennison potwierdził podejrzenia,
ale zrobił szum i Roylin poprosiła nas o pomoc.
- Panią? - Zadzwoniła.
Zabraliśmy ją do ambasady i się przyznała.
- Czemu zadzwoniła do pani? - Wcześniej dzwoniłam do niej z Francji.
Chciałam porady. Wyciągnęła ze mnie informacje,
ale nawiązałyśmy więź.
Wydarzenia na północy.
- W Szkocji. - W Szkocji.
Dystrykt wielkości znaczka pocztowego zapragnął niepodległości.
Roylin postanowiła przysporzyć Brytanii wspólnego wroga.
Słusznie się martwi. Jeśli Brytania się rozpadnie,
później padnie na NATO i Pięcioro Oczu.
A potem na Irlandię Północną i Katalonię.
Demokracje lecą w drzazgi,
a autokraci mają najlepszy rok od 37.
Otóż to.
Zagrożenie nie jest na horyzoncie, tylko tu.
Właśnie.
Noro!
- Wezwać szefową placówki? - Spróbujmy zaprosić premiera.
Tu jesteś.
Trwa odbudowa zaufania i nie chcę ponaglać...
Premier jedzie. Muszę wdrożyć wice.
Co to znaczy „zluzować z premierem”?
Chodzi o podsłuch?
- Eidra. - Muszę iść.
Nie widziałem raportu, w porządku. Rozumiem, że mnie odsuwasz.
Nie muszę wiedzieć. Ale premier jest w drodze,
Grace Penn już dotarła, i jeszcze wiceprezydentura.
Czy coś może zaszkodzić Kate? Na przykład podsłuch w telefonie premiera?
Powinieneś wiedzieć, że...
- Trowbridge jest wściekły na Kate. - Z powodu...
Z powodu tej operacji.
Nic nie wiem o operacji.
Agentka nie dopuszcza wiceprezydent do komitetu powitalnego.
Przepraszam, nie może wychodzić.
- To premier. Powita go tutaj. - Taki jest protokół.
Nie mamy wystarczającego zabezpieczenia.
Zostanie w środku.
- Witamy w Winfield, panie premierze. - Miło znów pana widzieć.
- Gdzie ona jest? - W środku.
Wasz prezydent witał mnie na zewnątrz.
Zapewne to twoja sprawka.
Cieszy się, że obaj jesteście.
Wie?
Mam panią odciągnąć?
Od tego?
Nie chcę nic wiedzieć, ale to morderca i pani nienawidzi.
- Nie musi pani pić z nim herbaty. - Trowbridge jest niewinny.
Moje nagłe przybycie to ostatnie, czego wam teraz trzeba.
Proszę wybaczyć to najście.
Usiądźmy.
Zapewne liczy pani na wyjaśnienia.
Chciałbym je mieć.
Pani wiceprezydent zna sprawę w zarysie. Chętnie usłyszymy, co zamierzacie.
Przepraszam za tę fatygę.
Dobrze poćwiczyć przed wystąpieniem publicznym.
Może omówmy plan działań.
Plan zrodził się godzinę temu.
Nie nazwałbym go wielkim planem.
Premier rozważa dwutorowe podejście.
Austin...
Moja doradczyni zaatakowała własny kraj.
- A ja byłem głupcem i jej ufałem. - Nie dlatego tu jestem.
Chce pani pomóc i pokierować moją odpowiedzią.
Nie ma silniejszej motywacji niż wstyd.
Zniszczę spiskowców.
Ujawnię prawdę.
Owszem, ciążycie nam.
A my już kulejemy.
Z całą wdzięcznością i szacunkiem,
najlepiej pomożecie, zachowując dystans.
Żebym mógł dać z siebie wszystko.
Zrobi pan, co dla kraju najlepsze.
Dziękuję za wizytę i życzę bezpiecznej podróży.
Oskarżyliście Rosjan o zbrodnię, którą sami popełniliście.
Nakłaniamy ich do negocjacji, a wy daliście im pretekst do wycofania.
Nie chce pan mojej pomocy,
ale jej pan potrzebuje.
Ogłasza poszerzenie ulg podatkowych o pojazdy elektryczne.
Już mówiłeś. Związki będą przeciw, nie.
- To też nie. - Co?
Kapsułki z tranem, odpada.
Jutro wiec prodemokratyczny. Może przemówi?
- Słabe miejsce. - Oszołomy?
Nie, ale sala będzie pusta.
Ważniejsi pójdą na kolację z Australią.
- Kolacja. - Z okazji?
- Umowy na okręty z Australią. - Której?
- Francuzi nazwali ją „nożem w plecy”. - Nie kojarzę.
Australia miała kupić okręty od Francji, ale dogadała się z Anglikami.
- Możecie wkurzać Francuzów? - Chyba tak.
Spytam Billie.
Muszę zagadnąć Dennisona, pomożesz przy wyjściu?
Musi zabrać Roylin.
Ambasador się zgodziła.
Nie chcę wiedzieć, co z nim ustalasz.
Ani że nadal mamy Roylin.
Ale czemu, kurwa?
Dyrektor pytała o to samo.
Ambasador mówiła, że Trowbridge jest niewinny.
Czyli to sprawka Roylin.
- A my ją chronimy? - Czyli chcesz wiedzieć?
Mogę nie być na bieżąco, mogę się starać.
Ale nie ja jestem tu kłopotem.
Co ty odpierdalasz?
Premier wie, że wycofując oskarżenie wobec Rosji...
Zachęca zwolenników teorii spiskowych i izolacjonistów.
Przestaną nam wierzyć, kiedy Rosja znowu...
Uwięzi dziennikarza jako szpiega.
Albo porwie dzieci jako uchodźców.
Zaatakowaliście swój okręt i wskazaliście Rosję.
Rozumiemy ten błąd.
Ale nie będzie działań lekkomyślnych.
Nie będzie działań jednostronnych.
Nasze zainteresowanie nie może panów dziwić.
Nakreśl nasz plan.
Premier może albo powiedzieć prawdę, ale dawkując...
Albo siedzieć cicho. Na co padło?
Słucham?
Przepraszam, kończę za pana zdania.
Moi ludzie nazywają to kooperatywnym przerywaniem.
To zwyczajnie niegrzeczne.
To znaczy, że się zgadzam. Od teraz...
Nic podobnego. Nie to chciałem powiedzieć.
A co?
Prawdę można dawkować
albo premier może ją wyznać w Izbie Gmin
i zażądać dochodzenia.
Tak byłoby właściwie.
Ale ponieważ kolaboranci mogą być nawet naszych szeregach...
Lubi powoli, to pasuje do niego.
Można odwlec rezygnację, aż cała sprawa wyjdzie na jaw.
Mniejsza afera posłuży wszystkim.
Nie zrezygnuję.
Nie zamierzam.
Myślałam...
To przez różnicę czasu. Myślę o skrajnościach.
Wyznać i zrezygnować. Ukryć i zachować posadę.
Jest trzeci sposób?
Dawkując informacje...
Rozważmy sugestię pani wiceprezydent.
Źle zrozumiałam, nie sugerowałam...
Omawiamy opcje.
Tę też powinniśmy.
Czyli siedzieć cicho.
Na temat okrętu, bomby, spisku.
Austin chciałby siedzieć cicho przez rok.
Do tego sprowadza się to podejście.
Ale czym się różni rok od dwóch? Dwa lata od dziesięciu?
Jeśli celem jest globalna stabilność, nie widzę różnicy.
Świat będzie przekonany, że to Rosjanie.
- Robili gorsze rzeczy. - Mogą nie mieć nic przeciwko.
Wydali Romana Lenkova. Wzięli to na siebie.
Wyglądają na silniejszych, gdy ich ciśniemy.
Czy to w ogóle możliwe?
Kto jeszcze wie?
W Waszyngtonie doszło wysoko.
Powiedzieliśmy Langley.
A oni Białemu Domowi. Wie garstka wysoko postawionych.
Mogą siedzieć cicho. Poradzimy sobie u siebie.
Spiskowcy wiedzą. Roylin. Stendig.
Chcieli zjednoczyć naród. Nic nie pisną.
Zaszkodziliby sprawie i skończyliby w więzieniu.
A rodziny?
- Co z nimi? - Zasługują na prawdę.
Nie chcą prawdy. Chcą odzyskać zabitych. To niemożliwe.
Lepiej, żeby nie zginęli na próżno.
Przemyślcie te opcje, my zrobimy to samo.
Jest nad czym rozmyślać, ale chyba mamy postęp.
- Na razie niech to zostanie... - Oczywiście.
Dziękuję. Większość gestów wsparcia pomaga znacznie mniej.
Roylin jest Brytyjką. Nie chcemy jej bezprawnie przetrzymywać.
- Co mam zrobić? - Porozmawiać z premierem.
Przekażemy ją dyskretnie.
Potrzebujecie czasu na wykurzenie spiskowców.
To zbędne.
Nie ma ognia, więc nie może być dymu.
- W jakim sensie? - Zatuszujemy sprawę.
Policja nie zatrzyma Roylin
i nie może się dowiedzieć.
To jedna opcja. Trowbridge nadal myśli.
Chyba wiem, co wybierze.
Czyli mamy ją puścić?
Przyszła do nas, bo bała się o życie. Jeśli zginie, stracimy dowody.
Niech wróci do domu.
Jeśli się boi, każcie jej zaryglować drzwi.
W porządku?
Jest tu wice, ale możemy porozmawiać. Siedzimy w tym razem.
Wiesz, czego omal nie zrobiliśmy? Ty i ja, razem?
Porozmawiajmy.
Dennison uważa, że premier zapomni o sprawie.
Trowbridge jest impulsywny, ale działa we własnym interesie.
- Zaletą tego planu... - Nie potrzebuję podsumowania.
- Więc o co chodzi? - Podobno chce pani zostać wice.
Wiem coś o tej posadzie. Jakieś pytania?
Sprawy niezupełnie tak się mają.
Nie musi pani...
Mnie też jest niezręcznie, jeśli to pomoże.
Nie mogę powiedzieć, że tego chcę.
Nie?
Lepiej byłoby, gdyby pani została.
Ale rozumiem problem i jestem skłonna pomóc.
Byłaby pani wiceprezydentką w ramach przysługi?
Dla nikogo nie jestem faworytką.
Muszę się dużo nauczyć.
Jeśli może pani coś doradzić, chętnie posłucham.
Billie mówi, że wiceszef misji ma doświadczenie. Przeszkolił panią?
- Tak. - Co omówiliście?
Jest świetny.
Nie mieliśmy dużo czasu.
Na razie skupił się na opakowaniu,
a ja wolałabym mówić o polityce, Senacie.
Na opakowaniu?
Na moich ubraniach, włosach, to go szczególnie wzburza.
I słusznie.
Żyjemy w świecie wizerunku.
Nikt nie przeczyta publikacji o polityce.
Prędzej jakiś slogan stanie się viralem.
Pani twarz będzie w mediach
średnio 12 000 razy dziennie.
W każdej klasie w Ameryce, w każdej ambasadzie
będzie wisiało pani zdjęcie.
To miękka władza.
Są dwie opcje.
Nosić garnitur jak żołnierz mundur.
Zniknąć. Ukryć swą indywidualność za służbą.
Albo wyrobić własny styl. Blond bob, czerwona szminka,
broszki jak u Albright, kołnierzyki jak u Ginsburg,
okulary – znak rozpoznawczy dla ludzi.
Będą się przebierać za panią na Halloween.
Chyba wolę garnitur, w którym znikam.
- Na pewno? - Czarny.
Czasem granatowy.
- Jaki to wysyła sygnał? - Najskromniejszy, jaki się da.
Nie?
Spójrzmy na północ.
Myśli pani, że takie włosy świadczą o oddaniu służbie.
Ale wyglądają na zaniedbane. Takiego przekazu lepiej unikać.
Wschód i zachód – polecam twardszy stanik.
Niewiele jest do ukrycia, ale gdy żakiet się uchyla, widać antenki.
Zmierzamy na południe. Czy to spinacz?
Tak. Przez problem z suwakiem.
U drugorzędnej dyplomatki w Trzecim Świecie byłaby to zaradność.
Gdy reprezentujemy 300 milionów Amerykanów,
których służba zdrowia niedomaga, których planeta płonie
i których przyszłość może być lepsza lub gorsza
zależnie od rozkładu pani dnia,
lepiej nie sprawiać wrażenia, że przerasta nas problem ze spodniami.
Pomówmy o Senacie.
Chodź na kolację.
Wiceprezydent nazwała mnie rozczochraną siksą.
Kiedyś szef protokołu nazwał mnie gównem w garniturze.
- Hal... - Nie umie przegrywać.
Nieprawda.
Jest niesamowita.
Nie, wcześniej, w 2006.
- W Brukseli? - Bejrucie.
- Na pewno? - Odbyliśmy długą rozmowę.
Byłam świeża i przejęta bardziej niż pan.
- Pamiętasz? - Była z delegacją.
Dlaczego pani odchodzi?
Wie pani.
Wiem, co zrobił mąż. Nie o to pytam. To prawda, nie nadaję się.
- Nie to co pani. - To odgórna decyzja.
Czemu? Została wybrana.
Dwie jedyne osoby, których nie można zwolnić.
Co ty robisz?
Jeśli ocaliliśmy Nicola,
możemy umocnić własne przywództwo.
- Nie nasza liga. - Jak z Hassanem.
Genialny przywódca pogrążony przez intrygi.
- Pomogliśmy mu. Nie sądzisz? - Kate...
- Mnie pytasz? - Tak.
W takim razie nie.
Gdybyśmy jakimś cudem pomogli pani zostać,
co będzie, gdy wyjdzie historia z mężem?
Biały Dom mnie uciszy i pośle kogoś do mediów.
W telewizji będą odgrywali skecze, jak zabijam męża.
Na każdym posiedzeniu Kongresu
będzie wytykana moja hipokryzja.
Prezydent spadnie w sondażach. Jego program wyhamuje.
- Dziękuję. - Albo...
Może ludzie się wzburzą i zapomną.
Może? Pocieszające.
Co zrobiłby mój mąż, będąc na pani miejscu?
Ustąpiłby?
- Ja wiem. - Pytam panią wiceprezydent.
Czy dla dobra administracji
ustąpiłby po cichu?
Czy uznałby, że jest tak cenny dla prezydenta
i narodu, że warto przyjąć ten cios?
- Zostałby. - Właśnie.
Bez obaw, że pogrążyłby program
i spaprał prezydentowi poparcie.
Powiedziałby, że utrzymanie u władzy zdolnego polityka jest tego warte.
To mi schlebia.
- Jakbym się podlizywała. - Tak.
Żeby mówiła pani o mnie dobrze.
I będę.
Nie w tym rzecz.
Naprawdę.
Uważam, że jest pani dobra dla kraju.
Czyż nie?
Tak, jestem.
Ciekawa uwaga.
Może wiceprezydent by przetrwała, gdyby Biały Dom o nią walczył.
- Czemu tego nie robią? - Właśnie.
- Bo jej nie chcą. - Hal.
Konstytucja narzuca jej dwa zadania:
przełamywać impasy i oddychać. Trudno to sknocić.
Nie zapraszają jej nawet do grupowych zdjęć.
Jakie są jej główne osiągnięcia?
Pytam poważnie.
Nic mi nie przychodzi do głowy.
Raz wyszła cała na biało.
- To był jakiś symbol. - Gdy coś działa, to zasługa prezydenta.
Moim nazwiskiem sygnują tylko porażki.
Osobie ważnej dla partii rzuciliby jakiś ochłap.
Tak bardzo jej nie chcą, że biorą ciebie.
Pół roku w Londynie i umiesz trzymać filiżankę.
Jesteś niewybieralna, a i tak lepsza.
- Nieprawda. - Prawda.
Wiceprezydent też, ale się stara.
Zmieniają karmę i miski,
ale psy nie chcą żreć.
Bardzo przepraszam za męża.
Już to wszystko słyszałam.
Był ambasadorem, nadal ma tytuł.
Ale żeby odzyskać władzę, musiałby wsadzić mnie na pani miejsce.
Tak czy inaczej...
Szczerze przepraszam.
Drinka?
- Chętnie. Naleję sobie. - Ja podam, proszę usiąść.
Dziękuję.
Byłam dla pani zbyt surowa.
- Miała pani rację. - Wkurzyłam się.
Że pani nie chce.
Rozszarpali mnie za ambicję, a potem zjawia się pani.
Dzielna i oddana dziewczyna marzeń.
- Nie muszę kupować stanika? - Musi pani.
Na początku zapierałam się, że nigdy się dla nich nie zmienię.
Teraz maczam włosy w rakotwórczych środkach.
Kreska na powiece to tatuaż.
Zabrzmi banalnie, ale inaczej nie umiem.
Zainspirowała mnie pani dziś. Z Trowbridge’em.
Czym?
Zasiała pani pomysł, żeby ukręcić sprawie głowę.
To nie było nieporozumienie. Wodziła go pani za nos.
Chętnie bym się chełpiła, ale nie. Szczęśliwy traf.
Hal robi takie rzeczy i wszystko po nim spływa.
Ten typ? Po porażkach na szczyt?
Nigdy nie przegrywa.
Zarzyna się pani, a i tak jest na wylocie.
Na to wygląda.
Dlatego nie będę walczyć. Wiem, że nie wygram.
Rozumiem zmęczenie po 30 latach na ringu.
Zrobiła pani więcej, niż ktokolwiek oczekiwał.
Ale jeśli nadal pani tego chce...
i odpuszcza, to nie wiem, kto ma walczyć.
Wiem, że nie śpisz.
Rozważa to.
Mój wielki sukces po tym, co odjebałeś.
Jutro mi pomożesz.
Zadzwonisz do Billie i powiesz,
że Grace Penn powinna być wiceprezydentem USA.
Nie ja i nie ty.
Prezydent jej nie chce, chce ciebie.
Przemówił.
Katie,
kiedy ktoś daje ci życiową szansę,
musisz skorzystać.
W Waszyngtonie jest dzień, Billie nie śpi. Może zadzwoń teraz.
Nie zadzwonię.
Dobra.
- Co robisz? - Sama dzwonię.
Powiem, że jeśli nie Grace, to na pewno nie ja.
Oddaj telefon.
Musisz mi zaufać. Nie możesz...
Zostaw mnie!
Rozłącz się.
Co ty odpierdalasz?
Popuść wodze fantazji.
- Nie. - Jesteś wice.
Dodajesz jeden punkt do agendy.
- Co planujesz? - Oddaj!
Nuklearne rozmowy dla cyberświata? Wizy dla Afgańczyków?
Co ty, kurwa, wyprawiasz?
Katie.
- Cholera. - Chcesz rozerwać szew?
- Nie wierzgaj! - To złaź ze mnie.
Katie,
nie możesz ratować Grace.
Nie powinnaś.
Nie powinna polecieć przez głupiego męża.
Nie za to poleci.
A za co? Bo jest niewybieralna? Bo jej nie lubią?
Jest błyskotliwa, twarda, ludzka
i nadal chce służyć narodowi.
Przestań!
Katie.
Roylin najęła Lenkova, żeby ostrzelał brytyjski okręt.
Ale to nie był pomysł Roylin...
tylko Grace Penn.
Napisy: Krzysztof Kowalczyk