NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
W poprzednich odcinkach…
Chłopcy!
Jedziecie na wycieczkę do dworu Banther.
Aspiro!
- Użyłeś magii. - Jesteś magiem.
Rany! Jestem magiem!
Księżycowe elfy to elitarni wojownicy.
Znajdą cię i zabiją.
My musimy zadziałać i zwrócić jajo.
- Strzec go i dostarczyć do Xadii. - Do mamy.
- Zrobimy coś ważnego. - Nasza trójka.
Czwórka.
KSIĘGA 1: KSIĘŻYC
ROZDZIAŁ 4: KRWIOPIJCY
Rozwiąż się!
Rozwiązuj się!
Rozwiążże się!
Nie oceniaj mnie.
Co z tego, że mówię do opaski? Czy to gorsze od mówienia do...
czymkolwiek jesteś?
Tak szybki pogrzeb to obłęd.
Tradycyjnie opłakujemy króla przez siedem zmierzchów.
Nie minął ani jeden.
Rozumiem cię, Opeli,
ale trwa wojna i musimy iść naprzód.
Nie zasypiaj.
Wybacz.
Długa noc.
Wypij.
Nazywam to gorącym brązowym eliksirem porannym.
Dobre!
Dziś obudziła nas druzgocąca prawda.
Odebrano nam króla.
Zabiły go siły Xadii!
Potworne księżycowe elfy!
Dla mnie był więcej niż królem.
W ostatnich godzinach Harrow nazwał mnie…
swoim bratem.
Chwila.
Gdzie są książęta? Powinni tu być.
Książęta…
nie żyją.
Trzeba reagować na okrucieństwo Xadii!
Musimy iść naprzód z siłą!
Podpalić stos!
Nie.
Claudia.
Śmierć władcy Katolis opłakujemy siedem dni.
Ale trwa wojna.
Zrobimy to więc siedmiokrotnie.
Dziś nastąpi bowiem koronacja.
Callum.
Masz na imię Callum?
Clem? A może Camel?
Callum.
Byłem rozproszony. Rysowałem kamień przelotny.
- Pierwotny. - Tak.
Ma czystą esencję pierwotnego ducha.
- Pierwotnego źródła? - Tak.
Nie znasz sześciu źródeł?
A będę musiał je wymienić?
Cała magia pochodzi z pierwotnych źródeł.
To pierwsze, najczystsze formy magicznej energii.
Słońce, księżyc, gwiazdy, ziemia, ocean i...
- Niebo. - Tak.
Mag używa pierwotnej energii do zaklęć.
Do zaklęcia z wiatrem potrzeba więc burzy lub mocnego wiatru.
Ale z tym kamieniem masz całą moc nieba.
W każdej chwili.
Kamienie pierwotne to rzadkość.
Szukali ich najwięksi arcymagowie w historii.
A teraz jakimś cudem ty go masz.
Zaraz, już to widziałem. Na dworze Banther.
Była tam mała kostka i miała te same symbole.
- Fajnie. - Może być magiczna.
- Musimy po nią iść. - Co?
Mamy prawdziwe problemy.
Zakończenie wojny? Dotarcie do Xadii?
- Pamiętasz? - Xadia jest na wschodzie?
- Dwór też. Jest po drodze. - Świetnie.
Na pewno nie będzie tam ludzi.
Ludzi, którzy ciebie szukają, a mnie chcą zabić.
To zimowa rezydencja. Jest pusta od miesięcy. Uwierz mi.
Posłuchaj...
Rayla…
książęta powinni być w czymś dobrzy.
W walce na miecze, przywództwie, jeździe konnej.
A ja nigdy nie byłem w niczym dobry.
Przed rzuceniem zaklęcia czułem, że skończę w ogniu albo pośród pająków…
ale udało się.
A ty nazwałaś mnie magiem i czułem się...
dobrze...
Czuję, że ta kostka mi pomoże.
Callum?
Miałem dziwny sen.
To nie sen. To prawda.
Na pewno?
To był wielki, różowy hipopotam,
urwałem mu ucho, bo było z toffi.
Nie. To był sen.
Myślałem, że chodzi ci o elfy, wilki i smocze jajo.
Chciałem podziękować za toffi,
ale nie słyszał, bo jadłem jego uszy.
Smutny książę.
- Chodźmy po kostkę. - Serio?
Tak, ale ostatni raz zbaczamy z drogi.
I koniec tkliwych przemów.
Wiecie co?
- Możemy…? - Zero postojów.
- Ale… - Ani przekąsek.
- Chce mi się pić. - Dobra, wypij to.
Dziękujemy.
Nie pijemy... tego.
- Czego? - Krwi. Nie pijemy jej.
Nie chcemy być niegrzeczni, ale zachowaj to.
To sok malinowy.
Ludzie mają nas za krwiożercze potwory?
To nie tak.
Słyszałem różne opowieści, ale pewnie wymyślone.
Straszne, okropne historie.
Jesteśmy!
Nie ma zimy, nie ma ludzi w zimowej rezydencji.
Powiedz, gdzie szukać, a ja szybko to przyniosę.
To jest pokój gier.
Kostka powinna tam być.
Mówiłem. Nie ma zimy, nie ma ludzi.
Ale to dziwne, że nikogo nie ma,
skoro tata chciał nas tu wysłać.
Nie powinno nas tu być.
Ciocia Amaya?
Jesteście bezpieczni!
Wyjątkowo bezpieczni i sami.
Zamknięte.
Zostańcie tutaj kilka minut, ile będzie trzeba, a ja znajdę klucz.
Nie przepadam za zamkami.
Ktoś tu jest.
Co? Nie.
Tylko my i cała gwardia ludzi!
Callum, krzyk nie pomaga.
I czemu mówisz o „gwardii ludzi”?
Jak to? Zawsze mówię:
„Uzbrojona po zęby gwardia ludzi”!
Ezran coś ci powie.
Nie jadłem śniadania.
Przepraszam.
Śniadanie to najważniejszy posiłek dnia.
Jedzenie tutaj...
jest jak broń.
Smacznego.
Ciociu, co tu robisz?
Wczoraj otrzymałam list od króla.
Najważniejsze rzeczy spisałem.
List.
- Co jest? - Ja...
Też dał mi list, ale chyba zgubiłem.
Co napisał?
„Zamek jest zagrożony.
Księżycowe elfy przeniknęły do królestwa”.
Najgorsi asasyni.
„Nie przybywajcie do zamku.
Udajcie się do dworu Banther.
Będą tam Callum i Ezran. Sprawdźcie, czy są bezpieczni”.
Z tyłu jest dalsza część.
„PS Mogą też chcieć zbudować błotnego bałwana”.
- Nie chcemy błotnego bałwana. - Nie.
Jesteście bezpieczni.
To moja wina. Nie powinno nas tu być.
Ale jest ciocia Amaya.
- Może jej powiemy? - O czym?
O jaju.
- O Rayli. - Nie możemy.
Nie słyszałeś, co mówiła o elfach?
Dla niej to potwory.
- Wszystko wyjaśnimy... - To się nie uda.
Ludzie i elfy sobie nie ufają.
Tak będzie, aż jajo dotrze do Xadii.
Musimy znaleźć Raylę i stąd zwiać.
„To zimowa rezydencja. Nie ma zimy, nie ma ludzi”.
Ujdzie.
Pani generał! Książęta zaginęli.
Jak to się udało?
Co nam się udało?
„Nam”? Ilu was tu jest?
Powiedziałam „nam”?
- Patrz na mnie. - Jestem tylko ja.
Sama.
Kłamiesz.
Książęta mogą być w opałach. Nie spuszczajcie jej z oczu.
Ostrożnie. Nie chcecie stracić palca.
Wyobrażacie sobie życie z czterema palcami?
Bardzo dziwny pomysł.
- Bardziej niż ślimaczy pancerz? - Ślimaki mają pancerze.
- To czemu są deptane? - Chodzi o to, że…
- mam wątpliwości. - Ona da radę.
Poznaliście Robala? Przywitajcie się.
Dzięki!
Chodu!
Stój, elfijko!
Callum, Ezran, chodźcie.
Powinniśmy powiedzieć.
Chłopcy, odsuńcie się.
Chwila!
- Co ty mówisz? - Mówi, że...
mamy was puścić, bo zabijesz ich i wypijesz ich krew.
Że jesteś potworem.
Więc musicie nas puścić.
Bez obaw. Zabijałam już potwory.
Załatwcie ją.
Śmiało, strzelajcie.
Ale czytaj mi z ust.
Kolejny ruch ostrza i załatwię ich w pół sekundy.
Ruchy, ludzie.
Co teraz?
- Łódź raczej nie... - Wsiadaj.
Jeśli elfijka zauważy pościg…
odbierze życie książętom. Musimy uważać.
Corvus!
Śledź ich, ale z ukrycia.
Przy pierwszej okazji ich uwolnij.
Reszta jedzie ze mną.
Udało się. Nie do wiary.
Nie do wiary, że taki z ciebie palant.
Ale o co chodzi?
Nazwałeś mnie potworem.
Nie wiesz, co to za uczucie.
Nie myślę tak. Chciałem ją przestraszyć.
- Sądziłem, że się wycofa. - Brawo. Próbowali mnie zabić!
Przepraszam. Nie tak miało być.
Ale było.
- Znalazłaś? - To zabawka.
Pewnie element gry dla dzieci.
Mam nadzieję, że było warto…
narażać nas wszystkich.
Ojcze, zbliża się pora koronacji.
Lubię to nazywać koronną godziną.
- Godziną korony? - Dziękuję. Wystarczy.
Żadnej pieśni z tej okazji?
Ludu Katolis,
śmierć króla Harrowa mocno nas dotknęła,
ale strata jego synów, naszych książąt,
to większa niesprawiedliwość.
Usuwając następców tronu,
nasi wrogowie chcieli zostawić nas bez przywódcy.
Zhańbiłoby to pamięć Harrowa, gdyby jego ukochane królestwo
pogrążyło się w mroku.
Choć to duże brzemię,
pokornie podejmę walkę w imieniu Harrowa.
Zostanę lordem protektorem królestwa.
Stać!
Przerwać koronację! Książęta żyją!
Napisy: Maciej Dworzyński