NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
W poprzednich odcinkach...
Najlepsi ludzie natychmiast zaczną szukać książąt.
Moje dzieci, Soren i Claudia,
poprowadzą tę wyprawę.
Powiązałam się ze śmiercią Ezrana.
Więzy trwają, dopóki żyje.
Będą się zaciskać, aż stracę dłoń.
Weź je!
Musimy coś zrobić.
Ez, nie!
On żyje.
O nie. Coś jest nie tak z jajem.
KSIĘGA 1: KSIĘŻYC
ROZDZIAŁ 7: SZTYLET I WILK
Śpij, Ez.
Jest...
- Jest dobrze. - Nie jest.
Musisz odpocząć.
Co rysujesz?
Bardzo się bałem, gdy byłeś pod lodem.
Myślałem, że cię stracę tak jak ją. Ale…
jakoś przeżyłeś.
A teraz stale myślę…
że może nad nami czuwała.
Gdyby znała nasze plany, byłaby z nas dumna.
Kazałaby ci też usiąść przy ogniu i się opatulić.
Wiem.
Piękna.
To wasza mama?
Tak.
Znalazłam maliny.
Nasycą nas. Na jeden dzień.
Mam też coś dla ciebie.
Gilowe maliny!
Nasze stare lekarstwo na katar.
Nie.
Nie zjada się ich.
Żeby wyleczyć katar, musisz je włożyć do nosa.
Da się zrobić.
Jak tam jajo?
Nie widzę poprawy.
Wcześniej jasno świeciło, a teraz jest przyćmione i migocze.
Jest coraz ciemniejsze.
Znajdźmy pomoc.
To najlepsze psy gończe.
Jedno pociągnięcie nosem i tropią kilometrami.
- Koszulka treningowa Calluma. - Ale brudna!
Większość treningu upadał w błoto.
Książę upadków.
Bo się sporo przewracał.
Żart był zrozumiały.
Mamy trop.
I zgubiły trop.
Dobrze się spisałyście.
Jest miasto.
To rzeczywiście dym. Znajdźmy pomoc.
Może jest tu ekspert od smoczych jaj.
Ale są też ludzie nienawidzący elfów.
Żaden problem.
Poznajcie...
ludzką Raylę!
To może być za mało.
Zaczekaj.
Połączę przebranie z naśladowaniem ludzi, żeby dopełnić iluzję.
Witam, ludziska, istoty ludzkie.
Lubię spotkania z innymi ludźmi,
rozmowy o pieniądzach i rozpoczynaniu wojen.
Całkiem nieźle.
Całkowicie, mój ludzki przyjacielu. Dajmy czadu.
Czwórka!
Udasz piąty palec?
Racja.
Potrzebuję kamuflażu dłoni.
Śnieżny elf!
To raczej bałwan.
Kamuflaż dłoni!
Nie ściskaj nikomu dłoni.
Śnieżny elf.
Wchodzę beztrosko do miasta, nie zważając na krótką przewidywaną długość życia.
O to chodzi!
Broniłem granic przed różnymi okropieństwami.
Nie wyobrażacie sobie! Niczego się nie boję.
Założę się, że każdego rywala pokonam wyłącznie sztyletem.
Może ciebie?
Może... ciebie?
Mam też większe miecze.
Zakład!
- Stawiam na olbrzyma. - Ja też.
- Są rozproszeni. Chodźmy. - Czekaj. Chcesz to zobaczyć.
Mam nadzieję, że masz też większy „miecz”.
Ktoś jeszcze?
Co to było?
To słoneczne ostrze.
Nie do wiary, że widziałem je na żywo.
Co to takiego?
Słoneczne elfy tworzą magiczną broń,
która przez setki lat jest tak gorąca jak w chwili wykuwania.
Na pochwie są runy chroniące przed ciepłem.
- Inaczej... - Spodnie by spłonęły?
Tak, nogi też.
Jeśli ostrze przecina stalowy miecz niczym masło,
to czy przetnie prawie wszystko?
Nie „prawie”. Przetnie wszystko.
Moje więzy!
Musisz zdobyć sztylet.
A co z jajem?
Zajmiemy się tym. Spotkamy się przy pomniku.
- Jak go zdobędziesz? - Ładnie poproszę.
- Co teraz? - Możesz chwilę być cicho?
Próbuję myśleć.
Im dłużej tu jesteśmy, tym bardziej dzieciaki się oddalają.
Znam zaklęcie tropiące, ale potrzebuję coś od książąt.
Mamy to.
Nie, coś bardziej osobistego.
Mówisz o...
bieliźnie?
Nie! Ohyda!
Chodzi o ślinę albo paznokcie.
Nie mamy czasu szukać ich paznokci!
- Na razie nie pomagasz. - Musi nam się udać!
Inaczej tata coś mi zrobi!
A już nawalamy, nie mówiąc...
O czym?
Mówiłaś o ślinie i paznokciach?
A elfickie włosy?
Tak!
Idealnie!
Callum i Ezran są tam,
gdzie ta wstrętna, krwiożercza elficka zabójczyni.
Uroczy warkocz.
Spójrz!
Czy to lekarz dla zwierząt?
Tak sądzę.
Albo usługi randkowe dla zwierząt?
Raczej lekarz.
Ale dobry pomysł, prawda, Robal?
Zaraz podejdę.
Przykro mi. Nie mogę pomóc tej biednej istocie.
Co?
Nie, nic mu nie dolega.
Mamy…
inny problem.
Co ci jest, słodziutka?
Ujrzałaś coś strasznego?
Z pewnością. Uciekła na Przeklętą Kalderę.
Dobrze, że skończyło się na strachu.
Nie powtórzę tego błędu.
To w czym mogę wam pomóc?
Zarobiłem uczciwie.
Nie chcę pieniędzy.
To czego?
Pomocy.
Mówcie dokładnie, co się dzieje.
Cóż...
- nasz kolega ma problem. - Jofus.
Ma na imię Jofus?
Jest takie imię.
Naprawdę. Nasz kolega, Jofus, ma jajo.
Zwierzęce jajo.
Opiekował się nim. Było bezpiecznie owinięte w koc.
Ale wpadło mu na kilka minut do lodowatego jeziora.
- Tak czy owak... - Słucham?
Wpadło mu do jeziora.
Josephowi.
Jofusowi. To był Jofus.
Oczywiście. Okropna historia.
Tak.
Coś mu się stało.
Jajo jest zimniejsze i już tak nie świeci.
Chwila. Świecące jajo?
Tak.
Widzę, że problem jest poważny.
Chcę wam pomóc, ale musicie powiedzieć,
co się dzieje.
Obiecuję, nie wpędzę was w kłopoty.
- Musi to zostać między nami. - Dobrze.
Ale musicie mi zaufać.
Nie chcę walczyć, ale pożyczyć ostrze, żeby to przeciąć.
Chcesz je pożyczyć.
- To niezwykle cenne... - Ty je trzymaj. Tylko to przetnij.
- Oparzy cię. - Nieważne. Zrób to, proszę.
Jedna z nich!
Kto, ja?
Jestem ludzką dziewczyną, która lubi ludzkie rzeczy
jak chleb czy ciągłe narzekanie.
Nie!
Jesteś elficą!
Dobra, jestem.
Spokojnie, to zajmie sekundę.
Nie! Nic nie przetnie głupich więzów!
Weź sztylet. Nie krzywdź mnie, proszę.
Nie skrzywdzę cię.
Ani nie okradnę.
Co my tu właściwie robimy?
Brakuje mi jednej rzeczy do zaklęcia.
Magicznych skał, gałązki?
Tu jest.
Tędy.
Żartujesz?
Gdybym tylko… nie był…
tak umięśniony.
To smocze jajo, prawda?
Widziałem takie tylko w książkach.
Ale zrobię, co będę mógł.
- Słyszę bicie serca. - To chyba dobrze?
Jest słabe i wolne.
Obawiam się, że umiera.
Nie wiem, jak je ocalić. Przykro mi.
Na pewno może pan coś zrobić.
Cokolwiek. Proszę.
Chodźmy. Znajdziemy inny sposób.
Czekajcie. Nie wiem, czy wam mówić, bo to może być bardzo niebezpieczne.
Kilka lat temu doszło do cudu, ale było to…
na Przeklętej Kalderze.
Powinniście kogoś poznać.
Jestem Ellis, a to moja urocza wilczyca Ava.
To prawda. Zdarzył się cud.
Niezbyt rozumiem, co się stało. Ale wiem jedno.
Bez tego Ava by nie żyła.
Dwa lata temu znalazłam ją jako szczeniaka w lesie.
Dała się złapać w pułapkę myśliwską.
Łapa utknęła w zardzewiałym potrzasku, a ona była przerażona.
Ale nadal walczyła.
Wiem, że cierpisz.
Już dobrze. Chcę ci pomóc.
Uwolniłam ją i zabrałam do wioski.
Ale pogarszało się.
Noga jest mocno uszkodzona.
Trzeba amputować.
Nie mamy dość jedzenia.
Proszę.
Tylko kilka tygodni. Nabierze sił i odeślemy ją do lasu.
Wataha jej nie zaakceptuje. To pewna śmierć.
Ellis.
Trudno to zaakceptować,
ale uśpienie to akt dobroci.
Inaczej będzie cierpieć.
Nie!
Zabrałam ją w niedostępne miejsce, na zbocze Przeklętej Kaldery.
Było jak w legendzie.
Im byłyśmy wyżej,
tym gorsze istoty się ukazywały.
Ale szłyśmy.
Nigdy cię nie zostawię. Przetrwamy to.
Próbowałam pocieszyć Avę,
ale wewnątrz czułam, że wszystko stracone.
Wtedy się to stało.
Co za piękne stworzenie.
Nie.
Jest ranna.
Jest idealna.
Znajdźmy tę uzdrowicielkę.
- Jeśli ocaliła wilczycę... - Może ocali jajo.
Co takiego?
Powiedział:
„Może…
doceni kakao”.
- Dlaczego niby…? - Musimy iść.
Wielkie dzięki.
Dlatego nie cierpię magii.
Zawsze wiąże się z czymś strasznym.
I obrzydliwym.
Gdzie to jest?
Już wiem, jak to znajdę.
Co ty robisz?! Nic nie widzę!
Ujrzysz coś, jeśli będę cicho?
Zaczekaj chwilę.
Oczy się przyzwyczają.
Spójrz. Tam!
Magia cię przeraża i obrzydza?
Czego jeszcze potrzeba do zaklęcia?
- Niczego. Wszystko mamy. - Serio? Super.
Musimy się tylko wspiąć na najwyższą górę Katolis.
To zabawne zaklęcie.
Znalazłaś go? Zdobyłaś nóż?
Złe wieści: ostrze nie dało rady.
Dobre wieści: więzy same spadną.
Razem z dłonią.
Przykro mi.
W porządku.
Macie dobre wieści o jaju?
Tak i nie.
Nie. Jeszcze nie.
Ale może.
Więc tak? W pewnym sensie.
Średnia z tego to około „może minus”.
- Coś takiego. - Wiemy o uzdrowicielce.
Może pomóc jaju.
I twojej ręce!
- Naprawdę? - Problem w tym,
że jej dom to ta góra.
Przeklęta Kaldera.
Powiedz, że ta nazwa
to na cześć odkrywcy, sir Fineasza Przeklętego.
Właściwie roi się tam od potworów...
Tak, wiem.
Tam jest! To elfica!
Zapomniałam o tej złej nowinie.
Dość. Nie ma sensu iść tam za nimi.
Nie ujdą z życiem.
Napisy: Maciej Dworzyński