NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
W poprzednich odcinkach...
Może to zwykłe lustro.
W leżu Smoczego Króla i Królowej było wiele skarbów i artefaktów.
Ten był obok miejsca spoczynku. Musi być ważny.
Piszesz list... do króla?
Martwi się o nas.
Powinien wiedzieć, że nic nam nie jest.
Oni nie wiedzą, prawda?
Macie wrócić ze straszną wieścią, że książęta zginęli.
A co, jeśli znajdziemy ich żywych?
Będziesz wiedział, co należy zrobić.
Znajdziemy Calluma i Ezrana tam, gdzie jest ta mordercza elfka.
Tam! Tam ich znajdziemy.
Zrób to.
KSIĘGA DRUGA: NIEBO ROZDZIAŁ 2: KSIĘŻYCOWE KŁAMSTWA
Szybko, zrób to. Na co czekasz?
To księżycowa elfka. Porwała książęta.
- Musisz... - Wiem!
Nigdy nie atakowałem śpiącej osoby.
To chyba...
nieuczciwe.
Mam ją obudzić?
Jak długo ma nie spać, żeby to było „uczciwe”?
Dziesięć sekund? Pięć?
- Jedną sekundę. - Dobra, na trzy.
Raz... dwa...
Jak uniknęłaś magicznego snu?
Użyłam tej ślicznej róży.
Wbity kolec nie daje zasnąć.
Będziemy walczyć czy dajesz pokaz?
Ciągle powtarzam,
że w szermierce się nie podcina!
Nauczysz mnie czegoś jeszcze?
Lubię się uczyć.
Soren!
Jakieś ostatnie słowa?
Czy „gorące błoto” to słowo?
Co takiego?
Stój!
- Callum? - Nie walczcie.
Nie trzeba.
- On zaatakował! - Porwała cię.
Przez nią mam błoto w ustach!
Dobrze, już.
Przestańcie. Wyjaśnię wam.
Po pierwsze, nie wiem, co tu robicie, ale miło was widzieć.
Żartujesz? Zaatakowali mnie.
Jak możesz się cieszyć...
To moi przyjaciele i cieszę się na ich widok.
Ale nie cieszy mnie to, że próbujecie zamordować Raylę,
- która jest... - Elfką!
Ale dobrą.
Co to ma znaczyć?
Porwała ciebie i Ezrana.
Jak może być dobra?
Nie porwała nas.
Sami z nią poszliśmy.
Jest późno. Odpocznijmy. Uspokójmy się.
Jeśli jutro was nie przekonam,
powalczycie sobie. Zgoda?
Dobrze.
- Tak. - Jak chcesz.
- Zginiesz rano. - Od razu lepiej!
Pokażę wam, gdzie możecie przenocować.
Byłeś bardzo pewny siebie.
Tak? Pewnie tak.
Ale masz potargane włosy.
Ładny mamy poranek... Chyba.
Nie wiem, jaka jest pora dnia.
Na pewno jest ładnie.
Tajemnicze lustro... Dziś szczególny dzień.
Dziś zdradzisz mi swoje sekrety.
Nie wierzę, znaleźli nas. Claudia się nie gniewa?
Poprzednio przykułeś ją do ściany.
No i ukradłeś jej kamień pierwotny.
A potem go rozbiłeś.
Tak, tak. Jak moja fryzura?
Mogłaby nie być taka przylizana.
Komu chcesz zaimponować? Claudii?
Co? Zaimponować...
Tak lepiej?
Wiem, co się dzieje.
Czemu książęta dogadują się z elfką.
Nie słucham cię, póki nie wypiję porannej brązowej cieczy.
Dobrze. Mów dalej.
Pogryzła ich i obaj cierpią na księżycowe szaleństwo.
- Co? - Nie zmyślam.
Gdzie o tym usłyszałeś?
W obozie.
Musimy coś zrobić. Tata zlecił nam misję.
Przyprowadzić książęta.
Chyba, że dojdzie do wypadku.
- Przypadkiem. - Co?
Nic. Powinniśmy...
Zapakować ich do wora!
Soren! To nasi przyjaciele.
Spróbujmy ich przekonać. Użyjmy słów, a nie mięśni.
Czyli...
mamy im posłodzić.
Naleśniki!
Muszę przyznać, są dobre!
Bardzo puszyste, prawda?
Jak ci wyszły takie lekkie?
Trzeba oddzielić żółtka
i zrobić piankę z białek.
Do tego trochę czarnej magii.
Skoro już wiemy, że was nie porwano,
powinniście wrócić do domu.
Oczywiście razem z jajem.
Jajem? Jajka pasowałyby do naleśników.
Nie ma już jaja.
Co?
Co się z nim stało?
Zaraz zrozumiesz.
Jaki słodki!
To mały smoczek!
Cześć.
A co z „to nie jajo, to potężna broń?”.
To wciąż prawda.
Pewnego dnia może sprowadzić na nas zgubę.
Ale teraz jest taki malutki!
Przyjrzyj mu się,
bo potem zabierzemy go do Xadii, do matki.
Racja. Nie możemy wrócić.
To bardzo ważna misja.
Musimy im posłodzić.
Posłodzić.
Powinniście wszyscy wrócić.
Bo król, wasz tata,
za wami tęskni.
Widziałaś, jak spojrzała na mnie elfka?
- Chyba na mnie leci. - Wcale nie.
Podejrzewa cię.
Soren, ich tata nie żyje. Okłamałeś ich.
Tak nie można.
Ty zgniatasz niewinne stworzonka, żeby zrobić magiczne naleśniki.
Próbowałem „użyć słów”, jak chciałaś.
Zostaje mój sposób...
- Pięści i reszta. - Nie!
Daj mi dzień. Przekonam Calluma.
Użyję czegoś silniejszego od mięśni.
Jakichś magicznych mięśni?
Zaufania.
Nie możemy im ufać.
Rozumiem. Nie lubisz Claudii.
Wiele razy próbowała cię zabić.
Ale dotąd myślała, że chciałaś nas skrzywdzić.
Nie o to chodzi.
Wiem, że kłamią.
Wiem o tym, bo...
Ponieważ...
Puk, puk.
Czy wy dwoje jesteście...?
Przerwałam coś tobie i...
Co, ja i Rayla? Nie!
Nie myślę o niej tak.
Tylko jako o... zabójczyni.
Ale przyjaznej.
No tak. Mam takich przyjaciół.
Chciałaś porozmawiać?
Tak. Muszę ci opowiedzieć o tym, co stało się w domu.
O dobrych i złych rzeczach.
- Rozbiłem kamień. - Co?
Musiałem ci to wyznać.
- Ale jak... - Stłukłem go.
Wypadki się zdarzają.
Celowo.
- Na pewno miałeś powód. - Miałem!
Naprawdę miałem. Jesteś fantastyczna.
Nie wynagrodzę ci tego,
ale pomyślałem, że oprowadzę cię
i pokażę ci magiczne miejsca.
Zrób to!
Nie możesz skrzywdzić dziecka.
Z drugiej strony, jeśli dojdzie do wypadku, bo zrobi coś głupiego,
to jego wina.
Cześć, przyjaciele. Ez. Smoku.
Wilcza dziewczyno. Wilku.
I mój świecący Robalu!
Jak leci, ropuszko?
Mam bardzo fajny pomysł.
Ale też niebezpieczny, może dojść do wypadku.
Ale to fajne.
To co?
- Co to? - Tak!
To znaczy... Co to?
Claudio, to jest Lujanne.
Włada magią iluzji!
Rety! Sama jesteś iluzją?
- Nie, ja... - Jesteś taka prawdziwa!
Jestem prawdziwa.
Tak powiedziałaby iluzja.
I tak po prostu znika.
To miejsce jest niesamowite.
Ciekawe, co robią te runy.
To pewnie potężne czary.
- Ale my nie możemy czarować bez kamieni. - Co?
Możemy.
Chodziło mi o pierwotną magię. A nie tę twoją.
„Tę moją” magię?
Czarną magię.
Zawsze krytykujesz szeptem?
Przepraszam, nie chciałem...
Spodobała mi się nauka magii, ale to koniec.
Wcale nie. Jeśli chcesz...
Chcę poznać pierwotną magię. Trzeba mieć ją w sobie.
To zaleta czarnej magii.
Wystarczy sięgnąć po magiczne stworzenia
i wycisnąć z nich magię.
Znowu to robisz, Krytyczny Książę.
Oto, jak ja to widzę.
Ludzie nie rodzą się magiczni.
Rodzimy się z niczym.
Ale i tak robimy niezwykłe rzeczy.
O to chodzi w czarnej magii.
Przykro mi. To nie dla mnie.
I można zjechać po linie?
Dokładnie! To „lina do szybkiego zjeżdżania po niej”.
Dobra nazwa.
Na pewno wytrzyma? Zym się denerwuje.
Pokażę ci. Wytrzyma!
To było super!
Dobra, Zym. Zobaczysz, jak to jest latać.
Zym, nie rozłożyłeś skrzydeł.
O to chodziło.
Jeszcze raz?
Tym razem wy pierwsi.
- Tu nie ma co oglądać, to tylko... - Ruiny!
- Uwielbiam ruiny. - Naprawdę? Ja też.
Zamknij oczy. Wyobraź sobie, jak tu było.
To miejsce przepełniała magia.
Co za piękno.
Tak. Piękno.
Nie zamknąłeś oczu.
Ciekawe, co powiesz o Księżycowym Splocie.
Nie, poczekaj!
Poczekajmy na księżyc.
Cudownie.
To jesteśmy umówieni.
Umówiliśmy się!
Nie ma na co czekać.
O czym myślisz?
O niczym! A ty?
Myślę, że teraz twoja kolej.
Śmiało.
Chyba że to niebezpieczne z jakiegoś powodu?
Nie.
To bezpieczne.
Niech no tylko... Sprawdzę ten kołek.
Bezpieczne. Bardzo.
Nie możemy im ufać.
- Rozmawialiśmy już o tym. - Mam dowód.
Soren zawiesił linę Ezranowi. To była pułapka.
- Miało dojść do wypadku. - Skąd wiesz?
Kołek był jakby luźny.
- „Jakby”? - Zdecydowanie!
I dlatego Soren go mocniej wbił, zanim zjechał!
Czyli był obluzowany, a on go wbił?
Wiem, że źle to wyjaśniam,
ale musisz spojrzeć mi w oczy i zaufać mi.
Wierzysz w to.
Ale znam ich od lat.
Ty i ja... nie znamy się tak długo.
Robisz coś nowego z włosami?
Jakieś warkoczowate coś z kwiatkiem?
Tak mi ładniej.
Skup się na przekonaniu książąt do powrotu.
Na pewno myślisz o misji?
To nie zabawa.
Zjeżdżałeś dziś na linie!
Nie sprawiło mi to radości.
Lujanne, potrzebuję pomocy.
Jeśli szukasz mądrej rady, spróbuję cię zwieść.
Stary dowcip iluzjonistów.
No tak.
Chcę, żeby przyjaciel mi zaufał.
Nie robi tego z mojej winy.
Nie powiedziałam mu czegoś.
Zataiłam prawdę.
Rayla, spójrz na księżyc.
Tylko jedna połowa jest oświetlona, ale to nie znaczy, że drugiej nie ma.
Tak samo jest z tobą.
Ukrywasz pewne rzeczy.
Jeśli ma mi zaufać,
czy nie powinnam przestać?
Żeby ufać naprawdę, trzeba zaakceptować, że nie dowiemy się wszystkiego.
Nie, moim zdaniem to nieprawda.
„Kłamać” i „ukrywać prawdę” to to samo. Bliska relacja wymaga szczerości.
Moi pierwsi trzej mężowie to mówili.
Zranię go, ale muszę wyznać prawdę.
Nie mogę jej dłużej ukrywać.
Musi poznać los swojego taty.
- Moja rada się przydała. - Nie. Była błędna.
Czyżby?
Może była prawdziwa inaczej?
Eliksir przenikliwego wzroku przebije wszystkie iluzje.
Pozwoli mi zobaczyć, czym naprawdę jesteś.
Nic?
Nic!
Nie masz mocy!
Nie nadajesz się!
Nie ma w tobie nic niezwykłego!
Nic istotnego!
Co to za miejsce?
Cześć.
Blask jest taki mocny.
Widać nasze cienie.
Czy twój cień właśnie złapał mój cień za rękę?
Tak?
Chodź!
Pokaż mi Splot!
Jest jak księżyc, ale... bliżej.
No to, Claudio...
Tak?
Znam cię od dawna.
Ja też.
Pewnie, znasz się całe życie.
Zawsze mnie rozśmieszasz.
Ty mnie też.
I sprawiasz, że myślę.
Dzięki tobie postrzegam świat inaczej.
Rety, nagle... zabrakło mi słów.
To nic.
Możemy po prostu... postać razem.
Bez słów.
Poczekaj.
Callum...
Muszę ci coś powiedzieć.
Callum?
Dobrze, że jesteś.
Porozmawiajmy.
Wiem, co się stało.
On odszedł.
O nie.
Napisy: Krzysiek Ceran