‎(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‎บางทีมันอาจจะเป็นแค่กระจกธรรมดา
‎จากสมบัติที่ล้ำค่าทั้งหมด ทั้งวัตถุและของโบราณ ‎ที่อยู่ในกรุสมบัติของราชาและราชินีมังกร
‎แต่พวกเขาเก็บกระจกนี่ไว้ในห้องนอน
‎มันต้องสำคัญมากๆ แน่เลย
‎เจ้ากำลังเขียนจดหมาย... ‎ถึงพระราชา
‎ไม่งั้นเขาจะเป็นห่วงเราน่ะ
‎มันจะมีความหมายสำหรับเขามาก ‎ที่ได้รู้เหตุผลที่เราจากมาและรู้ว่าเราปลอดภัย
‎เดี๋ยวนะ พวกเขายังไม่รู้ใช่ไหม
‎เจ้าต้องกลับมาพร้อมกับข่าวร้าย ‎ที่ว่าเจ้าชายทั้งสองได้สิ้นพระชนม์แล้ว
‎แล้วข้าควรจะทำยังไง ‎ถ้าเราเจอว่าพวกเขายังมีชีวิตอยู่
‎โอ้ เจ้ารู้แน่ว่าต้องทำยังไง
‎เราจะพบแคลลัมกับเอซแร็น
‎ในที่ที่เราพบนักฆ่าเอลฟ์ต่ำช้ากระหายเลือดนั่น
‎นั่นไง นั่นคือที่ที่เราจะพบพวกเขา
‎เอาเลย
‎(เล่มที่สอง ท้องฟ้า)
‎(บทที่สอง ‎คำโกหกเปรียบดั่งพระจันทร์ครึ่งเสี้ยว)
‎จัดการเลย เอาเลยสิ ‎เจ้ารออะไรอยู่ล่ะ
‎นางคือเอลฟ์เผ่าเงาจันทรา ‎และนางก็ลักพาตัวเจ้าชายไป
‎- เจ้าต้องจัด... ‎- ข้ารู้!
‎ข้าแค่ไม่เคยจู่โจมใครตอนที่กำลังหลับมาก่อนเลย
‎มันไม่ค่อยจะเป็น...
‎วิธีที่กล้าหาญนัก
‎อยากให้ข้าปลุกนางไหมล่ะ
‎และต้องให้นางตื่นขึ้นมานานแค่ไหน ‎ถึงจะเป็น "วิธีที่กล้าหาญ" ล่ะ
‎สิบวินาทีหรือห้าวินาที
‎- หนึ่งวินาที ‎- ได้ นับสามนะ
‎หนึ่ง... สอง...
‎เจ้าต้านทานคาถาหลับใหลได้ยังไงกัน
‎โอ้ ข้าใช้ดอกกุหลาบสวยงามนี่ ‎เพื่อช่วยให้ข้าตื่นตลอดเวลา
‎ยากที่จะหลับได้ ‎เมื่อมีหนามคอยทิ่มแทงตลอด
‎นี่เราจะสู้กัน ‎หรือนี่เป็นแค่การแสดงโชว์ความสามารถล่ะ
‎โอ้
‎ข้ามักบอกผู้คนเสมอว่า
‎การกวาดเท้าไปมา ‎มันไม่ใช่ท่าการต่อสู้ดวลดาบหรอกนะ
‎โอ้! อยากสอนการดวลดาบอะไรอีกไหม
‎ข้าอยากเรียนรู้เหลือเกิน
‎ซอเร็น!
‎อยากพูดอะไรเป็นครั้งสุดท้ายไหม เอลฟ์
‎คำว่า "โคลนร้อน" นี่ถือเป็นคำไหม
‎หมายความว่ายังไง
‎หยุดนะ!
‎- แคลลัม ‎- อย่าต่อสู้กันเลย พวกเจ้าไม่ใช่ศัตรูกัน
‎- เพื่อนเจ้าพยายามฆ่าข้า ‎- นางลักพาตัวเจ้า
‎นางขว้างโคลนใส่หน้าข้าเต็มๆ ‎และมันก็เข้าปากข้าด้วย
‎เอาน่าๆ
‎พอก่อนแป๊บนึงนะ ให้ข้าอธิบายก่อนสิ
‎ก่อนอื่นเลย คลอเดียกับซอเร็น
‎ข้าไม่รู้ว่าพวกเจ้ามาทำอะไรที่นี่ ‎แต่ก็ดีใจที่ได้เจอนะ
‎เจ้าล้อกันเล่นรึเปล่า พวกเขาจู่โจมข้านะ
‎- เจ้าจะมาดีใจได้ยังไง... ‎- บลาๆๆ
‎ใช่แล้ว พวกเขาทั้งคู่เป็นเพื่อนข้ามาช้านาน ‎และข้าดีใจที่ได้เจอพวกเขา
‎แต่ก็ไม่ได้ดีใจที่เห็นพวกเจ้า ‎พยายามจะฆ่าเพื่อนใหม่ของข้า เรย์ลา
‎- ซึ่งนางดันเป็น... ‎- นางเป็นเอลฟ์นะ
‎แต่เป็นเอลฟ์ที่ดี
‎หมายความว่าไงที่บอกว่า "เป็นเอลฟ์ที่ดี"
‎นางลักพาตัวเจ้ากับเจ้าชายเอซแร็นนะ
‎แล้วจะเป็นคนดีได้ยังไง
‎ไม่มีการลักพาตัวอะไรทั้งนั้น
‎เราเลือกมากับนางเอง
‎ฟังนะ มันดึกแล้ว ‎เราไปพักผ่อนและสงบอารมณ์กันดีกว่านะ
‎ถ้าในรุ่งเช้าแล้วข้ายังทำให้พวกเจ้า ‎เชื่อไม่ได้ว่าเราอยู่ฝั่งเดียวกัน
‎พวกเจ้าก็ค่อยสู้กันแล้วกัน ตกลงไหม
‎ก็ได้
‎- ได้ ‎- อะไรก็ช่างเถอะนะ
‎- เดี๋ยวรุ่งเช้าเราค่อยฆ่าเจ้าแล้วกัน ‎- นั่นแหละน่า
‎เร็วเข้า เดี๋ยวข้าพาไปดูว่า ‎พวกเจ้าจะนอนกันตรงไหนคืนนี้นะ
‎อาจหาญมากเลยนะ แคลลัม
‎เหรอ อืม ก็คงงั้นแหละมั้ง
‎ถึงแม้ว่าผมของเจ้าจะดูยุ่งเหยิงไปหน่อย
‎สวัสดีตอนเช้า... คิดว่านะ
‎มาคิดดูแล้ว ‎ข้าก็ไม่รู้หรอกว่าตอนนี้กี่โมงกี่ยามแล้ว
‎สวัสดี "ตอนอะไรก็ตาม ‎ที่มันคือเวลาตอนนี้แล้วกัน"
‎วันนี้คือวันพิเศษ เจ้ากระจกลี้ลับ
‎มันคือวันที่เจ้าจะเปิดเผยความลับต่อข้าแล้ว
‎ไม่อยากเชื่อเลยว่าพวกเขาจะหาเราเจอ ‎ข้าหวังว่าคลอเดียจะไม่โกรธนะ
‎ครั้งสุดท้ายที่เราเจอนาง ‎เจ้าล่ามโซ่นางไว้กับกำแพง
‎แล้วเจ้าก็ขโมยหินบรรพกาลของนางมาด้วย
‎และเจ้าก็ทำมันแตก
‎ใช่ๆ แต่ผมของข้าดูเป็นยังไงบ้าง
‎เสยผมให้มันขึ้นไปมากกว่านี้ก็ได้
‎พยายามทำหล่อไปให้ใครดูล่ะ คลอเดียเหรอ
‎อะไรกัน อะไร พยายามทำหล่อเนี่ยนะ...
‎นี่เสยขึ้นไปพอรึยัง
‎ข้ารู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น
‎ว่าทำไมเจ้าชายถึงดูสนิทสนมกับเอลฟ์ตัวนั้นจัง
‎อย่าเพิ่งคุยกับข้า จนกว่าข้าจะได้ดื่ม ‎น้ำยาร้อนสีน้ำตาลแห่งยามเช้าของข้า
‎เอาล่ะ ว่ามาเลย
‎นางคงต้องกัดพวกเขาไปแน่ ‎และตอนนี้พวกเขาก็โดนพิษบ้าของเผ่าเงาจันทรา
‎- อะไรนะ ‎- มีเรื่องแบบนั้นนะ
‎เจ้าไปได้ยินมาจากไหนกัน
‎ที่แคมป์
‎เราต้องทำอะไรสักอย่าง ‎พ่อมอบหมายภารกิจมาให้เราทำกันนะ
‎เพื่อเอาตัวเจ้าชายกลับไป
‎ใช่ ยกเว้นว่าจะมีอุบัติเหตุไม่คาดฝันเกิดขึ้น
‎- แบบไม่คาดฝัน ‎- อะไรนะ
‎ไม่มีอะไร ประเด็นของข้าคือ...
‎เราควรยัดพวกเขาเข้าไปในกระสอบกัน
‎ซอเร็น! พวกเขาเป็นเพื่อนเรานะ
‎เราควรจะไปเกลี้ยกล่อมพวกเขา ‎โดยใช้วาจา ไม่ใช่ใช้กำลัง
‎งั้นเจ้ากำลังบอกว่า...
‎เราต้องไปออดอ้อนพวกเขากันสินะ
‎แพนเค้ก!
‎ต้องบอกเลยนะว่านี่มันอร่อยเลยล่ะ
‎นุ่มฟูจนน่าเหลือเชื่อเลย ใช่ไหม
‎เจ้าทำยังไงให้มันนุ่มขนาดนี้เหรอ
‎เคล็ดลับก็คือแยกไข่ขาวออกจากไข่แดง
‎และตีไข่ขาวให้เข้ากับเมอแร็งก์
‎และก็ใส่เวทมนตร์ชั่วร้ายเข้าไปนิดหน่อย
‎งั้นตอนนี้เราก็รู้แล้วว่า ‎พวกเจ้าไม่ได้ถูกลักพาตัวมา
‎พวกเจ้าก็น่าจะกลับบ้านได้แล้ว
‎แน่นอนว่ากลับไปกับไข่ใบนั้นด้วย
‎ไข่เหรอ ไข่นี่เข้ากันได้ดีกับแพนเค้กเลยนะ
‎อันที่จริง มันไม่มีไข่ใบนั้นแล้ว
‎อะไรนะ
‎เกิดอะไรขึ้นกับไข่นั่น
‎เดี๋ยวอีกแป๊บ เจ้าก็จะเข้าใจเอง
‎น่ารักจังเลย
‎โอ้ เจ้ามังกรตัวน้อย
‎นี่ เจ้าตัวน้อย
‎โว้ว!
‎แล้วที่บอกว่า "มันไม่ใช่ไข่ ‎แต่เป็นอาวุธที่ทรงพลัง" ล่ะ
‎มันก็ยังเป็นแบบนั้น
‎สักวันหนึ่ง อาจจะนำพาความตาย ‎และความเสียหายมาให้เราทุกคนได้
‎แต่ตอนนี้เขาช่างน่ารักจิ้มลิ้มจังเลย
‎งั้นก็ดูไว้ให้เต็มตาซะ
‎เพราะเราจะนำเขากลับไป ‎สู่อ้อมอกผู้ให้กำเนิดเขาที่เซเดีย
‎เรย์ลาพูดถูก เรายังกลับไปไม่ได้
‎ภารกิจนี้มันสำคัญมากๆ
‎เราต้องไปออดอ้อนพวกเขา
‎ออดอ้อนพวกเขา
‎พวกเจ้าต้องกลับไปนะ
‎เพราะพระราชา พ่อของพวกเจ้า
‎คิดถึงพวกเจ้ามากๆ เลย
‎โว้ว เจ้าเห็นสายตาที่มองข้า ‎อย่างหยดย้อยจากเอลฟ์นั่นไหม
‎ข้าว่านางชอบข้านะ
‎นางไม่ได้ชอบเจ้า ‎นางกำลังจับตาดูเจ้าอยู่ต่างหาก
‎ซอเร็น พ่อของพวกเขาตายไปแล้ว ‎และเจ้าก็ไปโกหกพวกเขา
‎และพวกเขาเป็นเพื่อนเรา มันไม่ถูกเลย
‎เจ้าเอาสิ่งมีชีวิตที่บริสุทธิ์มาปู้ยี่ปู้ยำ ‎เพื่อทำแพนเค้กเวทมนต์นั่น
‎ฟังนะ ข้าพยายามวิธีของเจ้าแล้ว ‎ด้วยการใช้วาจาออดอ้อน
‎นี่น่าจะถึงเวลาที่จะใช้วิธีของข้า...
‎- ออกหมัดและใช้กำลัง ‎- ไม่!
‎ให้เวลาข้าอีกหนึ่งวัน ‎เพื่อเกลี้ยกล่อมแคลลัมให้ไปกับเรา
‎ข้าจะพึ่งพาบางอย่าง ‎ที่แข็งแกร่งกว่าการใช้กำลังอีก
‎เวทมนตร์พละกำลังบางอย่างเหรอ
‎ไว้ใจข้าแล้วกัน
‎เราไว้ใจพวกเขาไม่ได้นะ
‎ฟังนะ ข้าเข้าใจดีว่าเจ้าไม่ชอบคลอเดีย
‎หลายครั้งที่นางพยายามจะฆ่าเจ้า
‎แต่จำได้ไหม ก่อนหน้านี้ ‎นางคิดว่าเจ้าพยายามทำร้ายข้ากับเอซแร็น
‎ไม่ใช่อย่างนั้น แคลลัม
‎ข้ารู้ว่าพวกเขาโกหก
‎ข้ารู้ได้ เพราะว่า...
‎ก็เพราะว่า...
‎ก๊อกๆ
‎พวกเจ้าสองคนแบบว่า...
‎ข้าได้ไปขัดจังหวะเจ้ากับ...
‎ว่าไงนะ ข้ากับเรย์ลาเหรอ ไม่!
‎ข้าไม่ได้คิดอะไรกับนางแบบนั้น
‎ข้าคิดว่านางเป็นเหมือน... นักฆ่ามือสังหารน่ะ
‎เพื่อนนักฆ่ามากกว่า
‎โอ้ ใช่ๆๆ เปล่าหรอก ‎ข้าก็มีเพื่อนแบบนั้นเหมือนกัน
‎งั้นเจ้าอยากคุยกับข้าเหรอ
‎ใช่ ข้าต้องเล่าบางเรื่อง ‎ที่เกิดขึ้นที่บ้านให้เจ้าได้รับรู้
‎แบบว่า เรื่องดีและเรื่องไม่ดีน่ะ
‎- ข้าทำหินบรรพกาลเจ้าแตก ‎- อะไรนะ
‎ขอโทษ แต่ข้าไม่อยากปิดบังเจ้า
‎- แต่เจ้าทำ... ‎- ข้าทำมันแตกเป็นเสี่ยงๆ ใช่
‎ไม่เป็นไร อุบัติเหตุเกิดขึ้นกันได้
‎ตั้งใจทำให้แตก
‎- ข้ามั่นใจว่าเจ้าต้องมีเหตุผลที่ทำไป ‎- ใช่
‎ข้ามีเหตุผลที่ทำไปนะ ‎โอ้ เจ้านี่เยี่ยมที่สุดเลย คลอเดีย
‎ข้ารู้ว่านี่อาจจะเป็นการทดแทนไม่ได้
‎แต่ข้าคิดว่าเจ้าคง ‎อยากจะให้ข้าพาเจ้าไปเดินดูรอบๆ
‎สถานที่แห่งเวทมนตร์จันทราพวกนี้
‎ได้เลย
‎เจ้าจะทำร้ายเด็กไม่ได้นะ ซอเร็น ‎เขายังเป็นเด็กอยู่เลย
‎แต่ทว่า
‎ถ้ามีอุบัติเหตุเกิดขึ้น ‎เพราะเขาทำอะไรที่อันตรายโง่เง่าเอง
‎นั่นมันก็จะเป็นความผิดของเขา
‎ไง พวก เอซ เจ้ามังกร
‎หมาป่าตัวเมีย เจ้าหมาป่า
‎และพระเอกตัวจริงของข้าตรงนี้ เบท
‎เป็นไงบ้าง เจ้าคางคกน้อย
‎ข้าคิดอะไรที่สนุกสุดๆ ที่เราจะมาเล่นกัน
‎แต่มันอันตรายมากๆ เลย ‎ซึ่งอาจจะทำให้เกิดอุบัติเหตุต่างๆ ได้
‎แต่มันสนุกมากเลยนะ
‎ใครอยากเล่นบ้าง
‎- อะไรเหรอ ‎- ข้าอยากเล่น
‎ข้าหมายถึงว่า... เล่นอะไรเหรอ
‎โอ้ คลอเดีย นี่คือลูเจนน์
‎นางคือผู้วิเศษจันทรา ผู้เนรมิตภาพลวง
‎ว้าว! นี่คือภาพลวงของตัวท่านเหรอ
‎- เปล่าน่ะ ข้า... ‎- แต่ท่านเหมือนของจริงมาก
‎นี่คือตัวจริงของข้า
‎นั่นล่ะคือสิ่งที่ภาพลวงของท่าน ‎จะพูดออกมาแบบนั้น
‎และอย่างนั้นเลย นางก็หายวับไป
‎ที่นี่สวยงามมากๆ เลย
‎ใช่ ข้าสงสัยจังว่าอักษรรูนพวกนี้มีไว้ทำอะไร
‎อาจจะเป็นคาถาเวทมนตร์ชั้นยอด
‎แย่จังเลยที่มนุษย์ไม่สามารถ ‎ใช้เวทมนตร์ได้โดยไม่มีหินบรรพกาล
‎ว่าไงนะ
‎ได้สิ เราก็ทำได้
‎ไม่ใช่ ข้าหมายถึงเวทมนตร์บรรพกาล ‎ไม่ใช่เวทมนตร์ที่เป็นแบบเจ้า
‎โอ้ เวทมนตร์ที่เป็นแบบข้าเหรอ
‎เวทมนตร์ชั่วร้าย
‎เจ้ากระซิบตลอดเลยเหรอ ‎เวลาที่เจ้าชอบตัดสินคนอื่นน่ะ
‎โทษที ข้าไม่ได้มีเจตนาแบบนั้น ข้าแค่...
‎ข้าชอบเรียนรู้เวทมนตร์มากๆ ‎และรู้สึกเศร้าตอนนี้ที่รู้ว่าข้าใช้มันไม่ได้
‎แต่เจ้าใช้มันได้ ถ้าเจ้าต้องการ
‎ข้าอยากเรียนรู้เวทมนตร์บรรพกาล
‎แต่เจ้าต้องเกิดมาพร้อมกับเวทมนตร์นั่น
‎เวทมนตร์ชั่วร้ายถึงดีมากๆ อย่างไงล่ะ
‎เพราะเจ้าก็แค่เอาสิ่งมีชีวิต ‎ที่เกิดมาพร้อมเวทมนตร์
‎และก็บีบคั้นมันออกมาจากสิ่งมีชีวิตพวกนั้น
‎ทำหน้าแบบนั้นอีกแล้วนะ ‎เจ้าชายที่ชอบทำสีหน้าแบบตัดสินคนอื่น
‎ฟังนะ นี่คือสิ่งที่ข้าคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้
‎มนุษย์ไม่ได้เกิดมาพร้อมกับเวทมนตร์
‎เราไม่ได้เกิดมาพร้อมกับอะไรเลย
‎แต่เราก็ยังหาวิธี ‎ที่จะทำสิ่งต่างๆ ที่สุดยอดได้
‎เวทมนตร์ชั่วร้ายก็เป็นแบบนี้แหละ
‎โทษทีนะ แต่มันไม่ใช่สำหรับข้า
‎ก็แค่โหนสลิงข้ามไปเหรอ
‎ใช่แล้วล่ะ ข้าเรียกมันว่า "เชือกสลิงลื่นปรือ"
‎ตั้งชื่อได้เท่จัง
‎เจ้าแน่ใจเหรอว่ามันจะรับน้ำหนักไหว
‎ซิมกลัวนิดหน่อยน่ะ
‎เดี๋ยวข้าทำให้ดู ไม่เป็นไรหรอก
‎รู้สึกเยี่ยมเป็นบ้าเลย!
‎เอาล่ะ ซิม นี่คือโอกาส ‎ที่เจ้าจะได้รู้ว่าเวลาบินเป็นยังไงแล้ว
‎ไปเลย!
‎วู้!
‎ใช่เลย!
‎ซิม เจ้าไม่กางปีกออกเลยนะ
‎นั่นคือทั้งหมดที่เจ้าต้องทำ
‎เล่นอีกรอบก็ได้นะ
‎แต่ถ้าครั้งนี้ เจ้าลองเล่นก่อนล่ะ
‎ตรงนี้ไม่มีอะไรให้ดูหรอก
‎- แต่ข้าว่าจะพามาให้เห็น... ‎- ซากปรักหักพัง
‎- ข้าชอบซากปรักหักพังโบราณมากๆ ‎- จริงเหรอ ข้าก็เช่นกัน
‎ถ้าแค่หลับตาลง เจ้าสามารถ ‎จินตนาการได้ว่ามันเคยเป็นยังไงมาก่อน
‎ทุกๆ อย่างช่างมีมนต์เสน่ห์ในอดีตกาล
‎ช่างสวยงาม
‎ใช่ สวยงาม
‎นี่ เจ้าไม่ได้หลับตานะ
‎คิดว่านี่ยอดเยี่ยมแล้วเหรอ ‎เจ้าต้องไปเห็นแกนจันทราก่อน
‎อันที่จริง เดี๋ยวนะ
‎เราควรจะกลับมาหลังจากที่ดวงจันทร์ขึ้น
‎เยี่ยม
‎การนัดเจอกันของคู่รักสินะ
‎การนัดเจอกันของคู่รัก
‎พร้อมแล้วบอกนะ
‎เจ้าคิดจะทำอะไรน่ะ
‎เปล่านี่ แล้วเจ้าคิดอะไรของเจ้า
‎ข้ากำลังคิดว่าเจ้าน่าจะเป็นคนเล่นคนต่อไป
‎เอาเลยสิ
‎ยกเว้นว่า ‎เจ้าจะคิดว่ามันอาจมีอะไรที่ไม่ปลอดภัย
‎เปล่านี่
‎มันปลอดภัยหายห่วง
‎ให้ข้าไป... ตรวจดูตรงที่ตอกหมุดอีกรอบแล้วกัน
‎โอ้ ใช่ ปลอดภัยดี ปลอดภัยมากๆ
‎เราไว้ใจซอเร็นกับคลอเดียไม่ได้
‎- ข้าคิดว่าเราคุยเรื่องนี้กันไปแล้ว ‎- แต่ข้ามีหลักฐานแล้วตอนนี้
‎ซอเร็นทำที่โหนสลิง ‎อะไรสักอย่างขึ้นมาให้เอซแร็น
‎แต่มันเป็นกับดัก
‎- เขาอยากให้มีอุบัติเหตุเกิดขึ้น ‎- เดี๋ยว เจ้ารู้ได้ยังไง
‎ที่ตอกหมุดมันดูหลวมๆ
‎- ดูหลวมๆ เหรอ ‎- มันหลวมเลยล่ะนะ
‎ซึ่งซอเร็นก็เลยทำให้มันแน่นขึ้น ‎ก่อนที่เขาจะโหนมันลงไป
‎งั้นมันก็หลวม แล้วเขาก็เลยทำให้มันแน่นขึ้นเหรอ
‎แคลลัม ข้ารู้ว่าข้าอธิบายได้ไม่กระจ่างพอ
‎แต่เจ้าต้องมองตาข้าและไว้ใจข้า
‎ข้าเห็นได้ว่าเจ้าเชื่อแบบนั้นจริงๆ
‎แต่ข้ารู้จักซอเร็นกับคลอเดียมานานแล้ว
‎เจ้ากับข้า... ยังไม่มีสายสัมพันธ์ที่เป็นแบบนั้น
‎นี่ เจ้ากำลังเปลี่ยนทรงผมของเจ้าเหรอ
‎กำลังถักเปียผมทรงดอกไม้เหรอ
‎ใช่ น่ารักดี แล้วทำไมกัน
‎เราต้องมีสมาธิกับภารกิจ ‎ที่จะเอาตัวเจ้าชายกลับไปกับเรา
‎ข้าแค่อยากแน่ใจว่าเจ้ายังรู้ภารกิจตัวเองดี
‎ไม่ใช่แค่เล่นอะไรไปสนุกๆ
‎เจ้าเพิ่งจะทำที่โหนสลิงขึ้นมาวันนี้นี่
‎ข้าไม่ได้ทำขึ้นมาเล่นสนุกๆ นี่
‎ลูเจนน์ ข้าอยากให้ท่านช่วย
‎ถ้าเจ้าต้องการความรู้ทางสติปัญญา
‎ข้าก็จะแสร้งทำให้ดีที่สุดแล้วกัน
‎เป็นมุกของผู้เนรมิตภาพลวงสมัยก่อนน่ะ
‎นั่นสิ
‎ข้าอยากให้เพื่อนข้าไว้ใจในตัวข้า ‎แต่เขาไม่ไว้ใจข้าเลย
‎และข้าคิดว่ามันเป็นความผิดข้าเอง
‎เพราะข้ากำลังเก็บความลับจากเขามาตลอด
‎ปกปิดความจริงเอาไว้
‎เรย์ลา ดูอย่างดวงจันทร์สิ
‎แสงสว่างสาดส่องไปบนพื้นผิวของมัน ‎แค่ครึ่งเสี้ยวเท่านั้นในตอนนี้
‎แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าอีกครึ่ง ‎มันไม่ได้มีอยู่
‎และมันก็เปรียบเหมือนกับเจ้า
‎มีหลายอย่างที่เจ้าปกปิดไว้
‎ถ้าข้าอยากให้เขาไว้ใจข้า
‎ข้าก็ไม่ควรปกปิดความจริงเอาไว้ไม่ใช่เหรอ
‎ความไว้เนื้อเชื่อใจที่แท้จริงคือการยอมรับให้ได้ ‎ถึงแม้เราจะไม่รู้ส่วนที่มืดก็ตามที
‎ไม่ ข้าไม่คิดว่ามันถูกนะ
‎การโกหกและปกปิดความจริง ‎ก็ไม่ได้แตกต่างอะไรกันมากหรอก
‎ความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้น ‎ต้องมาพร้อมความซื่อสัตย์ ความจริงทั้งหมด
‎ตอนนี้เจ้าพูดเหมือนสามีสามคนแรกของข้าเลยนะ
‎ข้ากลัวที่จะไปทำร้ายความรู้สึกเขา ‎แต่ข้าก็ต้องบอกความจริงกับเขา
‎ข้าไม่สามารถปล่อยให้แคลลัม ‎ไม่รู้อะไรแบบนี้ไม่ได้อีกต่อไปแล้ว
‎ข้าต้องไปบอกเขาว่าเกิดอะไรขึ้นกับพ่อของเขา
‎- ข้าดีใจนะที่ความรู้ทางสติปัญญาจากข้าช่วยเจ้า ‎- เปล่าเลย มันไม่ใช่
‎อย่างงั้นเหรอ
‎หรือมันเป็นแค่ความจริงที่ต่างออกไป
‎ซีรัมที่เปิดโลกทัศน์แห่งความจริง ‎จะทำให้ภาพลวงตาทั้งหมดหดหายไป
‎และทำให้ข้าได้เห็นสิ่งที่เจ้าเป็นจริงๆ
‎ไม่มีอะไรเหรอ
‎ไม่มีอะไรเลย ไม่มีเลย
‎เจ้ามันไร้ซึ่งพลังอำนาจ
‎ใช้การอะไรไม่ได้เลย
‎ข้าคิดว่าเจ้าจะเป็นอะไรสักอย่างที่พิเศษ
‎อะไรสักอย่างที่สำคัญ
‎นี่มันที่ไหนกัน
‎หวัดดี
‎คืนนี้ดวงจันทร์สว่างจังเลยนะ
‎เห็นเงาของเราทั้งสองเลย
‎นี่ เจ้าเพิ่งจะจับมือข้าผ่านเงาเหรอ
‎เหรอ
‎เร็วเข้า
‎พาข้าไปที่แกนจันทราได้แล้ว
‎ว้าว
‎อย่างกับดวงจันทร์เลย แต่ตรงนี้มันใหญ่กว่า
‎ก็... คลอเดีย...
‎อะไรเหรอ
‎ข้ารู้จักเจ้ามานานแล้ว
‎ใช่ ข้าก็เช่นกัน
‎แน่นอนว่า ‎เจ้าก็ต้องรู้จักตัวเองมานานทั้งชีวิต
‎แคลลัม เจ้านี่ทำให้ข้าขำตลอดเลยนะ
‎เจ้าก็ทำให้ข้าขำเช่นกัน
‎และเจ้าก็ทำให้ข้าได้คิด
‎เจ้าทำให้ข้าเห็นโลกในทางที่ต่างออกไปเลย
‎ว้าว คือข้า... ข้าไม่รู้จะพูดอะไรต่อแล้ว
‎ไม่เป็นไร
‎เราแค่... อยู่กันตรงนี้เฉยๆ ก็ได้
‎โดยที่ไม่ต้องพูดอะไร
‎เดี๋ยวก่อน
‎แคลลัม
‎ข้าต้องบอกอะไรกับเจ้าก่อน
‎แคลลัม
‎ข้าดีใจที่เจ้าอยู่ที่นี่
‎เราต้องคุยกันนะ
‎ข้ารู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น
‎ท่านพ่อจากไปแล้ว
‎ไม่นะ
‎คำบรรยายโดย Poh Jindawech