NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
W poprzednich odcinkach...
Spisałem to, co najważniejsze.
List?
Z czasem zrozumiesz.
Przełam pieczęć, kiedy...
Cóż...
Będziesz wiedział.
Robiłem straszne rzeczy.
Myślałem, że są konieczne.
Teraz już nie wiem.
Generał Amaya donosi, że elfy gromadzą siły przy Wyrwie.
Musimy być gotowi do walki,
ale sami nie damy rady.
Pozostałe królestwa zgodziły się na obrady.
Królowie i królowe poprą Katolis.
Zniszczymy xadiańskie zagrożenie!
KSIĘGA DRUGA: NIEBO ROZDZIAŁ 5: ZŁAMANA PIECZĘĆ
Stać!
Zejdź z konia, złóż broń. Dalej pójdziesz sam.
Witamy.
Co za gościnność.
Przybyłeś jako czwarty!
W imieniu wszystkich królestw,
wiedz, że zasmuciła nas wieść o śmierci króla Harrowa.
Doceniam to, królu Ahlingu.
Uspokoiła nas wiadomość,
że będziesz regentem Katolis, póki Ezran nie dojrzeje.
Z pokorą podejmę się kształcenia chłopca
i zarządzania królestwem.
A skoro o regentach mowa, czekamy już tylko na regenta Duren.
Przepraszam za spóźnienie.
Królowa Aanya z Duren!
Urosłaś! Witaj.
Będziemy omawiać ważkie sprawy.
Twój regent do nas dołączy?
Mówię już za siebie. I za mój lud.
Tak, ale to poważna sytuacja.
Bez urazy, ale te sprawy wymagają dojrzałej perspektywy.
Jestem koroną bez dorosłego, a ty - dorosłym bez korony.
Zaczynajmy.
W porządku.
Zwołałem tę naradę...
ponieważ się boję.
Okropnie!
Po stuleciach wzajemnych waśni,
pięć ludzkich królestw osiągnęło równowagę.
Nastały czasy pokoju!
Ale nad ludzkością wisi nowe zagrożenie.
Zagraża nam Xadia!
Podczas ostatniej pełni
Smocza Królowa wysłała zabójców.
Księżycowe elfy przekroczyły granicę i zamordowały króla Harrowa!
A teraz... słoneczne elfy gromadzą się przy granicy.
Szykują się do inwazji!
Co gorsza, zaobserwowano cienie pośród chmur...
Smoki latają nad miastami Katolis!
Kiedy zamykam oczy...
Widzę deszcz ognia,
pożogę i śmierć.
Nie tylko w Katolis.
Ich furia rozniesie się na pozostałe ludzkie królestwa.
Musimy natychmiast powstrzymać Xadię!
Musimy się zjednoczyć, żeby obronić ludzkość!
Wzywam was, żebyście wsparli Katolis,
żebyśmy wspólnie odparli to zagrożenie!
Tak! Zapach lądu.
- Słodka ziemia! - Hurra!
Dajcie mu skończyć!
Słaby zapach odległego lądu!
No właśnie.
Czeka nas jeszcze cały dzień żeglugi.
To co, Zym, znowu policzymy chmury?
Albo możemy pospać.
Lordzie Virenie,
lud Neolandii wie, że nasze człowieczeństwo zobowiązuje.
Jeśli pozostałe królestwa się zgodzą,
przystąpimy do tego sojuszu.
Tak. My również poprzemy wspólne działanie.
Królu Florianie?
Jeśli jesteśmy zgodni, królestwo Del Bar przyłączy się.
Królowo Aanyo. Co postanowisz?
Jestem... niezdecydowana.
Niezdecydowana?
To znaczy, że nie podjęłam decyzji.
Dlatego powinni tu być dorośli, potrafiący podejmować trudne decyzje.
Wszyscy inni byli w stanie to zrobić!
Nie każę mojej armii ryzykować na podstawie dwuminutowej przemowy.
Może jestem dzieckiem, ale nie jestem impulsywna.
Mówienie: „Zrobimy to, co inni” nie jest podejmowaniem decyzji.
Cóż, trudno odmówić jej racji!
Być może byłem pochopny.
Przepraszam.
Jesteś młodą królową,
ale jesteś rozsądna nad swój wiek.
Jako młodociana władczyni przetrwałam zakusy dorosłych uzurpatorów,
przewroty, spiski i zamachy.
Ale czasami to nie jawne groźby, ale te zawoalowane są najgorsze.
Pochlebstwa bywają groźniejsze od sztyletów.
Mój dziewiętnastoletni syn nie zna połowy tych słów.
I wciąż nie chce jeść warzyw.
Królowo Aanyo, czy mogę opowiedzieć ci pewną historię?
To historia o tym, jak nasze królestwa
wspólnie osiągnęły coś... cudownego.
Dziewięć lat temu mój najlepszy przyjaciel, książę Harrow,
został królem Katolis.
Pamiętam koronację tak, jakby była wczoraj.
Chcę jakoś pomóc, Sarai.
Zrobisz to jako miłujący i sprawiedliwy władca.
Będę walczyć u twego boku.
Był pięknym, młodym królem. Miał wspaniałą rodzinę.
Katolis było pełne nadziei.
Czy to już koniec?
Obraz już chyba gotowy.
Jest piękny. Doskonałe podobieństwo.
Dość pozowania.
Nie, zaraz! To nie wszystko!
Jeszcze portret króla.
Mój oficjalny portret. Do kronik i innych takich.
Dobrze. Gotowy?
Zrób historyczną minę.
Dołącz do mnie.
Ale to twój oficjalny królewski portret.
Tak. Powinieneś stać obok mnie.
Bo wiem, że zawsze tak będzie.
Mam dla ciebie niespodziankę.
Ciastka w łóżku?
Król i królowa mogą robić, co tylko chcą.
Odziedziczył twoje nawyki.
Ezran ma szczęście.
Jest księciem. Też nim byłem.
Inni rodzą się z niczym.
Harrow... Co cię niepokoi?
Jak na to zasłużyłem?
Co zrobiłem? Od urodzenia miałem wszystko.
Jesteś pokorny, szczodry i troskliwy.
Ojciec mówił, że przede wszystkim muszę być sprawiedliwym królem.
Gdy umarł, śniła mi się Pani Sprawiedliwość.
Pani, co?
Miała na sobie swoją szatę.
Nudny sen.
- Mogę kontynuować? - Proszę.
Powiedziała, że uczciwe decyzje i konsekwencje to za mało.
Sprawiedliwość wymaga uczciwego systemu.
Położyła przede mną swoją wagę, miecz i opaskę.
I kazała wybrać.
Wybrałeś opaskę.
Tak.
Wyjaśniła, że opaska pozwala sprawdzić system.
Miałem wyobrazić sobie, że dopiero się narodzę
i nie wiem, czy urodzę się bogaty czy biedny,
jakiego koloru skórę będę miał, w jakiej kulturze przyjdę na świat.
Uczciwy system nie zwraca uwagi na moje urodzenie.
Prawa, przepisy i możliwości
powinny chronić i pomagać wszystkim.
Sprawiedliwość jest mądra.
- Tak. - I nie próbowała cię poderwać?
Mądrze nie próbowała.
Jesteś inspirujący, mówiąc tak
z dżemem na nosie.
Co?
Król Harrow pracował wytrwale.
Mówił, że widzi siebie jako sługę mieszkańców Katolis...
Król - sługa!
Pewnego dnia dwie kobiety przybyły z oddali.
Z innego królestwa.
Rozpaczliwie potrzebowały pomocy.
Czy wiesz, kim one były?
Moimi rodzicami.
Tak.
Nie mogę mieć paru minut pod pokładem dla siebie?
Mówię poważnie, idź sobie.
Poczekaj.
Może zostaniesz?
Potrzebuję światła.
Twoi rodzice, królowe Duren, były bardzo dostojne,
choć bardzo cierpiały.
Proszę, nie musicie klękać.
Chcemy się ukorzyć i błagać o pomoc.
Duren nęka straszna plaga głodu,
już od siedmiu lat.
Nasze zapasy niemal się wyczerpały.
Zimą skończy nam się jedzenie.
Sto tysięcy ludzi zginie.
Pomożemy wam.
Katolis podzieli się tym, co ma, z ludem Duren!
Królu mój, byłeś zbyt pochopny!
Zapasy Katolis ledwo wystarczą dla naszego ludu!
Nie mamy czym się dzielić.
Nie zostawię ludzi w potrzebie!
Jeśli podzielimy się zapasami, wciąż zginie 100 000 ludzi,
ale połowa z nich to będą twoi poddani.
W takim razie nie mamy wyboru.
Dokładnie.
Na pewno zrozumieją.
Podzielimy się tym, co mamy.
I podzielimy ich cierpienie.
Taka pomoc przekraczała nasze możliwości.
Klęska głodu, śmierć
i druzgocząca tragedia...
Oto, co nas czekało.
Ale odkryłem pewną szansę.
- Wiele czytałem! - Tak, widzę.
Starożytne traktaty, mapy, archiwa.
Chyba znalazłem... kreatywne rozwiązanie.
Coś, co ocali ludzi.
Mów dalej.
Patrz!
To kamień.
Ten „kamień” to rzadki relikt z Xadii.
To kawałek potwora, skalnego giganta żyjącego w górach:
Tytana magmowego!
- Jest ciepły. - Tak.
Tytan jest przy granicy Xadii.
Jeśli zdołamy go zabić,
mogę użyć jego serca do potężnego czaru, który ogrzeje ziemię
i zapewni obfite plony.
Nakarmimy dwa królestwa?
Nakarmimy i dziesięć!
W tamtych czasach nie byłem najważniejszym doradcą króla.
To byłby błąd, Harrow!
Czemu tak ci to przeszkadza?
Śmierć potwora ocali 100 000 ludzi.
Ciągle mówisz „potwór”.
To wielka bestia z kamieni i magmy.
To potwór.
- Jest inteligentny? - Co?
O co ci chodzi?
Myśli? Czuje?
Ma rodzinę?
Wątpię, żeby ją miał.
Jest ostatnim tytanem?
Jakie to ma znaczenie?
Sądzisz, że to jest rozwiązanie,
ale czy nie jest zbyt łatwe?
Czarna magia taka jest.
Jaki mamy wybór?
Chciałeś zbudować lepszy świat.
Naprawdę coś zmienić.
To zajmie kilkadziesiąt lat.
Nie ma potwora, którego zabicie wszystko rozwiąże.
Nie ma drogi na skróty!
To pierwszy krok na zdradzieckiej ścieżce!
Powiedz, że tego nie zrobisz!
To nasza jedyna szansa.
Wejdziemy do Xadii przez Wyrwę. Zbierzemy zapasy i...
Jestem.
Królowo Sarai.
- Wyraziłaś dezaprobatę. - Owszem.
Ale i tak cię wspieram.
Dziękuję.
To chyba część przysięgi małżeńskiej. Uratuję cię, gdy zrobisz coś idiotycznego.
Chodź.
Szybko dotarliśmy do granicy.
Śmiałkowie z dwóch królestw
wspólnie pokonali Wyrwę,
żeby pomóc swoim pobratymcom.
Grom, Smoczy Król, patroluje niebo od świtu do zmierzchu.
Ruszymy po zachodzie
i wrócimy z sercem tytana,
zanim wstanie słońce.
Czy te balisty powalą tytana?
Wystarczy znaleźć wrażliwy punkt i mieć pewną rękę, by podołać zadaniu.
Co?
Nic takiego.
Wkroczyliśmy w ciemność i zabraliśmy się do pracy.
Chodźmy! Noc będzie krótka.
Każdy krok oddalał nas od granicy.
Serce biło mi z emocji. I ze strachu.
W tym miejscu mogliśmy znaleźć ocalenie
albo zgubę.
Szykowaliśmy się na trudną walkę.
Znaleźliśmy tytana...
Widok nas zaskoczył.
Nie żyje! Co teraz?
Skąd to rozczarowanie?
Nie musimy go zabijać.
Wystarczy...
otworzyć go i wziąć serce.
Mam ten list od kilku dni, ale nie mogę się przemóc.
To brzmi dziwnie,
ale na razie jeszcze mi tego nie powiedział.
Te słowa są tutaj.
Czekają, żeby ożyć.
Ale potem...
Przeczytam ostatnie słowo...
a on odejdzie.
Na zawsze.
Dobrze. Dzięki, Robalu.
Tłumaczenie napisów: Krzysiek Ceran