‎(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‎เพราะข้าอยู่นี่แล้ว
‎เจ้ามาทำอะไร
‎ใช้เวทมนตร์แบบเจ้าไง
‎ข้าขยับไม่ได้ คลอเดีย
‎ขยับไม่ได้เลย
‎ใคร...
‎เจ้าเป็นใคร
‎นานเท่าไรแล้ว ‎ที่ข้ารอเพื่อที่จะได้ยินเสียงอีกเสียงหนึ่ง
‎มีอะไรให้ข้ารับใช้
‎(เล่มที่สอง ท้องฟ้า)
‎(บทที่แปด ‎บันทึกแห่งโชคชะตา)
‎เร็วเข้า เราต้องรีบไปกันต่อ
‎เราใกล้ถึงเส้นแบ่งเขตแดนแล้ว
‎เราสามารถไปถึงเซเดียได้ในอีกสามสี่ชั่วโมง
‎ข้ารู้ว่าเราใกล้ถึงแล้ว เรย์ลา ‎แต่แคลลัมอาการไม่ดีเลย
‎เป็นความผิดเขาเอง ‎ที่ดันไปใช้เวทมนตร์ชั่วร้ายนั่น
‎ใช่ ใช่แล้ว เจ้าพูดถูก
‎เราต้องรีบมุ่งไปข้างหน้ากันต่อ
‎ข้าไม่เป็นไรหรอก
‎ข้าแค่ต้องพักสายตาในขณะที่เราเดินไป
‎ข้าไม่รู้สึกอะไรเลย
‎เจ้ารู้สึกไหมเวลาที่ข้าทำแบบนี้
‎ไม่ เจ้าทำอะไรเหรอ
‎หยิกเจ้ายังไงล่ะ ซอเร็น
‎หยาบคายจังเลยนะ
‎เดี๋ยวนะ ข้าจะช่วยให้เจ้า ‎กลับมายืนขึ้นได้ด้วยตัวเองอีกครั้ง
‎และขั้นตอนสุดท้ายก็ใส่เมือกตั๊กแตนไปอีกหน่อย
‎โอ้ นี่ต้องทำกันถึงขั้นนี้เลยเหรอ...
‎มันดูสวยงามมากเลยนะ
‎แต่ข้าก็ยังขยับไม่ได้อยู่ดีน่ะ
‎ไม่ได้เหรอ แต่นั่นมันควรจะ...
‎เดี๋ยวนะ ข้าต้องมีอะไรบ้างแหละน่า
‎นั่นคือทั้งหมดที่ข้ามีสำหรับการรักษา
‎อย่ามัวแต่ยืนเฉยๆ สิ
‎ช่วยข้าพาเขากลับไปที่เมืองเร็วเข้า
‎เราต้องตามหมอมารักษาเขา
‎ข้ารู้สึกอึดอัดมากเลย
‎รู้สึกอึดอัดที่เจ้าเลือกใช้เวทมนตร์ชั่วร้ายนั่นเหรอ
‎เรย์ลา!
‎ดีขึ้นบ้างไหม
‎รู้สึกอึดอัดมากเลย...
‎รู้สึกอึดอัดมากเลย รู้สึกอึดอัดมากเลย
‎มีบางอย่างอยู่ข้างล่างนั่น
‎ไม่นะ!
‎เราตามหาทุกที่แล้ว ‎ไม่เจอลอร์ดวีเร็นเลยขอรับ
‎ไปหาดูเรื่อยๆ
‎และตอนที่หาเขาเจอแล้ว
‎เตรียมทุกอย่างให้พร้อม
‎อย่าประเมินเขาต่ำไป
‎เจ้าคือใคร
‎ชื่อของข้าไม่สำคัญสำหรับท่านหรอก
‎เจ้าอยู่ที่ไหน
‎ข้าไม่รู้
‎อย่าโกหกข้า
‎ข้าไม่ได้โกหก
‎ข้าไม่เคยโกหก
‎ข้าเจอกระจกบานนี้ ‎ในที่ซ่อนสมบัติของราชามังกร
‎กระจกบานนี้ต้องมีความหมายสำหรับเขา
‎เจ้าต้องมีความหมายสำหรับเขา
‎บางที
‎บอกข้ามาว่าท่านต้องการอะไร...
‎และข้าจะช่วยท่านเอง
‎เจ้าต้องบอกชื่อข้าก่อน
‎เอเราวอส
‎เจ้าเป็นใคร
‎ใคร... เจ้าเป็นใคร
‎เขากำลังเพ้อ
‎อาการแย่ลง
‎ใครอยู่ตรงนั้น
‎ออกมาซะ ไม่งั้นข้า ‎จะต้อนรับเจ้าด้วยดาบคู่กายของข้า
‎เจ้า
‎ข้าไม่ได้มาเพื่อจะสู้กับเจ้า
‎ข้าชื่อคอร์วัส ‎อมายาน้าของท่านส่งข้ามา
‎ข้ามาที่นี่เพื่อรับใช้พระราชา
‎ราชาเอซแร็น
‎แล้ว... นานเท่าไรกว่าเขาจะมีอาการดีขึ้น
‎เขาจะไม่ดีขึ้นหรอกนะ
‎- ว่าไงนะ ‎- เขาจะไม่ตาย
‎เขาโชคดีมากที่รอดจาก ‎การโจมตีประชิดของมังกรมาได้
‎แต่เขาจะเดินไม่ได้อีกตลอดไป
‎ข้ายังไม่ได้บอกเขา
‎ไม่ต้องบอก
‎ข้าจะบอกเขาเอง
‎เขาควรได้ฟังจากข้า
‎แต่ข้าไม่ใช่พระราชา
‎ข้าเป็นแค่เจ้าชาย ท่านพ่อของข้า...
‎เดี๋ยวนะ นั่นไม่ใช่สิ่งที่เจ้ากำลังบอกใช่ไหม
‎เขายังไม่ได้...
‎ไม่นะ ไม่ๆ
‎เอซแร็น มันจะไม่เป็นไรนะ
‎เจ้ารู้แล้วเหรอ
‎ข้าไม่รู้เรื่องอยู่คนเดียว
‎ข้าควรที่จะต้องรู้ก่อนหน้านี้
‎ตอนที่เราเจอเจ้า ‎เจ้ามีริบบิ้นของนักฆ่าอะไรนั่นอยู่สองอัน
‎แต่หนึ่งในริบบิ้นนั่นหลุดออกมาในคืนนั้น
‎ใช่แล้วล่ะ
‎ต้องเป็นตอนที่เขาล้มลง
‎ล้มลงเหรอ
‎- ใช่ ‎- ล้มลงเหรอ เขาไม่ได้ล้ม เรย์ลา
‎เขาไม่ได้หกล้มลงไปที่พื้นนั่น แต่เขาถูกฆ่า!
‎แคลลัม...
‎เขารู้เรื่องนี้รึยัง
‎เขารู้แล้ว
‎ข้าขอไปเดินทำใจก่อน
‎ข้าให้ท่านไปคนเดียวไม่ได้
‎ถ้าข้าเป็นพระราชา เจ้าก็ต้องให้ข้าไปคนเดียว
‎แต่เจ้าไม่ใช่พระราชาของข้า
‎แต่คือเพื่อนข้า และข้าจะไปกับเจ้า
‎เรย์ลา ขอล่ะ
‎ขอข้าไปคนเดียวเถอะนะ ได้โปรด
‎ไหนดูสิ
‎เอเราวอส เอเราวอส
‎เอเราวอส นั่นไง
‎อะไรกัน นี่เกิดอะไรขึ้น
‎เอเราวอส!
‎เกิดอะไรขึ้น
‎เจ้าอยู่ในห้องสมุดนะ
‎ใช่ ข้ารู้แล้วล่ะว่าข้าอยู่ใน...
‎แคลลัม อย่าตื่นกลัวไป
‎ข้าเปล่า แค่ข้า...
‎- สับสน ‎- สับสน
‎แน่นอนว่าเจ้าสับสน ‎เจ้าลองใช้เวทมนตร์ชั่วร้ายเป็นครั้งแรก
‎ไม่มีใครคาดคิดหรอกว่ามันจะง่าย
‎แต่นั่นล่ะคือเหตุผล มันง่ายเลยล่ะ
‎ง่ายมากด้วย
‎แม้ว่าข้าจะรู้ว่ามันไม่ดี
‎แต่มันไม่ดีขนาดนั้นเลยเหรอ
‎ใช่
‎- อย่างงั้นเหรอ ‎- ใช่
‎- จริงเหรอ ‎- ใช่แล้ว
‎แคลลัม มองมาที่ข้าสิ
‎เจ้ากำลังมองตัวเองอยู่
‎เจ้าต้องยอมรับกับโชคชะตา
‎ข้าทำไม่ได้
‎เจ้าคือมนุษย์
‎เจ้าไม่ได้เกิดมาพร้อมพลังอาร์เคนัม ‎เพื่อที่จะร่ายเวทมนตร์บรรพกาลได้
‎แต่เจ้าเกิดมาเพื่อร่ายเวทมนตร์
‎เวทมนตร์แบบที่มนุษย์สามารถทำได้
‎เจ้าสามารถมีพลังได้แบบไม่กำจัด
‎และเจ้าสามารถเลือกได้ ‎ว่าจะทำยังไงกับพลังนั่น
‎เจ้าสามารถเปลี่ยนแปลงโลกใบนี้ได้เลย
‎ที่ต้องทำทั้งหมดก็แค่ยอมรับมัน
‎โชคชะตาของเจ้าถูกกำหนดไว้แล้ว
‎นี่ ซอร์-ซอร์
‎ผู้คนต่างๆ ในเมืองพูดถึงเจ้าด้วยล่ะ
‎เรื่องที่เจ้าเผชิญหน้ากับมังกร ‎และช่วยเมืองเอาไว้
‎ทุกคนเรียกเจ้าว่าเป็นวีรบุรุษเลยล่ะ
‎ช่วยพวกเขาจากปัญหาที่ข้าก่อขึ้นมาน่ะสิไม่ว่า
‎นั่นคือสิ่งที่วีรบุรุษทำกันเหรอ
‎คือข้าได้คุยกับหมอแล้วล่ะนะ
‎และข้าคิดว่า ‎พวกเขาได้ทำการตรวจสอบอะไร...
‎- ข้ารู้แล้ว ‎- ว่าไงนะ
‎ข้าขยับไม่ได้
‎ข้าเดินไม่ได้และมันจะไม่มีทางดีขึ้น
‎รู้อะไรไหม มันดีที่สุดแล้วล่ะ
‎ข้าดีใจที่ขยับไม่ได้อีกแล้ว
‎เจ้าพูดอะไรของเจ้า
‎ซอเร็น ทำไมเจ้าพูดอะไรแบบนั้น
‎ก่อนที่เราจะออกเดินทาง ‎ท่านพ่อได้มอบหมายภารกิจลับให้ข้า
‎จริงเหรอ
‎ข้าสับสน
‎และข้าไม่อยากทำมันเลย แต่ว่า...
‎ข้าก็อยากให้เขารักและภูมิใจในตัวข้า
‎ไม่ว่ายังไง เขาก็ภูมิใจในตัวเจ้า
‎ท่านพ่อเป็นคนที่ฉลาดมาก
‎ข้าก็เลยคิดว่ามันต้องมีเหตุผลที่สำคัญสักอย่าง
‎ซอเร็น ท่านพ่อขอให้เจ้าทำอะไรเหรอ
‎สังหารเจ้าชายน่ะ
‎สังหารพวกเขาเหรอ
‎ไม่นะ
‎ไม่ๆ เป็นไปไม่ได้
‎เจ้าต้องเข้าใจผิดแน่ๆ
‎ตอนนี้ข้าก็ไม่ต้อง ‎ทำอะไรที่เลวร้ายอีกแล้วเพราะว่า...
‎เพราะตอนนี้ข้าทำอะไรไม่ได้อีกแล้ว
‎ยอมรับโชคชะตาของเจ้าซะ
‎แคลลัม
‎เจ้าเป็นอิสระแล้ว
‎เจ้าเป็นอิสระจากทั้งอดีตและปัจจุบันแล้ว
‎ไม่มีอะไรที่ถูกขีดเขียนไว้ในในศิลา
‎ชะตากรรมคือเรื่องโกหก
‎เจ้าเป็นอิสระ
‎มองข้างในตัวเจ้าสิ แคลลัม
‎นี่คือโชคชะตาของเจ้า เจ้าปฏิเสธมันไม่ได้
‎ไม่! ข้าเลือกได้ว่าข้าอยากเป็นอะไร
‎โชคชะตาของเจ้าได้ถูกลิขิตไว้แล้ว
‎ไม่!
‎โชคชะตาคือ ‎หนังสือที่ตัวเราขีดเขียนขึ้นมาเองต่างหากล่ะ
‎น่ากลัวจังนะ
‎มันคือความฝันของเจ้า ลูกพ่อ
‎พระราชาหายไป
‎เขาไม่ได้หายไป เขาแค่ไปเดินรอบๆ
‎และเขายังไม่กลับมา ‎และเราไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน
‎- ใช่แล้ว ‎- นั่นล่ะคือความหมายของคำว่าหายไป
‎ใช่ๆ เจ้าพูดถูก เขาหายไป
‎เจ้าไม่ควรปล่อยเขาไป ‎เราต้องไปตามหาเขา
‎เจ้าไม่ใช่คนแกะรอยหรอกเหรอ
‎นี่ไม่ใช่หน้าที่ของเจ้าหรอกเหรอ
‎ใช่
‎ข้าควรนำตัวพระราชากลับไปอย่างปลอดภัย
‎ข้าขอสัญญา
‎โอ้ เขาสัญญากับข้าด้วย
‎ไม่เป็นไรหรอก คลอส์
‎จริงๆ แล้ว ข้าโล่งอกนะ
‎ข้าจะทำอะไรก็ได้แล้ว
‎โดยไม่ต้องทำตาม ‎ความคาดหวังของท่านพ่อหรือใครก็ตามแล้ว
‎แล้วเจ้าจะทำยังไงต่อไป ‎กับอิสรภาพใหม่ที่เจ้าได้มาล่ะ
‎ข้าก็คิดเรื่องนั้นมาตลอดในสิบนาทีที่ผ่านมานี้
‎และข้าตัดสินใจว่า ‎ข้าจะเปลี่ยนแปลงตัวเองใหม่
‎ข้าจะเป็นนักกวี คลอเดีย
‎เจ้าไม่ได้พูดเล่นใช่ไหม
‎ข้าจะเป็นนักกวี
‎และผู้คนจะได้มาฟังบทกวีของข้า
‎พวกเขาจะได้มาหาข้า ‎และเราก็จะได้ดื่ม...
‎ชาที่มีรสชาติละมุนละไมกัน
‎แล้วก็... ข้าก็จะได้ ‎บรรยายบทกวีล่าสุดให้พวกเขาได้ฟัง
‎ซอเร็น เจ้าแน่ใจเหรอ
‎ข้าแต่งบทกวีแรกแล้วนะ
‎บทกวีแบบไฮกุ
‎อยากฟังเมื่อไรก็บอกนะ
‎ได้
‎ข้าพร้อมแล้ว
‎มังกรเล่นงานเจ้าเด็กผู้ชาย
‎บอกลาสั่งเสียมาเลยสิ
‎คำเหล่านั้นได้จุดแสงสว่างในหัวใจของผู้คน
‎ชอบไหม ข้าพอมีแววใช่ไหมล่ะ
‎ไม่เลย ซอเร็น
‎ไม่ นั่นเป็นบทกวีที่แย่มาก ‎และมันก็ไม่ใช่บทกวีแบบไฮกุซะด้วยซ้ำ
‎ข้าปล่อยให้เจ้าเป็นแบบนี้ไม่ได้
‎มันต้องมีทางออกสักทางสิ
‎ท่านต้องใจเย็นๆ ก่อน
‎ไม่ ไม่ต้องหรอก เจ้าต้อง...
‎ไม่นิ่งนอนใจ
‎เจ้าต้องช่วยเขา
‎นี่คือโรงพยาบาลนะ
‎นี่ท่าน เราคงจะต้องให้ท่านออกไปจากที่นี่ก่อน
‎เขาจะเป็นแบบนี้ไม่ได้
‎แค่นับพยางค์ เขายังนับไม่ได้เลย
‎ว่าไง แคลลัม ข้าได้ยินมาว่าเจ้าต้องการเรือ
‎ข้าต้องการเรือน่ะเหรอ
‎ใช่เลย สำหรับการเดินทางของเจ้า
‎เพื่อเข้าไปในใจและจิตใจของเจ้า
‎หวังว่าสภาพอากาศจะเป็นใจนะ
‎ชักใบเรือหลักขึ้นไป
‎อะไรนะ ข้าไม่รู้หรอกว่าต้องชักใบเรือยังไง
‎มันคือการเดินทางของเจ้า
‎เจ้าคือใบเรือ และข้าจะชักตัวเจ้าขึ้นไปเอง
‎ไปตามคลื่นลม เป็นปีกที่โบยบินไปซะ
‎ข้ามีคำถาม
‎ท่านทำให้ข้าไม่ต้องเหนื่อยเลยนะ ‎พระราชาตัวน้อย
‎โอ้ ไม่
‎เป็นไปไม่ได้
‎เกิดอะไรขึ้น
‎ทุกครั้งที่ข้าเห็นชื่อของเจ้า ‎ในจารึกโบราณหรือในหนังสือลายลักษณ์อักษร
‎ส่วนของจารึกทั้งหมดนั่น ‎ก็จะหายไปในทันทีที่ข้าจะอ่านมัน
‎เจ้ากำลังเล่นตลกอะไรกับข้า
‎ทำไมข้าควรเชื่อใจเจ้าด้วย
‎ท่านยังไม่ควร...
‎เชื่อใจ
‎มีอะไร เกิดอะไรขึ้น
‎เจ้าแกะรอยเขาไม่เจอเหรอ
‎เปล่า แย่กว่านั้นอีก
‎หมายความยังไง
‎ร่องรอยของราชาเอซแร็นสิ้นสุดลง...
‎อย่างชัดเจนและเลวร้ายมาก
‎รอยเท้าของเขาถูกแทนที่ ‎ด้วยร่องรอยจากแบนเธอร์
‎พระราชาถูกแบนเธอร์เขมือบเข้าไป
‎ดีมากเลย! ‎เจ้าหาตัวพระราชาแห่งคาทอลิสไม่เจอ
‎ไม่ตลกเลยนะ
‎ทำไมเจ้าถึงขำล่ะ
‎พระราชาของเจ้าดันเป็นเด็กผู้ชายพิเศษมากๆ
‎เขาสามารถคุยกับสัตว์ต่างๆ ได้
‎ดังนั้นถ้ามีร่องรอยของแบนเธอร์
‎ก็หมายความว่าเอซแร็นได้ขี่แบนเธอร์ไป
‎ไม่ใช่ไปอยู่ในท้องของแบนเธอร์
‎นี่ คลอเดีย ใจเย็นๆ ‎ทุกอย่างจะไม่เป็นไร
‎แค่สวดมนต์ให้ใจสงบลงซะ
‎ไม่มีคำพ้องที่พ้องเหมือนอบเชย ‎ไม่มีคำพ้องที่พ้องเหมือนอบเชย...
‎เอซแร็น
‎หวัดดี คลอเดีย
‎เจ้าดันทำอะไรแผลงๆ ‎ในสิ่งที่เจ้าไม่ควรทำมัน
‎และตอนนี้เจ้าก็ต้องชดใช้
‎ช่วยด้วย ช่วยด้วย
‎เดี๋ยวเจ้าก็จะผ่านมันไปได้
‎เจ้ามนุษย์ซื่อบื้อเอ๊ย
‎สติสัมปชัญญะของเจ้า ‎มันเป็นสถานที่ที่วุ่นวายจังนะ เจ้าหนู
‎วิลลาส ออกไปกัน
‎ข้าตัวเบ้อเริ่มเลย
‎แคลลัม เจ้าไม่เป็นไรนะ
‎แคลลัม!
‎แคลลัม
‎คำบรรยายโดย Poh Jindawech