‎(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‎ข้าขยับไม่ได้
‎ข้าเดินไม่ได้และมันจะไม่มีทางดีขึ้น
‎ข้าปล่อยให้เจ้าเป็นแบบนี้ไม่ได้
‎มันต้องมีทางออกสักทางสิ
‎ท่านต้องใจเย็นๆ ก่อน
‎นี่คือโรงพยาบาลนะ
‎ข้ามาที่นี่เพื่อรับใช้พระราชา
‎ราชาเอซแร็น
‎แต่ข้าไม่ใช่พระราชา
‎ข้าเป็นแค่เจ้าชาย
‎ท่านพ่อของข้า...
‎ไม่นะ ไม่ๆ
‎เอซแร็น
‎เจ้าดันทำอะไรแผลงๆ ในสิ่งที่เจ้าไม่ควรทำมัน
‎และตอนนี้เจ้าก็ต้องชดใช้
‎แคลลัม เจ้าไม่เป็นไรนะ
‎(เล่มที่สอง ท้องฟ้า)
‎(บทที่เก้า ลมหายใจ)
‎เอซแร็น ข้าหวังว่าเจ้าจะรู้ว่า ‎ข้าไม่เคยคิดจะทำร้ายเจ้าหรือแคลลัมเลย
‎มันน่ากลัวนะ คลอเดีย ท่าทีที่เจ้าทำไป
‎ข้ารู้ และข้าต้องขอโทษจริงๆ
‎ขอบใจนะ
‎ไม่ต้องห่วงข้านะ
‎ข้าจะไม่เป็นอะไร
‎ข้าแปลกใจที่ได้เจอเจ้าที่นี่
‎และแปลกใจเข้าไปอีกที่เจ้าดันไม่ตกเป็น ‎มื้อเย็นของเจ้าแบนเธอร์ตัวนั้น
‎ประมาณว่าข้าสามารถสื่อจิตกับพวกสัตว์ได้ ‎และแบนเธอร์ก็เป็นมิตรเลยล่ะนะ
‎พวกมันชอบให้ยกย่องและชื่นชม
‎และบางครั้ง ‎พวกมันก็ชอบให้เกาคางอย่างเป็นมิตร
‎เหมือนกับข้าเลยนะ
‎โว้ว
‎อยากขึ้นไปไหม
‎ข้าควรที่จะต้องทำให้จบได้แล้ว
‎โยนกระจกลงแม่น้ำไปซะเลย ‎และทิ้งเจ้าไปตลอดกาล
‎ท่านไม่ทำหรอก
‎เพราะท่านยังสงสัยอะไรอีกมากมาย
‎หิวกระหายในความรู้และพลังอำนาจ
‎ซึ่งสองสิ่งนี้ ข้ามอบให้กับท่านได้
‎ให้ข้าได้รับความไว้วางใจจากท่าน
‎และมันจะเป็นยังไงกันแน่
‎ค้นหามันในใจของท่าน
‎มีบางอย่างที่ท่านต้องการมันมากๆ แต่ว่า...
‎บางอย่างหรือใครสักคน...
‎กำลังขวางทางท่านอยู่
‎ข้า...
‎ข้ากำลังมีปัญหา ‎กับการทำให้คนบางคนฟังข้า...
‎เพื่อที่จะได้เข้าใจความสำคัญในสิ่งที่ข้าพูด
‎แล้วคนเหล่านี้คือใครล่ะ
‎พวกเขาคือพระราชาและพระราชินี
‎ซึ่งเป็นผู้นำของอีกสี่ราชอาณาจักรมนุษย์
‎ถ้างั้นเราก็จะต้องทำให้พวกเขาสนใจรับฟัง
‎งั้น...
‎เอซแร็น ทำไมเจ้าถึงมาที่นี่ได้ล่ะ
‎และมาคนเดียวเนี่ยนะ
‎ข้ารู้อะไรบางอย่างมา
‎ท่านพ่อ...
‎ไม่เป็นไรนะ
‎เจ้าไม่ต้องพูดเรื่องนี้ก็ได้ ‎ถ้าเจ้าไม่อยากพูดถึงมัน
‎ข้ารู้ว่ามันไม่เหมือนเดิมแล้ว แต่...
‎ตอนที่ข้าเป็นเด็ก
‎แม่และพ่อของข้าแยกทางกัน
‎ข้าจำได้ว่าเคยได้ยินพวกเขาทะเลาะกันบ่อยมาก ‎ตอนกลางคืน หลังจากที่เราเข้านอนแล้ว
‎แล้วอยู่มาวันหนึ่ง...
‎พวกเขาก็บอกเราว่าแม่ย้ายกลับไป ‎อยู่ที่เดลบาร์ซึ่งเป็นที่ที่ครอบครัวนางอยู่
‎และพวกเขาก็บอกว่า...
‎เราต้องเลือก
‎ซอเร็นเลือกที่จะอยู่กับพ่อ
‎แล้วข้าจะเลือกยังไงล่ะ
‎ข้าจะทำแบบนั้นได้ยังไง
‎แม่ก็เลยมองไปที่พ่อ ‎และนางก็บอกข้าให้อยู่กับพ่อ
‎นางบอกให้ข้าอยู่กับซอเร็น
‎ว่ามันคือบ้านของข้า ‎และพี่ชายของข้า ข้ากับเขาต้องไม่ทิ้งกัน
‎และนางก็จากไป
‎แต่นางทำแบบนั้นได้ยังไงกัน
‎ทำไมนางถึงทิ้งเจ้าไป
‎ข้าคิดว่านางต้องไปเพื่อตัวเอง...
‎เพื่อความสุขใจ... ด้วยเหตุผลบางประการ
‎เจ้าอาจจะเห็นได้ว่า ‎พ่อข้าเป็นคนที่รับมือด้วยยาก
‎เจ้าต้องคิดถึงนางแน่
‎การเสียนางไป มันเป็นสิ่งที่หนักหนาที่สุด ‎ที่เคยเกิดขึ้นกับข้าเลย
‎เวลาที่เราเติบใหญ่ บางครั้งมันก็มี ‎การเปลี่ยนแปลงที่เราไม่คาดคิด...
‎และเราก็ต้องเผชิญหน้ากับมัน ‎ทั้งๆ ที่เรายังไม่พร้อม
‎แคลลัมบอกข้าเอง
‎เจ้าโชคดีมากเลยนะ ‎ที่มีพี่ชายอย่างแคลลัม
‎ข้ารู้
‎และ...
‎ข้าก็โชคดีที่มีพี่ชายของข้า
‎ถึงซอเร็นจะเป็นคนที่บ้าบอ ‎แต่เขาก็เป็นพี่ชายที่บ้าบอของข้า
‎ข้ารู้ว่าเขาจะทำทุกอย่างเพื่อปกป้องข้า ‎และข้าก็จะทำทุกอย่างเพื่อเขา
‎เอซแร็น เจ้าไม่ได้แค่สื่อจิตกับพวกสัตว์ได้
‎แต่เจ้ายังคุยกับพวกมันได้ด้วยใช่ไหม
‎ใช่ ข้าคุยกับพวกมันได้
‎ข้าต้องการให้เจ้าช่วยข้าหาบางอย่างในป่า
‎ถ้าข้าหาผลลูกน้ำนมได้...
‎บางทีข้าก็อาจจะช่วยซอเร็นได้
‎แคลลัม! ตื่นสิ!
‎เจ้าต้องอยู่กับข้าก่อนนะ
‎หายใจ
‎แคลลัม ลูกต้องสูดหายใจเข้า
‎ลูกต้องสูดหายใจนะ ลูกรัก
‎ข้ารู้สึกรับมือไม่ไหวกับทุกๆ อย่าง
‎ข้ามีความคิดมากมาย ‎สิ่งต่างๆ วิ่งวนในหัวข้าเต็มไปหมด
‎บางครั้ง ลูกก็ต้องเลือกที่จะใส่ใจ ‎กับแค่ในปัจจุบัน
‎หายใจเข้าลึกๆ และปล่อยให้มันเป็นไป
‎โอ้ แคลลัม! ตื่นขึ้นมาสิ
‎ไม่สำคัญหรอกว่าเจ้าทำอะไรไปแต่ก่อน
‎ข้าแค่อยากให้เจ้าปลอดภัยดีอีกครั้ง
‎แคลลัม!
‎บางครั้งสิ่งต่างๆ อาจจะยุ่งยากซับซ้อนมากๆ
‎และทำให้จิตใจเรา ‎ไม่สามารถหาทางออกลำพังได้
‎แต่เมื่อลูกใจสงบลง
‎และให้ตัวเองได้สูดหายใจ
‎จิตวิญญาณและร่างกาย ‎ก็จะสามารถตามความคิดและจิตใจทัน
‎และช่วยให้หลุดพ้น
‎ข้าแค่ต้องสูดหายใจเหรอ
‎การที่จะเรียนรู้บางอย่างให้ลึกซึ้งแจ่มแจ้ง
‎ลูกต้องเข้าใจรับรู้มัน ‎ด้วยสมอง มือ และหัวใจ...
‎จิตใจ ร่างกายและจิตวิญญาณ
‎แม่รักเจ้าด้วยชีวิตทั้งหมดที่มี...
‎และจะเป็นแบบนั้นตลอดไป
‎ข้าจะเสียเจ้าไปแบบนี้ไม่ได้
‎เจ้ามีความหมายกับข้ามากๆ
‎แคลลัม ข้า... ข้า...
‎โอ้ ดูสิ เจ้าได้สติแล้วตอนนี้
‎แถมเจ้ายังดูสดชื่นแจ่มใสด้วย
‎และนั่นคือแสงระยิบระยับในตาเจ้าเหรอ
‎โอ้ ไม่ ไม่ใช่แสงระยิบระยับนี่
‎ขี้ตาตอนตื่นนอนนี่น่า
‎- เดี๋ยวเอาออกให้ ‎- มันคือแสงระยิบระยับนั่นแหละ
‎เพราะข้าเข้าใจถึงพลังอาร์เคนัมแห่งท้องฟ้าแล้ว
‎นี่คือทางที่เจ้ากระรอกบอกว่าเราควรมา
‎นั้นไง ข้าเห็นมันแล้ว
‎ต้นลูกน้ำนม
‎ดูสิ คลอเดีย! ‎มีครอบครัวกวางอยู่ตรงนี้ด้วย
‎เกือบลืมไปเลยว่า ‎กวางชอบกินผลลูกน้ำนมมากๆ
‎ใช่ๆ พวกมันชอบมากเลยล่ะ
‎แคลลัมต้องการเจ้า ‎เจ้ารู้ทางกลับไปใช่ไหม
‎ข้ามีเพื่อนมากมายคอยช่วยข้า ‎ถ้าเกิดข้าหลงน่ะนะ
‎ข้าขอโทษมากๆ เลยนะ
‎ข้าขอโทษถ้าเกิดว่าสิ่งที่ข้าทำไปก่อนหน้านี้ ‎ทำให้เจ้าหวาดกลัวหรือสับสน
‎ข้าห่วงใยความรู้สึกของเจ้ากับแคลลัมมากๆ
‎ข้ารู้
‎เจ้าเข้าใจถึงพลังอาร์เคนัมแห่งท้องฟ้าแล้วเหรอ
‎มันไม่ใช่แค่สิ่งใดสิ่งหนึ่งเท่านั้น
‎มันคือทุกสิ่งเลยล่ะ
‎พวกมันต้องหล่อหลอมรวมกัน รู้ไหม
‎อย่างเช่นว่าข้าเคยควบคุม ‎พลังแห่งท้องฟ้าด้วยมือของข้า ถูกไหม
‎แต่ตอนนี้มันหายไปแล้ว
‎แต่ว่าเรย์ลา... ‎โลกทั้งใบก็เหมือนกับหินบรรพกาลก้อนมหึมา
‎และเราก็อยู่ในนั้น
‎ข้าอยู่ในเวทมนตร์แห่งท้องฟ้า
‎แต่มันก็อยู่ในตัวข้าด้วย ‎กับทุกๆ ลมหายใจที่ข้าสูดเข้าไป
‎ก็พอเข้าใจได้นะ
‎ใช่แล้ว! และข้าก็ดันไปเฝ้าคิดถึงแต่นก
‎การล่องเรือ ‎และดูว่าพวกมันเชื่อมโยงกับลมยังไง
‎และข้าก็คิดว่าต้องหาปีกของข้าให้เจอ
‎แต่ทั้งหมดทั้งมวล ข้าก็คือปีกของตัวเองไงล่ะ
‎นั่นเข้าใจได้น้อยกว่า แต่ก็เข้าใจแหละ
‎ช่วงเวลาของความเป็นจริง
‎มาดูกันว่าข้าจะทำมันได้จริงๆ ไหม
‎แอสเปอโร
‎เอซแร็น เจ้ากลับมาแล้ว!
‎เขาหายไปเหรอ
‎ชอบการจูบเลียที่ทรงพลังของเจ้าจัง
‎แคลลัม เจ้าหาทางได้แล้ว ‎เจ้าใช้เวทมนตร์ได้อีกครั้ง
‎ช่างสุดยอดยิ่งนัก เจ้าชายแคลลัม
‎ขอบคุณนะ
‎เจ้าเป็นใครเหรอ
‎เจ้าพลาดอะไรไปเล็กน้อย ‎ตอนที่สลบไปน่ะ
‎นี่คือคอร์วัส ‎เขาอยู่ฝ่ายเดียวกับเราแล้วตอนนี้
‎ข้าก็อยู่ฝ่ายเดียวกับพวกท่านมาตลอด
‎- ข้ารับใช้พระราชาตัวน้อย ‎- ว่าไงนะ
‎ข้ารู้เรื่องท่านพ่อแล้ว
‎ข้าไม่รู้จะพูดยังไงดี ‎ข้าขอโทษจริงๆ ที่ไม่ได้บอกเจ้า
‎ข้าพยายามแล้ว แต่ข้าแค่... ทำไม่ได้น่ะ
‎ข้าขอโทษนะ เจ้าตัวน้อย ‎แต่เจ้าคล่องแคล่ว อายุน้อยและมีชีวิตชีวา
‎และข้าต้องการเจ้า
‎นี่ ทำอะไรน่ะ
‎เข้ามาในนี้ไม่ได้นะ ‎คนไข้ต้องการการพักผ่อน
‎คลอเดีย เจ้ากำลังทำอะไรอยู่
‎นี่... นี่มันอะไรกัน
‎ข้าสามารถ... ข้าขยับนิ้วเท้าได้
‎ข้าขยับนิ้วเท้าได้!
‎ลืมไปแล้วว่า ‎ตัวเองชอบกระดิกนิ้วเท้ามากแค่ไหน
‎ข้า... ข้ารู้สึกถึงพวกมันได้อีกครั้ง
‎ข้ารู้สึกได้ถึงเข่าของข้า และก็...
‎โคนขาที่ทรงพลังของข้า
‎และก็ซี่โครง!
‎ข้าทำซี่โครงตัวเองหักนี่
‎โอ้ แย่จังเลย!
‎ข้ารู้สึกเจ็บอีกครั้ง
‎คลอเดีย
‎คลอส์ เจ้าเป็นอะไรรึเปล่า
‎อาการของเจ้าจะดีขึ้นแล้วตอนนี้
‎นั่นคือทั้งหมดที่สำคัญ
‎เก็บทุกอย่างเรียบร้อยและทุกคนก็แข็งแรง
‎และเราก็อยู่ห่างจากเขตแดนของเซเดีย ‎ออกไปแค่สามสี่ชั่วโมง
‎เรียบร้อยและพร้อมไป
‎ไปกันเถอะ
‎แคลลัม...
‎ตอนที่เจ้าบอกข้าว่า ‎พวกมือสังหารกำลังมาตามล่าท่านพ่อ
‎ข้าวิ่งหนีและไปหลบอยู่ในกำแพง
‎กับพายวุ้นจำนวนหนึ่งที่แอบซุกไว้ ‎ที่ข้าจำได้นะ
‎ใช่
‎และตอนที่ข้ารู้ว่าท่านพ่อไม่มีวันกลับมาอีกแล้ว...
‎ข้าก็หนีไปอีกครั้ง
‎ข้าหนีอะไรต่างๆ มาตลอดในชีวิต
‎แต่ข้าหนีจากการเติบโตเป็นผู้ใหญ่ไม่ได้
‎ตอนนี้ที่เจ้าเป็นราชาเอซแร็นแล้ว ‎เจ้าจะเริ่มพูดอะไรที่ดูเฉลียวฉลาด
‎ตลอดเวลาเลยใช่ไหม
‎เวลาที่เราเติบใหญ่
‎เราก็ต้องเผชิญหน้ากับมัน ‎ทั้งๆ ที่เรายังไม่พร้อม
‎เดี๋ยว ว่าไงนะ
‎ข้าจะไม่ไปที่เซเดียกับเจ้า
‎ข้าต้องเผชิญหน้ากับหน้าที่ความรับผิดชอบ
‎ตอนนี้ข้าเป็นพระราชาแล้ว ‎ข้าต้องกลับบ้าน
‎บางทีข้าอาจจะช่วยให้โลกนี้ดีขึ้น ‎จากการอยู่บนบัลลังก์
‎ข้าสามารถทำอะไรก็ตามที่ทำได้ ‎เพื่อที่จะหยุดสงคราม
‎เอซแร็น การนำซิมกลับไปหาผู้ให้กำเนิด ‎คือสิ่งที่โลกต้องการมากที่สุด
‎ข้ารู้ และพวกเจ้าก็จะทำมันไง
‎พวกเจ้าจะหาตัวแม่ของซิม ‎และซิมก็จะได้กลับไปอยู่ที่เซเดีย
‎เหมือนกับที่ข้าก็ต้องกลับไป
‎เอซแร็น...
‎ข้าอยากไปกับเจ้านะ
‎แต่ข้าไปไม่ได้
‎เจ้ากับเรย์ลาต้องทำสิ่งนี้โดยที่ไม่มีข้า
‎ข้าจะไปกับพระราชา ‎และจะดูแลความปลอดภัยให้เขา
‎เอซแร็น เจ้าแน่ใจนะ
‎ข้าจะคิดถึงเจ้า เรย์ลา ‎แต่เราจะได้เจอกันอีก
‎ข้าสัญญา
‎ต้องสัญญาอยู่แล้ว ‎เพราะข้ารู้ว่าเจ้าอยู่ที่ไหน
‎ทันทีที่ซิมถึงบ้าน
‎ข้าจะกลับไปช่วยเจ้า
‎ข้ารักเจ้า
‎ข้าก็รักเจ้าเช่นกัน
‎ข้าภูมิใจในตัวเจ้ามากๆ เจ้าตัวน้อย
‎เจ้าจะเติบโตไปแข็งแรงและทรงพลัง
‎ข้าขอโทษที่ไม่สามารถ ‎อยู่ช่วยสอนเจ้าบิน
‎แต่ข้ารู้ว่าเจ้าจะบินได้เร็วๆ นี้
‎ข้าอยากที่จะให้เจ้ามากับข้าเหมือนกัน...
‎แต่เจ้าต้องไปอยู่กับแม่ของเจ้า
‎นั่นคือบ้านของเจ้า
‎เราทั้งคู่ต่างต้องกลับบ้าน
‎ท่านพยายามจะเอาชนะใจของมนุษย์พวกนั้น ‎ด้วยความภักดีและมิตรภาพ
‎แต่พวกเขาเพิกเฉยท่าน
‎พวกที่ไม่รู้สึกถึงบททดสอบแห่งความรัก ‎พวกเขาก็คือสัตว์ดีๆ นี่เอง
‎พวกนั้นต้องถูกกระตุ้นด้วยความเกรงกลัว
‎จงนำความหวาดกลัวไปที่เดลบาร์
‎ไปที่นีโอแลนเดีย
‎ไปที่เอวาเนียร์ และไปที่ดูเรน
‎หุบเขาลึกนี่จะพาเราไปในเส้นทางแห่งหินจันทรา
‎ไม่อยากเชื่อว่าเราใกล้ถึงเซเดียแล้ว
‎เรามาไกลขนาดนี้และ...
‎เอซไม่ได้มาอยู่กับเรา
‎ข้ารู้ แต่ตอนนี้เราจะมาคิดเรื่องนี้ไม่ได้
‎เขาทำในสิ่งที่ถูกต้อง ‎และเราก็เช่นกัน
‎แค่การเดินเข้าไปในเซเดียง่ายๆ สินะ
‎เดี๋ยวก่อน!
‎มันมีเคล็ดลับอยู่อย่างหนึ่งน่ะ
‎ไม่ใช่หินทั้งหมดที่จะจมเร็วขนาดนั้น
‎เราสามารถยืนบนหินบางก้อนได้นานพอ ‎ที่จะให้เราเดินข้ามไป
‎หินก้อนพิเศษพวกนั้นเรียกว่า ‎เส้นทางแห่งหินจันทรา
‎ได้สิ เยี่ยมเลย
‎- แล้วเราจะรู้ได้ไง... ‎- อดทนไว้ เพื่อนยาก
‎เส้นทางแห่งหินจันทรา
‎โอ้ เข้าใจแล้ว
‎ท่านกำลังตกอยู่ในอันตราย ‎พวกเขามาตามตัวท่านแล้ว
‎ทำตามที่ข้าบอกท่าน ‎เตรียมพร้อมรบ
‎ลอร์ดวีเร็น! ‎เปิดประตูซะ นี่คือคำสังของสภาสูง
‎งั้นก็...
‎เปิดให้พวกเขาเข้ามาเลย
‎ยอมจำนนซะ วีเร็น
‎หยุดซะ มันจบแล้ว
‎แต่ข้าทำลายพวกเขาให้สิ้นซากได้
‎ข้ามีพลังทั้งหมดที่ต้องการ
‎หยุดซะ
‎เจ้าถูกล้อมไว้หมดแล้ว วีเร็น
‎ยอมแพ้ซะ
‎อย่าให้ข้าต้องออกคำสั่งเลย
‎เจ้าหักหลังข้า
‎ไม่
‎ข้าจะอยู่กับท่าน
‎ท้องฟ้ากำลังสว่างขึ้น ‎เราต้องรีบกันแล้ว
‎ถ้าดวงอาทิตย์ขึ้น ‎เราก็จะไม่สามารถเห็นอักษรรูนแห่งจันทรา
‎วิ่ง!
‎เกิดอะไรขึ้นขอรับ
‎ทำไมท่านถึงหยุดเดินล่ะ
‎ข้าสามารถเห็นบางอย่าง
‎พวกเขากำลังเดือดร้อน
‎ฟังนะ ซิม เจ้าทำได้
‎เจ้าต้องบินไปบังแสงอาทิตย์
‎เจ้าทำได้ ซิม
‎เขากำลังบินไป
‎เจ้าทำได้ เจ้ากำลังบินไป ‎ข้ารู้ว่าเจ้าทำได้
‎เขาพยายามจะบินไปบังดวงอาทิตย์
‎เขาบินไปไม่ได้แน่เลย
‎แอสเปอโร
‎ไชโย!
‎เราสามารถเห็นเส้นทางได้อีกครั้งแล้ว
‎วิ่งเร็ว!
‎เราทำสำเร็จ
‎- เราข้ามมันมาได้ ‎- ใช่เลย
‎ถ้าข้าขอพูดอะไรได้บ้าง
‎ท่านเป็นพระราชาที่แปลกจังนะ ‎ราชาเอซแร็น
‎ข้ารู้
‎เราทั้งคู่ต่างทำภารกิจลับไม่สำเร็จ คลอเดีย
‎แล้วท่านพ่อจะว่ายังไงเนี่ย
‎เราทั้งคู่ต่างยังมีชีวิตอยู่ ‎นั่นคือสิ่งที่สำคัญ
‎และเราก็ไม่ได้กลับไปมือเปล่า
‎เขาที่เจ้าตัดออกมาจากตัวมังกร
‎ภารกิจล้มเหลว ท่านพ่อโกรธเคือง
‎แต่เขามังกรก็หมายถึงเวทมนตร์...
‎บางทีท่านพ่ออาจไม่โกรธ
‎ใช่เลย สำนวนโดนใจมาก!
‎ถึงแล้วล่ะ แคลลัม
‎เซเดีย!
‎โอ้ ไม่
‎มังกรตัวนั้นนี่
‎โซล เรกแกม
‎คำบรรยายโดย Poh Jindawech