SERIAL NETFLIX
W poprzednich odcinkach…
Jak mam z tym żyć?
Jak radzić sobie z tymi uczuciami?
Weź się w garść.
Gwiezdny elf to nie byle jaki przeciwnik.
Jego ofiarami byli magowie.
Sorena nie ma. Nie wrócił!
Wiesz, że jest odważny. Na pewno szuka Rexa.
Halo?
Claudia?
KSIĘGA 4: ZIEMIA ROZDZIAŁ 7: POD POWIERZCHNIĄ
Od leża Rexa Igneousa dzielą nas trzy poziomy.
Zwę je strefami zagrożenia.
Jeśli przeżyjemy wszystkie trzy, arcysmok nas przyjmie.
Przekażemy dary w nadziei na łaskę.
Zaraz, dary…
Oto pierwsza strefa.
Kryształowy Labirynt.
Zawsze powtarzam, że gdybym miał gdzieś się zgubić, to właśnie tu.
Tu jest pięknie!
W takim stanie znajdziemy Sorena?
Soren jest silny. Znajdzie sposób, by przeżyć.
Claudia?
Czy to ty?
Czemu…
Czemu jesteś w piżamie?
Że co?
Ano tak!
Mój smoczy przyjaciel boi się, jak coś błyszczy i brzęczy,
więc ją zdjąłem.
A pod zbroją nosisz piżamę?
No raczej! Wygoda i oszczędność czasu.
Ale dość gadki o piżamie.
Nie możesz uwolnić największego zła tego świata.
Wiedziałam, że nie zrozumiesz.
Jeśli nie odpuścisz,
powstrzymam cię.
No już, musimy lecieć za nią!
W drogę!
Proszę.
Wio?
Ale jazda.
Te klejnoty rozświetlają moją kostkę.
To nie byle błyskotki. Zawierają pierwotną magię.
Czekaj, już wiem.
Księżycowi zabójcy używają opali do zaklęć ukrycia i iluzji.
Tak! Ogniste rubiny mają magię słońca, akwamaryny energię oceanu,
kamienne szmaragdy – ziemi, a niebiańskie szafiry – nieba.
Każde źródło ma swój klejnot.
No może pięć źródeł.
Nie ma klejnotu gwiezdnej magii?
Teoretycznie jest.
To diamentowy kwazar.
Ale są one rzadkie.
Legenda głosi, że na świecie istnieją tylko trzy.
Ale tych jest sporo. Myślę, że możesz wziąć jeden.
Super! Księżycowe są najpiękniejsze!
Prawda, też tak uważam!
Mówię o opalach.
Te kryształowe korytarze są naprawdę piękne,
ale jak stąd wyjdziemy?
Muzyka wskaże nam drogę.
Ktoś wie, o co mu chodzi?
Nie.
Tak sobie myślę…
Późno już, a Claudia nadal nie wróciła.
Nie wyznaczam jej godziny powrotu.
No tak, jasne, że nie.
Jest dorosłym, potężnym magiem.
Potrafi nawet wskrzeszać ludzi.
Sama może decydować, kiedy iść spać.
Pewnie spaceruje w świetle księżyca,
żeby złapać oddech i odpocząć.
Daj mi spokój, Sorenie!
Uważaj, Claudio!
Clauds!
To kryształ strojący.
Gdy się w niego puknie, wytwarza dźwięki, które emitują światło…
Zobaczycie. Kto chce puknąć?
Tam jest kolejny. Chodźcie!
Ta strefa zagrożenia była super!
Już czekam na następną.
Świetnie!
Następna spodoba się wielbicielom zabawy w chowanego z potworami.
Co takiego?
Co jest?
Wybacz, musiałem cię związać.
Chcę tylko pogadać, dobra?
Niewielu ma siostrę, która może odlecieć na skrzydłach nietoperza.
Czemu nie wróciłaś?
Po bitwie. Mogłaś dać znać, że żyjesz.
Martwiłem się o ciebie i…
tęskniłem!
Claudio, stoisz po złej stronie.
Wiem, bo…
sam tam byłem.
Ale jeszcze nie jest za późno. Wiem, że możesz się zmienić.
Tata nie żyje.
Nie musisz już go słuchać.
Nadal nie wróciła.
Nie martwi się pan o nią?
I na co by to się zdało?
Wie pan…
przemyślałem sobie mądrości, które mi pan zdradził.
Mądrości? Nie wiem, o czym mówisz.
Podsumował pan swoją filozofię słowami: „Weź się w garść”.
Sporo o tym myślałem.
Naprawdę.
Claudia uważa, że za dużo rozmyślam,
a przez to jestem dziwny, ale i cudowny.
Mam wrażenie, że chodziło panu o to, żebym zrezygnował z uczuć.
Ale nie zrobię tego.
O nie! Będę na tyle silny, by robić swoje, ale zachować uczucia.
Wszystkie uczucia.
Claudia ma rację.
Naprawdę jesteś dziwny.
I?
Być może i… cudowny?
Dziękuję!
Ale jest coś w pańskiej filozofii, co przydałoby się nam obu.
- Co takiego? - Wielki przytulas.
O nie, nie.
Dobra.
Szanuję pańskie granice.
Przed nami Most Ciemności.
Musimy pokonać wąski most nad przepaścią.
Kto spadnie, umiera.
Najgorzej, że jest tam całkiem ciemno.
A pochodnie?
Albo Robal. Przyjaciel wskaże drogę.
Urocze, ale nie.
Najmniejsze światło przyciąga straszne potwory.
Albo go nienawidzą, albo je jedzą.
Tak czy siak, nie może być światła,
bo potwory nas rozszarpią.
Wszyscy cali?
- Tak. - Super!
Przecudownie.
Ten most nie jest taki zdradliwy.
Nawet zrobię na nim gwiazdę!
Nie wiem, czy to dobry…
Możemy po prostu powoli przeczołgać się przez most?
Tylko się zgrywam. Rozchmurz się i ciesz się ciemnością.
Upuściłem mój opal.
Jest tutaj.
- Mam go! - Światło!
- Schowaj kostkę!
Oby potwory tego nie zobaczyły.
Idźmy dalej. Już ponad połowa drogi.
Chodźcie. Już niedaleko.
- Jak tam? - Dobrze.
- Super. - Niedaleko.
Robalu, jesteś?
W porządku?
Będzie dobrze. Zaufaj mi.
Zachowaj spokój i idź przed siebie.
Tylko nie świeć.
Fulminus!
W nogi!
Uciekajmy!
Zymie!
Idziemy!
Musimy iść!
Nie zostawię go!
Zymie!
No już, koleżko.
Pustka.
Nic nie widzę.
Zymie.
Nie.
Zymie!
Tak!
Te potwory mogą wrócić. Zmywajmy się.
Proszę cię, Clauds.
Wiem, że nie chcesz gadać, ale skończ z tym.
Wiem, kim jest Arvadose.
Avaroney?
Avravadose. Ambernose!
Aaravos!
Aaravos! To nie takie trudne.
Przecież tak mówiłem.
Wcale nie. I nic o nim nie wiesz!
On chce, byśmy się nienawidzili i zaczęli walczyć.
Chce, by świat spłonął.
Mylisz się! Smoki i elfy już nas nienawidzą.
To nieprawda! Przyjaźnię się ze smokami i elfami.
Doprawdy? To prawdziwi przyjaciele?
A może cię wykorzystują?
Dla nich pozostaniesz człowiekiem.
Gorszym sortem.
Tysiące lat temu ludzie nie mieli nic.
Umieraliśmy z głodu w nędzy i bezsilności.
Panowały głód i choroby.
W trakcie wojny walczyliśmy o skrawki jakichkolwiek zasobów.
Żyliśmy w cierpieniu i znojach,
a smoki i elfy nie zrobiły nic!
Oceniały nas. Było im nas żal.
Skąd to wiesz?
Stąd, co ty.
Czujesz, że taka jest prawda.
Ludzie czują cierpienie aż do szpiku kości,
bo wiele pokoleń tego doświadczyło.
Claudio…
chyba mamy inne odczucia.
Aaravos wierzył w ludzi, gdy elfy i smoki uznały nas
za bezwartościowe, głupie i parszywe bestie.
Aaravos wierzył, że możemy więcej,
i dlatego dał nam magię.
Mówisz, jakby to było coś dobrego.
Ale moim zdaniem przyniosło to tylko kłopoty.
Być może świat bez magii byłby lepszy.
Bez magii już byś nie żył.
Bez magii taty.
Gotowi na trzecią strefę? Kraina Lawy.
Jak mamy przejść przez lawę?
Lawa działa jak fale.
Poczekajmy parę godzin, to ustąpi i przejdziemy.
To dobry czas na odpoczynek.
Za gorąco przy tej lawie!
Nie ma mowy, nie zasnę tutaj.
Zapisałem w księdze zaklęcie, które może się przydać.
Tworzy wietrzną kopułę.
Wietrzną kopułę?
Nie wiedziałem, że takie są, ale niczego bardziej nie chcę.
A więc… Mam!
Ventum Circulo!
Teraz mi zimno.
Hej.
Raylo, możemy pogadać?
Pewnie.
Jasne, lubię rozmawiać.
Bez obaw.
Cokolwiek chcesz mi powiedzieć, będzie dobrze.
Okej.
Raylo…
Tak?
Jesteś mi potrzebna…
by mnie zabić.
Co takiego?
Zabij mnie. Ale nie teraz.
Gdyby coś się działo, to mnie zabij.
Kiedy Aaravos mnie opętał,
czułem, że nad sobą nie panuję.
Byłem marionetką. Nie boję się, że mnie skrzywdzi.
Boję się, że wykorzysta mnie do złego
i skrzywdzę bliskich.
Dlatego proszę,
żebyś zabiła mnie, gdyby znów mnie opętał.
Obiecaj mi to.
Czemu łapiesz mnie za nos?
Nie wiedziałam, jak inaczej zareagować na tę głupotę.
Nie zabiję cię.
Często powtarzasz, że sami piszemy swoje przeznaczenie.
Nikt nie może cię kontrolować ani decydować za ciebie.
Boję się, Raylo.
A jeśli to ścieżka ciemności?
To wybierz inną, głupolu.
Muszę to zrobić.
Zrób to!
To klucz Aaravosa. Nie przyniesie nic dobrego.
Tak, zgadza się.
Dlatego wiem, że mogę na ciebie liczyć.
Będzie cennym nabytkiem.
To nie nabytek.
To moja córka.
Już świta, a jej nadal nie ma.
Dorastałem niedaleko stąd.
Naprawdę?
Tak. Moja wioska jest w samym sercu Niezbadanego Lasu.
Pokazałbym ją na mapie, ale to Niezbadany Las,
więc nie ma jej na mapie.
Ale co do dokładnego położenia…
Nie chcę wiedzieć.
Ten zapach.
Wspomnienia.
Zapach dzieciństwa.
Kiedy byłem mały, inne elfy miały mnie za słabeusza.
Ale wiedziałem,
że tak naprawdę jestem silny.
Sam wybrałem imię Terrestrius.
To silne imię.
Znalazł coś!
To torba Claudii.
Ma kłopoty.
Udało się!
To leże Rexa Igneousa.
Coś tu nie gra.
Czemu nie uciekłaś?
Kim jesteś?
Co jest?
Dzięki, skarbie.
Panujesz nad roślinami?
Nic z tych rzeczy.
Mam z nimi dobre relacje.
Jakby co, mogę na nie liczyć.
Gdzie tata?
Idzie za mną.
Nie.
Nie!
Napisy: Krzysztof Łuczak