𝄇 Downloaded From BollyFlix 𝄇
‎ความเดิมตอนที่แล้วใน เจ้าชายมังกร
‎ดอมิน่า โพรฟันดิส ผู้ยิ่งใหญ่ ‎พญามังกรแห่งมหาสมุทร
‎จอมเวทอาราวอสกำลังพยายาม ‎หนีออกจากคุกเวทมนตร์ที่กักขังเขา
‎เราต้องหยุดพวกเขา
‎พ่อเจ้าป่วยอยู่นะ คลอเดีย
‎เราต้องไปที่เกาะเล็กๆ นั่น
‎และปล่อยอาราวอส ถ้าอยากให้พ่อข้ารอดตาย
‎คลอเดียกับวีเร็นมีแผนที่ พวกนั้นนำหน้าเราไปโข
‎ถ้าพวกนั้นปล่อยอาราวอสได้
‎สิ่งที่เราจำเป็นต้องรู้ก็คือ ‎ทำยังไงถึงจะฆ่าเอลฟ์เผ่าสตาร์ทัชได้
‎ข้าอยากไปดูหอเก็บหนังสือที่ว่านี้
‎เจ้าจะว่าไงถ้าเราจะไปเซเดียพรุ่งนี้เช้า
‎(เจ้าชายมังกร)
‎(ปริศนาแห่งอาราวอส)
‎(เล่มที่ 5 มหาสมุทร ‎บทที่ 2 แผลเก่า)
‎เจ้าไม่ชอบยามเช้าหรือ เรย์ล่า
‎มันคอยย้ำเตือนข้าว่าอะไรก็เป็นไปได้ในโลกนี้
‎เจ้าชอบยามเช้าเบาๆ หน่อยจะได้ไหม
‎ข้าว่าถ้าข้าขี่ดีๆ
‎ข้าก็น่าจะขี่ด้วยตาข้างเดียวได้ ‎ส่วนตาอีกข้างจะได้งีบต่อ
‎- อย่ากวนสิ ‎- ช้าก่อน!
‎โอเค ข้าตื่นแล้ว
‎ได้ยินว่าพวกท่านจะไปเซเดียเช้านี้
‎ข้าเลยอยากมาส่งให้เป็นกิจจะลักษณะ
‎แน่นอน ด้วยเครื่องดื่มชูกำลังสีน้ำตาลร้อนๆ
‎และขนมอบยามเช้า ‎สูตรใหม่ล่าสุดของข้าหนึ่งกล่อง
‎ข้าเลือกไม่ถูกว่าจะเรียกมันว่า ‎ขนมแป้งกรอบวงแหวน หรือเค้กมีรู
‎ขนมวงหวาน หรือวงล้อน้ำตาล
‎แต่ข้าว่าข้าคิดออกแล้ว
‎ขนมแป้งโบ๋
‎อร่อยมากเลย
‎ข้าเห็นด้วย เบท
‎ข้าจะส่งข่าวไปที่สตอร์มสไปร์
‎ให้แจ้งราชาเอซแร็นถึงตำแหน่งที่อยู่ของผู้วิเศษ
‎เราควรส่งขนมนี่ไปให้เขาด้วย เลิศรสจริงๆ
‎เจ้าชายแคลลัม จริงหรือไม่ ‎ที่ท่านจะไปถึงเซเดียเพื่อหนังสือเล่มเดียว
‎มันไม่ใช่แค่หนังสือเล่มเดียว
‎วันนี้เราจะเริ่มต้นการเดินทางครั้งใหญ่ ‎สู่หอเก็บหนังสือแห่งลักซ์ ออเรีย
‎ห้องสมุดที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในเซเดีย
‎แปลว่าหลายเล่มสินะ
‎ทำไมช้าจังเลย
‎ให้ไวหน่อย เราต้องไปกันแล้ว
‎จะชนะการแข่ง ต้องก้าวช้าๆ แต่มั่นคง
‎ทำไมคนเราชอบพูดแบบนั้น ‎การแข่งมันแบบนั้นซะที่ไหน
‎ต้องเร็วเท่านั้นถึงจะชนะการแข่ง ‎พูดตามข้าสิ เร็วเท่านั้นถึงจะชนะการแข่ง
‎ข้าเข้าใจเจ้านะ นี่เป็นสถานการณ์เร่งด่วน
‎และเจ้ากังวลว่าข้าจะทำเหมือนมันไม่ด่วน
‎แต่ละวันที่ผ่านไป ข้าใกล้จะเสีย ‎ครอบครัวคนเดียวที่เหลืออยู่มากขึ้นทุกที
‎ข้าจะไม่ทำให้เจ้าผิดหวัง ‎และพวกเราก็จะไม่ทำให้พ่อเจ้าผิดหวัง
‎ทีนี้มาช่วยกันแบกคุณพ่อล่ำบึ้กกันเถอะ
‎แจ๋ว พยุงให้ลุกยืนได้แล้ว ตอนนี้ก็ต้องเริ่มเดิน
‎ก้าวช้าๆ แต่มั่นคงไหม
‎ก็ได้ ก้าวช้าๆ แต่มั่นคง
‎พบกันอีกแล้ว
‎แต่ครั้งนี้ข้าอยู่อีกฟากฝั่งหนึ่ง
‎เส้นทางแห่งโชคชะตาได้ถูกเลือกแล้ว
‎ทุกก้าวย่างของข้า ข้าทำด้วยความจำเป็น
‎ท่านพ่อ
‎อะไรนะ
‎โอ ท่านมังกรผู้ยิ่งใหญ่แห่งเซเดีย
‎เป็นอีกครั้งที่ข้ามาจากคาทอลิสเพื่อขอ…
‎"ขอ" ฟังดูไม่จริงจังเลย ‎ควรใช้คำว่าขอร้องไหม หรืออ้อนวอนดี
‎เดี๋ยวนะ นี่เป็นส่วนหนึ่งของสิ่งที่จะพูด ‎หรือว่าเขาถามเราอยู่
‎เขาถามเราอยู่
‎พวกเจ้าว่ามังกรอยากได้รับการขอร้อง ‎หรืออ้อนวอนมากกว่า
‎ข้าว่าน่าจะเอาคำที่มี "อ้อน" ‎ใครๆ ก็ชอบให้อ้อนทั้งนั้น
‎ไม่ได้หมายความอย่างนั้นสักหน่อย
‎ข้าแค่อยากให้คำพูดสื่อว่า ‎มันเป็นสถานการณ์ที่สำคัญ
‎มันจะหนักเกินไปแล้ว
‎มันไม่ยุติธรรมที่ท่านต้องพยายามอยู่คนเดียว
‎ท่านควรได้มีเวลาทำอะไรแบบเด็กๆ
‎ถ้าเอาเวลาทั้งหมดมาทำเรื่องของผู้ใหญ่
‎ท่านจะโตไปเป็นคนแปลกๆ ‎เหมือนพี่ของท่านกับเรย์ล่า
‎ข้าไม่มีเวลามาทำอะไรแบบเด็กๆ
‎ข้าต้องทำให้มังกรเชื่อใจและให้ความร่วมมือ
‎ข้าจะให้อะไรมาขัดขวางไม่ได้
‎ผู้คนมากมายฝากฝังให้ข้าทำกิจของข้า
‎เห็นไหม นั่นแหละประเด็นของข้า
‎ท่านเพิ่งบอกว่าผู้คนมากมาย ‎ฝากฝังให้เจ้าทำ "กิจ" ของท่าน
‎แต่ท่านไม่ขำซักกะติ๊ด
‎เรื่องนี้ข้าจะไม่ยุ่ง
‎ทุกครั้งที่ข้านั่งบนบัลลังก์ของข้า
‎มันทำให้ข้ารู้สึกถึงความกดดันมหาศาล ‎จากกิจของราชา
‎อึน่ะ องค์ราชา กิจของเจ้านั่นหมายถึงอึ
‎ตลกดีแฮะ
‎แล้วก็นะ ไม่อยากเชื่อ ‎ว่าข้าจะพูดมันออกมา แต่เมื่อกี้ท่านว่า
‎"จะให้อะไรมาขัดขวางไม่ได้"
‎วันนี้เรามาได้ไกลทีเดียว ‎พักกันเถอะ พรุ่งนี้จะได้เริ่มต้นกันใหม่
‎ถูกของเจ้า แต่จะนอนบนหญ้าทำไม ‎ในเมื่อเรานอนแบบหรูหราได้
‎โรงแรมน่านอนอยู่ข้างหน้านี้เอง
‎ออกจะเกินจำเป็นไปนะ
‎ถ้าเรานอนหลับเต็มอิ่ม ‎พรุ่งนี้เราก็ออกไวกว่าเดิมได้
‎แถมมีอาหารเช้าให้กินฟรีด้วย
‎ก็ได้
‎เจ้าพวกหัวอ่อน
‎อ่อนนุ่มน่าฟัด
‎หยุดพักตรงนี้ก่อนดีไหม
‎มีครอบครัวคุณปูด้วย
‎เราจะได้เพลินกับเสียงก้ามปูก๊อกแก๊ก ‎เป็นจังหวะคึกคัก
‎ไม่ เราหยุดตอนนี้ไม่ได้
‎คลอเดีย ทุกคนต้องพักผ่อน รวมทั้งเจ้าด้วย
‎เจ้าควรต้องพักเป็นพิเศษ
‎ไม่ได้ เราต้องไปต่อ ‎นั่นเป็นสิ่งเดียวที่สำคัญในตอนนี้
‎ต้องไปต่อ
‎ไปต่อ
‎- ท่านพ่อ ‎- เคลื่อนที่อยู่ได้
‎ท่านพ่อ
‎เจ้าอยู่ไหนกัน
‎- ท่านพ่อ ‎- ทำไมถึงไม่อยู่นิ่ง
‎อะไรกัน
‎ขอบใจที่ยอมตามใจข้า เรย์ล่า
‎หวังว่าการนอนโรงแรมนั่นจะไม่มุ้งมิ้งเกินไป
‎สำหรับรสนิยมดิบเถื่อนแบบเผ่าเงาจันทรา
‎เอาจริงๆ มันแจ่มว้าวเลยนะ
‎สบู่อะไรก้อนเล็กน่ารักเป็นบ้า
‎และไม่อยากเชื่อเลยว่า ‎เจ้าคิดถูกเรื่องอาหารเช้า
‎ส่วนที่เด็ดสุดคือช็อกโกแลตรสมินต์ที่วางบนหมอน
‎เป็นไปได้ไงว่าที่ผ่านมา ‎ข้าไม่เคยนอนโดยมีช่วงเวลาดื่มด่ำ
‎ความหวานเย็นสดชื่นเลยสักครั้ง
‎ข้าดีใจนะที่เจ้าชอบ
‎เป็นการเริ่มต้นวันสำคัญที่ดี ‎เราเกือบถึงชายแดนแล้วด้วย
‎พระอาทิตย์ส่องแสงสว่างจ้า ‎แถมครั้งนี้เจ้าม้าก็ชอบข้า
‎ล้ำเส้นมากไปสินะ โทษที
‎คาพาร์ เป็นไปได้ยังไง
‎นักเรียนที่ใฝ่รู้ที่สุดของข้ากลับมาแล้ว
‎เสื้อผ้าอาภรณ์ช่างหรูหรา
‎เอาชนะจุดด้อยในวัยเด็กได้แล้วสินะ
‎แขนท่านเป็นอะไร
‎บาดแผลจากการฝึกซ้อมน่าหงุดหงิด ‎เมื่อนานมาแล้ว
‎หนึ่งในความผิดพลาดหลายอย่างของข้า
‎ข้ารู้เสมอว่าเจ้าจะไปได้ไกล
‎แต่ไม่รู้ว่าเจ้าเต็มที่แค่ไหนเพื่อจะไปให้ถึง
‎ข้าไม่มีทางเลือก ข้าทำสิ่งที่จำเป็นต้องทำ
‎ไม่มีทางเลือกเรอะ
‎เจ้าเลือกสิ่งที่ตัวเองมักจะเลือกเสมอ
‎เจ้าเลือกสิ่งที่มอบอำนาจให้เจ้า
‎ผิดแล้ว
‎ข้าเลือกทำสิ่งที่ปกป้องครอบครัวเสมอ ‎ไม่ว่ามันจะอันตรายหรือชั่วช้าแค่ไหน
‎ท่านพ่อ
‎ที่นี่เหมือนแผลเป็นเลย
‎ข้าเห็นต่างนะ
‎ข้ารู้ว่าที่นี่สร้างจากเวทมนตร์ชั่วร้าย ‎แต่มันเป็นสะพานเชื่อมโลกทั้งสองใบของเรา
‎และตอนนี้เราก็ได้ข้ามมันด้วยกัน
‎เจ้าคงพูดถูก
‎เป็นบาดแผลในอดีตที่กำลังสมาน
‎อะไรนะ
‎เหลวไหลสิ้นดี
‎ไม่สมเหตุผลเอาซะเลย
‎ถึงเราจะอยู่กันคนละโลก ‎ท้องฟ้าก็ยังดูเหมือนท้องฟ้าในคาทอลิส
‎ดูสิ
‎กลุ่มดาวทัพพีใหญ่ชัดแจ๋ว
‎อะไรนะ
‎- พวกเจ้าไม่ตั้งชื่อกลุ่มดาวกันเหรอ ‎- ตั้งสิ
‎แค่ไม่ใช่ชื่อนี้
‎- งั้นพวกเจ้าเรียกว่าอะไร ‎- การ์ลาธจอมทำลายล้าง
‎เลิศ
‎ดาวที่อยู่ติดกันห้าดวงนั่นเป็นด้ามทัพพี
‎ดาวห้าดวงนั่นคือแผงกะโหลกพาดบ่าของการ์ลาธ
‎เข้าใจแล้ว
‎การ์ลาธเลือกเสื้อผ้าได้ประหลาด ไม่พิถีพิถันเลย
‎จอมทำลายล้างไม่จำเป็นต้องพิถีพิถันหรอก
‎แล้วดวงนั้นล่ะ เจ้าเรียกอะไร ‎ดวงที่สว่างที่สุดบนท้องฟ้าน่ะ
‎เราเรียกมันว่าดาวใต้ ‎มนุษย์เราใช้มันเพื่อนำทาง
‎เพื่อดูทิศทางในเวลากลางคืนอันมืดมิดไร้ที่สิ้นสุด
‎เกิดอะไรขึ้น
‎แคลลัม
‎ข้าดีใจที่เราได้ดูดาวที่นี่ด้วยกัน
‎ดาวสุกไสวดวงนั้นที่เจ้าชี้
‎เราเรียกมันว่าคำอธิษฐานสุดท้ายของลีโอล่า
‎ลีโอล่านี่ใคร
‎ข้าก็ไม่รู้ เพื่อนการ์ลาธละมั้ง
‎คลอเดีย เจ้าดูอ่อนแรงนะ ‎เจ้าไม่ได้นอนมาสองวันแล้ว
‎ช่างเถอะน่า
‎ข้าทนเห็นเจ้าทรมานแบบนี้ไม่ได้
‎เจ้าต้องพักผ่อน ‎ดูแลตัวเองสักสองสามชั่วโมงเถอะ
‎ข้าจะไม่พัก ข้าพักไม่ได้
‎เราต้องไปให้ถึงที่นั่นก่อนที่จะไม่มีเวลา
‎เราต้องเดินหน้าต่อไป ไม่งั้นพ่อข้าตายแน่
‎คลอเดีย ข้าขอร้อง เจ้าต้องนอน
‎เว้นแต่ว่าเจ้าจะหาทางให้ข้านอน ‎และเคลื่อนที่ไปในเวลาเดียวกันได้
‎เราแค่ต้องไป…
‎เลือดแห่งบุตร!
‎เซอร์!
‎นางต้องนอน
‎เลือดแห่งบุตร
‎ดีขึ้นนะ ข้าไม่รู้ว่าเจ้าพูดคำนั้นทำไม แต่ดีขึ้น
‎เดี๋ยวก่อน บางทีอาจมีทาง ‎ที่จะนอนและเคลื่อนที่ในเวลาเดียวกันได้
‎วีเร็น
‎เจ้าดูตกใจที่ได้เห็นข้านะ
‎แฮร์โรว์ ท่านยังมีชีวิตอยู่
‎องค์ราชา
‎เป็นคืนที่แปลกทีเดียว
‎แต่ข้าคงทำไม่สำเร็จถ้าไม่มีเจ้า
‎ข้าติดค้างคำขอโทษเจ้าอยู่ วีเร็น
‎คืนที่พวกนั้นมาตามล่าข้า
‎ข้าใจร้ายกับเจ้า
‎พวกมันจะฆ่าท่าน
‎ตอนนั้นข้าไม่มีเวลา และข้าก็กลัว
‎ข้าทำไม่ดีกับเจ้าทั้งๆ ที่ข้าห่วงใยเจ้าเหลือเกิน
‎ความจริงก็คือ… สำหรับข้า เจ้าไม่ใช่ทาสรับใช้
‎เจ้าเป็นเหมือนพี่น้อง
‎เจ้าเป็นครอบครัวของข้า
‎ข้าคิดเสมอว่าท่านเป็นคนในครอบครัว
‎และท่านก็รู้ว่าข้าพร้อมทำทุกอย่างเพื่อครอบครัว
‎ไม่ว่ามันจะอันตรายหรือชั่วช้าแค่ไหน
‎ข้ารู้
‎ถือว่าเป็นทุกสิ่งทุกอย่างสำหรับข้า ‎ที่ได้รู้ว่าข้ามีความหมายต่อท่าน
‎ที่ได้รู้ว่าข้ามีความสำคัญ
‎- ข้าต้องการเพียงเท่านี้ ‎- แน่นอนอยู่แล้ว
‎แน่นอนว่าข้าเห็นค่าของเจ้า
‎วิญญาณของเจ้าคือสมบัติของข้า
‎เดี๋ยว ท่านว่ายังไงนะ
‎การ์ลาธ ไม่นะ!
‎มีบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่ในป่า เราต้องไปแล้ว
‎ตัวอะไรน่ะ
‎เบท! เราลืมเบท!
‎ข้าจัดการเอง
‎ได้ตัวแล้ว
‎โฉบแล้วช้อน คลาสสิก
‎แอสเปอโร…
‎ไม่เลี้ยวไปเลี้ยวมาได้ไหม ‎ข้าพยายามร่ายคาถาอยู่
‎ไม่เลี้ยวก็โดนเคี้ยวเป็นมื้อเที่ยง
‎นี่มันดึกแล้ว เราน่าจะเป็นมื้อค่ำมากกว่า
‎จับสายบังเหียน
‎ลูกศรพิเศษเหรอ มันทำอะไรได้
‎ไม่รู้เลย
‎ลูกศรเจ๋งเป้ง!
‎ขอบคุณ เอทาริ
‎ข้าต้องตื่น เราต้องไปต่อ
‎ไม่เป็นไรหรอก
‎พักเถอะ
‎เจ้ากำลังเคลื่อนที่อยู่
‎อะไรนะ
‎เจ้าบอกว่าต้องหาทางนอน ‎และเคลื่อนที่ในเวลาเดียวกัน
‎ข้าเลยสร้างแพในฝันให้เจ้าโดยเฉพาะ
‎เทอร์รี่
‎ซอเร็น
‎ท่านพ่อ
‎อยู่นี่เอง เจ้าลูกชายคนโปรด
‎เอาอีก
‎แต่เจ้าต้องจ่ายค่าธรรมเนียมมาก่อน
‎ด้วยการซุกไซ้พุงหนึ่งที
‎ข้ารักท่าน ท่านพ่อ
‎ข้าเองก็รักเจ้า ข้ารักเจ้าเหลือเกิน
‎ซอเร็น
‎ลูกพ่อ เจ้าเป็นอะไรไป
‎เจ้าจะต้องไม่เป็นไร พ่อของเจ้าจะดูแลเจ้าเอง
‎ไม่นะ
‎ไม่!
‎ไม่
‎ข้าจะทำทุกวิถีทางเพื่อแก้ไขเรื่องนี้
‎ทุกวิถีทาง
‎คำบรรยายโดย พฤกษา รุ่งศิริทิพย์
𝄇 Downloaded From BollyFlix 𝄇