𝄇 Downloaded From BollyFlix 𝄇
‎ความเดิมตอนที่แล้วใน เจ้าชายมังกร
‎สองผู้วิเศษชั่วกำลังเดินทางข้ามเซเดีย
‎เพื่อปลดปล่อยความชั่วร้ายเร้นลับจากโบราณกาล
‎ท่านมังกรผู้ยิ่งใหญ่ ‎ขอได้โปรดช่วยเราตามหาพวกเขา
‎เราต้องไปหอเก็บหนังสือ ‎หาม้วนคัมภีร์แห่งปฐมเอลฟ์
‎เรียนรู้ทุกเรื่องเกี่ยวกับอาราวอส
‎"และข้าจะไปกับเจ้า"
‎และท่านจะถูกเนรเทศไม่มีวันกลับ
‎ให้ข้าได้รู้ว่าหนทางยังไม่หมดสิ้น
‎ท่านคือความหวังเดียวของเรา ‎เจ้าชายคาริมแห่งลักซ์ ออเรีย
‎นำเรากลับสู่ความรุ่งโรจน์
‎(เจ้าชายมังกร)
‎(ปริศนาแห่งอาราวอส)
‎(เล่มที่ 5 มหาสมุทร ‎บทที่ 4 หอเก็บหนังสือ)
‎เงียบสงบเสียจริง
‎สุดจะน่าขนลุก แอบหลอนหน่อยๆ ‎จะพูดว่าลึกลับก็ได้
‎แต่เงียบสงบดี
‎"เมืองนี้เต็มไปด้วยอันตรายที่ซ่อนอยู่
‎ดวงสุริยะที่เสื่อมทรามทำให้สิ่งมีชีวิตไร้เดียงสา ‎ไม่บริสุทธิ์และเปลี่ยนไป"
‎ต้องเป็นเจ้าตัวที่โจมตีเราคืนนั้นแน่ๆ
‎แบนเธอร์ติดเชื้อ
‎เลวร้ายที่สุด
‎"เจนายอยากชำระล้างลักซ์ ออเรียมาก ‎แต่เราทำไม่สำเร็จ
‎ปีศาจเงาเป็นนักฆ่าอันตราย แต่ที่แย่ไปกว่านั้น
‎แค่มันข่วนครั้งเดียวก็กระจายเชื้อ ‎ไปสู่เอลฟ์ มนุษย์ และม้าได้เลย
‎พวกที่ติดเชื้อจะกลายเป็นเงาชั่วภายในไม่กี่วัน
‎พวกอสูรเงาจะช่อนตัวในเวลากลางวัน ‎เพื่อเลี่ยงแสงแดด
‎เรามีเวลาห้าชั่วโมงก่อนตะวันจะตกดิน
‎ห้าชั่วโมงที่จะทำภารกิจของเราให้สำเร็จ"
‎ถึงแล้ว หอเก็บหนังสือแห่งลักซ์ ออเรีย
‎ข้ามีความทรงจำแสนสุขมากมายที่นี่ ‎จากสมัยเรียนมหาวิทยาลัย
‎อยากเห็นสถานที่สุดโปรดของข้าไหม
‎ใช่ตู้รับคืนหนังสือหรือเปล่า
‎ในสายตาคนอ่อนหัดอย่างท่าน ‎มันคงเป็นเพียงตู้รับคืนหนังสือ
‎แต่สำหรับข้า มันคือฐานลับ ‎สำหรับอ่านหนังสือที่ใครก็เข้าไม่ได้
‎ข้าพบเคล็ดลับในการเปิดเข้าไปโดยดูบรรณารักษ์
‎บางครั้งข้าจะซ่อนตัวอยู่ในนั้นตอนห้องสมุดปิด
‎เพื่อจะได้อ่านหนังสือทั้งคืน
‎ดูน่าอยู่นะ
‎นานๆ ทีจะมีหนังสือตกใส่หัวข้าบ้าง
‎แต่ส่วนใหญ่เป็นประสบการณ์ที่น่าสนใจ
‎"เลิกรำลึกถึงอดีตตอนเป็นนักศึกษาวัยเฟี้ยวสักที
‎เรามีเวลาถึงตะวันตกดินเท่านั้น ลงมือได้แล้ว"
‎ไปให้พ้น
‎ว่าแต่เรากำลังหาอะไรกันแน่ ‎พิธีกรรมของเอลฟ์เผ่าสตาร์ทัชเหรอ
‎หรือคำพยากรณ์หนึ่งของเอลฟ์เผ่าสตาร์ทัช
‎- เราอยากจะรู้อะไร ‎- วิธีฆ่าเอลฟ์เผ่าสตาร์ทัช
‎ข้าไม่คิดว่ามีหมวดหนังสือ ‎เกี่ยวกับเรื่องนั้นโดยเฉพาะ
‎"เรย์ล่า มีบางอย่าง ‎ที่ข้าตั้งใจจะบอกเจ้ามาสักพัก
‎ตอนข้าเจอเจ้าครั้งแรกที่แบนเธอร์ ลอดจ์
‎ที่ข้าทำกับเจ้ามันไม่ถูกต้อง"
‎อ๋อ ที่พยายามจะฆ่าข้าน่ะเหรอ
‎"ข้าตัดสินเจ้าจากการที่เจ้าเป็นเอลฟ์
‎ตอนนี้ข้ารู้แล้วว่าข้าคิดผิดมากเกี่ยวกับเอลฟ์
‎ข้าเองก็หลงรักอยู่ตนหนึ่ง
‎ยังไงก็เถอะ… ข้าเสียใจจริงๆ ที่ข่มขู่เจ้า"
‎ไม่มีปัญหาเลย ข้ายกโทษให้
‎"มันมีความหมายกับข้ามาก"
‎"เรื่องนั้นเคลียร์จบแล้ว ‎ทีนี้ ถ้าเจ้าทำร้ายแคลลัมหลานชายข้าอีก…
‎ข้าฆ่าเจ้าแน่"
‎ข้าคือเจ้าชายคาริม
‎ความเสื่อมทรามและไร้สัจจะได้แปดเปื้อนเซเดีย
‎เป็นบาดแผลเน่าเปื่อยนานนับพันปี
‎ความอ่อนแอของมนุษย์ทำให้ความชั่วร้ายเฟื่องฟู
‎และถึงแม้แผ่นดินจะถูกแบ่งแยก ‎แต่บัดนี้มนุษย์ได้กลับมายังเซเดีย
‎อาณาจักรเปลวสุริยะได้ถูกความมืดครอบงำ ‎และกำลังรอให้แสงสว่างกลับคืน
‎พวกเขารอท่านอยู่ ราชามังกรที่แท้จริง
‎อ๊ะ เล่มนี้น่าสนใจแฮะ เป็นบทกวี
‎คาซี ข้าเองก็ชอบบทกวีนะ แต่เราต้องตั้งใจหา
‎ไม่นะ กวีบทนี้ชื่อว่า "การดับสูญของอมตชน"
‎ท่านคิดว่าข้าตั้งใจทำร้ายแคลลัมหรือ ‎ข้าไม่เคยคิดทำเช่นนั้น
‎- "เจ้าทิ้งเขา เจ้าหักอกเขา" ‎- ข้าพยายามปกป้องเขา
‎ข้าจากเขาไป ‎เพราะข้าไม่อาจพาเขาไปเสี่ยงตายได้
‎ข้ารู้ว่าข้าต้องเข้มแข็งเพียงลำพัง
‎- "รู้ไหมว่าเจ้าพูดเหมือนใคร" ‎- ใคร
‎"ข้า"
‎ขอบคุณ นี่ชมใช่ไหม
‎"เมื่อข้าเติบใหญ่ ซารายพี่สาวข้าคือผู้ที่ฉลาดที่สุด
‎แกร่งที่สุด และกล้าหาญที่สุดที่ข้ารู้จัก"
‎"พอนางตาย ข้ารู้สึก ‎อ้างว้างและอ่อนแอเมื่อขาดนาง
‎ข้าเกลียดความรู้สึกแบบนั้น ‎ข้าจึงเรียนรู้ที่จะเข้มแข็งโดยลำพัง
‎เฉยเมย เข้มแข็ง และโดดเดี่ยว"
‎ฟังดูเหมือนข้าในบางเวลาจริงด้วย
‎"แต่สองปีหลังนี้ ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไป
‎การได้พบกับเจนายและหลงรักนาง ‎ทำให้ข้าแข็งแกร่งกว่าที่เคย
‎เพราะอยู่ด้วยกันเรายิ่งแข็งแกร่งขึ้น
‎แล้วข้าก็คิดได้ว่า ‎ข้ากับซารายก็เป็นแบบนั้นเหมือนกัน
‎ความรักและไว้ใจก่อให้เกิดความแข็งแกร่ง ‎มหาศาลยิ่งกว่าความแข็งแกร่งที่เราแต่ละคนมี
‎การที่จะแข็งแกร่งได้ถึงขั้นนั้น ‎ความรักอย่างเดียวมันไม่พอ
‎เราต้องไว้ใจให้อีกฝ่าย ‎แบ่งเบาภาระที่เราแบกไว้ด้วย"
‎ขอบคุณ
‎จะเป็นไรไหมถ้าข้า…
‎เซเดียต้องการท่าน
‎โซล เรเก็ม ราชาแห่งสุริยะ
‎ท่านทำให้พวกเขาเชื่อว่า ‎ดวงอาทิตย์จะส่องแสงอีกครั้งได้
‎ถ้าเช่นนั้นจงดู
‎ราชาแห่งสุริยะที่ครั้งหนึ่งเคยยิ่งยง
‎จงอาบแสงตะวันอำไพ
‎ที่ฉายผ่านรูโหว่ในปีกอันขาดวิ่นของข้า
‎จงเพ่งดูใบหน้าทรงอำนาจ ‎แห่งยุคเรืองรองของข้า
‎ที่เนื้อหนังไหม้เกรียมผุกร่อน
‎หลอมละลายด้วยเวทมนตร์ชั่วร้าย
‎จงโค้งคำนับต่อแผลกดทับ ‎อันบวมเป่งหนองไหลซึม
‎ของพญามังกรผู้สูงส่ง
‎ผู้ซึ่งนอนนิ่งและหดหู่มานานหลายทศวรรษ
‎ข้าสูญสิ้นความหวังก่อนสูญเสียวิสัยทัศน์มานานแล้ว
‎สำหรับข้า ดวงอาทิตย์จะไม่โผล่พ้นขอบฟ้าอีก
‎ข้าใช้ชีวิตในค่ำคืนอันเป็นนิรันดร์มาหลายศตวรรษ
‎ไปซะ
‎และแม้ไม่รู้จักตาย เฮือกสุดท้าย ‎ลาร์เรเลียนผู้อมตะสูญสิ้นแล้ว
‎คือดีใช่ไหม ถ้าคนคนหนึ่ง "สูญสิ้น" ‎ก็แปลว่าตายสินะ
‎มันออกจะงงๆ นะ ‎แต่น่าจะเป็นการตีความที่ชัดที่สุดแล้ว
‎ถึงจะแปลกไปสักหน่อย ‎ที่เรียกพวกเขาว่า "ไม่รู้จักตาย" กับ "ผู้อมตะ"
‎ฟังดูไม่ค่อยอมตะนะ ลาร์เรเลียนสูญสิ้นแล้ว
‎- ใช่ ‎- แต่มันยังไง พวกเขา…
‎ตรงนี้
‎"แทงกลางดวงใจสีขาวของดวงดาว ‎ความร้ายกาจสีงาช้างนำความตายมา
‎รู้จักกันตั้งแต่นั้น นามว่าโนวาเบลด"
‎ดาบนี่นา
‎อาวุธที่สามารถปลิดชีพเอลฟ์เผ่าสตาร์ทัชได้ ‎อาวุธนี้นี่เอง เราเจอแล้ว
‎เราได้คำตอบแล้ว
‎การค้นคว้ามันสนุกแล้วบางทีก็ช่วยโลกได้ด้วย
‎นี่ แคลลัม
‎เรามีเรื่องต้องคุยกัน
‎แคลลัม ข้ามีภาระที่แบกไว้และไม่เคยบอกเจ้า
‎และมันอาจเป็นส่วนหนึ่ง ‎ที่ทำให้เรื่องระหว่างเรามันยิ่งแปลก
‎แต่ข้าว่า… ข้ารู้ว่าข้าไว้ใจให้เจ้าช่วยแบกได้
‎ถ้าเจ้ายินดีทำเรื่องนั้น
‎เรย์ล่า เราผ่านอะไรมามากมาย ‎และหลายสิ่งหลายอย่างก็เปลี่ยนแปลงไป
‎คือบางอย่างมันเปลี่ยนไป แต่ไม่ใช่ทุกอย่าง
‎ข้ายอมทำทุกอย่างเพื่อเจ้า
‎รูนานยังไม่ตาย พ่อแม่ของข้ายังไม่ตาย
‎ลอร์ดวีเร็นทำอะไรสักอย่างกับพวกเขา
‎วิญญาณพวกเขาถูกจับขังในเหรียญต้องสาป
‎ข้าเจ็บปวดที่รู้ว่าพวกเขาถูกกักขังแบบนี้
‎มันทำให้ข้าเป็นทุกข์
‎แต่ข้ารู้ว่าภารกิจของเราต้องมาก่อน
‎โลกกำลังตกอยู่ในอันตราย ‎และเจ้ามั่นใจได้เลยว่าข้าจะไม่ไขว้เขว
‎เราช่วยพวกเขาได้ เรย์ล่า เราปลดคาถานี้ได้
‎อย่าเพิ่งเลย แคลลัม เชื่อข้า ‎ข้าก็อยากทำอะไรสักอย่าง แต่…
‎ข้าเห็นในม้วนคัมภีร์ที่เราเพิ่งอ่านเมื่อกี้ ข้ามั่นใจ
‎คาถาที่สามารถดึงวิญญาณที่ถูกแยกกลับสู่ร่าง
‎"ตะวันจะตกดินแล้วนะ"
‎"ไปกันได้แล้ว"
‎แคลลัม เราต้องไปแล้ว
‎ข้าขอสองนาทีเท่านั้น
‎ขอแค่นาทีเดียว เอ๊ย สอง… ขอสองนาที
‎นั่นเป็นโอกาสของเรา แต่เราทำไม่สำเร็จ
‎ไม่หรอก เขาปิดประตูก็จริง…
‎แต่เขาให้กุญแจกับเรา
‎กุญแจอันใดกัน
‎ตาที่มืดบอดทำให้โซล เรเก็มขมขื่น
‎เราจะหาทางรักษาดวงตาของพญามังกรผู้ยิ่งใหญ่
‎"ตะวันตกดินแล้ว ‎เราต้องออกจากเมืองนี้โดยเร็วที่สุด
‎ข้าจะไปตามแคลลัม เดี๋ยวไปเจอกัน"
‎ข้าเจอบางอย่างแล้ว
‎เดี๋ยวก่อน ข้าต้องใช้มันช่วยพ่อแม่เรย์ล่า
‎แจ๋ว!
‎คาถามันซับซ้อนและต้องใช้มนตร์ดารา
‎ดังนั้นการจะร่ายคาถานั้นได้ ข้าต้องมีสิ่งนี้
‎เพชรแสงดาว ในโลกนี้มีแค่สามเม็ด
‎และเจ้าเดาไม่ถูกแน่ว่ามันอยู่ที่ไหน
‎- หอคอยระดาวไง ‎- ไม่เคยได้ยินชื่อเลย
‎ที่เดียวกับที่โนวาเบลดถูกเก็บไว้พอดี
‎เยี่ยมเลย โนวาเบลดคืออะไร
‎"มีทางออกสอง ตามข้ามา"
‎ยังไงต่อดีล่ะ
‎"สู้สิ"
‎จำไว้ว่าถึงจะโดนข่วนทีเดียว เราก็ติดเชื้อได้
‎แอสเปอโร ฟริกิส
‎ยิงเลย เรย์ล่า
‎เวนทัม แองกูลัส!
‎สำเร็จ เกือบไม่รอดแน่ะ
‎เราเข้าขากันดี รวมกันเราแกร่ง
‎งั้นทางไหนปลอดภัยกว่า ‎ทางออกหนึ่งหรือทางออกสอง
‎ข้าว่าเร็วไปที่จะบอกว่าปลอดภัย
‎ครั้งนี้จำนวนมันมากเกินไป
‎เรย์ล่า ข้าผิดเอง ข้าใช้เวลานานเกินไป
‎- หวังว่าเจ้าจะรู้ ‎- ข้ารู้…
‎อะไรๆ ก็จัดการได้
‎- ที่ห้องสมุด ‎- เร็วเข้า ทุกคน ปีนขึ้นมา
‎เบท! เราลืมเบท!
‎เราจะไม่ไปโดยไม่มีท่าน ท่านน้าอมายา
‎ไป!
‎นับเป็นเกียรติอย่างสูงสุดที่ได้รับใช้ท่าน
‎ตู้รับคืนหนังสือ พวกเขาเข้าไป ‎พวกเขาปลอดภัยแน่
‎คำบรรยายโดย พฤกษา รุ่งศิริทิพย์
𝄇 Downloaded From BollyFlix 𝄇