W poprzednich odcinkach…
Ta rana źle wygląda.
Soren i Zym, dbajcie o siebie.
Szukajcie smoczej królowej…
gdziekolwiek jest.
Znajdziemy ją, królu.
Mam coś dla ciebie.
Ziarno słońca.
Jest jeszcze coś.
Przyprowadziłam ci armię.
Królowo Janai,
zostałaś zdradzona.
SMOCZY KSIĄŻĘ
TAJEMNICA AARAVOSA
KSIĘGA 6: GWIAZDY ROZDZIAŁ 2: MIŁOŚĆ, WOJNA I GRZYBY
Czujesz, Czapo?
Oto rześkie wiatry przygody!
Spokojnie, Zym. Znajdziemy twoją mamę. Tylko najpierw kogoś podrzucimy.
Widzisz? Mówiłem, że kogoś podrzucę!
Soren!
Cześć!
Miły ten uścisk, ale trwa odrobinę za długo.
Ja też się cieszę.
Mama Zyma zaginęła. Potrzebujemy pomocy.
Jedno z Sześciorga Rogów nas zdradziło.
Z armią dołączyła do mojego brata.
Groźby Karima nie są już puste dzięki sile generał Miyany.
- Królowo, rozumiemy. - A ja nie!
Jak zdrajca mógł siedzieć wśród was i nikt tego nie zauważył?
To przez maski.
Skrywacie prawdziwe uczucia.
Niczego nie skrywamy. Maski to tylko tradycja.
Mówisz jak mój brat zdrajca.
Wierny starym zwyczajom, nie królowej.
Nie to miałem na myśli.
Sześciu generałów armii zawsze nosiło maski,
tak jak królowa nosi koronę.
Ty. Zdejmij maskę. Chcę wiedzieć, co naprawdę czujesz.
Ty
się boisz?
Tak.
Idź. Koniec spotkania. Wynocha!
„Wiem, że jesteś zła i przerażona, ale to nie jest sposób”.
Co ty o tym wiesz? Nie jesteś królową.
Ślady pazurów wskazują, że się chwiała.
Potykała się.
A na ścianie jest dziwny, ciemny szlam.
Była chora?
Pamiętasz te straszne stwory w Lux Aurei?
Jeden ją ugryzł.
Wiem. Byłem tam.
- Tylko ją zadrapał. - Ale rana zaczęła ropieć.
To przypominało infekcję,
ale magiczną i obrzydliwą.
Czemu nic nie mówiłeś?
Zubeia uważała, że wyzdrowieje. Nie chciała martwić Zyma.
Wiem! Gdy będziemy o tym rozmawiać, a Zym będzie blisko, pokażę kalambury.
To gra. Pokazujesz słowa.
- Gramy w to na imprezach. - Wiem.
Niemożliwe, bo nie chodzisz na imprezy.
Nie było cię na żadnym integracyjnym grillu gwardii konnej.
Po prostu odchodzisz? Dokąd idziesz?
To oznacza „w górę”.
Parę mil stąd jest pas skoszonego lasu.
Ułożenie i kąt powalonych drzew sugerują, że coś się tam rozbiło.
Raczej ktoś.
To bez sensu. Powinna tu być.
Może odleciała.
Byłyby ślady pazurów od startu, drzewa byłyby pochylone w jedną stronę…
A nic takiego nie ma.
- Spadła i nie odleciała. - Ale…
Jej tu nie ma.
Po prostu wyparowała.
Gdzie jest? Co przegapiłem?
- Grzyby! - Co?
Są tam, gdzie spadła.
A potem tworzą dziwną ścieżkę wiodącą do lasu.
- Nigdy nie widziałem takiego grzyba. - Ja też nie.
- Jadalne? - Nie sprawdzaj, proszę.
Grzybowa ścieżka to jedyny ślad.
Brawo, Zym.
Ruszymy nią?
Soren, wypluj to.
Czapa, ty też.
Nasza przyszłość poszła z dymem. Nasiono zniknęło.
Aaravos dręczy mnie w snach wizjami zniszczenia i rozpaczy,
a teraz moi ludzie zwracają się przeciwko mnie.
„Czujesz, że wszystko stracone, ale możesz to naprawić.
Tylko nie próbuj robić tego sama.
W Katolis mamy historię:
Król o tysiącu oczu.
Zdradzony przez doradcę zaczął podejrzewać wszystkich.
Zrobił z nich szpiegów, zwracając ich przeciw sobie.
Ziarno wątpliwości urosło w pnącza paranoi,
które dusiły jego królestwo.
Strach stał się samospełniającą przepowiednią.
Po kolei wszyscy go porzucali.
Król umarł bez przyjaciół, a jego królestwo pochłonął chaos.
Janai sądziła, że nasze królestwo się odrodzi dzięki Ziarnu Słońca.
Wygląda, że miała rację.
Historia lubi ironię, prawda?
Tak dużo zależy od tak małej rzeczy.
Trzymam w palcach los.
Nie upuść.
Gdy Ziarnem Słońca uleczymy Sol Regem,
dołączy do nas i będziemy niepokonani.
Obalenie siostry nie sprawi mi radości,
ale zrobię, co muszę.
Dla nas.
Nie zapomnij o nich.
I dla nich.
Obóz Katolis
Jest najlepszy
Mamy tylko jedną prośbę
Dobry gość wiesza ręczniki
Sprząta po jedzeniu To wprawi nas w dobry humor
Czemu stoimy? Nieładna piosenka?
Daj spokój.
- Też śpiewałem w obozie Katolis. - Tak?
Zagadkowy z ciebie człowiek.
Stanąłem, bo to ostatni grzyb.
Spędźmy tu noc.
Jak w powiedzeniu „dojść do ostatniego grzyba”.
Tak się nie mówi.
Obóz niczego cię nie nauczył.
Dobranoc.
Ja też cię kocham.
Corvus?
- Jest więcej grzybów. - Super.
- Dokąd prowadzą? - Donikąd.
Okrążają nas.
Jest na to jakieś powiedzenie?
Nie.
Czekaj. Mam jedno.
„Wśród nas jest grzyb”.
Średnie, ale…
- Starałem się. - Dobra.
Liczą się chęci.
- Zjedzmy je. - Nie.
Jestem głodny! Zym też.
Widzisz?
To żyje?
Wie, że chciałem go zjeść?
Przepraszam, panie grzybku.
Jak się komunikować?
Już wiem.
Kalambury? Teraz? Serio?
Szukamy smoka!
Wybacz, mały.
Szukamy matki.
Troskliwej, kochającej mamy.
Dziecko musi ją znaleźć.
Noga. Niedobrze.
Zatrzymał się.
Może zechce pogadać.
Przykro mi to mówić, ale…
wśród nas jest ogromny grzyb.
To pułapka.
Znalazłam człowieka, który miał egzemplarz twojej historii.
Król o tysiącu oczu.
Pominęłaś jeden ważny szczegół. Nie wszyscy zdradzili króla.
Jego miłość pozostała przy nim, gdy ludzie go porzucili.
W końcu nawet ją zaczął podejrzewać.
Wygnał ją.
Jesteś moim sercem i moją prawdą.
Jeśli zacznę w ciebie wątpić, będę wiedziała, że się pogubiłam.
Powiedz więc.
Dam radę poprowadzić swój lud?
Po tym wszystkim, co się stało, po moich błędach,
czy nadal we mnie wierzysz?
Nie wiedziałem, że grzyby też je mają. To takie grzyb-ąsy.
O nie! Zamieniacie się w grzyby!
Uspokój się. W porządku.
Zamieniam się w grzyba!
Sugeruję, żebyś włożył kapelusz.
Po tym poznaje przyjaciół.
Dobra. Ale nie dlatego, że się go boję.
Dobrze wyglądam w kapeluszach.
Bardzo dziękuję.
Jestem Muhko, Grzybowy Mag.
Przepraszam, że tak tu trafiliście. Ale trzymamy to miejsce w tajemnicy.
Chyba przyszliście w sprawie smoczej królowej?
Więc ją macie.
Co jej zrobiliście?
Uleczyłem ją miksturami i balsamami.
Potrzebuje czasu, by odzyskać siły i wigor.
Widok tego słodkiego malucha jej pomoże.
Dziękuję, że przybyliście.
Czasy są trudne.
Mierzycie się z tymi trudnościami z odwagą.
I wszyscy popełniliśmy błędy, łącznie ze mną.
Ale oto jesteśmy.
Oto jesteśmy, najprawdziwsi z naszego ludu,
mający odwagę obalić rządy mojej siostry.
Ta odwaga zostanie poddana próbie.
Wtedy sięgniemy po naszą największą broń.
Po wiarę.
Wątpliwość.
To największa broń wrogów.
Użyją jej, by zniszczyć nas od środka,
ale nie pozwolimy im, póki wierzymy.
Wiara w naszą sprawę. Dzięki niej wygramy.
Jest nas mniej, ale mamy rację.
Sol Regem błogosławi naszą misję
i poprowadzi nas do wielkiej wygranej!
Zwycięstwo to nie tylko przetrwanie.
To wspólna budowa Słonecznego Królestwa.
To będzie nowy świt dla nas wszystkich.
Nowy świt, gdzie świętość i kultura naszego ludu
są zachowane i szanowane.
Przywrócimy królestwo do dawnej świetności.
A zatem pytam was wszystkich…
Czy ufacie, że poprowadzę was do nowego jutra…
Gdzie nieśmiertelne słońce znów sprowadzi na nas dobry los?
A co ważniejsze, czy będziecie ufać sobie nawzajem?
Smocza królowa jest tam.
Czegoś mi tu brakuje.
Tak, tego.
Magiczne grzybki.
Potrafią zmniejszać.
Zym, chcesz zobaczyć matkę?
To chyba nie…
To działa!
Zym, jesteś miniaturowy!
- Wszystko gra? - Tak.
Tylko się martwię o Zyma.
Poza mamą nie ma nikogo.
Dziesięć słów?
„Ma jeszcze… mnie.
Dobrego człowieka
o wielkim sercu”.
Zym!
Cieszę się, że cię widzę.
Urosłeś, gdy mnie nie było.
Od razu widać.
I byłeś taki odważny.
Nie.
Nie mogę iść z tobą. A ty nie możesz tu zostać.
Magia, która mnie zaraziła, jest niebezpieczna.
Na szczęście Grzybowy Mag mnie znalazł.
Ale jego kuracja wymaga czasu.
Tutaj dojdę do zdrowia.
Ale ty powinieneś odejść.
Twój brat Ezran cię potrzebuje.
Nasza przyszłość jest niepewna.
Nadchodzą niebezpieczne czasy, ale jestem gotowa się z nimi zmierzyć.
Z tobą.
Dość odkładania tego, co dobre ze strachu przed złem.
Czas na nasz ślub.
Spojrzałem na Pyrrah i pomachałem jej. Wszyscy gotowi?
Zaraz. Gdzie Soren?
Corvus! Patrz!
Jestem czapką Czapy!
To łaskocze.
Napisy: Przemysław Rak