W poprzednich odcinkach…
Jest. Drapacz gwiazd.
Opaski zdejmujemy tylko w bezksiężycową noc,
widzimy więc wyłącznie czyste światło gwiazd.
Ale takich nocy już nie ma.
Zawsze szaleje śnieżyca, która spowija niebo.
Burze wywołuje wściekłe lodowe monstrum.
Według proroctwa
wojowniczka i mag przeszyją serce bestii i na zawsze stopią zagrożenie.
Muszę zmierzyć się z prawdą
w Katolis.
On wrócił, Soren.
Twój ojciec tu jest.
W lochu.
SMOCZY KSIĄŻĘ
TAJEMNICA AARAVOSA
KSIĘGA 6: GWIAZDY ROZDZIAŁ 5: BEZKSIĘŻYCOWA NOC
Spocznijcie. Nabierzcie sił, by spełnić proroctwo:
wyśledzić lodowe monstrum…
Walczyć z nim i nie dać się przy tym pożreć.
- Co jeszcze dla was zrobić? - I dla waszego pupila?
Nie, my, Wybrańcy, mamy wszystko, co potrzeba.
- Jesteście pewni? - Dziękujemy.
Wymykamy się teraz czy rano?
Starszy mówił,
że Wybrańcy odzyskają niebiosa, a w zamian niebiosa ich ozdobią.
Co to znaczy?
Wciąż myślisz o tych bzdurach z proroctwa?
Nie jesteśmy Wybrańcami. Zmyśliliśmy to.
Może nie jesteśmy Dwójką Wybrańców, ale i tak jesteśmy ważni?
Przydatni? Zdecydowanie nieprzeciętni?
Ty chcesz to zrobić?
Pomyśl.
„Wojowniczka i mag przeszyją serce bestii i stopią zagrożenie”.
Może coś w tym jest. Może damy radę.
Puk, puk! Gwardia koronna do usług.
Czy król czegoś pragnie przed snem? Jutro czeka cię wielka podróż.
Nic mi nie jest. Tak sobie myślę.
Cieszę się na ślub cioci Amayi, ale to zła chwila, by wyjeżdżać.
Tyle się dzieje.
Callum i Rayla nie wrócili. Martwię się o Zubeię.
I jest jeszcze ta sprawa.
Ten więzień.
Nie martw się o Virena. Wszystko się ułoży.
Baw się dobrze na weselu i daj Amayi to.
Co jej dać?
No wiesz…
Kuksańca w ramię. Ode mnie.
Ciebie nie walnę, bo jesteś królem.
Dobrze. Dam jej kuksańca w ramię.
I przytulę.
- Dobranoc, królu. - Dobranoc.
Soren?
Soren, synu mój…
To ty?
Potrzebujesz czegoś?
Soren, tyle się wydarzyło.
Mam…
ci tyle do powiedzenia.
- Nie wiem, od czego… - Czyli nie.
Soren, zaczekaj.
Soren!
Pomyśl.
Pokonamy potwora, który od pokoleń terroryzuje elfy.
Damy im światło gwiazd.
Mówisz, że to potwór.
A nic nie wiemy o tej istocie.
Poza tym nie sądziłam, że uwierzysz w jakieś głupie proroctwo.
Gdzie „Los to książka, którą piszesz sam”?
Nie bez powodu mówię, że damy radę.
Pamiętasz runę, którą złamałem zaklęcie lodowych żył?
Jeśli może stopić lód w czyjejś krwi, to pewnie też stopi lód poza czyjąś krwią.
Terminus ad glacium!
Pomyliłem runę?
Kreska, kreska, zawijasek.
Terminus ad glacium!
Nie rozumiem. Czemu to nie działa?
Już dobrze.
W porządku, maluszku.
Pomysł był dobry, ale nie działa. Idę spać. Rano wracamy do domu.
Choć niebo ciemne dzisiaj tak
Nadal lśnię dla ciebie, drogi mój
Księżyc to więcej niż sam blask
Jestem blisko, moja miłość jest tu
Dziękuję.
Dlaczego tu przychodzisz, Soren?
Jako strażnik koronny możesz kazać innym nosić posiłki.
Nie przyszedłbyś, gdybyś czegoś nie chciał,
gdybyś nie chciał rozmawiać ze swoim ojcem.
Może chcę widzieć, jak cierpisz.
Byłem dla ciebie oschły, gdy ostatni raz się spotkaliśmy.
Ojciec nie powinien tak traktować swojego dziecka.
Ale zrobiłem wiele rzeczy, których ojciec nie powinien robić.
Byłem dla ciebie okrutny.
I twojej siostry.
Patrzyłam, jak Claudia
kroczy mroczną ścieżką.
Ja ją tam skierowałem. To moja wina.
W końcu to widzę.
Przejrzałem na oczy i widzę też
ciebie.
Widzę cię, Soren.
Wydoroślałeś. Jesteś silny i lojalny.
Masz dobre serce.
W jakiś sposób odnalazłeś właściwą drogę,
mimo tego, co uczyniłem.
Jestem z ciebie dumny.
- Co ty knujesz? - Ja tylko…
Nie!
Przestań!
Wiem, kim jesteś!
Zagrożeniem!
Wszystko, co mówisz, to kłamstwo!
Nie pozwolę ci znowu mną manipulować!
To nie kłamstwo, synu, proszę…
Dzień dobry.
Skąd wytrzasnąłeś ten komicznie wielki blok lodu?
Nieważne. Słuchaj. To zaklęcie powinno działać.
Całą noc myślałem, ale w końcu to rozgryzłem.
Odpowiedź jest w samym proroctwie.
„Dwójka Wybrańców przeszyje serce bestii”.
- I? - Pożycz mi jeden miecz.
Spokojnie, znam się na tym.
Brawo. Masz wszystkie palce.
Patrz.
Kreska, kreska, zawijasek.
Terminus ad glacium.
Wolałam zamrożony.
Widzisz?
„Wybrańcy przeszyją serce bestii i stopią zagrożenie”.
To monstrum ma serce z lodu.
Musimy wyryć runę w jego sercu i rzucić zaklęcie.
Dlatego to musimy być my.
Wojowniczka i mag.
Wypełnimy proroctwo!
Jak tylko znajdę suche skarpety.
Runa to kreska, kreska, zawijasek.
- Kreska, kreska… - Zawijasek. Pamiętam.
Patrz! To musi być jego serce!
Wystarczy tam się wspiąć i wyryć runę.
Tylko tyle?
Wspiąć się i kreska, kreska, zawijasek?
Właśnie tak!
Fulminis ruina!
Ruszaj!
Vento tempestas!
O nie. To jest…
Na co czekasz? Wytnij runę, Rayla!
Levare ventum.
Co się stało? Byłaś tak blisko.
Mamy przebić serce tej bestii.
Nie rozumiesz.
To nie jest żaden potwór.
Soren, przepraszam za swoje zachowanie…
Miałem tyle do powiedzenia, ale wyszło za szybko.
Obawiam się, że…
Posłuchaj, Callum.
To nie jest wściekły potwór.
To smutne, samotne zwierzę, które tęskni za panem.
Bzdura! Spójrz, Rayla!
- Zabije nas, jak nie wypełnimy proroctwa. - Tylko tak się wydaje. Naprawdę.
Musisz mi zaufać.
Nie chcę cię skrzywdzić.
Wiem, że cierpisz.
Choć niebo ciemne dzisiaj tak
Nadal lśnię dla ciebie, drogi mój
Księżyc to więcej niż sam blask
Jestem blisko, moja miłość jest tu
Choć samotny czujesz się
Porzuć lęk, kochany mój
Trzymaj się tego, co od zawsze znasz
Jestem blisko, moja miłość tuż
Choć nie widać twarzy mej
Odpowiedź w twoim sercu jasna jest
Jestem księżyc, srebrna królowa
Jestem blisko, moja miłość tuż
Wiem, kim jesteś.
Esmery.
Pamiętam te opowieści.
Arcysmoczyca Luna Tenebris miała wierną towarzyszkę.
To ty, Esmery, prawda?
Gdy zniknęła, zostawiła cię zupełnie samą.
Cierpiałaś.
W bezksiężycowe noce tęsknisz najbardziej.
Burza to nie twój gniew, tylko smutek.
Twoja samotność.
Księżycowy opal? Skąd to masz?
Wiem, co czujesz.
Rozumiem, bo ja też kogoś straciłam.
Ludzi, za którymi bardzo tęsknię.
Ale wiem też, że nawet gdy bliscy odchodzą,
nigdy cię nie opuszczają.
Miłość Luny jest z tobą, nawet gdy nie ma Księżyca.
Brawo, Raylo. Teraz rozumiem.
Twoja dobroć przeszyła jej serce i stopiła zagrożenie.
Słyszycie?
Co?
Ciszę.
Burza ucichła. Niebo jest czyste.
Przywróciliście nam gwiazdy.
Teraz, zgodnie z obietnicą, ozdobimy was niebiosami.
Co to?
Korona Niebios.
- Więc to są… - Diamentowe kwazary!
Jedyne, co może przywrócić ci rodzinę.
Wiedziałeś, że taka jest nagroda.
Czemu nie mówiłeś?
Bo cię znam.
Odmówiłabyś, bo nigdy nie robisz nic dla siebie.
Chciałem więc zrobić coś dla ciebie… za ciebie.
Czy jakoś tak.
Niepotrzebnie to zataiłem, ale nie złość się…
Wznieśmy się i doświadczmy bezksiężycowej nocy.
Zbyt długo byliśmy ślepi na gwiazdy.
Byłem dzieckiem, gdy ostatni raz widziałem światło niebios.
Teraz nasze oczy wreszcie się otworzą.
To ty. Mój brat.
Astrid, jesteś piękna.
Nie bądź taki zdziwiony.
Nie, ja cię widzę.
Naprawdę cię widzę.
Widzę wszystko.
Widzę tysiąc gwiazd, tysiąc oczu.
- Co się stało? - Gwiazdy go dotknęły.
Przenosi się w Bezczas.
Światy jeden i niezliczony, jesteśmy niczym i wszystkim.
Astrid. Twoja gwiazda długo była ukryta. Teraz lśni najjaśniej.
Stałaś się tym, kim miałaś być.
Nie była ukryta, bo inni jej nie widzieli.
Zawsze wiedziałam, kim jestem.
Córko Księżyca, masz cudowne serce.
Twoje miłosierdzie popłynęło falą w ocean czasu.
Ta fala wciąż płynie.
Dzięki.
Ale ty, twoja gwiazda…
Co?
Powiedz. Co zobaczyłeś?
Mrok.
Co?
Soren.
Synu. To ty.
Nie oczekiwałem, że mi wybaczysz.
Nie przybyłem tu
szukać odkupienia czy litości.
Wiem, że nie zasługuję.
Soren…
Chcę, żebyś wiedział, czego żałuję.
Chcę, abyś wiedział, że ból, którego zaznałeś,
ból, który spowodowałem,
nie jest twoją winą.
To nie była twoja wina.
Jeśli teraz nie przyjmiesz moich słów…
pamiętaj o nich
w przyszłości,
kiedy będą ci potrzebne.
Mamo. Tato.
Runaan. Kocham was i nigdy o was nie zapomniałam.
Mogę was ocalić. W końcu mogę dotrzymać obietnicy.
Wytrzymajcie jeszcze trochę, dobrze?
Ludzki mag,
już skalany mrokiem,
skazany, aby wpaść w moje ręce.
Nie boję się ciebie.
Już nie możesz mną sterować.
Jestem wolny!
Nie wykorzystasz mnie.
Nigdy więcej mnie nie wykorzystasz!
Napisy: Przemysław Rak