Kim jest Veerappan?
Moim mężem.
Co pani w nim lubi?
Kiedy ktoś był lojalny wobec niego,
był gotów nawet poświęcić życie.
Ale jeśli ktoś spróbował go zdradzić,
nie zawahał się ich zabić.
Nigdy nie było serii takich wydarzeń
w historii współczesnego świata.
Nie było takiego przestępcy jak Veerappan.
Veerappan i jego wspólnicy do tej pory zabili 119 osób.
Pomimo wysiłków trwających dekadę i prób złapania strasznego przestępcy,
on za każdym razem się wymyka.
Cały naród się tym interesuje.
Zawzięcie walczymy, aby dorwać tego leśnego bandytę.
Jak mógł podporządkować sobie dwa stany?
To nie było powstanie ani terroryzm.
Fenomen Veerappana jest wyjątkowy.
Był dzikim zwierzęciem w ludzkiej postaci.
Polowanie na niego było najdłuższą
i najbardziej kosztowną obławą w dziejach Indii.
Mówili: „Za wszelką cenę trzeba złapać Veerappana”.
Akurat wam się uda! Walcie się, gnoje!
Ci, co na mnie polują, nie wracają żywi.
POLOWANIE NA VEERAPPANA
ROZDZIAŁ PIERWSZY: KRÓL LASU
Wtedy niewielu znało Veerappana osobiście.
Ale wieści o nim się rozchodziły.
„Veerappan poluje na słonie”.
„I popełnił dwa morderstwa”.
„Szukają go służby leśne i policja”.
„Umie skakać po klifach”.
„Nie da się go złapać”.
W pewnym momencie gang przebywał
w pobliżu naszego domu.
Jak chodził, zawsze tak trzymał broń.
Chodził z bronią,
a 15-20 osób podążało za nim.
Wszyscy mieli broń.
Atrakcyjny widok.
Stałam za ogromną albicją.
Chowałam się za drzewem.
Widziałam tylko jego wąsy.
Powiedział: „Muthu, chodź tu”.
Aż ciarki mnie przeszły.
Zastanawiałam się, skąd zna moje imię.
I dlaczego chce ze mną porozmawiać.
„Muthu, chodź tu. Chcę cię o coś zapytać”.
„Chcę cię poślubić. Co ty na to?”
Powiedział: „Jeśli mi odmówisz,
w tym życiu już nie spojrzę na inną kobietę”.
„Moje serce zamieni się w kamień”.
I tym zdaniem porwał moje serce.
ŻONA VEERAPPANA
Ile miała pani wtedy lat?
Chyba z 14 albo 15.
Piętnaście lat.
A ile on miał?
Trzydzieści dziewięć.
Nie sądziłam, że tak potoczy się moje życie.
Poza Kollegal leży dżungla ze wzgórzami MM.
Głębokie wąwozy, zalesione góry.
Istnieje tam niezbadana otchłań.
Miejsca, w których nie był żaden człowiek.
I w takim oto otoczeniu
żył najgroźniejszy przestępca Indii.
Stawiałem pierwsze kroki w dziennikarstwie śledczym.
DZIENNIKARZ ŚLEDCZY
Dostałem się do Gopinatham, rodzinnego miasta Veerappana.
Wioska na obrzeżach Karnataki i Tamilnadu.
Nikt nie chciał mówić o Veerappanie.
- Zna pan… - Nic o nim nie wiem.
- Nie chcę o nim mówić. - Jeśli pan zna, może powiedzieć.
Nic o nim nie wiemy.
Panował analfabetyzm,
bieda
i głód.
Jedyną ucieczką
było wykorzystanie
dobrodziejstw ogromniastego lasu, który był wokół.
Tak to się zaczęło z Veerappanem.
Pod względem przestępstw w lesie…
Przestępstw w lesie?
Veerappan był niezrównany.
Zbrodnie w lesie i na dzikich zwierzętach, Veerappan przodował.
Przez ostatnie pięć albo sześć dekad.
I ja na swoje nieszczęście
byłem w służbie leśnej.
SŁUŻBA LEŚNA KARNATAKI
Łącznie prawie 15 000 kilometrów kwadratowych,
na których operował.
Czym się różnił od innych kłusowników?
Przekonaniem. Odwagą. Był nieustraszony.
Nie ma przestępcy,
który zbliży się do słonia od przodu.
A Veerappan podchodził bardzo blisko.
Jako pierwszy w naszej wiosce
zastrzelił słonia.
Zaczął kierować gangami.
Zarabiał pieniądze. Powoli stawał się przywódcą.
CZŁONEK GANGU VEERAPPANA
Zaczęliśmy lokalnie.
Poszerzając działalność,
napływała gotówka.
Musieliśmy zabijać słonie.
Bez skrupułów.
Był pewny siebie, bo z bronią odprzodową
strzał nie zawsze wychodził.
Nie wiadomo, czy strzał się powiedzie.
Strzelał, jak miał czyste pole.
Łeb albo serce.
LAT 35, GOPINATHAM, KOLLEGALA
Miał w sobie zakorzenioną przestępczość.
Zabił chyba z tysiąc słoni.
Był czas, kiedy sam przyznał,
że w lesie nie ma słonia z ciosami.
Wykończył wszystkie.
I jeśli jakiś jest, to tylko w łonie matki.
Jakoś trzeba to powstrzymać. Nie można na to pozwalać.
W tamtych czasach kierownik mówił mi:
„Czemu nie zbierze pan z dwieście osób
i nie okrąży go?”.
Zaśmiałem się. Nie widział terenu.
Ogromna dżungla. Naprawdę.
Jak szukanie igły w stogu siana. Nic nie znajdziesz.
Jaka jest więc metoda, opcja, wyjście?
PODEJRZANI KŁUSOWNICY SŁONI
„Stwórzmy konkurencyjny gang, który pomoże nam
zebrać info o Veerappanie”.
Aby dało się go pojmać.
Skonfiskowaną broń podarowano gangowi.
Po co? Jeśli trzeba, zabiją Veerappana i nam o tym doniosą.
To nie przestępstwo?
Na sto procent jest.
I zdecydowanie nielegalne.
Jak inaczej zwalczyć ogień,
jeśli nie ogniem?
Zabijamy tylko wtedy, kiedy jesteśmy zmuszeni.
Mają wsparcie finansowe.
Pomoc władz. Ludzi.
A my tylko broń.
Wszyscy zabici przez Veerappana.
Ciał pozbyto się w rzece Kaweri.
Nic nie znaleziono.
Bardzo burzliwy czas.
Tamte czasy były okropne.
Chodzenie w tamte rejony oznaczało wejście w pułapkę.
Służby leśne
cały czas prosiły o wsparcie policji.
„Jeśli nie okażecie wsparcia, sytuacja wymknie się spod kontroli”.
Ale policja nic nie robiła.
Wydawało się, że wzgórza MM
to prywatny rezerwat Veerappana.
Drzewa sandałowe zawsze były państwowe.
FABRYKA OLEJU
Mocny zapach i cenne oleje
są pożądane na całym świecie.
I tak się złożyło, że te cenne drzewa
rosły w większości w dżungli na wzgórzach MM.
Niby przypadkiem Veerappan
zmienił się z kłusownika w przemytnika drzewa sandałowego.
Gang znał las na wylot.
Wiedział, gdzie rośnie drzewo sandałowe.
Wezwano wieśniaków i wysłano w las.
Raz sto osób, a raz trzysta.
CZŁONEK GANGU VEERAPPANA
Na całym obszarze słychać było buczenie.
Kiedy ładowano ciężarówkę,
mówiłem kierowcy:
„Czy to policja, czy służba leśna,
jeśli oznaczą pojazd, zwolnij, ale nie zatrzymuj się.
Jeśli staną ci na drodze, rozjedź ich”.
„Jeśli będą nas ścigać, mamy broń, coś wymyślimy”.
Potem było cztery, pięć, sześć lakhów.
Powolutku większy ładunek.
Dostaliśmy nowe ubrania.
Nawet zaczęli używać perfum,
bo przychodziła gotówka.
Jak szef chciał, mógł kupić ciężarówki.
Autobusy. Helikoptery. Mógł zgromadzić majątek.
Im więcej przerzucał, tym większą zyskiwał sławę.
Okrzyknięto go „Królem Lasu”.
„Król Lasu Veerappan”, „Król Przemytu”.
Tak go ludzie nazywali.
Zdarzyło się to już w Tamilnadu?
Nic takiego nie miało wcześniej miejsca.
Był Królem Lasu.
Socjalizował się ze wszystkimi kastami
bez dyskryminacji czy różnic.
Członkowie gangu ze wszystkich kast. Ja byłem najmłodszy.
CZŁONEK GANGU VEERAPPANA
Tylu ludzi i tyle jedzenia.
Stworzyliśmy coś na wzór wioski.
Ludzie w każdym zakątku.
Wartownicy z karabinami.
Veerappan w centrum.
Problemy wioski trafiały do niego.
Sprawy opóźniane w sądzie
rozpatrywał Veerappan.
Gdy przyjmował gości,
pierwsze, o co pytał to: „Jadłeś?”.
W dzieciństwie często głodował.
„Co zrobić z taką ilością pieniędzy?
Dać potrzebującym.
Biedni są biedni, a bogaci chcą zachować bogactwo.
To bardzo smutne”. Mawiał.
Ludzie mieszkający na wzgórzach
uważali Veerappana za „leśnego anioła”.
Całowali go w rękę. Przytulali go mężczyźni i kobiety.
Tak zakręcał wąsy.
Tak zakręcał i się uśmiechał.
Ręką zawsze zakręcał wąsa.
Musiał mieć duże wąsy.
Jeśli masz posiadłość rolną albo jesteś gospodarzem,
hodujesz ogromne wąsy.
To symbol władzy, siły, znaczenia.
Wąsy stały się nieodłączną częścią jego osobowości.
Dlaczego ludzie go słuchali?
Z uwagi na broń czy słowa?
Z uwagi na uczciwość.
Zawsze dotrzymywał słowa.
Dawał mi nadzieję,
że któregoś dnia będziemy żyć normalnie.
Powiedział: „Znalazłem ziemię w Asam.
Byłem sprawdzić nieruchomość.
Jeśli sprzedam resztę drzewa sandałowego, uzbieramy trochę dla siebie.
Będziemy żyć w ukryciu.
Wyprowadzimy się po sprzedaży drzewa”.
Drzewo sandałowe cięto przez pół roku.
Las był praktycznie z niego ogołocony.
W lesie były inne drzewa.
Ale sandałowego nie znajdziesz.
Po raz pierwszy służby leśne
otrzymały pomoc od policji.
Przygotowania zajęły czas.
Ponad dwa miesiące.
Mieliśmy jedną szansę.
„Idźmy po drzewo. Przejmijmy je”.
Uważał, że ślub powinien być sekretem.
Nie widziałam, żeby tryskał radością.
Coś go niepokoiło.
Kiedy wokół szyi wiązano mi
ślubny węzeł, rozległy się strzały.
Jak wróciliśmy do domu, ktoś przybiegł znad Palar i powiedział:
„Zaatakowała policja z Karnataki i Tamilnadu.
Niewiele mogliśmy.
Zabrali drewno i podpalili ciężarówki”.
Nalot był dobrze skoordynowany.
Władze skonfiskowały zawrotne 65 ton drzewa sandałowego.
Nawet do dzisiaj
nie było większego przejęcia drzewa sandałowego na świecie.
Imperium Veerappana,
które powoli zaczynało prosperować, zawaliło się.
Las należy tylko do nich? A do nas to nie?
Gdyby stworzyli miejsca pracy,
nadal by to robili?
„Robisz łóżeczko z drzewa sandałowego dla szefa rządu stanowego.
Skąd wziąłeś drewno?
Czy nie jest to złe?
Robię to, żeby przeżyć. Jak możesz tak mówić?”
Takie zadawał pytanie.
„Zabić służby leśne i policjantów, którzy staną mi na drodze”.
„Mam przyjść?
Pozwól, a zobaczysz, ilu zabiję”.
Veerappan − leśny bandyta i przemytnik zaatakował policyjnego jeepa,
zabijając czterech policjantów i poważnie raniąc dwóch.
Przyszli pod osłoną nocy.
Wkurzyłem się. Chciałem ich pozabijać.
Próbowali cofać jeepa, a my strzelaliśmy…
Było pełno krwi. Policjanci krzyczeli.
LUDZIE ZBIEGLI SIĘ POPATRZEĆ NA CIAŁA POLICJANTÓW
Kiedy o tym usłyszałem,
byłem w totalnym szoku.
Wieśniak tak się rozbestwił,
że sam zaatakował policję.
O czymś takim nie słyszano.
POLICJA KONNA – GŁÓWNA SIEDZIBA
Rząd Karnataki musiał działać.
ZASADZKA WYMAGA NOWEJ STRATEGII
I szybko zorganizował specjalną grupę zadaniową
do pojmania Veerappana.
Była znana pod nazwą STF.
Zaczęło się polowanie.
Dwudziestu pięciu policjantów było w helikopterze.
Przelecieliśmy nad Gopinatham.
Widziałem rzekę Kaweri.
Helikopter leciał nisko, że aż słonie uciekały.
Bizony też.
Jak w tym angielskim filmie Rambo.
To jak strefa wojenna.
Mężczyźni wyposażeni w karabiny maszynowe.
Wszędzie worki z piaskiem.
Nie stresowałem się.
Ale pomyślałem, że dzieje się tu coś poważnego.
„TYGRYS” ASHOK KUMAR GRUPA ZADANIOWA KARNATAKI
Byłem znany z bezwzględności.
Badałem sensacyjne morderstwo w Bengaluru.
Zastrzeliłem okrytego złą sławą bossa świata przestępczego.
W ten sposób wyrobiłem sobie renomę.
Jako policjant byłem w centrum uwagi.
Mogę dorwać tego Veerappana.
Uważaliśmy,
że przeszukując las, znajdziemy Veerappana.
Zastrzelimy go albo pojmiemy.
Ma wokół siebie gang.
A w nim kilka kobiet, w tym Muthulakshmi.
To jak gra w kotka i myszkę.
To był początek.
Wieści się rozchodziły.
Przez dwa czy trzy dni chowałam się, jak widziałam policję.
Chodzili po domach i pytali o Veerappana.
Zabrał mnie za rzekę
i tydzień spędziliśmy na wzgórzach.
Pierwszy raz byłam z nim w lesie.
Przez dwa czy trzy dni
śniły mi się tylko słonie.
Powiedziałam mu, że jak umrze, to ja też.
„Jak skoczysz z klifu, zrobię to samo”.
Widziałem światełko w tunelu.
Miałem nadzieję.
Liczyłem, że w ciągu roku uda się złapać Veerappana.
To teoria Darwina − selekcja naturalna.
Ale nie znaliśmy trudności operacyjnych.
Latem nie było wody.
W ogóle.
Rano z trawy zlizywaliśmy rosę.
A zimą przeraźliwy chłód.
Mgła jest jak deszcz.
Nie byliśmy jak wojskowi przystosowani do warunków.
Byliśmy z Bengaluru.
Takie spotykały nas trudności.
A oni chcieli spróbować szczęścia.
Oni wszyscy. Myśleli…
„Coście za jedni?
Nie złapaliście Veerappana? Będę w ten i ten dzień”.
„Zostanę tydzień i go dorwiemy”.
Przybyli,
rozbili obóz,
przebrali się,
zmienili styl
i nie zbliżyli się do Veerappana.
VEERAPPAN POZOSTANIE NA WOLNOŚCI?
Są dwie metody złapania przestępcy.
Albo go ścigasz i lokalizujesz.
Albo zmuszasz do poddania się.
A jak to zrobić? Podejść go psychologicznie.
W związku z tym muszę podać
imię starszego leśnika. To Srinivas.
SŁUŻBA LEŚNA KARNATAKI
Srinivas bardzo chciał reformować ludzi.
Trochę taki Gandhi.
Chciał reformować bez zadawania ciosów.
Planował przekonać go do poddania się.
I go zrehabilitować.
Kiedy my intensywnie patrolowaliśmy las,
Srinivas budował relacje z krewnymi i przyjaciółmi gangu.
Otworzył siedzibę i zamieszkał w Gopinatham.
Każdy tam uwielbiał Srinivasa.
Inni urzędnicy wystosowali żądania.
Poprosili o pomoc w schwytaniu Veerappana.
On miał inną metodę.
MIESZKAŃCY GOPINATHAM
Wysprzątał świątynię i ją odnowił.
Wybudował domy dla bezdomnych.
Zapewnił szczepionki dla chorych.
Zawoził ciężarne kobiety do szpitala.
Mnie też, kiedy byłam w ciąży.
Był dobrym człowiekiem.
To nie był dobry człowiek.
Udawał.
Chciał wiedzieć, czemu wieśniacy tak wielbili Veerappana
i się dowiedział.
„Veerappan jest dla wszystkich uprzejmy.
Rozwiązuje problemy wieśniaków.
Zacznę im pomagać tak jak Veerappan”.
Wieśniacy ufali Veerappanowi czy Srinivasowi?
Mój mąż nienawidził Srinivasa.
P. SRINIVAS − VEERAPPAN
Ludzie zżyli się ze Srinivasem i zaczęli podawać informacje.
Srinivas stał na czele STF.
BODHAMALAI 35 KM OD OBOZU STF W GOPINATHAM
Prawie miesiąc przebywaliśmy na pogórzu Bodhamalai.
To była jesień.
„Jeśli tam pójdziemy, nikt nas nie znajdzie.
Mamy racje żywnościowe. Nigdzie nie musimy iść”.
Las
w każdym momencie
coś nam przekazywał.
Słyszę, jak teraz do mnie mówi.
Gang wsłuchując się w naturę prawie przewyższał zwierzęta.
Mogli być zajęci zupełnie czymś innym,
ale nadal koncentrowali się na ruchach i odgłosach lasu.
Jak wróg zrobił krok, robili się czujni.
Wróbel wydał odgłos? Zobaczył policję.
Jak tylko ich zobaczono, stado ptaków przylatywało i hałasowało.
„Policja tu jest. Uciekaj”.
Pomyśl, co czułam.
Powiedział: „Po co przyszłaś? Policja tu jest, uciekaj!”.
Informacja, że ukrywa się gdzieś w Bodhamalai
była idealna dla Srinivasa.
Ze wszystkich kierunków całe 25 km Bodhamalai
było najeżone policją z Tamilnadu i Karnataki.
Ale Srinivas nakazał policjantom:
„Jeśli zobaczycie Veerappana, nie zabijajcie go.
Nie otwierajcie ognia”.
Powiedział otwarcie.
„Veerappan, wyjdź. Nie zastrzelę cię”.
Słyszałam, jak Srinivas wołał męża.
To był nerwowy moment.
„Jestem w ciąży. Co mam zrobić?”
Powiedział: „Przykucnij i idź.
Ucieknijmy na północ”.
Zeszliśmy do podnóża.
Mąż nagle powiedział: „Idź i się poddaj.
W tej sytuacji tylko będziesz mi przeszkadzać.
Policja nic ci nie zrobi, bo jesteś w ciąży”.
W którym miesiącu pani była?
Ósmym.
Mocno to przeżywałam…
VEERAPPAN PONOWNIE UCIEKA POLICJI
Veerappan uciekł przez Srinivasa.
Całe STF było kierowane przez policję.
Pracował w służbie leśnej.
Kazał policjantom nie strzelać.
Byliśmy wściekli.
Mogliśmy zastrzelić Veerappana.
Ludzie powiedzą:
„Kazał nie strzelać, więc nie strzelałem”.
Nie uważasz, że próbują ukryć niekompetencję?
Mocna odpowiedź.
Ale w tym samym czasie
dzięki Srinivasowi poddało się około 20 członków gangu.
Poddali się Srinivasowi.
Zatrzymali się u niego w Gopinatham.
W jednym pokoju spał z 20 mężczyznami.
Zrobił to specjalnie.
Chciał, żeby skontaktowali się z pozostałymi dziesięcioma.
Tak chciał dorwać Veerappana. Wysoko mierzył.
Dwa miesiące leżałam w szpitalu.
Dziecko urodziło się w dziesiątym miesiącu.
Mieszkałam u mamy,
aż dziecko miało osiem miesięcy.
Któregoś dnia
widziałam, jak Srinivas szedł w kierunku domu.
Trzymał broń tak samo jak mój mąż.
Trzymał tak broń, a nasi mężczyźni szli za nim.
Tak samo jak kiedyś za moim mężem.
Źle mi z tym było, jak pomyślałam.
Dużo myślałam o tym, żeby być z mężem.
Nie mogłam bez niego żyć.
Nie mogłam żyć, nie widząc go.
Żywiłam do niego silne uczucia,
aż się od tego uzależniłam.
Dostałam wiadomość od męża,
żeby zostawić dziecko z rodzicami i zamieszkać z nim w lesie.
Przytuliłam ją i ucałowałam.
Miałam łzy w oczach.
Powiedziałam: „Matko, zajmij się dzieckiem jakiś czas.
Ja idę do niego”.
Policja mnie nie szukała.
Bali się, że mój mąż ich zastrzeli.
Szukali mnie dopiero rano.
Muthulakshmi uciekła do dżungli
i to tylko pogłębiło niezadowolenie,
które już narastało w STF.
Działania Srinivasa spotkały się z dezaprobatą niektórych.
Nie podobała im się filozofia pojednania.
I to spowodowało zgrzyty.
Bo Srinivas jako jedyny zrobił postęp.
Inni nie złapali nawet jednej osoby.
Nie zmusili nikogo do poddania się.
Cały wydział policji w Karnatace był sfrustrowany.
I żeby się wyładować, zmyślali historie o Srinivasie.
Maari była ulubioną siostrą Veerappana.
Srinivas ją przygarnął,
zrobił z niej pielęgniarkę.
Maari zaczęła mu ufać bezgranicznie.
Maariyamma wieczorami siedziała w jego jeepie.
Wieśniacy i policja to widzieli.
I zaczęli plotkować.
Nawet posterunkowi o tym mówili.
„Srinivas ma romans z Maariyammą”.
W wiosce krążyły plotki.
Mówiono, że Maari to kochanka DFO.
Ale czułem, że on nie był takim mężczyzną.
Do niego to z modlitwą. Był bardzo uczciwy.
DUCHOWNY
Ktoś miał długi język i puścił plotkę.
W języku kannada jest słowo „gaalimath”.
Rozeszło się. Wszędzie.
To znaczy…
X powie Y, Y powie Z i A.
A powie B, C, D i tak dalej.
Będzie się mnożyć jak w matematyce.
- Veerappan musiał usłyszeć. - Na 100%.
Zgadza się.
Napisał list do Maariyammy.
„Cały świat zna Veerappana.
Jestem światową osobistością.
Rządzę lasem. Ustalam prawa dżungli.
A co ty wyprawiasz w wiosce?
Masz romans z moim wrogiem Srinivasem”.
„Jeśli jesteś moją siostrą,
zabij go, oblewając gorącym olejem.
Zrób to, jeśli jesteś moją siostrą. Jeśli nie, nie pokazuj mi się na oczy”.
Policja przesłuchała Maari
za bycie w kontakcie z bratem.
„Może jak porazimy cię prądem, to powiesz prawdę”.
Grozili jej.
Przestraszyła się.
Straciła nadzieję.
Jakiś chłopiec powiedział: „Mariyamma zażyła truciznę”.
A ja: „Dopiero co rozmawialiśmy!”.
„Nie, zażyła truciznę”.
Po drugiej stronie ulicy była studnia.
Oparła się o nią.
Miała łzy w oczach.
Podszedłem do niej.
„Kto ci kazał?”
„Czemu to zrobiłaś?” Rozpłakała się.
Zabrali ją do szpitala, ale nie przeżyła.
Przywieźli ciało i pojawił się DFO.
Inni zaoferowali, że poniosą ciało.
Kazał im się nie zbliżać.
Powiedział: „Zaniosę ją na cmentarz”.
Do dziś pamiętam, jak tam płakał.
Jakby była z rodziny.
Dwa dni później w gazecie pojawiła się informacja.
Nie mógł jeść tamtego dnia.
Siedział sam i płakał.
Czuł, że to DFO Srinivas stał za śmiercią jego siostry.
Czuł paraliżującą presję
kolegów ze służby leśnej
w całym stanie. „Twoje życie jest zagrożone.
Zostaw policji złapanie Veerappana”.
„Kiedy nachodzi zagłada, intelekt zawodzi”.
Co zrobił? Miał zupełnie inny plan.
Powiedział, żeby dać mu 15 dni.
Czemu 15 dni?
Bo czekał na przybycie Arjunana.
BRAT VEERAPPANA
Srinivas planował wykorzystać Arjunana
i przekonać jego brata,
żeby zostawił życie przestępcze.
Arjunan uwierzył DFO.
„Proszę, poddaj się. Przez ciebie nie możemy żyć w spokoju.
Zobacz, Maari nie żyje.
Cała rodzina przez to cierpi.
Możesz się poddać i zmienić życie na lepsze”.
Mąż powiedział:
„Dobra, poddam się.
Przyprowadź do mnie tego DFO”.
Srinivas szedł pieszo z Gopinatham. Sześć kilometrów.
Arjunan i DFO szli raźnie przed nami.
Srinivas poślizgnął się i upadł.
Powiedziałem, że to zły znak.
„Kiedyś wszyscy umrzemy. Chodźmy!”
Co miałem powiedzieć?
Szedłem dalej.
MIESZKANIEC GOPINATHAM
Doszliśmy do wody.
Była do kostek. Trzeba było ją przekroczyć.
DFO Srinivas postawił stopę na korzeniu drzewa.
Chciał umyć nogi, bo były brudne.
Trzy strzały.
Padł po pierwszym strzale.
DFO myślał, że się poddam. I to po wszystkim, co mi zrobił.
Miałbym się poddać tej łajzie?
Długo czekałem na ten dzień.
Odciąłem mu ręce.
Za swoje czyny
zostałeś odznaczony medalami?
Przez niego zginęła moja siostra.
Polałem jego ciało benzyną
i podpaliłem.
Ale wciąż czułem złość.
Wtedy odciąłem mu głowę.
Zachowałem ją na pamiątkę.
Niektórych ludzi
nie da się zreformować. Nie ma na to szans.
Nieważne, w jakiej placówce,
takich typów nie da się zreformować.
Uczucie jest okropne.
„To było do przewidzenia. Nie słuchał nas.
Spodziewaliśmy się tego”.
Każdy teraz bije się w piersi.
Odnieśli go do obozu.
Kobiety go dotykały i płakały.
Zginął dobry człowiek.
Celem jest niszczyć? Powinno się tworzyć.
Czemu niszczyć takie życie?
To nie bycie odważnym. Nieważne, kim był.
Głowy nie było.
Twarz go wyróżniała.
Oczy, uśmiech.
To prawdziwe piękno.
Na co patrzeć, kiedy odbierze się to piękno?
Veerappan mógł czuć, że go źle potraktowano,
ale czemu odpowiedział złem?
Czemu? Bo ogień zwalcza się ogniem.
Akka, rozpętało się piekło.
Nie dało się tego zatrzymać?
Napisy: Joanna Kazimierczak