วีรัปปันเป็นใคร
สามีฉันค่ะ
คุณชอบอะไรในตัวเขามากที่สุด
ถ้าใครซื่อสัตย์กับเขา
เขาก็พร้อมสละได้แม้แต่ชีวิตตัวเอง
แต่ถ้าใครพยายามหักหลังเขา
เขาจะไม่ลังเลที่จะฆ่าพวกนั้นเลย
ไม่เคยมีพัฒนาการของแก๊งเหมือนแบบนี้
ในประวัติศาสตร์ของโลกสมัยใหม่
ไม่เคยมีอาชญากรที่เหมือนวีรัปปันเลย
ถึงตอนนี้วีรัปปันและสมาชิกแก๊งของเขา ฆ่าคนไป 119 คนแล้ว
ทั้งที่ทั้งสองรัฐพยายามจับกุม อาชญากรอันตรายนี้มาสิบปี
เขากลับหนีรอดไปได้ทุกครั้ง
มันเป็นเรื่องน่ากังวลสำหรับคนทั้งประเทศ
เราจะทำทุกอย่าง เพื่อจับกุมโจรป่าวีรัปปันให้ได้
เขาจับทั้งสองรัฐเป็นตัวประกันได้ยังไง
มันไม่ใช่การกบฏ ไม่ใช่การก่อการร้าย
ปรากฏการณ์ของวีรัปปัน เป็นปรากฏการณ์ที่ไม่เหมือนใคร
เขาเป็นสัตว์ป่าในร่างมนุษย์
การตามล่าเขากลายเป็น หนึ่งในการตามล่าคนร้าย
ที่ยาวนานที่สุดและสูญเงินเยอะที่สุด ในประวัติศาสตร์อินเดีย
พวกเขาบอกว่า "เราต้องจับตัววีรัปปันมาให้ได้"
ไม่ได้หรอกโว้ย ไปตายซะ ไอ้พวกเวร
คนที่มาจับฉันที่นี่ไม่ได้รอดออกไปแน่
(ล่ามหาโจรอินเดีย)
(บทที่หนึ่ง - ราชาแห่งป่า)
(ปี 1989)
สมัยก่อนมีไม่กี่คน ที่เคยเจอวีรัปปันตัวเป็นๆ
แต่ข่าวเรื่องเขากระจายไปทั่ว
"วีรัปปันล่าช้าง"
"เขาก่อคดีฆาตกรรมสองคดีด้วย"
"เจ้าหน้าที่ป่าไม้กับตำรวจกำลังตามหาเขา"
"เขากระโดดจากหน้าผานึงไปอีกหน้าผานึงได้"
"เขาไม่มีวันถูกจับ"
มีช่วงหนึ่งที่แก๊งอยู่กัน
ตรงพื้นที่ราบแถวบ้านของเรา
เวลาเขาเดิน เขาชอบถือปืนไว้แบบนี้
เขาเดินนำหน้าพร้อมปืน
แล้วก็มีลูกน้อง 15-20 คน เดินตามหลังเขาเป็นแถว
ทุกคนมีปืนหมด
เป็นภาพที่ติดตาทีเดียว
ตอนนั้นฉันยืนอยู่หลังต้นพฤกษ์ต้นใหญ่
ฉันแอบๆ อยู่หลังต้นไม้
ฉันเห็นแค่หนวดของเขา
เขาพูดว่า "มูธุ มานี่สิ"
นั่นทำให้ฉันเสียวสันหลังเลย
ฉันสงสัยว่าผู้ชายคนนี้รู้ชื่อฉันได้ยังไง
และเขาอยากคุยกับฉันทำไม
"มูธุ มานี่สิ ฉันมีเรื่องจะถาม
ฉันคิดเรื่องแต่งงานกับเธอ เธอคิดว่ายังไง"
เขาบอกว่า "ถ้าเธอไม่ยอมแต่งงานกับฉัน
ชีวิตนี้ฉันจะไม่มองผู้หญิงคนอื่นอีกเลย
ฉันจะไม่รักใครอีก"
เขาทำให้ฉันตกหลุมรักด้วยคำพูดนั้น
(มูธุลักษมี ภรรยาของวีรัปปัน)
ตอนที่เรื่องนี้เกิดขึ้น คุณอายุเท่าไหร่
ฉันน่าจะอายุ 14-15 ได้
อายุ 15 ค่ะ
ตอนนั้นเขาอายุเท่าไหร่
เขาอายุ 39 ปี
ฉันไม่คิดเลยว่าชีวิตฉันจะเป็นแบบนี้
เหนือโกลเลคละไป คือผืนป่าของเอ็มเอ็มฮิลส์
ช่องเขาลึก เทือกเขาเขียวขจี
เหวลึกสุดลูกหูลูกตาล้วนอยู่ที่นั่น
มีสถานที่ที่ไม่เคยมีมนุษย์ย่างกรายเข้าไป
และสถานที่แบบนี้เอง
ที่อาชญากรที่อันตรายที่สุด ของอินเดียอาศัยอยู่
นี่เป็นงานแรกของผม ในฐานะนักข่าวเชิงสืบสวน
(สุนาด นักข่าวเชิงสืบสวน)
ผมเดินทางไปโคปินาถัม บ้านเกิดของวีรัปปัน
หมู่บ้านชนบทตรงชายแดน ของกรณาฏกะกับทมิฬนาดู
แต่ไม่มีใครกล้าพูดเรื่องวีรัปปันอย่างเปิดเผยเลย
- คุณรู้… - ผมไม่รู้เรื่องเขาเลย
- ผมไม่อยากพูดถึงเขา - ถ้าคุณรู้ก็บอกผมได้นะ
เราไม่รู้อะไรเรื่องเขาเลย
ผู้คนที่นั่นไม่รู้หนังสือ
ยากจน
หิวโหย
และทางรอดเดียว
ก็คือหาประโยชน์
จากผืนป่าอุดมสมบูรณ์ที่อยู่รายล้อม
สำหรับวีรัปปัน ทุกอย่างเริ่มต้นจากตรงนั้น
ในเรื่องของอาชญากรรมในป่า…
อาชญากรรมในป่าเหรอ
ไม่มีใครเทียบเท่าวีรัปปันหรอก
อาชญากรรมในป่า อาชญากรรมต่อสัตว์ป่า วีรัปปันเป็นผู้นำ
อาจเป็นผู้นำมาตลอดห้าทศวรรษ หรือหกทศวรรษที่ผ่านมา
และผมโชคร้าย
ที่ตอนนั้นผมเป็นเจ้าหน้าที่ป่าไม้ของป่านั่น
(บีเค ซิงห์ เจ้าหน้าที่ป่าไม้กรณาฏกะ)
รวมทั้งหมดแล้ว วีรัปปันคุมพื้นที่
เกือบ 15,000 ตารางกิโลเมตร
เขาแตกต่างจาก พวกลักลอบฆ่าสัตว์คนอื่นยังไงครับ
ความเชื่อมั่น ความกล้าหาญ ความไม่เกรงกลัวของเขา
อาชญากร 99 คนจากร้อยคน
จะไม่กล้าเข้าใกล้สองขาหน้าของช้างแน่
ในขณะที่วีรัปปันเข้าหาช้างได้ใกล้มากๆ
วีรัปปันเป็นคนแรกจากโคปินาถัม
ที่ยิงช้าง
เขาเริ่มตั้งแก๊ง
เริ่มหารายได้เข้ามา เขาค่อยๆ กลายเป็นหัวหน้า
(มหาลินคัม - แก๊งวีรัปปัน)
(โคปินาถัม)
ตอนแรกเราเริ่มในแถบนี้ก่อน
(กรณาฏกะ - ทมิฬนาดู)
พอเราเริ่มขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ
เงินก็ไหลมาเทมา
ช้างต้องตายเพื่อให้เราได้เงิน
เราไม่หวั่นใจเรื่องนั้นเลย
เขามั่นใจมากเพราะ กับปืนบรรจุกระสุนทางปากกระบอก
วิถียิงมันไม่แน่นอน
เรามั่นใจไม่ได้ว่าจะยิงถูกมั้ย
ถ้าเขาเห็นโอกาสดีๆ เขาก็จะยิง
ยิงหัวไม่ก็หัวใจ
(วีรัปปัน ลูกชายของคูเซ มุนิสมี)
(อายุ 35 ปี โคปินาถัม เขตปกครองโกลเลคละ)
มีความร้ายกาจในตัวเขา
เขาน่าจะฆ่าช้างไปเกือบพันตัวได้
แล้วก็มีช่วงเวลาที่เขายอมรับว่า
ไม่มีช้างงาดีๆ ในป่าอีกแล้ว
เขาฆ่าหมดทุกตัวแล้ว
แต่ถ้าจะมีช้างงา ก็คงจะยังอยู่ในท้องแม่ช้าง
เรื่องนี้มันต้องหยุดสักที จะปล่อยให้เกิดขึ้นต่อไปไม่ได้
สมัยนั้นหัวหน้าแผนกต่างๆ บอกผมว่า
"คุณซิงห์ ทำไมไม่รวบรวมคนสัก 200 คน
แล้วไปตามจับเขาล่ะ"
ผมได้แต่หัวเราะ เพราะเขาไม่เคยเห็นพื้นที่แถบนั้น
ขอบอกเลยว่าป่านั่นกว้างใหญ่มาก ใหญ่จริงๆ
มันเหมือนงมเข็มในมหาสมุทรน่ะ ไม่มีทางเจออะไรแน่
งั้นจะใช้วิธีการไหน มีทางเลือกอะไร มีทางออกอะไร
(ผู้ต้องสงสัยลักลอบฆ่าช้าง)
"ตั้งแก๊งคู่ปรับที่จะช่วยเรา
เอาข้อมูลมาปรักปรำวีรัปปันกัน"
เจ้าหน้าที่จะได้ลงมือจับกุมเขาได้
มีการแจกปืนตำรวจให้กับแก๊งคู่ปรับ
ทำไมน่ะเหรอ ถ้าเกิดเหตุจำเป็น ก็ให้ฆ่าวีรัปปันแล้วมารายงานกับเรา
แต่นั่นมันอาชญากรรมนะ
ใช่เลย มันคืออาชญากรรม
และมันก็ผิดกฎหมาย ผิดกฎหมายแน่นอน
แต่จะเอาหนามใหญ่ออกจากขาได้ยังไง
ถ้าไม่ใช้หนามที่เล็กกว่ามาบ่ง
เราฆ่าเฉพาะเวลาที่เราหลังชนฝา
พวกเขามีเงินสนับสนุน
การสนับสนุนจากทางการ มีกำลังคน
เรามีแค่ปืน
ทุกคนถูกวีรัปปันฆ่า
และศพก็ถูกทิ้งลงแม่น้ำกาเวรี
ไม่พบอะไรเลย
เป็นช่วงเวลาที่วุ่นวายมาก
สมัยนั้นอลหม่านวุ่นวายมาก
ใครที่เดินเข้าไปในแถบนี้ ก็เหมือนเดินเข้าไปตาย
กรมป่าไม้ขอกรมตำรวจ
ตลอดเวลาว่าให้เอากำลังมาเสริม
"ถ้าคุณไม่เอากำลังมาเสริม เรื่องนี้ก็จะควบคุมไม่ได้"
แต่กรมตำรวจไม่ทำอะไรเลย
มันรู้สึกเหมือนทั้งพื้นที่เอ็มเอ็มฮิลส์
เป็นพื้นที่ส่วนตัวของวีรัปปัน
ต้นจันทน์เป็นทรัพย์สินของรัฐมาตลอด
(โรงงานน้ำมันไม้จันทน์)
กลิ่นหอมรัญจวนและน้ำมันล้ำค่า
เป็นที่ต้องการอย่างมากทั่วโลก
บังเอิญมากที่ต้นไม้ล้ำค่าเหล่านี้
เติบโตอย่างอุดมสมบูรณ์ในป่าของเอ็มเอ็มฮิลส์
และวีรัปปันก็เปลี่ยนจาก
นักลักลอบฆ่าช้าง มาเป็นนักลักลอบตัดต้นจันทน์
แก๊งรู้จักทุกซอกทุกมุมของป่า
ว่าจุดไหนของเทือกเขาที่มีต้นจันทน์อยู่
ชาวบ้านหลายคนถูกส่งเข้าไปในป่า
บางวันก็ร้อยคน บางวันก็ 300 คน
(เคเอ็ม โควินดัน แก๊งวีรัปปัน)
ทั่วทั้งพื้นที่จะมีเสียงครึกโครม
เวลาที่พาหนะเข้ามาขนไม้
ผมจะบอกคนขับว่า
"ไม่ว่าจะเป็นกรมตำรวจหรือกรมป่าไม้
ถ้าพวกเขาสั่งให้จอด ชะลอรถ แต่อย่าหยุด
และถ้าพวกเขาขวางทาง ก็ชนทับไปเลย"
"ถ้าพวกเขายังตามเรามาอยู่ เรามีปืนนี่ ก็หาทางเอา"
หลังจากนั้น สี่แสน ห้าแสน หกแสน
ค่อยๆ ได้เงินเพิ่มเรื่อยๆ
เรามีเสื้อผ้าใหม่
พวกเขาเริ่มใส่น้ำหอม
ตั้งแต่มีเงินเข้ามา
ถ้าเจ้านายอยากซื้ออะไร เขาก็คงจะซื้อรถบรรทุก
รถบัส เฮลิคอปเตอร์ เขาคงมั่งคั่งมาก
ยิ่งเขาลักลอบตัดไม้มากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งดังมากขึ้น
คนตั้งชื่อให้เขาว่า "เจ้าแห่งป่า"
"วีรัปปัน เจ้าแห่งป่า เจ้าแห่งการลักลอบตัดไม้จันทน์"
คนเรียกเขาด้วยชื่อพวกนี้
เรื่องนี้เคยเกิดขึ้นในทมิฬนาดูมั้ย
ไม่ เรื่องแบบนั้นไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
เขาเป็นเจ้าแห่งป่าตัวจริง
เขาคลุกคลีกับสมาชิกทุกวรรณะทุกศาสนา
โดยไม่แบ่งแยกหรือแตกต่างเลย
แก๊งของเขามีสมาชิกจากทุกวรรณะ ผมเด็กสุดในพวกเขา
(อัญบุราช แก๊งวีรัปปัน)
มีคนมากมาย อาหารมากมาย
มันกลายเป็นเหมือนหมู่บ้าน
มีคนอยู่ตามทุกซอกทุกมุม
มียามถือปืนทุกที่
วีรัปปันจะอยู่ตรงกลาง
เวลามีปัญหาในหมู่บ้าน ก็จะมาแจ้งวีรัปปัน
มีการตั้งศาล
โดยให้วีรัปปันเป็นคนตัดสิน
ทุกครั้งที่เขามีแขก
สิ่งแรกที่เขาจะถามพวกเขาก็คือ "กินข้าวหรือยัง"
สมัยเด็ก เขาไม่มีอาหารกินอยู่หลายวัน
"คนจะทำอะไรเวลามีเงินเยอะขนาดนี้"
"เราควรเอาเงินให้คนที่ต้องการสิ"
"คนจนก็ยังจนวันยังค่ำ คนรวยก็อยากรวยเหมือนเดิม"
เขาจะพูดว่า "มันทำให้ฉันเศร้า"
คนที่อยู่ในเทือกเขานั้น
ทุกคนล้วนคิดว่าวีรัปปัน เปรียบเหมือน "รุกขเทวดา"
ชาวบ้านจะเข้ามาจูบมือเขา ทั้งผู้ชายและผู้หญิงจะกอดเขาแน่น
เขาชอบบิดหนวดแบบนี้
เขาบิดหนวดแล้วก็ยิ้มแบบนี้
เขาชอบบิดหนวดตลอดเวลา
เขาต้องมีหนวดเฟิ้มหนาตลอด
ถ้าคุณเป็นเจ้าของที่ดินให้เช่า รายใหญ่ในหมู่บ้าน
คุณจะไว้หนวดเฟิ้มหนา
มันเป็นสัญลักษณ์หนึ่งที่สื่อถึง อำนาจ ความแข็งแกร่ง ความสำคัญ
หนวดกลายเป็นส่วนสำคัญของตัวตนเขา
ทำไมคนถึงเชื่อฟังเขา
เพราะปืนหรือคำพูดของเขา
เพราะความซื่อตรงของเขาต่างหาก
เขารักษาคำพูดเสมอ
เขาให้ความหวังกับฉันเสมอว่า
วันหนึ่งเราจะใช้ชีวิตธรรมดาในสังคมนี้
เขาบอกฉันว่า "ฉันเจอที่ดินในอัสสัม
ฉันไปสำรวจที่แถบนั้นมาแล้ว
ถ้าฉันขายไม้จันทน์ที่เหลือ เราจะมีเงินเก็บ
เราจะไปซ่อนตัวใช้ชีวิตที่นั่นได้
พอเราขายไม้จันทน์พวกนี้หมดแล้ว เราจะย้ายออก"
ต้นจันทน์ถูกตัดอยู่หกเดือน
พูดง่ายๆ คือป่าไม่มีต้นจันทน์เหลืออยู่เลย
คุณจะเจอต้นไม้พันธุ์อื่นในป่านะ
แต่ไม่มีทางเจอต้นจันทน์แน่
เป็นครั้งแรกที่กรมป่าไม้
เริ่มได้รับความช่วยเหลือจากตำรวจ
เราใช้เวลาเตรียมพร้อมนานมาก
มากกว่าสองเดือน
เพราะเรามีแค่โอกาสเดียว แค่นั้น
"ไปตามหาต้นจันทน์กัน ยึดต้นจันทน์กัน"
เขาคิดว่างานแต่งของเขาควรจัดแบบลับๆ
ฉันสัมผัสไม่ได้เลยว่าเขามีความสุขมั้ย
มีบางอย่างกวนใจเขา
ทันทีที่ด้ายสมรส
คล้องรอบคอฉัน เสียงปืนก็ดังขึ้น
พอเราถึงบ้าน มีชายคนนึง วิ่งมาจากปาลาร์และบอกว่า
"ลุง ตำรวจกรณากฎะกับทมิฬนาดูบุก
เราทำอะไรไม่ได้เลย
พวกนั้นเอาไม้ของเราไป และเผารถบรรทุกของเรา"
การบุกจัดการได้อย่างดีมาก
ทางการยึดไม้จันทน์ได้ 65 เมตริกตัน
จนถึงทุกวันนี้
มันเป็นการยึดไม้จันทน์ที่ใหญ่ที่สุด ในประวัติศาสตร์โลก
อาณาจักรธุรกิจของวีรัปปัน
ซึ่งเริ่มเป็นรูปเป็นร่างใกล้สำเร็จ กลับพังทลาย
ป่าเป็นของพวกนั้นพวกเดียวเหรอ เป็นของเราด้วยไม่ได้รึไง
ถ้าพวกเขาสร้างงานให้ชาวบ้าน
ทำไมชาวบ้านยังทำแบบนี้อยู่ล่ะ
"คุณเอาไม้จันทน์ ไปสร้างกระท่อมให้มุขยมนตรี
เอาไม้นั่นมาได้ยังไง
เวลาคุณทำ มันไม่ผิดเหรอ
แต่เวลาผมทำเพื่อหาเลี้ยงตัวเอง กลับมาบอกว่ามันผิดเนี่ยนะ"
นั่นละคำถามของเขา
"ฆ่าเจ้าหน้าที่ป่าไม้ และตำรวจทุกคนที่ขวางทางเรา"
"ฉันควรไปไหม"
"ให้ฉันไปด้วยและดูว่าฉันจะฆ่ากี่คน"
วีรัปปัน โจรป่าและนักลักลอบตัดต้นจันทน์ โจมตีรถจี๊ปตำรวจ
ฆ่าเจ้าหน้าที่ตำรวจสี่นาย อีกสองนายบาดเจ็บสาหัส
พวกเขามากันตอนกลางคืน มันมืดแล้ว
ฉันโกรธสุดๆ และอยากยิงพวกเขาให้ได้มากที่สุด
รถจี๊ปของพวกเขาพยายามจะเลี้ยวกลับ เราคอยยิงใส่…
มีเลือดเต็มไปหมด พวกตำรวจกรีดร้อง
(ฝูงชนมาชุมนุมกัน เพื่อดูรถตู้ที่บรรทุกศพตำรวจ)
ตอนผมได้ข่าวเรื่องนี้
ผมช็อกเลย ผมตกใจมาก
ชาวบ้านคนหนึ่งที่อาจหาญ
จนถึงขนาดปะทะกับกองกำลังตำรวจ
เราไม่เคยได้ยินเรื่องแบบนี้เลย
(ก.ก.ต.ก ศูนย์บัญชาการตำรวจ)
รัฐบาลกรณาฏกะถูกบังคับให้โต้ตอบ
(การซุ่มโจมตีทำให้ต้องใช้ยุทธวิธีการใหม่)
และรัฐก็จัดตั้งกองกำลังพิเศษทันที
เพื่อจับกุมวีรัปปัน
หน่วยนั้นถูกเรียกว่าเอสทีเอฟ
การตามล่าเริ่มต้นขึ้น
(ปี 1990)
เจ้าหน้าที่ 25 นายนั่งอยู่ใน เฮลิคอปเตอร์ลำใหญ่
เราบินผ่านโคปินาถัม
และผมเห็นแม่น้ำกาวารี
เฮลิคอปเตอร์บินต่ำมาก ช้างหลายตัววิ่งหนี
ควายไบซันก็วิ่งหนี
เหมือนหนังฝรั่งเลย หนังเรื่องแรมโบ้น่ะ
มันเหมือนพื้นที่สงคราม
หลายคนถือปืนกลหนัก
ล้อมรอบด้วยถุงทราย
ไม่นะ ผมไม่กังวลเลย
แต่ผมคิดว่าจะมีเรื่องร้ายแรงเกิดขึ้นที่นี่
("พยัคฆ์" อโศก กุมาร กองกำลังพิเศษกรณาฏกะ)
ผมขึ้นชื่อเรื่องความทรหด
ผมเคยทำคดีฆาตกรรมที่สำคัญมาก ในเมืองบังคาลอร์
ผมเคยยิงเจ้าพ่อแก๊งใต้ดินผู้ฉาวโฉ่ ของเมืองบังคาลอร์
เหตุผลที่ผมเล่าให้ฟังคือ ผมสร้างชื่อให้ตัวเองในกรม
ผมเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจฝีมือดี
เพราะงั้นผมจัดการวีรัปปันนี่ได้แน่
เราคิดว่า
การค้นหาป่าอย่างละเอียด จะทำให้เราเจอตัววีรัปปัน
และยิงเขาหรือจับเขาได้
เขามีแก๊งอยู่ในนั้น
มีผู้หญิงไม่กี่คน มูธุลักษมีก็อยู่ในแก๊งด้วย
มันเหมือนเกมวิ่งไล่จับ
นั่นเป็นจุดเริ่มต้น
ข่าวค่อยๆ กระจายไปทั่ว
เป็นเวลาสองถึงสามวัน ที่ฉันจะวิ่งไปซ่อนถ้าเห็นตำรวจ
ตำรวจจะเข้าไปถามเรื่องวีรัปปัน ในบ้านทุกหลัง
เขาพาฉันข้ามแม่น้ำ
และเราก็ใช้ชีวิตบนเขาอาทิตย์นึง
นั่นเป็นครั้งแรกที่ฉันได้อยู่กับเขาในป่า
ประมาณสองหรือสามวัน
ฉันฝันเห็นแต่ช้างวิ่งไล่เรา
ฉันบอกเขาว่า "ถ้าคุณตาย ฉันจะตายด้วย
ถ้าคุณกระโดดจากหน้าผา ฉันจะกระโดดตามลงไป"
ผมเริ่มเห็นโอกาส
ผมมีความหวัง
ผมคิดว่าภายในหนึ่งปีหรือประมาณนั้น เราจะจับวีรัปปันได้
มันเหมือนทฤษฎีของดาร์วิน คนที่เก่งสุดจะอยู่รอด
แต่เราไม่รู้เลยว่า ปฏิบัติการนี้จะยากแค่ไหน
ในฤดูร้อน ไม่มีน้ำเลย
ไม่มีน้ำสักหยดเดียว
เราเคยเลียหยดน้ำบนหญ้าตอนเช้าตรู่
พอฤดูหนาว มันก็หนาวใจจะขาด
หมอกหนาเหมือนฝน
เราไม่เหมือนทหาร ที่ถูกฝึกมาให้ทนสภาพโหดแบบนี้
เรามาจากบังคาลอร์
เราเลยลำบากมากในป่า
คนพวกนี้อยากลองมาเสี่ยงโชคเอง
คนพวกนี้คิดว่า…
"คุณเป็นคนแบบไหนเหรอ"
"ยังจับวีรัปปันไม่ได้เหรอ ผมจะมาวันนู้นวันนี้นะ"
"ผมจะอยู่หนึ่งอาทิตย์ แล้วเราจะจับวีรัปปัน"
พวกเขามา
ตั้งแคมป์ เปลี่ยนเสื้อผ้า
เปลี่ยนเสื้อผ้า
เปลี่ยนสไตล์
แต่กลับเข้าใกล้วีรัปปันไม่ได้เลย
(วีรัปปันจะรอดเงื้อมมือมั้ย)
การจับอาชญากรมีสองวิธีด้วยกัน
ไปตามล่าเขา หาตำแหน่งเขาให้เจอแล้วตามล่าเขา
ส่วนอีกวิธีคือทำให้เขามอบตัว
จะทำให้เขามอบตัวยังไงล่ะ ก็ต้องเล่นสงครามประสาท
และด้วยวิธีนั้น ผมต้องพูดถึงชื่อ
ศรีนิวาส เจ้าหน้าที่ป่าไม้อาวุโส
(พี ศรีนิวาส เจ้าหน้าที่ป่าไม้กรณาฏกะ)
ศรีนิวาสเป็นคนที่สนใจ เรื่องทำให้คนกลับตัวกลับใจมากๆ
เป็นคนแนวคานธี
เขาอยากทำให้พวกเขากลับตัวกลับใจ โดยไม่ต้องซ้อมคนคนนั้น
เขาวางแผนที่จะโน้มน้าววีรัปปันให้มอบตัว
หาที่อยู่ใหม่ให้เขา
ขณะที่เราบุกอย่างอุกอาจเข้าไปในป่า
ศรีนิวาสสร้างความสัมพันธ์ กับญาติมิตรของสมาชิกแก๊ง
เขาเปิดศูนย์บัญชาการ และบ้านของเขาในโคปินาถัม
ทุกคนในโคปินาถัมรักศรีนิวาส
เจ้าหน้าที่คนอื่นเสนอความต้องการมา
พวกเขาขอให้เราช่วยจับวีรัปปัน เป็นการตอบแทน
แต่เขาใช้วิธีที่แตกต่าง
(เซลวีกับเค มูนุสามี ชาวบ้านโคปินาถัม)
เขาทำความสะอาดและทำนุบำรุงวัด
เขาสร้างบ้านให้คนที่ไม่มีบ้าน
เขาฉีดวัคซีนให้กับคนป่วย
เขาขับรถพาหญิงท้องใกล้คลอด ไปโรงพยาบาล
ตอนฉันท้อง เขาก็พาฉันไป
เขาเป็นคนดีมากๆ
เขาไม่ใช่คนดี
เขาแค่แสดงเป็นคนดี
เขาอยากรู้ว่าทำไมชาวบ้าน ถึงปฏิบัติกับวีรัปปันเยี่ยงเทพ
และเขาก็ได้รู้เหตุผล
"วีรัปปันใจดีและเมตตาทุกคนมาก"
"เขาแก้ปัญหาให้ชาวบ้าน"
"ดังนั้นถ้าฉันทำแบบที่ วีรัปปันทำให้พวกชาวบ้าน"
"ชาวบ้านจะไว้ใจ วีรัปปันหรือจนท.ศรีนิวาสล่ะ"
สามีฉันเคียดแค้นจนท.ศรีนิวาสมาก
(พี. ศรีนิวาส - วีรัปปัน)
ผู้คนเริ่มสนิทกับศรีนิวาสมากขึ้น และเขาก็ค่อยๆ ได้ข้อมูล
ศรีนิวาสกลายเป็นคนคุมเอสทีเอฟทั้งหมด
(โพธามาลัย 35 กม. จากแคมป์โคปินาถัม)
เราอยู่ตรงตีนเขาโพธามาลัยเกือบเดือน
มันเป็นฤดูใบไม้ร่วง
"ถ้าเราไปที่นั่น จะไม่มีใครหาเราเจอ"
"เรามีอาหารเพียงพอ เราไม่ต้องไปไหน"
เมื่อเป็นเรื่องของป่า
ในทุกนาที
ธรรมชาติคอยสื่อสารบางอย่างกับเรา
แม้แต่ตอนนี้ผมก็ได้ยินตอนมันคุยกับผม
ความสนใจของแก๊งที่มีต่อธรรมชาติ ดีพอๆ กับของสัตว์ป่า
แก๊งอาจจะทำอย่างอื่นอยู่
แต่พวกเขายังจดจ่ออยู่กับ การเคลื่อนไหวและเสียงของป่า
พอศัตรูก้าวเท้า พวกเขาก็รู้แล้ว
นกกระจอกส่งเสียงใช่มั้ย แปลว่ามันเห็นตำรวจ
ทันทีที่มันเห็นตำรวจ ฝูงนกจะมาหาสามีฉันและส่งเสียง
เขาบอกว่า "ตำรวจมา หนีเร็ว"
คิดดูสิว่าฉันรู้สึกยังไง
เขาบอกว่า "มาที่นี่ทำไม ตำรวจมาแล้ว หนีเร็ว"
ข้อมูลที่สมบูรณ์แบบสำหรับศรีนิวาส
คือโพธามาลัยเป็นที่ที่วีรัปปันอยู่
จากทั่วทุกทิศทาง ตลอดรัศมี 25 กม.ของโพธามาลัย
เต็มไปด้วยตำรวจทมิฬนาดู และตำรวจกรณาฏกะ
แต่ศรีนิวาสออกคำสั่งที่เข้มงวดมาก กับตำรวจทุกนาย
"ถ้าเห็นวีรัปปัน ห้ามฆ่า
ห้ามยิงใส่วีรัปปัน"
นี่เป็นสิ่งที่เขาบอกทุกคน
"วีรัปปัน ออกมา ฉันจะไม่ยิงนาย"
ฉันได้ยินศรีนิวาสเรียกสามีฉัน
เป็นช่วงเวลาที่เครียดมาก
ฉันท้องอยู่ ฉันจะทำยังไงดี
เขาบอกว่า "ย่อตัวแล้วเดิน"
"หนีขึ้นไปทางเหนือกัน"
ในที่สุดเราก็ลงจากโพธามาลัย
จู่ๆ สามีฉันก็บอกฉันว่า "เธอควรไปมอบตัวนะ
สถานการณ์แบบนี้ ฉันทำอะไรไม่ได้ถ้าเธออยู่ด้วย
ตำรวจจะไม่ทำร้ายเธอเพราะเธอท้อง"
ตอนนั้นคุณท้องกี่เดือนครับ
แปดเดือนค่ะ
มันสะเทือนใจมาก…
(รูปคนร้ายที่หนีไปได้อย่างฉิวเฉียด วีรัปปันรอดมือตำรวจอีกแล้ว)
เพราะศรีนิวาส วีรัปปันเลยหนีไปได้
กองกำลังพิเศษนำโดยตำรวจ
แต่เขาเป็นเจ้าหน้าที่ป่าไม้
เขาสั่งตำรวจว่าไม่ให้ยิง
เราโกรธและโมโหกันมาก
เราน่าจะยิงวีรัปปันได้ไปแล้ว
หลายคนจะบอกว่า
"เพราะเขาขอให้ผมไม่ยิง ผมก็เลยไม่ยิง"
ไม่คิดเหรอว่าพวกเขาพยายาม ซ่อนความไม่เอาถ่านของตัวเอง
คำตอบแรงไปหน่อย
แต่ขณะเดียวกัน
ศรีนิวาสทำให้สมาชิกแก๊ง 20 คนมอบตัว
มอบตัวกับศรีนิวาส
และพวกเขาก็อยู่ในบ้านของศรีนิวาส ในโคปินาถัม
นึกดูสิ ศรีนิวาสนอนในห้องนั้น กับสมาชิกแก๊ง 20 คน
และเขาตั้งใจทำแบบนั้นนะ
ศรีนิวาสอยากให้พวกเขา ติดต่อกับสมาชิกแก๊งอีกสิบคนที่เหลือ
เพื่อจับวีรัปปัน ศรีนิวาสมีเป้าหมายใหญ่
(ปี 1991)
ฉันอยู่โรงพยาบาลสองเดือน
เด็กคลอดออกมาตอนท้องสิบเดือน
ฉันไปอยู่บ้านของแม่ฉัน
จนลูกอายุได้แปดเดือน
วันหนึ่ง
ศรีนิวาสก็มาที่บ้าน ฉันเห็นเขาตั้งแต่ไกลๆ แล้ว
จนท.ศรีนิวาสถือปืน แบบเดียวกับที่สามีฉันถือเลย
เขาถือปืนและข้างหลังเขา ก็เป็นคนของเราตามไปเป็นแถว
เหมือนที่พวกเขาเคยเดินตามสามีฉัน
พอคิดถึงเรื่องนั้นทีหลัง ฉันรู้สึกแย่มาก
ฉันคิดหาทางกลับไปอยู่กับสามีฉัน
ฉันอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเขา
ฉันอยู่ไม่ได้ถ้าไม่ได้เจอเขา
ฉันรักเขามาก
และฉันก็เสพติดมัน
ฉันได้รับข้อความจากสามี
ให้ทิ้งลูกไว้กับพ่อแม่ฉัน แล้วไปหาเขาในป่า
ฉันกอดและจูบลูก
ฉันร้องไห้
ฉันบอกว่า "แม่ ช่วยดูแลลูกหนูสักพักนะ"
ฉันจะไปหาเขา
ตำรวจไม่ออกตามหาฉัน
พวกเขากลัวว่าจะโดนแก๊งของสามีฉันยิง
พวกเขาไม่ตามหาฉันจนกระทั่งเช้า
มูธุลักษมีหนีกลับเข้าไปในป่า
และนี่ก็สร้างความไม่พอใจที่มีอยู่แล้ว
ให้ทวีเพิ่มมากขึ้นในกองกำลังพิเศษ
เจ้าหน้าที่กองกำลังพิเศษบางคน ไม่พอใจการกระทำของศรีนิวาส
พวกเขาไม่ยอมรับ ปรัชญาเรื่องการไกล่เกลี่ยของเขา
และนี่ก็นำไปสู่ความขัดแย้ง
เพราะศรีนิวาสเป็นคนเดียว ที่ทำให้เรื่องนี้ก้าวหน้า
ส่วนคนอื่นทำไม่สำเร็จสักคดี
ทำให้มอบตัวไม่ได้สักคน
ทั้งกรมตำรวจกรณาฏกะหงุดหงิดมาก
และเพื่อระบายความหงุดหงิด พวกเขาแต่งเรื่องปรักปรำศรีนิวาส
มารีเป็นน้องสาวคนโปรดของวีรัปปัน
ศรีนิวาสให้ที่พักพิงแก่เธอ
ให้เธอทำงานเป็นพยาบาล
และมารีก็เริ่มไว้ใจศรีนิวาสมาก
เขาเคยให้มารียามมะนั่งในรถจี๊ปของเขา ตอนหกโมงเย็นหรือทุ่มนึง
ชาวบ้านก็เห็น ตำรวจก็เห็น
แล้วพวกเขาก็เริ่มซุบซิบ
แม้แต่เจ้าหน้าที่ตำรวจก็พูดกันอย่างเปิดเผย
"ศรีนิวาสเป็นชู้กับมารียามมะ"
(27 มิถุนายน 1991)
มีข่าวลือในหมู่บ้าน
ใครๆ พูดกระทั่งว่า มารีเป็นเมียน้อยของศรีนิวาส
แต่ผมรู้สึกว่า เขาไม่ใช่คนที่จะทำอะไรแบบนั้น
คนควรจะสรรเสริญเขา เขาเป็นคนที่ซื่อสัตย์มาก
(อัมมาสี - ผู้นำศาสนา)
มีคนปากพล่อยกระจายข่าวลือ
ในกันนาดามีคำว่า "กาลีมาธ"
มันกระจายไปทุกที่เลย
กาลีมาธแปลว่า…
หนึ่งจะบอกสอง สองก็จะไปบอกสามกับสี่
สี่ก็จะบอกต่อไปเรื่อยๆ
มันจะเพิ่มไปเรื่อยๆ ตามลำดับเรขาคณิต
- สุดท้ายก็ไปถึงหูวีรัปปัน - แน่นอนเลย
ถูกต้องแล้ว
เขาเขียนจดหมายหามารี
"ทั้งโลกรู้จักชื่อวีรัปปัน"
"ทุกวันนี้ฉันเป็นคนที่โลกรู้จัก
ฉันคุมป่า ฉันเป็นเจ้าแห่งป่า
แล้วเธอกำลังทำบ้าอะไรในหมู่บ้าน
เธอมีความสัมพันธ์ชู้สาว กับศรีนิวาส ศัตรูของฉัน"
"ถ้าเธอเป็นน้องสาวฉันจริงๆ
ฆ่าเขาโดยการเทน้ำมันเดือดใส่เขา
ทำซะถ้าเธอเป็นน้องสาวฉัน ไม่งั้นก็ไม่ต้องมาเจอหน้าฉันอีก"
ในตอนนั้นตำรวจสอบปากคำมารี
เรื่องที่เธอติดต่อกับพี่ชาย
"ถ้าไม่พูดความจริง เราจะเอาไฟช็อตเธอ"
พวกนั้นขู่เธอ
เธอกลัว
เธอสิ้นหวัง
มีเด็กหนุ่มมาบอกผมว่า "มารียามมะกินยาพิษ"
ผมบอกว่า "ฉันเพิ่งคุยกับเธอเอง"
"ไม่ เธอกินยาพิษ"
ถนนฝั่งตรงข้ามมีบ่อน้ำ
เธอมายืนพิงบ่อน้ำ
ร้องไห้
ผมเลยเดินตรงไปหาเธอ
"ใครบอกให้เธอทำแบบนี้
ทำไมถึงทำแบบนี้" ผมถามเธอและเธอก็ร้องไห้
พวกเขาพาเธอไปโรงพยาบาล แต่เธอก็ไม่รอด
ศพเธอถูกนำกลับมา จากนั้นจนท.ศรีนิวาสก็มา
คนอื่นเสนอตัวช่วยแบกศพแทนเขา
เขาพูดว่า "อย่าเข้ามาใกล้ฉัน
ฉันจะแบกไปจนถึงสุสานเอง"
ผมยังจำตอนที่เขาร้องไห้ที่สุสานได้ดี เหมือนเพิ่งเกิดวันนี้เลย
เหมือนเธอเป็นญาติเขา
สองวันต่อมา หนังสือพิมพ์ลงข่าว เรื่องการตายของเธอ
วันนั้นสามีฉันกินอะไรไม่ลงเลย
เขานั่งร้องไห้คนเดียว
เขารู้สึกจริงๆ ว่าจนท.ศรีนิวาส เป็นต้นเหตุที่ทำให้น้องสาวเขาตาย
เขาถูกกดดันมาก
จากเพื่อนร่วมงานในกรมป่าไม้
ทั้งรัฐบอกว่า "ชีวิตคุณกำลังตกอยู่ในอันตราย
ปล่อยให้ตำรวจตามจับวีรัปปันเถอะ"
"เมื่อเคราะห์ร้ายมาเยือน สติก็ไม่ช่วยอะไรคุณเลย"
สิ่งที่เขาทำก็คือเขาคิดทำตรงกันข้าม
เขาบอกว่า "ท่านครับ ขอเวลาผม 15 วัน"
ใน 15 วันนั้นมีอะไร
เขารอให้อาร์ชูนันมา
(อาร์ชูนัน น้องชายของวีรัปปัน)
ศรีนิวาสวางแผนที่จะใช้อาร์ชูนัน
โน้มน้าวพี่ชายเขา
ให้มอบตัว
อาร์ชูนันเชื่อศรีนิวาส
"มอบตัวเถอะ เราอยู่อย่างสงบๆ ไม่ได้เพราะพี่
เห็นมั้ย มารีก็ตาย
ทั้งครอบครัวกระทบกระเทือนกันหมด
บางทีพี่อาจมอบตัว แล้วเปลี่ยนชีวิตให้ดีขึ้นได้นะ"
สามีฉันพูดว่า
"ก็ได้ ฉันจะมอบตัว
นายไปพาไอ้เจ้าหน้าที่นั่นมาหาฉันคนเดียว"
ศรีนิวาสเดินเท้าจากโคปินาถัมไปหกกิโลเมตร
อาร์ชูนันกับศรีนิวาส เดินนำหน้าเราอย่างกระตือรือร้น
เจ้าหน้าที่ศรีนิวาสลื่นล้ม
ผมบอกเขาว่านี่เป็นลางร้าย
"ยังไงสักวันเราก็ต้องตาย ไปกันเถอะ"
ผมจะบอกอะไรเขาได้อีกล่ะ
ผมก็เลยเดินต่อ
(ที บี เปรูมาล ชาวบ้านโคปินาถัม)
เรามาถึงช่วงข้ามน้ำ
น้ำลึกประมาณข้อเท้า และเราก็ต้องข้ามแอ่งน้ำไป
เจ้าหน้าที่ศรีนิวาสที่ใส่รองเท้าแตะ วางขาไว้บนรากไม้
เขาพยายามล้างเท้าเพราะมันสกปรก
สามนัด
นัดแรก เขาก็ล้มลง
เจ้าหน้าที่คนนั้นคิดว่าผมจะยอมแพ้ หลังจากทุกเรื่องที่เขาทำกับผม
ผมจะยอมแพ้ใหักับไอ้คนชั่วนี่ได้ยังไง
ผมเฝ้ารอวันนี้มานานแล้ว
ผมคว้าแขนเขาและตัดมันออก
เพื่อให้ได้เหรียญตราและรางวัล
ทำไมต้องทำอะไรขนาดนี้
เขาคือสาเหตุที่ทำให้น้องสาวผมตาย
ผมเอาน้ำมันราดตัวเขา
แล้วเผาเขา
แต่ผมก็ยังไม่หายโกรธ
ผมก็เลยตัดหัวเขาออก
ผมเก็บหัวเขาไว้เป็นที่ระลึก
บางคนที่ผมเคยเจอ…
พวกเขากลับตัวกลับใจไม่ได้ ไม่มีทางเลย
ไม่ว่าจะให้อะไรไป
บางคนก็กลับตัวกลับใจไม่ได้
เรารู้สึกแย่มาก
เรารู้สึกว่า "เราคิดไว้แบบนั้น เขาไม่ฟังเราเลย"
"เราคิดไว้แบบนี้ เขาไม่ฟังเราเลย"
ทุกคนหงุดหงิดและพูดแบบนี้ตลอด
พวกนั้นพาเขาไปที่แคมป์
พวกผู้หญิงไปแตะตัวเขาและร้องไห้
เรารู้สึกว่า "คนดีๆ ต้องมาตาย"
เป้าหมายมีไว้ทำลายเหรอ มันควรมีไว้เพื่อสร้างสิ
ทำไมถึงทำลายชีวิตคน
นั่นไม่ใช่ฝีมือของคนกล้า ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม
พวกเขาว่าหัวก็หายไปด้วย
ใบหน้าเขาเป็นส่วนที่ดีที่สุดของเขา
ดวงตา รอยยิ้ม
เป็นความงดงามที่แท้จริง
เมื่อความงดงามถูกพรากไป มีอะไรให้ดูล่ะ
วีรัปปันอาจรู้สึกว่าเขาถูกใส่ร้าย
แต่ทำไมเขาถึงตอบโต้กลับแบบผิดๆ เสมอล่ะ
ทำไมน่ะเหรอ เพราะหนามยอกก็ต้องเอาหนามบ่งไงล่ะ
พี่สาว จะบอกว่า ความวายป่วงกำลังจะเกิดเหรอ
เราหยุดเรื่องนี้ไม่ได้เหรอ
คำบรรยายโดย วิภาพร หมู่ศิริเลิศ